Είναι ακόμα Σεπτέμβριος, η χρονιά δεν έχει λήξει, αλλά όταν μιλάμε για περιοδικά ισχύουν τα ίδια που ισχύουν για τους προπονητές Ελληνικών ομάδων ποδοσφαίριου, κάθε μέρα που περνάει μπορεί να είναι η τελευταία, οπότε σου λέει η ASME ας βγάλουμε υποψηφιότητες για τα καλύτερα του 2010 πριν καλά καλά τελειώσει το καλοκαίρι, δεν ξέρει κανείς αν θα προλάβουμε την παρέλαση. Όπως κάθε χρόνο, ο διαγωνισμός τρέχει στο Amazon, και μπορείς να ψηφίζεις σε κάθε μία από τις 12 (!) κατηγορίες (που περιλαμβάνουν μέχρι και «best vampire cover», αν είναι δυνατόν) μέχρι το τέλος του μήνα. Τι δώρα δίνουνε; Τι άλλο: Kindle!
Σημ: Ο διαγωνισμός τρέχει από τώρα καθώς περιλαμβάνει τα καλύτερα εξώφυλλα Καλοκαίρι 2009 – Καλοκαίρι 2010. Μην ακούς τί λέω εγώ.
Γιατί να θέλει κάποιος να στήσει τη μεγαλύτερη σκηνή του κόσμου; Γιατί μπορεί. Και το Καζαχστάν, η γιγάντια και αλλόκοτη χώρα της Ανατολής, η πατρίδα του Μπόρατ και του κοσμοδρομίου Μπαϊκονούρ, μπορεί και τη στήνει. Και είναι μεγάλη. Και δεν είναι ακριβώς σκηνή.
A 492-foot (150-meter) tripod mast weighing 2,000 tons (pictured above) stands at [...]
Να μια λίστα ενδιαφέρουσα (αν και λίγο άλλα αντί άλλων) για το αγγλόφωνο κοινό. Εγώ έχω πατήσει τα τριάντα προ πολλού, κι από αυτά έχω διαβάσει (μπλίκι μπλίκι) δώδεκα.
Χμ.
Να μια λίστα αμφιλεγόμενης αξιοπιστίας (με πιο κριτήριο συγκρίθηκαν τα ποσά; Έλαβαν υπ’ όψιν τον πληθωρισμό; Ε;) αλλά ενδιαφέρουσα νεβερδελές. Πάτα την εικόνα να τη δεις ιλουστρασίο, ή δες την αποκάτω με γράμματα. Υπάρχει και μια πολύ μεγάλη έκπληξη στo νούμερο δύο.
10. Mandalay Bay, Λας Βέγκας, 950 εκ. δολάρια
9. Bank of China Tower, Χονγκ Κονγκ, [...]
Ήταν θέμα χρόνου: Ένας crocsοφόρος Γερμανός το τόλμησε, και το αποτέλεσμα είναι ένα αναπάντεχα λειτουργικό καρακιτσαριό. Αν δε ακολουθηθεί η συμβουλή αυτουνού που λέει να βάλουνε μια τηλεόραση κάτω απ’ το τζάμι, τότες θα μοιάζει και με αυτό. Βλασφημία!
Θυμήσου: Το τραπεζάκι Alien
via iphonehellas
Οι φωτογραφίες από σφαίρες που διαπερνούν, σταγόνες που πέφτουν, και άλλες στιγμές που είναι στιγμιαίες και που οι φωτογραφίες και τα βίντεο τις συλλαμβάνουν με ακρίβεια είναι ένα θέμα που τείνει να γίνει εξίσου κιτς με τα ηλιοβασιλέματα, και παρ’ όλα αυτά μου αρέσουν. Να μερικές φωτογραφίες από σφαίρες και σταγόνες αυτουνού.
Να μια θαυμάσια συλλογή φωτογραφιών ενός κυρίου Νικ Γκλάις, ο οποίος φωτογραφίζει το εσωτερικό ιδιωτικών αεροσκαφών ηθοποιών του Χόλιγουντ, Αφρικανών δικτατόρων και έβριθινγκ ινμπιτγουίν.
Gleis, who describes his images as “extremely security-sensitive” has photographed the private jets for heads of state of African countries, including Cameroon, and also China. However, [...]
Και το νούμερο είναι: 129,864,880.
Έτσι υποστηρίζει το Google, τουλάχιστον, που ως γνωστών αυτό τον καιρό σκανάρει ό,τι υπάρχει για να τα κρατήσει ψηφιοποιημένα στο διηνεκές.
We collect metadata from many providers (more than 150 and counting) that include libraries, WorldCat, national union catalogs and commercial providers. At the moment we have close to a [...]
Από το 1945 έχουν γίνει στη Γη 2053 πυροδοτήσεις πυρηνικών όπλων. Οι 2051 ήταν πυρηνικές δοκιμές, ως γνωστόν, και στο αποπάνω βίντεο τις βλέπεις όλες. Από το 1962 και μετά γίνεται της μουρλής.
Εδώ και λίγες μέρες δοκιμάζω το νέο iPhone 4 (ευχαριστώ, COSMOTE!) και φυσικά το πρώτο πράγμα που έκανα μόλις το έπιασα στα χέρια μου και αφού το πέρασα από το μαρτύριο του iTunes ήταν να δοκιμάσω το διαβόητο death grip, να το πιάσω δηλαδή καλύπτοντας με το χέρι την κάτω αριστερά γωνία όπως το κοιτάς (που τυχαίνει να είναι και ο τρόπος με τον οποίο κρατώ όλα τα κινητά). Αυτό που φαίνεται στο βίντεο συμβαίνει πάντα: Οι μπάρες πέφτουν. Είδα να πέφτουν ακόμα και από πέντε (σήμα καμπάνα) σε μία. Και μόλις το αφήνεις, επανέρχονται πολύ γρήγορα. Κλήση, πάντως, δεν μου έχει πέσει μέχρι τώρα, παρ’ όλο που ακριβώς έτσι το κρατάω όταν μιλάω.
Για περισσότερες γνώμες ανάμενε το πλήρες review στα γνωστά μέρη.
Η λίστα του Forbes περιέχει τις Λένες Μαντάδες των ΗΠΑ. Το Top-5:
1. Τζέημς Πάτερσον
2. Στέφανι Μέγιερ
3. Στίβεν Κινγκ
4. Ντανιέλ Στιλ
5. Κεν Φόλετ
Με εξαίρεση τη Στέφανι Μέγιερ (τα βιβλία της οποίας στην Ελλάδα εκδίδονται από τις εκδόσεις Πλατύπους), όλοι οι άλλοι κυκλοφορούν στην χώρα μας από τις Bell!
Το πιο ενδιαφέρον πράγμα που έμεινε από την κλωτσοπατινάδα ανάμεσα σε Σέρβους και Έλληνες (http://www.yupi.gr/gkrinia/c20667/To_Jylo_Twn_Arkoydwn.html)μπασκετμπολίστες πριν από μια εβδομάδα…
Είναι ο τελευταίος επιζών μιας φυλής Ινδιάνων του Αμαζονίου που δεν είχε ποτέ επαφή με τον πολιτισμό. Διάβασε.
They first became aware of his existence nearly 15 years ago and for a decade launched numerous expeditions to track him, to ensure his safety, and to try to establish peaceful contact with him. In 2007, with ranching and logging closing in quickly on all sides, government officials declared a 31-square-mile area around him off-limits to trespassing and development.
It’s meant to be a safe zone. He’s still in there. Alone.
Σε ένα άρθρο του Wired για το άγχος, το οποίο θεωρείται ασθένεια πλέον, εντόπισα το εξής θαυμάσιο: Αναφορά σε μια γιγάντια έρευνα στους Βρετανούς δημόσιους υπαλλήλους, και το άγχος τους. Τα αποτελέσματα έχουν πολύ ενδιαφέρον:
For the past 25 years, Michael Marmot, a professor of epidemiology and public health at University College London, has been running the Whitehall study, an exhaustive longitudinal survey launched in 1967 that has tracked some 28,000 British men and women working in central London. What makes the Whitehall study so compelling is its uniformity. Every subject is a British civil servant, a cog in the vast governmental bureaucracy. They all have access to the same health care system, don’t have to worry about getting laid off, and spend most of their workdays shuffling papers.
The British civil service comes with one other feature that makes it ideal for studying the health effects of stress: It’s hierarchical, with a precise classification scheme for ranking employees (in other words, it’s the human equivalent of a baboon troop). At the bottom are messengers, porters, and security guards. Just above them are the clerical officers, followed by staff scientists and other professionals. This last group implements the policies dictated by powerful administrators who run the governmental agencies. Marmot wanted to investigate how differences in status “in people who are neither very poor nor very rich” might lead to measurable differences in health.
The differences are dramatic. After tracking thousands of civil servants for decades, Marmot was able to demonstrate that between the ages of 40 and 64, workers at the bottom of the hierarchy had a mortality rate four times higher than that of people at the top. Even after accounting for genetic risks and behaviors like smoking and binge drinking, civil servants at the bottom of the pecking order still had nearly double the mortality rate of those at the top.
Eίναι κάτι λεπτά ζουζούνια που περπατάγαν πάνω στο νερό καθώς προχωρούσα χωμένος στο ποτάμι μέχρι το λαιμό σα το Ράμπο κρατώντας τη φωτογραφική μηχανή πάνω απ’ το κεφάλι προσπαθώντας να μη τη βρέξω γιατί ήθελα ντε και καλά να δω τι έχει παρακάτω και έτσι που πήγαινα ήρθε ένα από αυτά πολύ κοντά στο κεφάλι μου και νόμιζα ότι θα το καταπιώ και μπλουμ, πάει η φωτογραφική μηχανή.
Μπορεί να τσαλαβούταγες και να μην το πήρες χαμπάρι, αλλά πολύς ντόρος έγινε τις προηγούμενες ημέρες με το τελευταίο Wired, το οποίο περιέχει ένα άρθρο που υποστηρίζει ότι το web πέθανε, τελειώσε, πάπαλα, αυτό ήτανε, και το μέλλον είναι στα applications. Δεν πρόλαβα να το σχολιάσω εγκαίρως (γιατί τσαλαβούταγα) αλλά η ώρα του ήρθε.
Το ότι πρόκειται περί ιδέας βλακώδους πέρα από κάθε φαντασία δεν είναι καν θέμα που αξίζει να συζητά κανείς (ακόμα και το ένα διάγραμμα που χρησιμοποιούν για να υποστηρίξουν την ιδέα με στοιχεία είναι λάθος), αλλά αν θέλεις ντε και καλά να το κουβεντιάσεις διάβασε τεκμηριωμένες απόψεις εδώ, εδώ και (στο site του Wired!) εδώ. Το θέμα είναι ότι το διπλό άρθρο -ειδικά το μισό που είναι γραμμένο από τον Μάικλ Γουλφ του Vanity Fair (!)- περιέχει μερικές εύστοχες παρατηρήσεις σχετικά με τα Ίντερνετς και τις τεχνολογίες που σερβίρουν content σήμερα αλλά είναι στημένο ως πρόκληση, με το εξωφρενικό εξώφυλλο, τα εξωφρενικά επιχειρήματα (προσπαθούν να παρουσιάσουν τη μνημειώδη γκαφα του 1997 με το push και το Pointcast -θυμάσαι;- ως επιτυχία!) και την υιοθέτηση του «συμπεράσματος» ως απόλυτη αλήθεια, που ένα πράγμα θυμίζει: Προβοκάτσια. Διαβάζοντάς το έχεις την αίσθηση ότι οι άνθρωποι προσαρμόζουν την πραγματικότητα στις δικές τους ιδέες, και δεν τους χωράει, και γι’ αυτό την τσαλακώνουν όσο δεν πάει. Είναι σαν να διαβάζεις κείμενο του ΚΚΕ.
Αυτό είναι το τρέιλερ της ταινίας «The Social Network» του Ντέιβιντ Φίντσερ, που λέει την ιστορία του Facebook. Ναι. Μοιάζει τόσο κωμικά κακό (κακωμικό) όσο φαντάζεσαι.
Και, lo, πριν προλάβεις να βουτήξεις τρις, έφτασαν τα τρέιλερ-παρωδίες για υποτιθέμενες αντίστοιχες ταινίες για το Twitter και το YouTube.
Πριν από 65 χρόνια 150 από τους επιστήμονες που δούλεψαν στο Manhattan Project ανέλαβαν να απαντήσουν σε ένα ερωτηματολόγιο που περιείχε ερωτήσεις για την πιθανή χρήση του προϊόντος των κόπων τους. Μπορείς να μπεις εδώ και να απαντήσεις μία-μία τις ερωτήσεις. Στο τέλος θα δεις πόσοι από τους επιστήμονες απάντησαν με τον ίδιο τρόπο.
monoblogs
