Οι Flight of the Conchords είναι ένα κωμικό ντουέτο, δυο παλαβιάρηδες Νεοζηλανδοί, ο Μπρετ κι ο Τζεμέιν που κάνουν stand-up comedy και είχαν και μια ωραιότατη σειρά στην οποία έπαιζαν τους εαυτούς τους. Σου έχω ξαναγράψει γι’ αυτούς, θυμάσαι. Παρακάτω, τα 10 ξεκαρδιστικότερα τραγούδια τους, με τους στίχους τους για να πιάσεις πλήρως το νόημα, στο μακρύτερο post στην ιστορία αυτού του blog.
Οι φήμες στα Ίντερνετς λένε ότι σε λίγες ώρες στην τηλεοπτική μετάδοση του Superbowl θα παίξει για πρώτη φορά διαφήμιση του Google, η παραπάνω, που είναι απλή και συγκινητικούλα και παίζει στο κανάλι του Google στο YouTube εδώ και μήνες. Κάτι υποννόησε και ο Δρ. Σμιτ στο Twitter του σχετικά. Αυτό μπορεί να έχει διάφορες ερμηνείες και πολύπλευρη σημασία, αλλά εγώ αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί δεν μου βρίσκει το Shazam τη μουσικούλα. Ξέρει κανείς από πού είναι;
UPDATE: Ναι, αυτή η διαφημισούλα έπαιξε, το επιβεβαίωσε και η Μαρίσα.
Overall newspaper circulation has been in decline since 1990, «well before the Internet,» Varian noted, while newspaper circulation crossed against the nation’s population has been declining since 1960; and circulation per household has been dropping since — wait for it — 1945. You can’t blame the Web for that.
2) Οι άνθρωποι διαβάζουν ειδήσεις online μόνο όταν χαζεύουν από τη δουλειά τους.
It turns out, that compared with Web search access, Google news access goes up during the day, down in the evening, and way, way down over the weekend. This data is consistent with the results of other studies that indicate Americans still spend much more time with print newspapers than they do with news online — one Nielsen study found that Internet users spent an average of 38 minutes total per month on newspaper sites. «What that says to me is that reading the news online is a worktime activity. … Most people aren’t paid to sit at a computer and read newspapers. They’re snatching things throughout the day,» Varian said.
Όπως καταλαβαίνεις, κανείς δεν θα πληρώσει για κάτι που κάνει στο χρόνο που θα έπρεπε να δουλεύει.
Σε ένα πρόσφαρτο ξεσκαράρισμα/αρχειοθέτηση διαπίστωσα το εξής: Από το 2003, όταν περίπου άρχισα να γράφω για βιβλία σε περιοδικά, άρχισα να κρατάω και ένα αρχείο όλων των βιβλίων που διάβαζα. Έβαλα κάτω τη λίστα και τη μελέτησα, και μου βγήκαν 200. Διακόσια βιβλία σε έξι χρόνια δεν είναι λίγα, αλλά δεν είναι και πάρα πολλά -είναι ένα μικρό ποσοστό των βιβλίων που έχω, άλλωστε. Τα 200 περιλαμβάνουν φυσικά οτιδήποτε: Νέες κυκλοφορίες, παλιά κλασικά (ή μη) που δεν είχα διαβάσει, βιβλία στα ελληνικά και στα αγγλικά, comic books (αλλά όχι coffee table books -αυτά δε μετράνε), βιβλία που διάβασα για τη δουλειά, τα πάντα. Η λίστα δεν περιλαμβάνει τα πολλές εκατοντάδες που πέρασα βιαστικά και διαγώνια για να δω περί τίνος πρόκειται, μόνο αυτά που διάβασα ολόκληρα. Διαπίστωσα πως η επιλογή των καλύτερων από αυτά δεν ήταν και πολύ δύσκολη υπόθεση. Να τα βιβλία που θα πρότεινα ανεπιφύλακτα, τα καλύτερα των καλύτερων από αυτά που διάβασα τα τελευταία έξι χρόνια:
ελληνικά
1. Άρης Αλεξάνδρου – Το Κιβώτιο
2. Νίκος Καζαντζάκης – Ο Καπετάν Μιχάλης
3. Δημήτρης Φωτιάδης – Καραϊσκάκης
μεταφρασμένα
1. Γκράχαμ Γκριν – Ο Άνθρωπός μας στην Αβάνα
2. Έρνεστ Χέμινγουεϊ – Αποχαιρετισμός στα Όπλα
3. Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ – Λολίτα
4. Τσακ Πολάνικ – Fight Club
5. Κάρλος Φουέντες –Η Πορτοκαλιά, ή οι κύκλοι του χρόνου (διηγήματα)
Ναι, από τα διακόσια βιβλία προτείνω ανεπιφύλακτα σε οποιονδήποτε μόνο τρία ελληνικά. Τι;
Υ.Γ.: Φυσικά τα τελευταία χρόνια εκτός από τα διακόσια που διάβασα υπάρχει και το ένα που έγραψα. Το συστήνω ανεπιφύλακτα, πράγματι, αλλά σ’ αυτή την περίπτωση η γνώμη μου δεν είναι και πολύ χρήσιμη.
Ένα λίγο λυπητερό βίντεο της Αμερικανικής Ένωσης Περιοδικού Τύπου που προσπαθεί να πείσει ότι ο ουρανός είναι κίτρινος, οι φάλαινες μπορούν να πετάξουν και άλλες τέτοιες αλήθειες. Για κάποιο λόγο καθένα από τα υπεραισιόδοξα τσιτάτα που αναφέρονται είναι «tweetable» -δηλαδή κάτω από 140 χαρακτήρες. Ποιος ξέρει γιατί.
Τη δεκαετία του 1930 ερευνητές άρχισαν να μελετούν τη σωματική και ψυχολογική εξέλιξη περίπου 280 φοιτητών του Χάρβαρντ. Η έρευνα συνεχίστηκε για δεκαετίες και συνεχίζεται ακόμα, και έχει ήδη δώσει μοναδικά συμπεράσματα για τη ζωή και την ευτυχία. Το Atlantic φιλοξένησε ένα σχετικό στόρι αναφέροντας κάμποσα από αυτά. Το εντυπωσιακό είναι το εξής: Δεν υπάρχει κανείς από τους συμμετέχοντες που να έζησε μια ήρεμη ζωή χωρίς μικρές ή μεγάλες δυστυχίες και προβλήματα. Ακόμα και οι αντικειμενικά «ευτυχισμένοι» πέρασαν μεγάλα ζόρια. Κάθε μία από τις ζωές των ανθρώπων αυτών περιέχει αρκετό δράμα για να γεμίσει ταινίες και βιβλία, και αυτή η συνειδητοποίηση σου δίνει μια αρκετά καλή προοπτική για την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης ύπαρξης. Διάβασε το συναρπαστικό άρθρο, και δες και το βίντεο που ετοίμασαν οι του Atlantic.
Ωραίο trivia: Ο φάκελος ενός από τους 280 θα παραμείνει απόρρητος μέχρι το 2040 -ήταν ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζον Φ. Κένεντι.
Είδες τον Ντέιβιντ Χάσελχοφ σε κακέκτυπο Star Wars, δες τώρα ένα θρυλικό Τούρκικο ανοσιούργημα, μια ταινία του 1982 που λέγεται «Ο Άνθρωπος Που Σώζει Τον Κόσμο» (Dünyayı Kurtaran Adam) αλλά είναι πιο γνωστή ως «Τούρκικο Star Wars». Το χαρακτηριστικό της είναι πως η ακατανόητη πλοκή της συνοδεύεται από στιγμιότυπα από το ίδιο το Star Wars, ενώ η μουσική προέρχεται και από άλλες πηγές, τον Ιντιάνα Τζόουνς, το Battlestar Galactica, το Flash Gordon, καταλαβαίνεις τώρα. Κοιτάζοντας αυτό το θέαμα το καταλαβαίνεις πως νιώθουν αυτοί που έχουν καταναλώσει χαλασμένα δηλητηριώδη μανιτάρια λίγο πριν η παγωμένη αγκαλιά του θανάτου τους σκεπάσει για πάντα. Μπες εντός για το δεύτερο μέρος.
Ακριβώς. Πρόκειται για σκηνή απ’ την σπαγγέτι-space opera Starcrash (1979), μια κωμικοτραγική αντιγραφή του Star Wars στην οποία συμμετείχε και ο Κρίστοφερ Πλάμερ. Θα μπορούσα εδώ να σου δείξω το τρέιλερ για να πάρεις μια ιδέα περί τίνος πρόκειται, αλλά βρήκα πως έχει πολύ περισσότερη πλάκα στα γαλλικά:
Αν είσαι ένας από τους (δώδεκα; δεκαπέντε;) ανθρώπους που έχουν διαβάσει το βιβλίο μου, θα θυμάσαι ότι η ιστορία διαδραματίζεται σε ένα νησί περικυκλωμένο από μια σκοτεινή και ατέλειωτη καταιγίδα γεμάτη κεραυνούς, μακριά στα ανοιχτά, η οποία εξαπλώνεται προς κάθε κατεύθυνση. Φύσικα τέτοιες καταιγίδες δεν υπάρχουν στη φύση. Ή μήπως υπάρχουν;
Στην περιοχή όπου ο ποταμός Κατατούμπο χύνεται στη λίμνη Μαρακαΐμπο της Βενεζουέλας υπάρχουν εκτεταμένοι βάλτοι. Το φαινόμενο που εμφανίζεται στον ουρανό της περιοχής μπορεί να περιγραφεί ως εξής: Τρομερά έντονες καταιγίδες με ασταμάτητους κεραυνούς, από 140 μέχρι 160 μέρες το χρόνο, κάθε χρόνο, ασταμάτητα από το 1595 οπότε και υπάρχει η πρώτη καταγραφή του φαινομένου. Η επικρατέστερη εξήγηση του φαινομένου είναι η εξής: Ιονισμένα αέρια από τους βάλτους ανεβαίνουν ψηλότερα στην ατμόσφαιρα, όπου συναντούν ψυχρό αέρα που κατεβαίνει από τις Άνδεις με αποτέλεσμα να γίνεται αυτό που στην επιστημονική ορολοφία λέγεται «της μουρλής».
With a total of roughly 1.2 million lightning discharges per year, the Relampago del Catatumbo is thought to be the world’s greatest producer of ozone. As the lightning rips through the air, it produces nitrogen oxide, which is later converted by sunlight into ozone, which ends up in a protective layer high above the planet.
To τρίτο επεισόδιο του Καναπέ ξεκινά με ένα διαφημιστικό μήνυμα -τα καλά της επιτυχίας, βλέπεις. Στη συνέχεια, άντρες σχολιάζουν το Γουόρεν το Μπίτι, και γυναίκες μιλούν για φονικά όνειρα και ονειρικά ονόματα. Και μην ξεχνάς: Ταμπλέτες Μπαϊβάπ!
monoblogs
, ένα νουάρ μυθιστόρημα του διάσημου συγγραφέα που διαδραματίζεται στο Λος Άντζελες στα τέλη των ’60s. 
