monoblogs
Οι Χλιδάνεργοι
Nitro, Οκτώβριος 2007
(διάβασε για το χαμό που έγινε με τους χλιδάνεργους εδώ κι εδώ)
Μια γενιά μορφωμένων Ελλήνων που ζουν με τους γονείς τους, βγαίνουν κάθε βράδι, δουλεύουν σποραδικά και για ψίχουλα, ταξιδεύουν, και τσακίζουν Prada και Fendi και LV όπου τα πετύχουν.
Η φίλη μου η Μαρία ήρθε και με βρήκε για πρώτη φορά τον περσινό Σεπτέμβριο. Λίγους μήνες νωρίτερα είχε επιστρέψει από την Αγγλία με το μεταπτυχιακό της, μετά είχε πάει τέσσερις μήνες διακοπές (στο Μπαλί, τη Μύκονο και τη Φλωρεντία), και τώρα είχε έρθει μαυρισμένη και έτοιμη να ξεκινήσει την καριέρα της, και μια νέα ζωή.
"Θέλω να μου βρεις δουλειά στην εταιρία σου", μου είπε με τον επιτακτικό τρόπο που λέει τα πάντα. Ήταν 26 χρονών.
Αν και είμαι εντελώς ακατάλληλος για τέτοιου είδους διαμεσολαβήσεις, μισάνθρωπος ων, σεβάστηκα το αίτημα της καλής φίλης, ρώτησα και έμαθα ότι πράγματι, υπήρχε μια ανοιχτή θέση στο διαφημιστικό τμήμα μιας εταιρίας για την οποία είχα κάνει κάποιες μεταφράσεις, προώθησα το βιογραφικό της και, ικανοποιημένος που έκανα το καλό για έναν συνάνθρωπο, το ξέχασα εντελώς.
Μετά από τρεις μέρες η Μαρία με πήρε τηλέφωνο, έξαλλη.
"Υποδοχή διαφήμισης; Η θέση που μου βρήκες είναι για υποδοχή διαφήμισης;"
"Ποιος; Τι; Ποιος είναι;" είπα (με είχε ξυπνήσει).
"Εγώ έχω κάνει μεταπτυχιακό στην Ιστορία της Τέχνης στο Λονδίνο και θα πάω να σηκώνω τηλέφωνα για 600 ευρώ;"
Τι είχε γίνει: Η Μαρία δεν είχε πάει στο ραντεβού. Όταν την πήραν τηλέφωνο για να την καλέσουν έμαθε όσα χρειαζόταν να μάθει, και απέρριψε τη δουλειά μονομιάς.
Η Μαρία, βλέπετε, ανήκει σε μια εντελώς νέα κατηγορία Ελλήνων. Πρόκειται για μια υποκατηγορία της διαβόητης «γενιάς των 700 ευρώ», των νεαρών Ελλήνων, δηλαδή, που έχουν αποκτήσει πολύ καλή μόρφωση, και οι οποίοι βγαίνουν σε μια αγορά εργασίας η οποία δεν τους πολυχρειάζεται, και έτσι δεν μπορεί να τους εξασφαλίσει μισθό αντίστοιχο των σπουδών τους, ή έστω επαρκή για να συντηρηθούν.
Η συγκεκριμένη υποκατηγορία της Μαρίας περιλαμβάνει τους νέους που, αν και δεν βρίσκουν μια καλοπληρωμένη δουλειά, αρνούνται να κάνουν οποιονδήποτε συμβιβασμό στον τρόπο ζωής τους. Μαθημένοι στο χαρτζιλίκι από τους γονείς κατά τη διάρκεια της εφηβείας και των σπουδών, βγαίνοντας στην «αγορά» εξακολουθούν να επιθυμούν να συχνάζουν στα ίδια μαγαζιά, να ψωνίζουν το ίδιο ακριβά προϊόντα, και να κάνουν ακριβώς την ίδια άνετη ζωή που έκαναν πριν.
Είναι οι χλιδάνεργοι, και δεν πρόκειται να θυσιάσουν ούτε την παραμικρή λεπτομέρεια απ’ το lifestyle τους. Όσα κι αν τους πληρώνουν.
Σύμφωνα με μια έρευνα των Νέων, 8 στους 10 νεοπροσληφθέντες στην Ελλάδα αμείβονται με λιγότερα από 1000 ευρώ. Σύμφωνα με άλλη έρευνα της Marc για το Έθνος, τo 56% των Ελλήνων ηλικίας 18-30 αμείβεται με λιγότερα από 700 ευρώ το μήνα. Ένας στους δύο νέους είναι άνεργος.
Από τους τριαντάρηδες, μόνο το 29,5% ζουν εντελώς ανεξάρτητοι από τους γονείς.
Ένα 31,4% συντηρείται αποκλειστικά από αυτούς.
Αν κάποιος ξένος τα διαβάσει θα συμπεράνει πως είμαστε μια κοινωνία υπό κατάρρευση, όπου οι νέοι δεν μπορούν να παράγουν πλούτο, οπότε τρώνε τον πλούτο που έχει συσσωρεύσει η προηγούμενη γενιά, μέχρι αυτός να τελειώσει, οπότε προφανώς η χώρα μας θα χρεοκοπήσει.
Η οικονομική ανάλυση του φαινομένου δεν είναι του παρόντος, αλλά οι αιτίες του είναι:
Η ίδια η οικογένεια έχει τις μεγαλύτερες ευθύνες. Σε όλους τους Μεσογειακούς λαούς εμφανίζεται αυτή η απεριόριστη λατρεία για τα παιδιά, η οποία εύκολα παίρνει όχι-και-πολύ-υγιείς διαστάσεις. Οι γονείς ουσιαστικά «πληρώνουν» το παιδί για να μην τους φύγει. Σε άλλες, βορειότερες χώρες συνηθίζεται να το σουτάρουν (με αγάπη) μόλις τελειώσει το σχολείο, για να τραβήξει το δικό του δρόμο, να κάνει τα δικά του λάθη, να σταθεί στα δικά του πόδια, να μάθει και ωριμάσει. Εδώ έχουμε περιπτώσεις σαν το Θεσσαλονικιό φίλο μου το Στέλιο, που οι γονείς του υποσχέθηκαν αυτοκίνητο αν περάσει στις Πανελλήνιες, με τον όρο να περάσει σε σχολή της Θεσσαλονίκης.
Φυσικά, εκατοντάδες χιλιάδες είναι οι νέοι που ανήκουν στη «Γενιά των 700 ευρώ», όλων οι γονείς θέλουν να τους φροντίσουν, κάμποσοι από αυτούς τους γονείς είναι και ευκατάστατοι, αλλά δεν γίνονται όλα τα παιδιά χλιδάνεργοι.
Βλέπετε, είναι στη φύση του νέου να θέλει να αυτονομηθεί, να κάνει κάτι στηριγμένος στα δικά του ποδάρια, μόνος, ανεξάρτητος. Είναι μια ανθρώπινη ανάγκη αυτή. Στην πρώτη μου δουλειά προσελήφθην με μισθό 180.000 δραχμές το μήνα (520 ευρώ), εν έτει 2000, σε ηλικία 23 ετών, και ήμουν πανευτυχής. Εκστατικός. Ακόμα θυμάμαι το πρώτο ζευγάρι παπούτσια που πήρα με τα δικά μου λεφτά.
Μπορεί αυτό να ακούγεται λίγο «Βασιλάκης Καϊλας», αλλά η ανάγκη του ανθρώπου να κάνει πράγματα μόνος του –και κατά συνέπεια να αυτοεπιβεβαιωθεί ως αυτόνομη οντότητα- είναι πανίσχυρη.
Γιατί τότε τόσοι τριαντάρηδες καταπιέζουν αυτή την ανάγκη για να μείνουν στη σφιχτή και γεμάτη ασφάλεια αγκαλιά της τσέπης του μπαμπά;
Οι χλιδάνεργοι, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο είναι lifestyle junkies, που επιτρέπουν τον εθισμό τους στην ηδονιστική πλευρά της ζωής, κι ας εγκλωβίζονται έτσι σε μια αέναη εφηβεία.
«Δεν μπορώ να μην ψωνίζω. Δεν γίνεται», λέει μια άλλη φίλη, ας την πούμε Πόπη. «Είναι εθισμός, πηγαίνω στο Mall και θέλω να κατεβάσω τα ράφια, να τα δοκιμάσω όλα, να δώσω την κάρτα μου και να τα πάρω σπίτι μου. Η ντουλάπα μου είναι γεμάτη με ρούχα που δεν φοράω ποτέ, αλλά δεν μπορώ να σταματήσω να αγοράζω διαρκώς καινούρια. Το τηλέφωνό μου στο σπίτι είναι μονίμως κατεβασμένο για να μην με πρήζουν από την τράπεζα –χρωστάω πολλά στην κάρτα. Έχω φεσώσει συγγενείς μέχρι και τρίτου βαθμού, το χαρτζιλίκι με το που το παίρνω φεύγει, ο μισθός το ίδιο».
Υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορεί κανείς να καταλογίσει στην κοινωνία του υπερκαταναλωτισμού, και η ύπαρξη των χλιδάνεργων είναι ένα από αυτά. Αλλά δεν φταίνε οι τσάντες και τα παπούτσια αν η γυναίκα που τις ψωνίζει το κάνει με λεφτά που δεν έχει ή δεν έχει βγάλει με τον ιδρώτα της. Ο σφιχτός-όσο-δεν-παίρνει εναγκαλισμός της ελληνικής οικογένειας, που αρνείται να αφήσει τα παιδιά της να ωριμάσουν, δημιουργεί σε συνδυασμό με όλες τις χαρές του lifestyle αυτούς τους αιώνιους εφήβους που προτιμούν να ζήσουν σήμερα ό,τι έχει να τους προσφέρει η ζωή (ο μπαμπάς), παρά να ταλαιπωρηθούν για να το απολαύσουν αύριο.
Ως στάση ζωής αυτή δεν είναι απολύτως καταδικαστέα. Αναρωτιέται όμως κανείς, όταν ο μπαμπάς (ζωή) πάψει να παρέχει, τι θα καταναλώσει ο χλιδάνεργος; Και, ακόμα χειρότερα: Τι θα καταναλώσουν τα παιδιά του;
Προς το παρόν οι χλιδάνεργοι εξακολουθούν να βγαίνουν, να ψωνίζουν, να ταξιδεύουν, να πηγαίνουν σε interviews για δουλειές που δεν χρειάζονται, καθώς ο χρόνος περνά χωρίς συνέπειες. Θα έρθουν συνέπειες στο μέλλον; Έλα ντε.
Είδα τη Μαρία πρόσφατα, καλοντυμένη, αψεγάδιαστη, σε ακριβό εστιατόριο να τρώει με τον –πολύ μεγαλύτερο- φίλο της. Ήταν μια χαρά: Χαρούμενη, ξεκούραστη και, ενάμιση χρόνο μετά το τέλος των σπουδών της, ακόμα χλιδάνεργη.
Σχόλια:
Πάνος
Άκουσα τη λέξη σε μια παρέα, μου έκανε εντύπωση και έγραψα το ποστάκι της καλύβας χωρίς να κάνω πρώτα «έρευνα». Ευχαριστώ για το λινκ.
Τάκης
«Ά’ στο διάλο», είπα από μέσα μου, «αυτός το είπε πρώτος;».
Όχι ότι δε σε είχα ικανό..
Kwstas
Φίλε Θοδωρή, διάβασα όλα όσα λές και ακολούθησα τα link που παραθέτεις. Είναι πραγματικότητα ότι έχεις «δημιουργήσει» μια λέξη, συμβάλλοντας κι εσύ στον εμπλουτισμό της αργκό της σύγχρονης κοινωνίας.
Στις πιο πολλές των περιπτώσεων, η αντιγραφή είναι «στεγνή» και μάλιστα χωρίς να αναφέρεται το όνομά σου (όπως λές). Το περίεργο εδώ είναι ότι στην αναζήτηση στο google, βγαίνει το ΙΔΙΟ ΑΚΡΙΒΩΣ κείμενο, σε διαφορετικές ιστοσελίδες! Μου κάνει μεγάλη εντύπωση αυτό, όπως και το οτι το αρχικό κείμενο στο yupi εμφανίζεται στην 9η σελίδα, ενώ «άλλα» ακόμη και στην πρώτη…
Δεν πειράζει όμως. Πρέπει να είναι ωραία η αίσθηση! Περιμένω να δω πότε θα το «μυριστούν» οι εκπομπές και θα το πλασάρουν για δικό τους! Εσύ κάτσε αναπαυτικά και απόλαυσέ το!
Θοδωρής
Κώστα, ομολογώ ότι το φαινόμενο της πλήρους αντιγραφής κειμένων στα blogs μου έχει κάνει αρκετά μεγάλη εντύπωση. Είναι απόλυτα ελληνικό: Bloggers κάνουν copy/paste κείμενα που βρίσκουν αλλού και που τους άρεσαν, και τα postάρουν στο δικό τους blog. Αν το δούμε ψυχρά, αυτή είναι μια πρακτική παράνομη, καθώς για να αναδημοσιεύσεις οποιοδήποτε copyrighted κείμενο χρειάζεσαι την συγκατάθεση αυτού που έχει τα δικαιώματα, είτε αναφέρεις την πηγή, είτε όχι. Στην πράξη, βέβαια, ούτε εγώ, ούτε το Yupi ούτε η ΙΜΑΚΟ έχουμε πρόβλημα αν ο άλλος αντιγράψει ένα κείμενο -ειδικά αν δώσει και credit. Το περίεργο είναι πως όλο αυτό συμβαίνει σε ένα μέσο που δίνει τρομερές δυνατότητες διαδραστικότητας. Αντί να αντιγράψεις ολόκληρο το κείμενο, μπορείς να φτιάξεις ένα link που να οδηγεί εκεί που το βρήκες. Είναι πιο εύκολο κι απ’ το copy/paste. Τα μεγαλύτερα blogs του κόσμου, από το instapundit.com και το kottke.org μέχρι το boing boing αυτό κάνουν. Πολλοί Έλληνες bloggers νομίζω ότι αντιμετωπίζουν το μέσο τους κάπως συντηρητικά. Μοιάζουν να νομίζουν ότι βγάζουν έντυπο fanzine. Ευτυχώς υπάρχουν και κάμποσες εξαιρέσεις.
Μπομπ ο Μαγαζάτορας
οταν φίλε Θοσωρη εβρισκες την ΠΡΩΤΗ σου δουλεια με 180,000 εγω στα 29 μου επαιρνα 142500 εχοντας ζήσει μεσα στην χλιδή για 10 μηνες με τα 89000 που επαιρνα επίδομα ΟΑΕΔ!!!
καλο θα ηταν ανθρωποι που δεν εχουν ΛΙΩΣΕΙ στην κυριολεξία για να βρουν μια δουλίτσα να μην κανουν «αναλυσεις» για την αγορα εργασίας!!
Γιατι βγήκε η Καθημερινη και ειπε «μεχρι να βρουν ΤΗΝ δουλεια καθοοοονται»
Εγω ειμαι λακαμας μαλλον που δεχθηκα να κάνω τον κλητηρα (με 220,000 το 2000) ΜΟΝΟ και ΜΟΝΟ επειδη η ΕΤΑΙΡΕΙΑ ήταν στο αντικειμενο μου. Ως κλητηρας εκανα ταυτοχρονα και Μαστερ ξοδευοντας και αλλα λεγτα για σπουδες για να ξαναβρεθω ΑΝΕΡΓΟΣ με Μαστερ την 2η φορα. να πηγαινβω σε συνεντευξεις και να μου ένε αλλα αντι αλλων
1)ΑΑΑ εμεις ψαχνουμε μεχρι 28.
-Εγω ειμαι 32 σας το ειπα
-Ναι στο βιογραφικό γραφετε χρονολογια γεννησης και οχι ηλίκία !!!!!
2) Με μαστερ πωλητης?? Μηπως έχετ βάλει τον πήχυ χαμηλά???
ναι αλλα όλο απο κάτω περναω!!!
3) μενετε στην Κηφισια??? Ποσο μεγαλο ειναι το σπίτι σας??
4) – Ποσο καιρό ψαχνετε για δουλεια??
– 8 μήνες
– Σας εχουν κάνει καποια πρόταση τοσο καιρό??
– Οχι
– και μεις δεν εχουμε καποιο ανοιγμα αυτη την εποχη ετσι βαλαμε μια αγγελία να δουμε κόσμο!!!!
5) Οατν πήγαινα με πτυχίο Finance για πωλητης μου έλεγαν να κανω κατι σε σχεση με το πτυχίο μου. Οταν πηγαινα για οικονομικά τμηματα μου έλεγαν γιατι δεν γίνεσαι πωλητης που ήσουν παλια!!!!!!!!!!!!!!!!!
Κοτσαρα και γω ενα Marketing και υσήχασα!!!!
Αυτα φίλε Θοδωρη τραβηξαμε εμεις που δεν ειχαμε καποιον να μας βολεψει!!! και τωρα θα μας λένε «χλιδανεργους» που δεν γίναμε ταξιτζηδες και τυλιχτες πίττας!!!
Ειλικρινα σου ευχομαι να μην βρεθεις στο ΠΟΛΥΕΞΟΔΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ να μην μπορεις να βρεις μια απασχόληση
ΥΓ Needless to say οτι μετα απο 10 χρονια αβεβαιότητας και ταλαιπωριας ΑΚΟΜΑ ΔΕΝ εχω ορθοποδήσει οικονομικά
Μπομπ ο Μαγαζάτορας
παραθέτω καποιες ιστορίες εναλλακτικων ανέργων
http://doncat.blogspot.com/2006/11/blog.html
http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=309203
http://www2.rizospastis.gr/page.do?publDate=25/12/2002&id=3066&pageNo=10&direction=1
φτασαμε να λέμε οτι «χλιδάνεργοι» ειναι οι ΦΟΙΤΗΤΕΣ που με 5€ κάθονται ολο το απογευμα στην καφετερια!!!!!
Και δεν το λεω ΕΓΩ αυτο οι ιδιοκτητες καφε το λένε «Ρε τι να τους κανω αυτους που με 1 καφε καθονται όλο το βραδυ!!!»
Θοδωρής
Αγαπητέ Μπομπ, φοβάμαι ότι δεν έχεις καταλάβει ποιούς αποκαλώ χλιδάνεργους! Ασφαλώς όχι ολόκληρη τη «Γενιά των 700 ευρώ», τα παιδιά που αναγκάζονται να δουλέψουν για ψίχουλα. Μιλάω για μια υποκατηγορία της, αποκλειστικά παιδιά εύπορων οικογενειών που δεν δέχονται να κάνουν κανένα συμβιβασμό στον τρόπο ζωής τους για να μπουν αυτόνομα στην αγορά εργασίας. Η ιστορία σου είναι διδακτική και χρήσιμη (καθόλου σπάνια, δυστυχώς), αλλά εσύ δεν είσαι χλιδάνεργος. Οπότε δεν κατανοώ ακριβώς την αντίρρησή σου.
Μπομπ ο Μαγαζάτορας
Και όμως Θοδωρη κανεις λάθος επειδη δεν εχεις την εμπειρία!! Γιατι η χλυδη δεν οριζεται!! Χλιδη το ταξιδι στη Χαβαη-Χλιδη το ταξιδι στο Κσαντ-Χλυδη το ταξιδι στη Μυκονο αλλα αλλος μπορει να σου πει οτι χλιδη ειναι το ταξίδι στα Καμμενα Βουρλα!!
Σε πληροφορω οτι επειδη βαρεθηκα στσ interview να μιλαω για τις τιμες των ακινήτων στην Κηφισια εγραφα στο CV διευθυνση αλλο λιγοτερο χλυδατο ΒΠ. Ειχα αλλη αντιτωπιση!!!!!
Οταν παντρεμενος πήγα για δουλεια με ρωτησαν «Που μενετε σε ενοικίο»
Οχι το σπίτι ειναι της γυναικας μου «ΑΑΑ μια χαρα εισαι!!!!!!!»
Χλιδη και αυτο!!! Χλιδατοι και οι εικοσρηδες που με εναν καφε και τσιγαρα καθονται 5 ωρες στην καφετερία!!!
Τα παιδια καλοστεκουμενων και ευπορων οικογενειων στην πλειοψηφια ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ λόγω γνωριμιων αλλα ειναι ΑΡΓΟΜΙΣΘΟΙ γιατι απο εξω παιρνουν απο αλλα τοσα μεχρι τριπλασια απο οτι στη δουλεια τους και ψιλοχεστ… για την δουλεια!! Ελάχιστοι κάθονται τελειως!!!
Εγω καταλαβα σε ποιους αναφερεσαι αλλα βρηκε ευκαιρία η Καθημερινη και ο Αλφα να ονομασουν χλιδάνεργους ΟΛΟΥΣ τους νέους, καποιοι ειναι φοιτηες καποιοι ψαχνονται-ποτε θα ψαχτουν στα 45?- και καποιοι ψαχνουν μια ΑΞΙΟΛΟΓΗ δουλεια- αφου η αμοιβη ΠΑΝΤΟΥ ειναι ιδια ψαχνουν για ποιοτικη δουλεια!!.
Εσυ συγχωρήσε γιατι εγραψες σε ενα συγκεκριμένο περιοδικό με συγκεκριμένο κοινο. Η Καθημερινη και ο Αλφα απευθύνοντα σε ευρυτερο κοινο και δημιουργουνται παρεξηγήσεις!!!!
Ασε που η Καθημερινη ονομασε «μαμακηδες» ολους τους νεους που κάθονται στα σπίτια τους!!!!
ΥΓ Ασε που η οικογενεια ουτε ΟΛΟΥΣ βοηθαει ουτε ΠΑΝΤΑ. Οπου θελει βοηθαει οπου ΔΕΝ θελει εισαι ΜΟΝΟΣ!!
elid
Φίλε Θοδωρή, σε παρακολουθώ από καιρό σε καιρό και σχεδόν καθημερινά στο Σπιτόσκυλο και κάνεις πολύ καλή δουλειά. Στο θέμα των χλιδάνεργων σου τονίζω τα εξής (τα οποία δεν είναι πια και τόσο υποκειμενικά, και ας φανώ απόλυτος):
Η πραγματική κατηγορία των «χλιδάνεργων» είναι πολύ μικρή και ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ. Πρόκειται για όσους το επάγγελμά τους είναι κληρονόμοι, εισοδηματίες, φιλόσοφοι της τεμπελιάς, προικοθήρες αμφοτέρων των φύλων, καθώς και μία ομάδα εργαζομένων που «έχει κάνει το χόμπι της επάγγελμα» και λοιπές μαλακίες. (Στις Η.Π.Α. και αλλού αυτό το τελευταίο έχει εφαρμογή, όχι όμως στην Ελλαδάρα).
Το άρθρο της Καθημερινής συνέλαβε σωστά ένα σύγχρονο φαινόμενο, αυτό των νέων που αρνούνται να δουλέψουν για ψίχουλα, περιμένουν «ΤΗΝ ΔΟΥΛΕΙΑ», η οποία βέβαια έρχεται σε απειροελάχιστους, μένουν στην οικογενειακή εστία πολύ μέτα τα τριάντα ή μέχρι να παντρευτούν, εξαρτώνται οικονομικά από τους γονείς τους ενδεχομένως και μέχρι τελευταίας δεκάρας, αλλά παρ’ όλα αυτά ξοδεύουν πολλά και άσκοπα.
Επειδή θα μπορούσα να γράψω βιβλίο για το θέμα και δεν θέλω να κουράσω, περιορίζομαι τηλεγραφικά στα παρακάτω:
1) Όλοι οι νέοι που ανήκουν στην παραπάνω κατηγορία δεν ξοδεύουν απαραίτητα πολλά και δεν είναι απαραίτητα σπάταλοι. Αυτόματα ο χαρακτηρισμός «χλιδάνεργοι» χάνει μεγάλο ποσοστό από το νόημά του.
2) Οι μεγαλύτεροι, που ως κήρυκες από άμβωνος, σοκάρονται με την «τεμπελιά» αυτών των νέων ας αναλογιστούν πόσο ευκολότερο ήταν να βρεις αξιοπρεπή δουλειά όταν αυτοί ήταν στην ηλικία των «χλιδάνεργων» και γενικά να ορθοποδήσεις (αυτό ισχύει για όλα τα επαγγέλματα, από κλητήρες στον δημόσιο ή ιδιωτικό τομέα μέχρι γιατροί και δικηγόροι.
3) Συμφωνώ απόλυτα με το παραπάνω σχόλιο ότι οι «βλαστοί» των εύπορων οικογενειών πάντα βρίσκουν μία αξιοπρεπή δουλειά, απλώς κάποτε αυτή δεν είναι αρκετή για να καλύψει τον τρόπο ζωής τους.
Και βέβαια, αν από την οικογένειά σου σου εξασφαλίσουν: 1. Δικό σου σπίτι 2) Δικό σου αυτοκίνητο, 3) Δικό σου γραφείο, αν είσαι ελεύθερος επαγγελματίας 4) Πελατεία για το επάγγελμά σου (τα δύο τελευταία για ελεύθερους επαγγελματίες), μετά μπορείς να «ανοίξεις τα φτερά σου» στον κόσμο και να νιώσεις επιτυχημένος, έως και αυτοδημιούργητος (!) και να δίνεις και ασύστολες συμβουλες σε φίλους και γνωστούς που δεν είχαν τα παραπάνω εφόδια για το πώς να τα καταφέρουν και οι ίδιοι…
Φυσικά έχω υπόψη μου πραγματικά πρόσωπα.
4) Δηλαδή αν έχω κάνει σοβαρές σπουδές (δεν περιλαμβάνεται σε αυτές το πτυχίο από το Southeastern University of Sepolia…) και μεταπτυχιακά σχετικά, έως και έχω αποκτήσει και κάποια επαγγελματική εμπειρία δουλεύοντας ως είλωτας, πρέπει να συνεχίσω στο ίδιο μοτίβο και να μην αξιώσω για τον εαυτό μου κάτι καλύτερο, στοιχειωδώς αντάξιό μου;;; Ιδίως αν η τωρινή μου δουλειά δεν έχει κανέναν ορίζοντα βελτίωσης της θέσης μου;
5) Από την άλλη: Πόσους πια ιστορικούς τέχνης και marketing managers σηκώνει αυτή η χώρα; Ο επαγγελματικός προσανατολισμός είναι πολύ σοβαρή ευθύνη (και των γονέων).
6) Δεν βοηθάνε οικονομικά όλες οι οικογένεις το ίδιο, είτε από αδυναμία είτε από επιλογή.
7) Η ανεργία πλήττει κυρίως και με ελεεινό τρόπο τους άνδρες. Αν κάποιος διαφωνεί με αυτό, ζει σε άλλο πλανήτη, ή έστω άλλη χώρα.
9) Το ποιος φταίει για την ξεφτίλα των 700 ευρώ και τι μπορεί να γίνει είναι πιο σοβαρό θέμα και δε θέλω να το ανοίξω εδώ.
10) Αν είχα παιδί στη θέση των σημερινών νέων, και εγώ θα το προστάτευα, θα το κράταγα στην οικογενειακή εστία, αν δε γινόταν αλλιώς, θα το ενθάρρυνα στις πρωτοβουλίες του, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα το έκανα σπάταλο, τεμπέλη, ανίκανο, χαραμοφάη, και μάλιστα περήφανο για όλα αυτά. Ά, και υπάρχουν και άλλοι τρόποι να «ψηθεί» κανείς στην κοινωνία από το βιώνει καθημερινά την νεοελληνική καφρίλα, την εκμετάλλευση, την αδίκία και το αδιέξοδο.
Περιμένω με ενδιαφέρον το σχόλιο σου.
Θοδωρής
@elid: Ευχαριστώ για το γιγάντιο σχόλιο-πραγματεία, πολύ ενδιαφέρον και χρήσιμο. Να δυο παρατηρήσεις:
- Η ιδέα ότι παλιά «ήταν ευκολότερο να βρεις αξιοπρεπή δουλειά» είναι μύθος. Να σου θυμίσω ότι στις αρχές της δεκαετίας του 80 η ανεργία στην Ελλάδα βρισκόταν σε επίπεδα τριτοκοσμικά, σε μια εποχή μάλιστα που οι Έλληνες δέχονταν ως «αξιοπρεπείς» και δουλειές που σήμερα δεν διανοούνται να κάνουν (κατασκευαστικός τομέας, ναυτιλία κλπ). Για να βρεις εποχή που ήταν εύκολο να πιάσεις δουλειά πρέπει να πας στη δεκαετία του ’70 και πίσω, όταν υπήρχε ζήτηση σε ανειδίκευτη εργασία, και λίγα εργατικά χέρια (λόγω μετανάστευσης). Και, φυσικά, τότε υπήρχε αληθινή φτώχια. Η καραμέλα ότι «παλιά όλα ήταν καλά, τώρα είναι πιο δύσκολα» είναι πολύ εύχρηστη και βολική, αλλά απλά δεν ισχύει. Ας το πάρουμε απόφαση: Ποτέ στην ιστορία του Ελληνικού κράτους η οικονομία της χώρας δεν ήταν πιο εύρωστη. Αυτό δεν λέει πολλά (χάλια είμαστε ακόμα) αλλά πρέπει να το χωνέψουμε κάποια στιγμή.
- Διαφωνώ με το σημείο «7»: Ταυτίζεις τους «χλιδάνεργους» με τα πολύ εύπορα στρώματα. Αυτό δεν ισχύει. Ανάμεσα στους μικρομεσαίους και τους πλούσιους Έλληνες υπάρχει μια νέο-αστική τάξη που και καινούρια είναι (από το ’80 και μετά εμφανίστηκε) και αυξάνεται ολοένα. Πρόκειται για οικογένειες που δεν έχουν περιουσία άνω το εκατομμυρίου, ας πούμε, αλλά έχουν μια άνεση, και μπορούν να παρέχουν στα παιδιά τους μια άνετη ζωή. Το τι σημαίνει «άνετη ζωή» είναι σχετικό, και δεν έχει και πολλή σημασία. Αρκεί να πει κανείς ότι οι τα ενήλικα παιδιά αυτών των οικογενειών έχουν την ευχέρεια να ζουν χωρίς δουλειά στην πατρική εστία, ακολουθώντας έναν τρόπο ζωής που τους ικανοποιεί, χωρίς να τους λείπει τίποτα. Αυτοί είναι οι χλιδάνεργοι. Δεν είναι καθόλου λίγοι, και είναι φαινόμενο καθαρά χαρακτηριστικό της εποχής μας. Οι πλούσιοι κληρονόμοι που λες δεν είναι χλιδάνεργοι. Δεν περιμένουν τη σωστή δουλειά. Την έχουν καπαρωμένη στην επιχείρηση του μπαμπά.
elid
Αγαπητέ Θοδωρή,
Με αφορμή αυτά που λες, με τα οποία δε διαφωνώ, και προκειμένου να κάνω κάποιες διευκρινίσεις, επισημαίνω τα εξής:
1) Δεν γνωρίζω βάσει προσωπικής εμπειρίας κατά πόσο ήταν τόσο δύσκολο στο παρελθόν να βρει κανείς δουλειά (άλλωστε τα χρόνια που αναφέρεις ήμουν μαθητής, όπως και εσύ, νομίζω), η εντύπωση όμως από αυτά που έχω ακούσει είναι ότι σε κάποια τουλάχιστον επαγγέλματα μπορούσες να ορθοποδήσεις χωρίς ιδιαίτερες διαμεσολαβήσεις από τρίτους. Φυσικά, οι γνωριμίες διαχρονικά παίζουν το ρόλο τους, μόνο σήμερα όμως αποτελούν το Άλφα και το Ωμέγα. Ειδικά σε ό,τι αφορά το επάγγελμά μου (δικηγόρος) είναι πλέον σαν να κάνεις τελείως διαφορετικό επάγγελμα απ’ ότι οι μόλις κατά μία δεκαετία μεγαλύτεροι, πόσο μάλλον οι ακόμη πιο μεγάλοι. Δεν θέλω να κουράσω με την περιπτωσιολογία του δικού μου επαγγέλματος, όποιος ξέρει καταλαβαίνει.
Περιορίζομαι μόνο να υπενθυμίσω ότι η Ελλάδα διατηρεί ακόμη μία από τις υψηλότερες θέσεις στην Ε.Ε. σε ποσοστό αυτοαπασχολούμενων (αν όχι την υψηλότερη), δηλαδή πολλοί από μας δεν έχουμε όνειρο να μπούμε στο δημόσιο (πόσο μάλλον να καταλήξουμε ιδιωτικοί υπάλληλοι), αλλά, έστω και με πολλές θυσίες και έπειτα από χρόνο, να είμαστε επαγγελματικά κύριοι του εαυτού μας, όπως αντιλαμβάνομαι συμβαίνει με εσένα.
2) Προφανώς διαφωνείς με το σημείο «8″, στο οποίο βγήκε το κίτρινο πρόσωπο και το έκρυψε.
Στην περιουσία του ενός εκατομμυρίου, στην οποία προσδιορίζεις τη μεσοαστική τάξη, προφανώς συμπεριλαμβάνεις και την ακίνητη ιδιοκτησία, αν και πάλι πολλά μου φαίνεται πως λες.
Κατά την γνώμη μου. η καρδιά του προβλήματος είναι ότι στην Ελλάδα παράγουμε περισσότερους ανθρώπους με τυπικά προσόντα κατά τομέα από όσους μπορεί να ενσωματώσει η αγορά εργασίας. Έτσι η ανεργία πλήττει παραδοσιακά «επιτυχημένα» επαγγέλματα του παρελθόντος, όπως δικηγόροι, γιατροί και μηχανικοί, ενώ αντίθετα προκηρύσσονται θέσεις για οδηγούς στα τρόλλεϊ (ΔΕΚΟ – ημιδημόσιο) και οι αιτήσεις δεν καλύπτουν τη ζήτηση.
Και, βέβαια, κάποιος που τέλειωσε π.χ. το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, έκανε και μεταπτυχιακές σπουδές (η ύπαρξη των οποίων σε κάποιους επαγγελματικούς χώρους έχει καταστεί αυτονόητη), πήγε και στρατό, ενδεχομένως εργάστηκε και κάπου όχι καλά, ε, φυσιολογικό είναι να κάνει μία συντήρηση δυνάμεων μέχρι το σημείο που αντέχει, μήπως και βρει καλύτερο επαγγελματικό μέλλον. Αν αυτός θεωρείται «χλιδάνεργος», ας είναι.
Τώρα, αν κάποιος με σπουδές της πλάκας, καμία εμπειρία, κοινωνική μόρφωση από τα κανάλια, (εξαιρώ από το σχόλιο τον ΣΚΑΪ και την Βουλή) και μία προδιάθεση να τα «αρπάξει» μαζεμένα και γρήγορα, αρνείται να εργαστεί ως εργάτης, μεταφορέας, οδηγός κ.ά. μόνο και μόνο διότι δεν αυτό δεν είναι in και διότι γνωρίζει κάποιον γνωστό του γνωστού που χωρίς κόπο «τα κατάφερε», είναι άξιος της μοίρας του. (Και συνήθως αυτός ο «γνωστός» τα κατάφερε χάρη στον μπαμπά του ή σε εξαιρετική εύνοια της τύχης, που δεν φυλάσσεται για όλους). Και αναρωτιέμαι όλοι αυτοί οι νέοι άνθρωποι των 25 και 30 και παραπάνω που γεμίζουν τις καφετέρειες στις 12 το μεσημέρι (εννοώ ώρα δουλειάς) τι παραπάνω νομίζουν ότι κερδίζουν, εκτός από χρόνο μέχρι να σωθούν τα χρήματα από το τελευταίο χωραφάκι στο χωριό που η οικογένεια πούλησε, προκειμένου τα καμάρια της να συνεχίσουν να παριστάνουν τον καμπόσο στην παρέα τους, η οποία συνήθως είναι της ιδίας αντίληψης. Νομίζω ότι σε αυτούς τους δεύτερους ταιριάζει περισσότερο ο τίτλος του «χλιδάνεργου».
Είναι προφανές ότι πάνω απ’ όλους φταίει η εκάστοτε πολιτική εξουσία που δεν δίνει τις σωστές κατευθύνσεις στους νέους ανθρώπους και τις οικογένειές τους, παρά αφήνει την αγορά εργασίας να αυτορυθμιστεί, καθιστώντας ουσιαστικά ελεύθερη την πρόσβαση στα πανεπιστήμια (δηλαδή μπες τώρα με 10 στα 20 και μετά σκάσε και κολύμπα) και δημιουργώντας διαρκώς νέα τμήματα της πλάκας και πτυχία με μηδέν αντίκρυσμα. Και αυτά σε συνδυασμό με την αρθρόα εισροή πτυχιούχων από αμφίβολης ποιότητας πανεπιστήμια του εξωτερικού.Αλλά αυτό από μόνο του είναι άλλη συζήτηση.
Σε ευχαριστώ για την φιλοξενία.
Stefan
Καλή επισήμανση… όντως υπάρχει η χλιδανεργία… ή λαμογιά… ή ΕΠΠ (εκμετάλευση πατρικής περιουσίας) ή το «κάνω τον π…η με ξένο κ..ο.» ή όπως αλλιώς θέλετε πείτε την. Η ανάλυση του φαινομένου όμως αδικείται αν εστιάσει κάνεις αποκλειστικά στην δομή της ελληνικής οικογένειας ως αιτίας υπό το πρίσμα του ευρωλυγούρικου διπολικού επιχειρήματος οι «κακομαθημένοι-ταλιμπάν» έλληνες και οι «πολιτισμένοι» ευρωπαίοι (και βορειοευρωπαίοι ακόμα καλύτερα). Νέοι οι οποίοι διστάζουν να βγουν στην «ζούγκλα» της αγοράς εργασίας και βολεύονται για ένα διάστημα με το οικογενειακό χαρτζιλίκι ή με εισοδήματα και περιουσίες που έχουν κληρονομήσει από τις οικογένειές τους υπάρχουν σε όλο τον κόσμο… «Ψώνια – fashion victims» σαν την κοπέλα που αναφέρεται υπάρχουν παντού (και στην Βόρεια Ευρώπη ακόμα…) Τα «ψώνιο» αυτά βέβαια αναφέρονται δεν έχουν καμία σχέση με την πλειοψηφία των νέων που δεν πάνε να δουλέψουν σε εργασίες που δεν ανταποκρίνονται στα ενδιαφέροντα και τις σπουδές τους και που η αμοιβή τους είναι εξευτελιστική για τις προσφερόμενες υπηρεσίες. Αποτελούν μειοψηφίες και οποιαδήποτε γενίκευση μπορεί να οδηγήσει σε λάθος συμπεράσματα. Νομίζω ότι η συντριπτική πλειοψηφία των νέων αυτών είναι προβληματισμένοι, έχουν αναγκαστεί να περιορίσουν τις καθημερινές τους ανάγκες και δεν απολαμβάνουν καθόλου την κατάστασή τους αυτή. Υπάρχουν και εξαιρέσεις σαν και αυτή που αναφέρεται και που μάλλον πρέπει να αναλυθεί υπό το πρίσμα της προβληματικής (ναρκισσιστικής-οιστριονικής) της προσωπικότητας…. Δεν είναι ο κανόνας όμως… Το επιχείρημα «δεν πάω να κάνω κανένα αφεντικό πλούσιο με την υπεραξία της δικής μου εργασίας», κάτι που μοιάζει με μια ιδιότυπη «λευκή απεργία» της κοινωνίας απέναντι στην κακή εργοδοσία δεν με αφήνει αδιάφορο και νομίζω ότι κάτι τέτοιο εκφράζεται σε μεγάλο βαθμό έστω και αν δεν εκφράζεται στο συνειδητό… Το ότι το κοινωνικό σώμα δεν «εκβιάζεται» για κωλοδουλειές και προτιμά να συνεχίζει να πίνει τον καφέ δεν μου ακούγεται και πολύ άσχημο. Προσωπικά λυπάμαι όταν ο εργοδότης προκυρήσσει μια κακή και αδιάφορη δουλειά των 600 ευρώ και έρχονται παρακαλώντας δεκάδες άνεργοι ενώ νιώθω πιο ευχάριστα όταν μαθαίνω ότι ένας υπάλληλος είχε την αξιοπρέπεια να αφήσει το αφεντικό του στα μέσα της «hot season» επειδή το αφεντικό έβρισε τον υπάλληλο μετά από άρνηση του τελευταίου να κάνει δουλειές που δεν ήταν στα καθήκοντά του (έστω και αν κάτι τέτοιο συνέβη επειδή από πίσω υπήρχε η ασφάλεια της ελληνικής οικογένεια και ο υπάλληλος ήξερε πως δεν θα πεινάσει). Η ύπαρξη της ελληνικής οικογένειας με την ιδιοτυπία της στις περιπτώσεις αυτές εξασφαλίζει ένα πολύτιμο αγαθό, την κοινωνική συνοχή (γιατί αλλιώς αν οι νέοι αυτοί πείναγαν θα γινόταν δούλοι ή κλέφτες). Από την άλλη, η προβληματική της ελληνικής οικογένειας κατά την γνώμη μου έχει να κάνει με την οικογενειοκρατία-νεποτισμό, που σε ένα ευρύτερο κοινωνικό επίπεδο εκφράζεται με το να κληροδοτεί η οικογένεια στο γιο την δουλειά, το μαγαζί ή την περιουσία και σε ένα άλλο επίπεδο με το να μας κυβερνάνε και να διαχειρίζονται τα χρήματα της χώρας μας οι ίδιες οικογένειες. Η λογική αυτή είναι βαθιά συντηρητική, αντιπαραγωγική και διαιωνίζει τις κοινωνικές ανισότητες. Για την διαιώνιση του φαινομένου που επισημαίνεις ως «χλιδανεργία» θα τα έβαζα περισσότερο με την προπαγάνδα που εξαπολύεται σε παγκόσμια κλίμακα και προωθεί την υπερκατανάλωση και την απο-πολιτικοποίηση. Έτσι ο νέος δυσκολεύεται να αντισταθεί στον βομβαρδισμό που δέχεται για να καταναλώνει μη μπορώντας να περιορίσει τις ανάγκες του, παραιτείται όταν τον προσβάλει το αφεντικό του αντί να του επιτεθεί, ο συλλογικός του προβληματισμός βρίσκει πιο πρόσφορο έδαφος στην καφετέρια, την glamouria ή τις ειδήσεις του Star για να εκφραστεί και να αναπτυχθεί παρά σε πολιτικές και κοινωνικές συλλογικότητες και σε κάθε περίπτωση προτιμά τον δρόμο που οδηγεί στον καναπέ του σπιτιού του από τον δρόμο που οδηγεί στην διεκδίκηση και την αντίδραση. Η προπαγάνδα αυτή εξαπολύεται από την παγκόσμια ελίτ (οικονομική – κοινωνική – πολιτική) δεν έχει στόχο τον ίδιο τον 30αρη νέο. Ξέρει πως αυτόν τον έχει ξεζουμίσει, ότι ήταν να πάρει του το πήρε… στόχος της είναι πλέον η οικογένειά του. Και αυτό γιατί οι γονείς των σημερινών 30αρηδων ήταν αυτοί που στο μεταπολεμικό κόσμο διεκδίκησαν και κατέκτησαν εργασιακά δικαιώματα, ποιότητα ζωής και ευημερία. Μάλλον η παγκόσμια ελίτ δεν τους το συγωρεί ακόμα και έχει προχωρήσει σε μια μεθοδευμένη επαναδιανομή του πλούτου (προς όφελός της ασφαλώς) μέσω των παιδιών τους αυτή την φορά… και δεν βρίσκω κάποιο
λόγο γιατί στο στόχαστρο αυτής της συγκροτημένης επίθεσης να είναι μόνο ο «κακομαθημένος» και «μαμάκιας» «έλληναράς» και όχι ο «πολιτισμένος» και «ανεξάρτητος (με αγάπη)» βορειοευρωπαίος!!!
Μπομπ ο μαγαζατορας
Σημερα ομως Θοδωρη λες αλλα πραγματα
<a href="http://www.yupi.gr/gkrinia/c12338/Me_Stoixeia_Kai_Ntokoymenta:_H_Ellada_Ei.html"
Ποιος επιτελους θα πει μια συγνωμη στα νεα παιδια (ισως και σε τριανταρηδες και σαρανταρηδες) που εψαχναν τοτε δουλεια ???
Γιατι τελικα σημερα δικαιωνονται οτι η Ελλαδα ειναι μπανανια !!!
Δεν ηταν τεμπεληδες και καλοπερασακηδες αλλα προσπαθουσαν να επιβιωσουν σε μια χωρα επιπέδου Μποτσουανας και Μπουρκινα Φασό.
Στην ελλαδα μερικως συμφωνω οτι «Αν υπάρχει ένα πράγμα που έχουμε σε αφθονία στην Ελλάδα είναι οι παραμύθες».
Δεν υπαρχει στην Ελλαδα σταθερότητα αποψεων !! Οι ιδιοι που καποτε ελεγαν οτι ειμαστε Σουηδια θα πουνε αυριο οτι ειμαστε Πακισταν!!
Σε ολο αυτον τον παραλογισμο πολλοι ανθρωποι οχι μονο παλευουν για το μεροκαματο αλλα τρεμουν να μην ξαναγινουν απλα Μπομπ καιοδηγηθουν στο να γινουν Μπομπ Μαρλευ