22. Οκτωβρίου 2007

Προσθέτω Πράγματα

Όταν βρέχει η παραγωγικότητά μου αυξάνεται. Όσο περισσότερο βρέχει, τόσο περισσότερο αυξάνεται η παραγωγικότητά μου, με τρόπο εκθετικό. Παράλληλα, όταν έχω πυρετό η παραγωγικότητά μου μειώνεται, επίσης εκθετικά. Κατά συνέπεια, αυτό το Σαββατοκύριακο η παραγωγικότητά μου έμεινε σε μέτρια επίπεδα.

Παρ’ όλα αυτά κατάφερα να αλλάξω λίγο τις κατηγορίες των κειμένων μου, και να ανεβάσω και μερικά ακόμα. Έτσι, η κατηγορία "fiction" έγινε "φαντασία", η δε κατηγορία "non-fiction" έγινε "ιστορίες" και απέκτησε δυο νέα μέλη: Το "Έλληνες στο Έβερεστ" (αρχικός τίτλος: "Ψηλά!") είναι το προϊόν μιας σειράς συνεντεύξεων με κάμποσους από τους Έλληνες ορειβάτες που, χωρισμένοι σε δυο ομάδες, ανέβηκαν στην ψηλότερη κορυφή του κόσμου, το 2004. Τον ίδιο μήνα έγραψα και για τον αθλητή του θαλάσσιου σκι Βαγγέλη Παπακηρύκο, έναν θαυμάσιο τύπο, που είχε μόλις ξεπεράσει έναν πολύ επιθετικό καρκίνο και επέστρεφε στο άθλημα που αγαπούσε.

Παράλληλα, πρόσθεσα και μια νέα κατηγορία ("πρόσωπα"), στην οποία θα ανεβάζω συνεντεύξεις γνωστών Ελλήνων (και μη) που έχω πάρει κατά καιρούς. Αρχίζω με τα "Μαθήματα Ζωής" του Διονύση Σαββόπουλου και του Ευγένιου Τριβιζά.

3 σχόλια γενικότητες
  • http://takis.daedalus.gr Τάκης

    Καταλαβαίνω την ανάγκη να προσθέσεις κάτι διαφορετικό στην ομοιομορφία που μας/σε περιτριγυρίζει κάθε που κάτι γνωστό σε όλους επανέρχεται – η επέτειος από το θάνατο του Τσε ή η 28η Οκτωβρίου μεθαύριο κλπ. Αν έχω μια αντίρρηση είναι ότι αυτή η διαφορετική άποψη είναι χρησιμότερη όταν δε γίνεται κυνική. Εκεί έχω τις ενστάσεις μου στη «lifestyle» ορμώμενη δημοσιογραφία! Δεν είναι μη ευφυής, αλλά συχνά απλουστευτική και χωρίς σκοπό. Ναι, να προσθέσεις κάτι διαφορετικό αλλά ας έχει ένα σκοπό.

    Οπωσδήποτε, πάντως, θα συμφωνήσω στην ανάγκη για την ύπαρξη της διαφορετικότητας σήμερα.

    Όμως το ότι «δεν αλλάζετε τον κόσμο, δε χαράσσετε πολιτική», έστω και αν δεν είναι, ίσως, αυτός ο σκοπός, δεν το δέχομαι εύκολα. Τον αλλάζετε μια χαρά. Όχι ο καθένας μόνος του φυσικά, αλλά συνολικά. Και αν απλά δεν το έχετε αντιληφθεί αυτό ακόμη, τότε ίσως, αν το δεις από αυτή τη σκοπιά, να το αντιμετωπίσεις και λίγο διαφορετικά.

    ΥΓ1: Όλες οι δικές μου γνωστές συμφωνούν ότι και ο Παπαλουκάς είναι ωραίος. Θα κοιτάξω να σου βρω και ένα plugin για να βάζεις polls για τέτοια θέματα!

  • http://www.georgakopoulos.org Θοδωρής

    Μη νομίζεις ότι είμαι κανένας περίεργος που απολαμβάνει να προκαλεί. Είναι απλό: Το περιοδικό Nitro και το Yupi.gr έχουν μια lifestyle θεματολογία. Φυσικά, μέσα χωράνε τα πάντα. Αν όμως πας να ασχοληθείς με ένα θέμα πολιτικό, κοινωνικό, οικονομικό, δεν μπορείς να το προσεγγίσεις όπως μια εφημερίδα. Πρέπει να βρεις κάτι διαφορετικό. Σ’ αυτά τα μέσα δεν έχει νόημα να γράφεις αυτά που πιστεύουν όλοι, γιατί υπάρχουν πολλά άλλα μέσα, καταλληλότερα, όπου μπορεί κανείς να τα διαβάσει. Γιατί να γράψω ένα μίνι βιογραφικό του Τσε στη επέτειο των 40 χρόνων από το θάνατό του, την ώρα που την ίδια μέρα, σε δεκάδες sites εφημερίδων και portals, υπήρχε αυτή η πληροφορία, πληρέστατη και τεκμηριωμένη; Για να είμαι χρήσιμος, πρέπει να γράψω κάτι που δεν θα διαβάσεις αλλού. Το ανάποδο. Τα στραβά. Όχι την είδηση -την αποδόμηση της είδησης. Σ’ αυτά τα μέσα δεν αλλάζουμε τον κόσμο, δεν χαράσσουμε πολιτική, δεν ενημερώνουμε. Δίνουμε τροφή για κουβέντα στις παρέες. Αυτός είναι ο ρόλος μας. Νομίζω ότι σε γενικές γραμμές φαίνεται πως τον πετυχαίνουμε.

    Παρεμπιπτόντως, όλες οι γνωστές μου συμφωνούν πως ο Τσε ήταν αντικειμενικά ωραίος. Αλλά δεν θα τσακωθούμε κιόλας.

  • http://takis.daedalus.gr Τάκης

    Φαίνεται σου αρέσει να είσαι «αιρετικός». Μιλώ για το άρθρο για τον Τσε στο Yupi. Να κάτσω να διαβάζω για τον Τσε σε ένα portal που ονομάζεται Yupi είναι το λιγότερο αντιφατικό! Για μερικούς και αντιαισθητικό.

    Αυτή η αντίθεση, πιστεύω σε κάνει να είσαι έτσι ήπια αιρετικός και κάνει και τους αναγνώστγες του Yupi ήπια επιθετικούς.

    Λες ο Τσε ήταν «ωραίος»? Όχι όχι αυτό είναι ένα επιχείρημα αυθαίρετο. Αντικειμενικά δεν είναι! Υπό το φως του μύθου του φυσικά είναι υπέροχος. Και αυτό για όσους διαλέξουν να δεχτούν το μύθο φυσικά. Και, βέβαια, δε θα σταθώ στο αν ό μύθος έχει πράγματι υπόσταση ή όχι γιατί είναι πια ανώφελο.

    Και υπάρχει μια συγκλονιστική ομοιότητα ανάμεσα σε αυτόν και τον Γκάντι – μιας και τον αναφέρεις ως παράδειγμα, στο οποίο, ας ομολογήσω ότι συμφωνώ με σε πολλά από όσα καταθέτεις – και η ομοιότητα αυτή είναι καθαρά υπαρξιακή! Και οι δύο αψηφούν τη ζωή τους για μια ιδέα. Ρομαντικό? ΟΚ, γιατί όχι..?

    Και γιατί ο Γκάντι δεν έγινε μπλουζάκι?

    Σε αυτό το ερώτημα δε θα σε βοηθήσω. Νομίζω ότι σου έδωσα τίτλο-λουκούμι για ένα επόμενο άρθρο ή post στο blog σου…