Και Τώρα, Κάτι Πολύ Διαφορετικό

05 Νοεμβρίου 2007 | Κανένα σχόλιο

Έχω παραμελήσει λίγο την κατηγορία "φαντασία", το ξέρω, αλλά επανορθώνω: Στις αρχές του 2002 είχα γράψει ένα σουρρεαλιστικό διηγηματάκι βασισμένο σε μια εντελώς αλλόκοτη ιδεά: Τι θα γινόταν αν ο Μαχάτμα Γκάντι και η Μητέρα Τερέζα έμπαιναν σε ένα ρινγκ και πλακώνονταν στο ξύλο; Είναι μια ιδέα ασόβαρη, το ξέρω, αλλά το ίδιο είμαι και εγώ, οπότε κάθισα ένα απόγευμα και το έγραψα, βάζοντας μέσα ένα σωρό χαρακτήρες από την ποπ κουλτούρα της εποχής, με διάθεση τελείως βέβηλη. Δεν έχω αλλάξει ούτε γραμμή έκτοτε, γι' αυτό και αυτό το κειμενάκι περικλείει, νομίζω, το zeitgeist της εποχής εκείνης -μέσα από ένα πρίσμα παράνοιας, βέβαια, οπότε καλή τύχη αν προσπαθήσεις να το αποκωδικοποιήσεις. Έχει πλάκα, πάντως, αν και είναι τόσο αλλόκοτο που δεν κόλλαγε να δημοσιευτεί ποτέ σε κανένα περιοδικό που με φιλοξένησε έκτοτε. Μπορείς να το διαβάσεις εδώ.

Ήταν πολύ διαφορετικά τα πράγματα τότε. Για παράδειγμα, δεν είχα γνωρίσει από κοντά έναν από τους πρωταγωνιστές του "Γκάντι vs. Μητέρα Τερέζα", την Πάμελα Άντερσον. Είχα την τιμή το καλοκαίρι του 2006, όταν ήρθε στην Ελλάδα, και της πήρα συνέντευξη για το Nitro. Είναι κοντούλα, έχει πολύ λεπτή φωνούλα, είναι άνετη, χαμογελαστή και επαγγελματίας, και της αρέσει κυρίως να μιλάει για τα παιδιά της, που την ώρα που μιλάγαμε είχαν βγει βόλτα στην Αθήνα με τη γιαγιά τους τη Βούλα, που είναι η μαμά του Τόμι Λι, και είναι Ελληνίδα. Μιλήσαμε για ένα μισάωρο περίπου, και σε όλο αυτό το διάστημα και για αρκετή ώρα αργότερα, άκουγα μέσα στο κεφάλι μου τις ευχαριστίες του 17χρονου εαυτού μου. Διαβάστε εδώ τι μου είπε η Πάμελα Άντερσον.

Τέλος, κάτι πολύ διαφορετικό: Ποίηση. Ούτε ένα, ούτε δύο αλλά 30 αστεία ψευτο-χαϊκού, ένας εθισμός που ξεκίνησε από την τελευταία σελίδα ενός Esquire και εξακολουθεί να με ταλαιπωρεί. Εδώ.