7. Δεκεμβρίου 2007

Μια Ιστορία του Ταρίκ Αλί για τον Τσε Γκεβάρα

"Μια μέρα, στρατιώτες με έπιασαν και είπαν ‘Ο στρατηγός είπε πως πρέπει να μας δείξεις το ρολόι σου’. Κοίταξαν το ρολόι μου και με συνέλαβαν, και με κλείδωσαν σε ένα δωμάτιο. ‘Τι συμβαίνει;’ ρώτησα, και μου είπαν πως το ρολόι μου είχε αναγνωριστεί. ‘Είσαι ο σωματοφύλακας του Τσε Γκεβάρα’, είπαν, ‘και το όνομά σου είναι Πόμπο’. Τότε εγώ τους είπα: ‘Και τότε πώς εξηγείτε το ότι δεν μιλώ ισπανικά;’ και ένας από αυτούς που ήξερε αγγλικά μου είπε: ‘Ξέρω ότι κι όμως, μιλάς ισπανικά’. Ήμουν νεαρός και απερίσκεπτος, τότε. Τους είπα: ‘Ας κάνουμε μια συμφωνία. Αν με βασανίσετε όλη νύχτα και αρχίσω να μιλάω ισπανικά, θα σας χρωστώ ευγνωμοσύνη όλη μου τη ζωή’. Αυτό τους προβλημάτισε πολύ".

Ο 64-χρονος Πακιστανός συγγραφέας Ταρίκ Αλί μιλά σε εκδήλωση στη Νέα Υόρκη για την εμπειρία του από ένα ταξίδι στη Βολιβία, την εβδομάδα που ο Τσε Γκεβάρα δολοφονήθηκε εκεί. Έψαχνε το Γάλλο φιλόσοφο Ρεζί Ντεμπρέ, που είχε συλληφθεί από την κυβέρνηση επειδή συνεργαζόταν με τον Τσε.

Διάβασε για την εκδήλωση εδώ.
Και τι έγραψα με αφορμή τα 40χρονα του θανάτου του Τσε εδώ.

"Μην ξεχνάτε", είπε ακόμα ο Αλί στην ίδια εκδήλωση, "ότι ο Τσε δεν ήταν και πολύ συναισθηματικός τύπος. Ήταν ένας σκληροπυρηνικός επαναστάτης που σκότωνε όταν έπρεπε να σκοτώσει".

  • http://press-gr.blogspot.com/2007/12/blog-post_2645.html Χρηστος Λουτράδης

    συμφωνω ..και έχουμε ανάγκη τέτοια πρότυπα..για λόγους συλλογικής επιβίωσης

  • http://www.georgakopoulos.org Θοδωρής

    Υποθέτω ότι η πιο ασφαλής αντιμετώπιση του θέματος είναι να πει κανείς «άλλες οι εποχές τότε, ο ένοπλος αγώνας ήταν μονόδρομος» και να δικαιολογήσει έτσι διάφορα πράγματα. Μπορεί ο Τσε Γκεβάρα να μην ήταν η αγιοποιημένη μορφή που αναπαράγεται σήμερα, αλλά σαν ιστορικό πρότυπο (και τα ιστορικά πρότυπα είναι εξ’ ορισμού μυθοποιημένα, απογυμνωμένα από ελαττώματα και αδυναμίες) μια χαρά τον βρίσκω.

  • http://press-gr.blogspot.com/2007/12/blog-post_2645.html Χρηστος Λουτράδης

    Λες ο Τσε να ήταν τυχερός που δεν σκοτώθηκε και έτσι δεν πρόλαβε να απο μυθοποιηθεί…φαντάσου να είχε διαχειριστεί εξουσία οπως ο συντροφος του φιντέλ, παράλα ταύτα πρέπει να αποτίουμε τον απαιτουμενο φόρο τιμής σε κάποιους που κάποτε αγωνιστηκα για κάποια συλλογικά αγαθα..τώρα απο εδώ και πέρα ξεκινάει η μεγάλη κουβέντα..