Review: Το Νέο Atlantic

25 Νοεμβρίου 2008 | 1 σχόλιο

Σου είχα γράψει πριν από ένα μήνα για την σχεδιαστική ανανέωση του καλού περιοδικού, αλλά μόλις χτες μπόρεσα να το τελειώσω, και να σχηματίσω γνώμη. Η οποία είναι η εξής:

Με εξαίρεση μια μεταφορά κάποιων βαρετών στηλών απ' το τέλος στην αρχή, είναι μια πολύ θετική και εντυπωσιακή αλλαγή. Το περιοδικό μοιάζει πιο γεμάτο και έχει πιο στιβαρό χαρακτήρα. Η αλλαγή που με ενδιαφέρει περισσότερο, όμως, αποδείχτηκε πως δεν είχε να κάνει με  το design: Η ύλη έχει αυξηθεί ραγδαία, κι έχει γίνει πολύ πιο χορταστική. Το editorial ύφος έχει επίσης αλλάξει: Πολύ περισσότερο πρώτο πρόσωπο, περισσότερη έμφαση στη γνώμη, πιο casual γλώσσα. Βέβαια, δεν είναι όλα τα features εξίσου δυνατά -το κεντρικό πολυσέλιδο "Why I Blog" του Άντριου Σάλιβαν, ας πούμε, είναι ένα βαρετό, κοινότυπο άρθρο γνώμης για τα blogs. Αλλά υπάρχουν και πολλά που αξίζει να διαβάσεις:

- Μια ενδιαφέρουσα άποψη για τις βωμολοχίες στο ραδιόφωνο -και την ιστορία των "κακών λέξεων" εν γένει. 
- Ένα συγκλονιστικό feature για τα παιδιά που αισθάνονται ότι έχουν λάθος φύλο ακόμα και στην ηλικία των 6-8 ετών -και την επιλογή όλο και περισσότερων γονέων να τα μεγαλώνουν σύμφωνα με το φύλο που "νιώθουν", και όχι αυτό  που είναι.
- Ένας χάρτης με απίστευτα στοιχεία για την εξαφάνιση των πάγων από το Βόρειο Πόλο, και το πώς αυτό θα επηρεάσει την παγκόσμια οικονομία των μεταφορών.
- (Άλλο) ένα άρθρο του Τζέιμς Φάλοους για την Κίνα, αυτή τη φορά με ενδιαφέρον θέμα: Γιατί οι Κινέζοι δεν μπορούν να καταλάβουν πώς τους βλέπει ο κόσμος. Απόσπασμα:

After two years in China, there are still so many things I can’t figure out. Is it really true, as is always rumored but never proved, that the Chinese military runs most of the pirate-DVD business—which would in turn explain why that business is so difficult to control? At what point in Chinese culture did it become mandatory for business and political leaders to dye away every gray hair, so that gatherings of powerful men in their 50s and up are seas of perfect pitch-black heads? How can corporations and government agencies invest huge sums producing annual reports and brochures and advertisements in English, yet manifestly never bother to ask a native English speaker whether they’ve made some howler-style mistake? (Last year, a museum in Shanghai put on a highly publicized exhibit of photos from the Three Gorges Dam area. In front, elegant banners said in six-foot-high letters The Three Georges.) Why do Beijing taxi drivers almost never have maps—and almost always have their own crates or buckets filling the trunks of their cars when they pick up baggage-laden passengers at the airport? I could go on.