25. Ιανουαρίου 2009

Pecha Kucha 2008: Το Βίντεο

Διάβασες την παρουσίαση, τώρα δες και το βίντεο από το event στις αρχές του περασμένου Δεκέμβρη:

Έχει βουητό και σκοτεινιά (κι έναν heckler!) αλλά παίρνεις μια ιδέα. Δεις τις υπόλοιπες ομιλίες εδώ. Το επόμενο Pecha Kucha προγραμματίζεται  για το Μάιο.

3 σχόλια internet, my blogs, βίντεο, γενικότητες, ιδέες

  • Pingback: Pecha Kucha II: Η Επιστροφή | θοδωρής γεωργακόπουλος

  • http://www.georgakopoulos.org Θοδωρής

    Ενδιαφέρουσα παρατήρηση, αλλά μάλλον διαφωνώ. Το Ίντερνετ του 1997, ας πούμε, είχε ένα μικρό κλάσμα του περιεχομένου που έχουμε σήμερα -αλλά ήταν πολύ πιο δύσκολο να βρεις ενδιαφέροντα πράγματα τότε. Σήμερα έχουμε καλύτερα εργαλεία -και δεν είναι μόνο ο λογάριθμος του Google που βελτιώνεται, είναι και ένα σωρό εναλλακτικές λύσεις από τις οποίες βρίσκεις περιεχόμενο, από τα social news sites όπως το digg και το stumbleupon μέχρι νέες μηχανές αναζήτησης όπως το Mahalo. Πλέον το πρόβλημα που περιγράφεις τείνει να εξαλειφθεί. Η πληροφορία εκεί έξω είναι τόσο πολλή, και τα εργαλεία τόσο ισχυρά, που όχι απλά βρίσκεις αυτά που σε ενδιαφέρουν, αλλά βρίσκεις τόσο πολλά από αυτά, που δεν προλαβαίνεις να τα μελετήσεις όλα.

    Όσο για την φασαρία του όχλου: Φταίει εν μέρει το μικρόφωνο που βρισκόταν προφανώς πάνω στην κάμερα, και στο ότι υπήρχε υπερβολικά πολύς κόσμος. Από εκεί πάνω δεν άκουγα τίποτα!

  • cpapa

    ωραία παρουσίαση, συμφωνώ με μια ευρύτερη έννοια, την εξής: όσο προχωράνε τα χρόνια, οι άχρηστες πληροφορίες που διοχετεύονται στο internet πολλαπλασιάζονται ραγδαία, και λόγω της αδυναμίας φιλτραρίσματος των πληροφοριών αυτών το βλέπω να καταλήγει ένα παγκόσμιο μπάχαλο πληροφοριών, αλλιώς ένα παγκόσμιο chat που ο καθένας θα γράφει τη μαλακία του. Το μόνο που προφυλάσσει προς το παρόν από την (ορατή) πιθανότητα στο μέλλον να ψάχνεις κάτι και να μην το βρίσκεις, είναι η συνεχής ποιοτική βελτίωση των μηχανών αναζήτησης, αν και υποθέτω ότι όσο αυξάνονται τα σκουπίδια, κάποια στιγμή θα θάψουν τα χρήσιμα, όσο καλό φτυάρι και αν έχεις.

    Και μια ερώτηση: αυτή η οχλαγωγία που παρατηρώ μόνο σε ελληνικά ακροατήρια, πχ αμφιθέατρα, βουλή,( αν και εκεί έχει και ιδιοτελείς σκοπούς) θεωρείται ιντερακτιβιά? ότι δηλαδή επικοινωνεί το κοινό με τον ομιλητή, και είμαστε μάγκες και λέμε και τη μαλακία μας όταν μιλάει ο άλλος? γιατί εμένα μου φαίνεται απλά οχλαγωγία που αποσυντονίζει τη σκέψη αυτού που μιλάει, και δεν θα τον αδικούσα αν τους έριχνε μια παναγία και σηκωνόταν και έφευγε..