Δυο Στιγμιότυπα Από Πρόσφατο New Yorker

21 Σεπτεμβρίου 2009 | 1 σχόλιο

hanks

Τον περασμένο Απρίλιο, ο Πίτερ Μπόιερ έγραψε ένα πολύ λεπτομερές άρθρο για την Αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία (θέλει συνδρομή για να το διαβάσεις) στο οποίο, μεταξύ άλλων, ανάφερε και την αποτυχία των ηλεκτρικών αυτοκινήτων που κατασκεύαστηκαν στις ΗΠΑ, αναφέροντας και το όνομα του ηθοποιού Τομ Χανκς ανάμεσα σ' αυτούς που είχαν αποκτήσει ένα. Η αναφορά του, ωστόσο, δεν ήταν απόλυτα ακριβής, έτσι ο Τομ Χανκς έστειλε αυτό το γράμμα στο περιοδικό κάνοντας τις απαραίτητες διορθώσεις. Το εντυπωσιακό είναι το εξής: Το γράμμα του Τομ Χανκς, ενός από τους μεγαλύτερους σταρ του Χόλιγουντ, και ενός από τους διασημότερους ανθρώπους στη Γη, το περιοδικό το δημοσίευσε δυο εβδομάδες αργότερα στη σελίδα με τις επιστολές, δίπλα σε άλλες δύο, χωρίς να υπογραμμίζει καθόλου την ταυτότητα του αποστολέα, και χωρίς να τη διατυμπανίζει καθόλου οπουδήποτε αλλού. Άλλα περιοδικά θα χτύπαγαν "Ηλεκτρικά Αυτοκίνητα: Ο Τομ Χανκς Απαντά" στο εξώφυλλο, και θα έβαζαν και μια ολοσέλιδη φωτογραφία του ηθοποιού δίπλα στο γράμμα του των 270 λέξεων. Όχι αυτό το περιοδικό.

Το δεύτερο στιγμιότυπο που κράτησα από το ίδιο τεύχος ήταν ένα ποίημα. Ποτέ δεν διαβάζω τα ποιήματα στο New Yorker, ποτέ δεν διαβάζω ποιήματα γενικότερα, ωραίος ο Καβάφης και οι διάφοροι άλλοι, σύμφωνοι, αλλά την ποίηση ως τέχνη τη θεωρώ υποδεέστερη από τη λογοτεχνία. Δεν μου αρέσει. Εκτός από μερικές φορές. Αυτό το ποίημα, μεγαλούτσικο για τα δεδομένα του περιοδικού, ήταν κωμικό -και ξεκαρδιστικό. Διάβασε το "Lines no the poet's turning forty" του Ίαν Φρέιζερ.

This poem is becoming a disaster.
It happens sometimes—
I get into a poem, and the thing goes haywire,
And I don’t know how to get out.

κατηγορίες: New Yorker, περιοδικά
σχολίασε

το newsletter

Υποδεχτείτε γλυκόλογα, τρυφερότητες, λινξ και νέα
κάθε Παρασκευή στο inbox σας. Αν θέλετε.