Γιατί Οι Βιντεοκλήσεις Είναι Άχρηστες: Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας, 1996

10 Ιουνίου 2010 | Κανένα σχόλιο

Με αφορμή την κυκλοφορία του νέου iPhone 4, που <ειρωνία>εισάγει την τρομερή καινοτομία των βιντεοκλήσεων</ειρωνία> με το ήδη διαβόητο FaceTime (αλλά μόνο με wi-fi) κάποιοι θυμήθηκαν το γιγαντώδες μυθιστόρημα Infinite Jest του μακαρίτη Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας. Σ' αυτό ο Γουάλας περιγράφει έναν κόσμο στον οποίο οι βιντεοκλήσεις είχαν γίνει πολύ δημοφιλείς για λίγο καιρό -αλλά μετά ο κόσμος τις είχε εγκαταλείψει. Και τεκμηριώνει το γιατί.

Good old traditional audio-only phone conversations allowed you to presume that the person on the other end was paying complete attention to you while also permitting you not to have to pay anything even close to complete attention to her. (...) Video telephony rendered the fantasy insupportable. Callers now found they had to compose the same sort of earnest, slightly overintense listener's expression they had to compose for in-person exchanges. Those caller who out of unconscious habit succumbed to fuguelike doodling or pants-crease-adjustment now came off looking extra rude, absentminded, or childishly self-absorbed. Callers who even more unconsciously blemish-scanned or nostril explored looked up to find horrified expressions on the video-faces at the other end. All of which resulted in videophonic stress. (...) And the videophonic stress was even worse if you were at all vain. I.e. if you worried at all about how you looked. As in to other people. Which all kidding aside who doesn't.

Συμφωνώ με όλα.

Αλλά δες τη συγκινητική διαφήμιση του Σαμ Μέντες, ωωωω γούτσου γούτσου:

κατηγορίες: βιβλία, βίντεο, ιδέες
σχολίασε

το newsletter

Υποδεχτείτε γλυκόλογα, τρυφερότητες, λινξ και νέα
κάθε Παρασκευή στο inbox σας. Αν θέλετε.