http://kratosellas.blogspot.com Και γλαστρες και σπορους και δενδρυλια.
Οι τρεις δράστες είχαν γλαστρες και δενδρυλια , και δύο μικρά δέματα με 43 γραμμάτια έτοιμα να τα πουλήσουν στο Βασιλουδη Θεσσαλονικης .Στα σπίτια των δύο από τους τρεις συλληφθέντες βρέθηκαν κι άλλα δενδρύλια, αλλά και ποσότητα χασίς, ενώ οι αστυνομικοί πέρασαν χειροπέδες και στον γιο του ενός γιατί βρέθηκε πάνω του ένα πιστόλι.
cpapa
Εγώ και η Ντέμπορα..
Ήταν ένα χειμωνιάτικο πρωινό του Φλεβάρη, κρύο και μουντό, με την υγρασία να σου τσακίζει τα κόκκαλα.. Εγώ, νέος ακόμα, άβγαλτος, έψαχνα το μονοπάτι που θα ακολουθούσα για τη ζωή που με περίμενε.
Και όμως! αν και βαθιά προβληματισμένος, ανυπομονούσα να την συναντήσω..είχα ακούσει τόσα πολλά για αυτήν, ήταν σαν να την είχα κι’όλας δει..Μου είχαν πει βέβαια (εμμέσως, για να μην την προσβάλλουν) ότι είχε δει γυμνούς πολλούς άντρες στη ζωή της, αλλά εμένα δεν με πτοούσε τίποτα..Ήξερα άλλωστε ότι οι άνθρωποι λένε κακίες..Πάντως όλοι μου έλεγαν για το σαγηνευτικό της άρωμα, καθώς και το αγέρωχο παράστημά της, παρ’ότι τα’χε τα χρονάκια της.
Εγώ όμως ένιωθα μια εσωτερική ανάγκη να με σπρώχνει κοντά της, μια αίσθηση επιτακτική να τη γνωρίσω από κοντά..δεν κρατιόμουν..είναι απίστευτο,το ξέρω, την αναζητούσα σαν τρελλός, ΣΧΕΔΟΝ ΕΤΡΕΧΑ, παρ’ότι δεν την είχα ξαναδεί στη ζωή μου..Από τις περιγραφές των υπολοίπων όμως με είχε πιάσει δέος..και είχα φτάσει τόσο κοντά της..τόσο απελπιστικά κοντά..μου είχαν πει ότι ήταν σε ένα δωμάτιο αριστερά στο διπλανό κτίριο από αυτό που βρισκόμουν..και με περίμενε..το ξέρω ότι με περίμενε..αλλά εγώ δεν μπορούσα να πάω!
-ΟΧΙ ΤΩΡΑ! Μου βροντοφώναξαν!
-ΓΙΑΤΙ? Απάντησα.. ΓΙΑΤΙ ΜΟΥ ΣΤΕΡΕΙΤΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ?
-ΤΩΡΑ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ..
Απογοήτευση..Θυμός..Οργή..Αλλά και πείσμα..εγώ θα τη συναντούσα, το ήξερα, ήταν απλά θέμα χρόνου..άλλωστε δεν θα έφευγε, και εννοείται πως ούτε και εγώ..
Τα λεπτά περνούσαν βασανιστικά, και εγώ παρέμενα δέσμιος και καταπιεσμένος σε ένα γραφείο, ενώ ήξερα ότι δίπλα ήταν το πεπρωμένο μου..το βάλσαμό μου..μπορώ να πω, χωρίς να υπερβάλλω, το νόημα της ύπαρξής μου εκείνη τη στιγμή..
Και επιτέλους! μετά από εικοσιτρία λεπτά ακριβώς (ναι, τα μετρούσα ένα, ένα) πηγαίνω να τη συναντήσω. Μπαίνω στο κτίριο τρέμοντας, δεν μπορούσα να πάρω τα πόδια μου κυριολεκτικά, και στρίβω στο δωμάτιο αριστερά.
ΚΑΙ ΤΗ ΒΛΕΠΩ! Όρθια, μπροστά στα μάτια μου! Δάκρυσα, δεν το κρύβω..ήταν ακριβώς όπως μου την είχαν περιγράψει..Πραγματικά δεν έχω λόγια να σας εξηγήσω πως ένιωσα..Ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά..Και το άρωμά της..μεθυστικό..
Από τότε, και για τέσσερις μήνες ήμασταν μαζί. Της είχα αλλάξει και όνομα.. τη φώναζα Ντέμπορα..Δεν άφηνα κανέναν άλλο να την πλησιάσει..Και ήμουν μόνο με αυτήν..
Μετά βέβαια ακολούθησαν και άλλες, αλλά καμία δεν ήταν σαν αυτήν, τη μία, τη μοναδική, την πρώτη τούρκικη χέστρα που έχεσα στο στρατό..Να,σαι καλά Ντέμπορα..μου’χεις λείψει..
Το παραπάνω κείμενο εμπνεύστηκε από μία παλιότερη παρουσίαση του Γεωργακόπουλου για τα βλογ που φτιάχνουν «μαραμένες τουλίπες». Μια τέτοια μαραμένη τουλίπα είμαι και εγώ, αλλά η δική μου τουλίπα μαράθηκε από τη μπόχα της Ντέμπορα..αχ Ντέμπορα..
monoblogs
