Το Wired, Ο Θάνατος Του Web, Ο Δανδής Ντάντιτς Και Η Condé Nast

23 Αυγούστου 2010 | 4 σχόλια

Μπορεί να τσαλαβούταγες και να μην το πήρες χαμπάρι, αλλά πολύς ντόρος έγινε τις προηγούμενες ημέρες με το τελευταίο Wired, το οποίο περιέχει ένα άρθρο που υποστηρίζει ότι το web πέθανε, τελειώσε, πάπαλα, αυτό ήτανε, και το μέλλον είναι στα applications. Δεν πρόλαβα να το σχολιάσω εγκαίρως (γιατί τσαλαβούταγα) αλλά η ώρα του ήρθε.

340x_wiredlong2Το ότι πρόκειται περί ιδέας βλακώδους πέρα από κάθε φαντασία δεν είναι καν θέμα που αξίζει να συζητά κανείς (ακόμα και το ένα διάγραμμα που χρησιμοποιούν για να υποστηρίξουν την ιδέα με στοιχεία είναι λάθος), αλλά αν θέλεις ντε και καλά να το κουβεντιάσεις διάβασε τεκμηριωμένες απόψεις εδώ, εδώ και (στο site του Wired!) εδώ. Το θέμα είναι ότι το διπλό άρθρο -ειδικά το μισό που είναι γραμμένο από τον Μάικλ Γουλφ του Vanity Fair (!)- περιέχει μερικές εύστοχες παρατηρήσεις σχετικά με τα Ίντερνετς και τις τεχνολογίες που σερβίρουν content σήμερα αλλά είναι στημένο ως πρόκληση, με το εξωφρενικό εξώφυλλο, τα εξωφρενικά επιχειρήματα (προσπαθούν να παρουσιάσουν τη μνημειώδη γκαφα του 1997 με το push και το Pointcast -θυμάσαι;- ως επιτυχία!) και την υιοθέτηση του "συμπεράσματος" ως απόλυτη αλήθεια, που ένα πράγμα θυμίζει: Προβοκάτσια. Διαβάζοντάς το έχεις την αίσθηση ότι οι άνθρωποι προσαρμόζουν την πραγματικότητα στις δικές τους ιδέες, και δεν τους χωράει, και γι' αυτό την τσαλακώνουν όσο δεν πάει. Είναι σαν να διαβάζεις κείμενο του ΚΚΕ.

Γι' αυτό στην αρχή νόμισα ότι ο Κρις Άντερσον, ο διευθυντής του περιοδικού που συνυπογράφει το άρθρο και που στην πραγματική ζωή περνά τον περισσότερο χρόνο του δίνοντας διαλέξεις και αντιγράφοντας βιβλία και στον ελεύθερο χρόνο του τρέχει το Wired, το έκανε γι' αυτό το λόγο. Επίτηδες. Για να προκαλέσει ντόρο και αναμπουμπούλα, συζήτηση και hype. Γι' αυτό έβαλε και "την αντίθετη άποψη" στο ίδιο τεύχος (περίπου). Αλλά τελικά, μετά από λίγη τσαλαβούτα και σκέψη και 1+1 κάνουν δύο, μου ήρθε η πραγματική αιτία: Ο Σκοτ Ντάντιτς.

O πάντα κομψός Σκοτ Ντάντιτς είναι ο art director του Wired, και ως art είναι πολύ ταλαντούχος, το βλέπεις αυτό όταν ξεφυλλίζεις ένα τεύχος. Το θέμα είναι ότι στην Condé Nast, την εταιρία που εκδίδει το Wired και μερικά από τα μεγαλύτερα περιοδικά του κόσμου (Vanity Fair, The New Yorker etc), ο Ντάντιτς θεωρείται ως η λύση στην κρίση του Τύπου, ο Μεσσίας που θα ζμπρώξει την εταιρία στη νέα εποχή. Και ο λόγος που τον έχει κάνει πρώτη μούρη στο Καβούρι είναι η ιδέα του για το πώς πρέπει να είναι τα περιοδικά στις ταμπλέτες. Όπως το iPad App του Wired, ας πούμε, το πρώτο τεύχος του οποίου πούλησε 100.000 αντίτυπα (το δεύτερο δεν έμαθες ποτέ πόσο πούλησε -γιατί άραγε;) Αυτή είναι η Νταντιτσική στρατηγική της Conde Nast: Apps στις ταμπλέτες. Όχι web. Apps. Και το web; Web's dead, baby.

Φυσικά, το web δεν είναι καθόλου dead. Το ίδιο το θαυμάσιο site του Wired, που είναι ανεξάρτητο από το περιοδικό (τα δυο τμήματα υπόγεια μισιούνται, δε) είναι κερδοφόρο. Όπως και απειράριθμα ακόμα websites παγκοσμίως (πχ αυτό, ή ακόμα κι αυτά). Με την φτηνή του προβοκάτσια το (κατά τα άλλα αγαπημένο μου) Wired δεν περιγράφει μια αλήθεια ή μια τάση, αλλά το όραμα της Condé Nast και του πάντα καλοντυμένου Σκοτ Ντάντιτς, ένα μέλλον κλειδωμένων "ηλεκτρονικών περιοδικών".

Σκέψου όμως ότι το τεύχος του Wired δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα, ούτε στα περίπτερα, ούτε στο iPad. Το επίμαχο άρθρο εμφανίστηκε και διαβάστηκε και σχολιάστηκε μόνο σε ένα μέρος: Στο web.

Αυτό αρκεί.

Να και λίγος υπέρκομψος Σκοτ Ντάντιτς:

σχολίασε

το newsletter

Υποδεχτείτε γλυκόλογα, τρυφερότητες, λινξ και νέα
κάθε Παρασκευή στο inbox σας. Αν θέλετε.