Instapaper These: Πέντε Θαυμάσιες Ιστορίες Ανθρώπων

18 Μαΐου 2011 | 1 σχόλιο

Να πέντε ωραία μεγάλα κείμενα ανθρωποκεντρικά, για διάβασμα στο κρεβάτι, στην τουαλέτα, στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς ή, αν είσαι περιπετειώδης, στην παραλία:

1. Κρίστοφερ Χίτσενς

Ο καταπληκτικός δοκιμιογράφος γράφει στο Vanity Fair για το πώς είναι να χάνεις τη φωνή σου από τον καρκίνο.

Like health itself, the loss of such a thing can’t be imagined until it occurs. (...) I have never been able to sing, but I could once recite poetry and quote prose and was sometimes even asked to do so. And timing is everything: the exquisite moment when one can break in and cap a story, or turn a line for a laugh, or ridicule an opponent. I lived for moments like that. Now, if I want to enter a conversation, I have to attract attention in some other way, and live with the awful fact that people are then listening “sympathetically.”

What do I hope for? If not a cure, then a remission. And what do I want back? In the most beautiful apposition of two of the simplest words in our language: the freedom of speech.

2. Ελίφ Μπατουμάν

Η νεαρή Τουρκάλα συγγραφέας (έχει γράψει αυτό) γράφει στον Guardian για το πώς είναι να εκδίδεις ένα πετυχημένο βιβλίο στην Αμερική -και πώς είναι να ρωτάς τον Τζόναθαν Φράντσεν αν έχει "μαύρο".

3. Μελ Γκίμπσον

Ένα λεπτομερές και μακροσκελέστατο προφίλ του προβληματικού και προβληματισμένου ηθοποιού από τον Πίτερ Μπίσκιντ στο Vanity Fair.

4. Τζ. Ντ. Σάλιντζερ

Ο Μπλερ Φούλερ γράφει στο Paris Review για μια απίστευτη βραδιά το χειμώνα του 1952, όταν έτυχε να γνωρίσει (και να πάει στο διαμέρισμα του) διάσημου μα μυστικοπαθούς συγγραφέα του "Φύλακα Στη Σίκαλη".

In the apartment, which was a brownstown further uptown, Salinger asked us what we would like to drink. I offered my help getting out the ice, but no, he’d prefer to do it himself. The bar’s bottles and glasses were arranged at one end of a counter between the small kitchen space and the living room, and we stood around while Salinger poured—whiskey for all, I think. Drinks in hand, Jill, Joe, and I sank into a long sofa across from the bar, Jill sitting between us. Salinger sat down on a chair facing us across a coffee table.

5. Μέγκαν Ντάουμ

H Ντάουμ γράφει για τη ζωή στη Νέα Υόρκη όταν πρωτοήρθε στην πόλη, γεμάτη όνειρα και όρεξη να ζήσει στο κέντρο του κόσμου. Το συγκεκριμένο κείμενο έχει δημοσιευτεί και σε συλλογή διηγημάτων της.

 

Διάβασε ακόμα περισσότερα τέτοια: