Instapaper These: Η Μικροσκοπική, Ο Φαρμακοποιός Κι Ο Τζον Στιούαρτ

27 Σεπτεμβρίου 2011 | Κανένα σχόλιο

1. Ο Τζον Στιούαρτ

Το προφίλ του Esquire για το γνωστό κωμικό είναι μακροσκελές και ασυνήθιστο -και όχι πολύ ωραίο. Ο Τζον Στιούαρτ είναι ένας από τους σημαντικότερους ανθρώπους που δουλεύουν στην τηλεόραση, κι αυτό που κάνει είναι εξαιρετικά σημαντικό και μοναδικό και σπάνιο, και έτσι από ένα άρθρο 5000 λέξεων του Esquire περίμενα να μάθω πράγματα γι' αυτόν, αλλά το μόνο που περιέχει το άρθρο είναι αποσπασματικές περιγραφές σκηνών από τη σταδιοδρομία του (και της διαδικασίας του να πάει κάποιος να παρακολουθήσει μια εκπομπή) με σχολιασμό και ανάλυση από το συντάκτη (ο έμπειρος Τομ Τζούνοντ), ο οποίος αφ΄ενός λέει πολλές μπούρδες (τραβάει επιχειρήματα από τα μαλλιά, φάσκει κι αντιφάσκει) και αφ' ετέρου, μη έχοντας υλικό να γράψει ουσιαστικά πράγματα, πασπαλίζει το κείμενό του με υπερβολικές φιοριτούρες.  Ωστόσο, αν δεν ξέρεις πολλά για τον Στιούαρτ και δεν έχεις πρόβλημα με κείμενο επιπέδου κάτω του New Yorker, αξίζει να του ρίξεις μια ματιά.

He's been able to concentrate his comedy into a kind of shorthand — a pause, or a raised eyebrow, is often all that is necessary now — but a stranger not cued to laugh could be forgiven for not laughing, indeed for thinking that what was going on in front of him was not comedy at all but rather high-toned journalism with a sense of humor.

2. Μεγαλώνοντας με ενέσεις αυξητικής ορμόνης

Να ένα καλογραμμένο κείμενο για τη ζωή μιας κοπελίτσας που μεγάλωσε κάνοντας επώδυνες ενέσεις, καθώς το σώμα της δεν μπορούσε να φτιάξει από μόνο του την HGH.

The nurse gave me four choices of injection location: arm, abdomen, thigh, butt. I started with the arm, but it’s difficult to give yourself a shot there. Also, it hurts. The nurse said to try the butt, since it’s fattier. Besides the strangeness of my mother giving me a shot in my butt, this didn’t hurt any less. Abdomen was out; my torso was nothing substantial. So thigh it was, and it was wonderful. If you ever have to give yourself shots, I cannot recommend the thigh enough.

3. Η ζωή ενός φαρμακοποιού της Αμερικάνικης επαρχίας (το καλύτερο)

Στο Esquire ο Τομ Τζουνοντ είχε για θέμα του έναν διάσημο Αμερικάνο που γνωρίζουν όλοι -κι έγραψε ένα πολύ μέτριο κείμενο. Εδώ ο Πίτερ Χέσλερ, ο οποίος μόλις κέρδισε το McArthur Genius Grant, έχει για θέμα του έναν ανώνυμο ιδιοκτήτη φαρμακείου σε μια μικρή πόλη του Κολοράντο. Το κείμενό του, λιτό και περιγραφικό, με στιβαρό ρεπορτάζ και οικονομία στη γραφή, είναι δέκα φορές πιο ενδιαφέρον και αξιόλογο.

Instead of establishing a national formulary with standard drug prices, the way many countries do, the U.S. government allows private insurance plans to negotiate with drug providers. Big chains and mail-order pharmacies receive much better rates than independent stores, because of volume. Within the first two years of the program, more than five hundred rural pharmacies went out of business. Don gives the example of a local customer who needs Humira for rheumatoid arthritis. The insurance company reimburses $1,721.83 for a month’s supply, but Don pays $1,765.23 for the drug. “I lose $43.40 every time I fill it, once a month,” he says. Don’s customer doesn’t like using mail-order pharmacies; he worries about missing a delivery, and he wants to be able to ask a pharmacist questions face to face. “I like the guy,” Don says. “So I keep doing it.”

σχολίασε

το newsletter

Υποδεχτείτε γλυκόλογα, τρυφερότητες, λινξ και νέα
κάθε Παρασκευή στο inbox σας. Αν θέλετε.