Το Αναπόφευκτο Λυπητερό Κείμενο Για Το Θάνατο Του Στιβ Τζομπς

06 Οκτωβρίου 2011 | 20 σχόλια

Διαπιστώνω το εξής: Έχω στενοχωρηθεί για το θάνατο του Στιβ Τζομπς περισσότερο από όσο με λύπησαν στο παρελθόν θανάτοι ανθρώπων που ήξερα, ακόμα και προσώπων συγγενικών, κι αυτό μπορεί να μοιάζει σκληρό ή περίεργο, (αρχικά και σε εμένα) αλλά το σκέφτηκα καλά τις τελευταίες ώρες (για κάποιο αλλόκοτο λόγο σήμερα ξύπνησα από μόνος μου στις 7 το πρωί -και αμέσως κοίταξα το Twitter), και σε ένα πολύ ρεαλιστικό και αληθινό επίπεδο είναι λογικό και βγάζει νόημα και είναι και αναμενόμενο, νομίζω.

Γιατί υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων: Αυτοί που περνούν τις ζωές τους χωρίς να έχουν απολύτως καμία επίδραση σ’ αυτό που είμαστε και σ’ αυτά που κάνουμε, (η πλειοψηφία, δισεκατομμύρια άνθρωποι), και υπάρχουν και άνθρωποι που επηρεάζουν τις ζωές μας με τρόπο θεμελιώδη και απόλυτα ουσιαστικό.

Μπορεί να μην τους γνωρίσουμε ποτέ, μπορεί να ζουν κάπου μακριά, εκτός της δικής μας κοινωνικής φούσκας, αλλά κάνουν πράγματα που επιδρούν πάνω μας πρακτικά και καταλυτικά, και από αυτή την άποψη είναι για εμάς πολύ σημαντικότεροι από ανθρώπους που βρίσκονται δίπλα μας και δεν μας επηρεάζουν καθόλου. Η απώλειά τους λογικά θα είναι πιο επώδυνη.

Ο Στιβ Τζομπς, όπως καταλαβαίνεις, ήταν για εμένα πολύ σημαντικός άνθρωπος. Όχι για κάποιον ασαφή λόγο (επειδή ήταν «πρότυπο» ή παράδειγμα –έχω πια περάσει την ηλικία που αυτά μου ήταν χρήσιμα) αλλά επειδή με συγκεκριμένους και πρακτικούς τρόπους η δουλειά του και τα έμμεσα και άμεσα αποτελέσματά της έχουν αλλάξει τη ζωή μου προς το καλύτερο. Από τα κινητά τηλέφωνα και τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές μέχρι τις ταινίες κινουμένων σχεδίων, ένα μεγάλο μέρος των πραγμάτων που έκανε κάναν τη δικιά μου καθημερινότητα λίγο καλύτερη, κι αυτό το σέβομαι και το εκτιμώ όσο πρέπει, και ίσως και λίγο παραπάνω. Σκέψου το, λίγο: Αν και ήταν όπως όλοι μας, με δυο μάτια, ένα μυαλό, δυο πόδια, μια μύτη, αν και η μέρα του ειχε 24 ώρες όπως η δικιά σου, αν και έτρωγε, κατούραγε, κοιμόταν όπως εσύ, αυτά που έκανε κατά τη διάρκεια της ημέρας του είχαν επίδραση με συγκεκριμένο -κυρίως θετικό- τρόπο στις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων, ίσως δισεκατομμυρίων. Αν μετρήσει κανείς τη σημασία των ανθρώπων ανάλογα με την επιρροή τους στην ανθρωπότητα, αυτός ήταν πολύ πολύ σημαντικός, από τους σημαντικότερους εν ζωή. Ελάχιστοι τέτοιοι περνούν από την Ιστορία, και γι’ αυτό στεναχωριέμαι εγώ τόσο σήμερα. Σε κάποιο επίπεδο, είναι μια θλίψη πολύ εγωιστική. Όπως οι περισσότερες.

Δύο πράγματα μπορείς να σκεφτείς γι’ αυτό το φαινόμενο.

Πρώτον, ότι ελάχιστοι από τους ανθρώπους που γνωρίζεις προσωπικά έχουν τέτοια επίδραση στη ζωή σου, κι αυτό με τη σειρά του μπορεί να σου πει πράγματα για τους ανθρώπους που γνωρίζεις, και για τα δικά σου κριτήρια.

Δεύτερον, γυρνώντας το από την άλλη: Εσύ πώς επιδράς στις ζωές των ανθρώπων; Με ποιον τρόπο τις κάνεις καλύτερες; Αυτό είναι νομίζω το σημαντικότερο δίδαγμα που μπορείς να πάρεις από αυτούς τους τύπους. Όχι το πώς να είσαι καλός επιχειρηματίας ή μια ασαφής και γενική έμπνευση για τη γενικότερη αντιμετώπιση της ζωής (ο Στιβ Τζομπς ήταν ένας δύσκολος, δύστροπος άνθρωπος και, ως ιδιοσυγκρασία δεν νομίζω ότι ήταν ιδιαίτερα καλό παράδειγμα για κανέναν), αλλά ένα έναυσμα για να γίνεις εσύ μια θετική επιρροή για τις ζωές των ανθρώπων, τόσο των γύρω σου όσο και γενικότερα.

Αν ψάχνεις ένα νόημα σ’ αυτή τη ζωή, ίσως αυτή η ιδέα να είναι μια καλή αρχή.

 

(και τώρα, οι στίχοι απ’ το Μακβεθ που στο εξής θα χρησιμοποιώ κάθε φορά που ένας τέτοιος φεύγει)

Your cause of sorrow
Must not be measured by his worth, for then
It hath no end.

(θαυμάσιο illustration από αυτόνα)