Links Για Διάβασμα Σε Οθόνες: Φράνζεν, eBooks, Streaming, Εμετός

01 Φεβρουαρίου 2012 | 1 σχόλιο

Τις τελευταίες μέρες για κάποιο λόγο το timeline μου ξεχείλισε με links για το θέμα των eBooks και του διαβάσματος σε οθόνες γενικότερα, πολλά από δαύτα, και μερικά πολύ ενδιαφέροντα. Ποιος ξέρει γιατί, έτσι γίνονται αυτά τα πράγματα μερικές φορές, έρχονται κατά κύματα.

Η ιστορία άρχισε με το γκρινιάρικο, γιαγιαδίστικο φιλιππικό του Τζόναθαν Φράνζεν κατά των eBooks. Κάνει και μερικές ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις (κυρίως σχετικά με τη φυσική υπόσταση και μονιμότητα των βιβλίων ως αντικείμενα), αλλά αυτές χάνονται μέσα στη λουδίτικη μίρλα της υπόλοιπης τοποθέτησης.

“Someone worked really hard to make the language just right, just the way they wanted it. They were so sure of it that they printed it in ink, on paper. A screen always feels like we could delete that, change that, move it around. So for a literature-crazed person like me, it’s just not permanent enough.”

Ναι. Και παρακάτω λέει ότι οι άνθρωποι δεν πρέπει να ζουν πάνω από τα 80, γιατί "ο κόσμος αλλάζει υπερβολικά γρήγορα". Τί να του πεις;

Στο ίδιο κλίμα (σχετικά με το διάβασμα σε οθόνες, όχι την μέγιστη επιτρεπτή ηλικία) είναι και αυτή η γκρίνια της Βένας Γεωργακοπούλου (καμία συγγένεια) στο protagon.gr.

Το ξέρω ότι ακόμα και στις εφημερίδες τα «σεντόνια» πάνε προς κατάργηση. Αλλά, για παράδειγμα, το κυριακάτικο έντυπο της Καθημερινής για τον Θόδωρο Αγγελόπουλο πως διάολε θα έμπαινε στο Ίντερνετ; Ποιός θα το χαιρόταν αν δεν το άνοιγε, το άπλωνε, το κοίταζε και το διάβαζε ολοκληρωμένο; Ο χρήστης του Ίντερνετ έχει το μάτι του συγχρόνως παντού, σε κοινωνικά δίκτυα, μέιλ. Η οθόνη του κομπιούτερ καταλαμβάνεται συνεχώς, σαν δαιμονισμένη, από αλλότρια πνεύματα.

Το κείμενο απαντά σε ένα άλλο κείμενο του ίδιου site και, για να πω την αλήθεια, είναι σαν ένα κείμενο γραμμένο το 2003 σε απάντηση κειμένου που γράφτηκε το 2012. Δεν χωράει πολλή κριτική, πρώτον γιατί δεν έχει ακριβώς σχέση με τα eBooks, που είναι το θέμα αυτού του post, και δεύτερον γιατί η συνονόματη κυρία Βένα (ένα βιβλίο αφιερωμένο στην οποία, παρεμπιπτόντως, ήρθε πρόσφατα κατά λάθος στη δικιά μου διεύθυνση -ελπίζω να το έχει λάβει) δεν ξέρει πάρα πολύ καλά τί κάνει αυτό το Ίντερνετ και πώς λειτουργεί και πώς το χρησιμοποιεί ο κόσμος στ' αληθινά τη σήμερον ημέρα. Για παράδειγμα, ας πούμε, δεν ξέρει ότι δεν είναι ακριβώς "μια οθόνη, που πάει πάνω κάτω και σου φέρνει εμετό".

Από την άλλη πλευρά, αυτή των ανθρώπων που χρησιμοποιούν την τεχνολογία για να κάνουν καλύτερη τη ζωή τους και δεν τη φοβούνται ως κάτι ξένο, διάβασα τα εξής: Ένα αφιέρωμα της Wall Street Journal για τα νέα "εμπλουτισμένα" βιβλία και πώς ενδέχεται να αλλάξουν τον τρόπο με τον οποίο λέμε ιστορίες (με όλες τις επιφυλάξεις που φαντάζεσαι -και πιθανότατα μοιράζεσαι), μια ιδέα του Ντέιβιντ Καρ που θέλει τους εκδότες μαζί με τα χάρτινα βιβλία τους να πουλάνε και ένα ψηφιακό αντίγραφο ("όπως κάνουν στα βινύλια", λέει) και μια ρηξικέλευθη πρόταση από το Atlantic για ένα βιβλιοπωλείο του μέλλοντος που δεν πουλάει βιβλία αλλά το χρόνο που καταναλώνεις για να τα διαβάσεις. Κάτι σαν streaming, δηλαδή, σαν Netflix για βιβλία.