Λινξ 113: Πράγματα Για Διάβασμα

14 Σεπτεμβρίου 2013 | Κανένα σχόλιο

1) Η αγιογραφία της Vogue για τη γυναίκα του δικτάτορα Ασάντ

Το Μάρτιο του 2011, λίγο πριν ξεκινήσει η χαώδης επανάσταση στη Συρία, η αμερικανική Vogue, στην κοσμάρα της, εξέδωσε ένα μακρουλό άρθρο-ύμνο για την πυγμή, το θάρρος και τη δράση της Άσμα αλ-Ασάντ, της συζύγου του δικτάτορα. Από την πρώτη κιόλας παράγραφο το άρθρο προκαλεί αναγούλα:

Asma al-Assad is glamorous, young, and very chic—the freshest and most magnetic of first ladies. Her style is not the couture-and-bling dazzle of Middle Eastern power but a deliberate lack of adornment. She’s a rare combination: a thin, long-limbed beauty with a trained analytic mind who dresses with cunning understatement. Paris Match calls her “the element of light in a country full of shadow zones.” She is the first lady of Syria.

Το άρθρο έκτοτε, βεβαίως, έχει κατέβει από τη σελίδα της Vogue. Αλλά τις προάλλες το αναδημοσίευσε ολόκληρο το Gawker, και πολύ καλά έκανε.

ku-xlarge

2) Γιατί να μη γίνονται οι Ολυμπιακοί Αγώνες πάντα στο ίδιο μέρος; 

Μια παλιά ιδέα, εκφρασμένη εύγλωττα και αναλυτικά από έναν καθηγητή του πανεπιστημίου του Μέριλαντ: Δεδομένου του τερατώδους κόστους τους και των συνεπειών που έχουν στη ζωή και τη δραστηριότητα των χωρών που τους φιλοξενούν, γιατί να μη γίνονται στο ίδιο μέρος κάθε τετραετία; Γιατί όχι σ' ενα "ολυμπιακό νησί"; Ελληνικό, ας πούμε;

Instead of investing billions of dollars in new Olympic host cities every four years, Short suggests it would be cheaper and easier to create a sort of Olympics island that can play host to the more expensive Summer Games, at a minimum, year after year. The IOC could essentially take over an island – maybe a Greek island, Short suggests – and turn it into a permanent venue. It would function more or less like an international city-state, overseen by the United Nations, dedicated to hosting the Olympics and its training in perpetuity.

3) Η οικογένεια που ζει ακόμα στο 1986

Ετούτη η οικογένεια από τον Καναδά εξαφάνισε οτιδήποτε τεχνολογικό από το σπίτι για ένα χρόνο, για να ζήσουν τα παιδιά όπως ζούσε ο μπαμπάς τους όταν ήτανε μικρός.

No computers, no tablets, no smart phones, no fancy coffee machines, no Internet, no cable, and – from the point of view of many tech-dependent folks – no life. “We’re parenting our kids the same way we were parented for a year just to see what it’s like,” Blair said. They do their banking in person instead of online. They develop rolls of film for $20 each instead of Instagramming their sons’ antics.

Σχεδόν κακοποίηση ανηλίκων, IMHO.

4) O Ράσελ Μπραντ, το GQ, ο Hugo Boss και οι Ναζί 

Τις προάλλες ο παλαβός (μα ευφυής) κωμικός έκανε ένα κάπως άκομψο σχόλιο καθώς παραλάμβανε ένα από αυτά τα αστεία ανούσια βραβεία που δίνουν περιοδικά σε εκδηλώσεις που υποτίθεται ότι μοιάζουν με τα Όσκαρ:

Ε, όπως αντιλαμβάνεσαι έγινε κάπως χαμός κι αναμπουμπούλα, κι έτσι ο Μπραντ έκανε αυτό που ξέρει καλά, έγραψε ένα μακροσκελέστατο κομμάτι στον Guardian όπου εξηγεί την έκρηξή του επιμηκύνοντας το αστείο, εξευτελίζοντας αυτού του είδους τις εκδηλώσεις και, φυσικά, χωρίς να ζητάει καμία συγγνώμη.

The jokes about Hugo Boss were not intended to herald a campaign to destroy them. They're not Monsanto or Halliburton, the contemporary corporate allies of modern-day fascism; they are, I thought, an irrelevant menswear supplier with a double-dodgy history. The evening, though, provided an interesting opportunity to see how power structures preserve their agenda, even in a chintzy microcosm.

5) Ο Τζόναθαν Φράνζεν έξω φρενών στη μοντέρνα εποχή

Ο ξεκαρδιστικά και αλλοπρόσαλλα τεχνοφοβικός συγγραφέας γράφει ένα κείμενο στον Guardian μεγαλύτερο κι από του Ράσελ Μπραντ, χρησιμοποιώντας αποσπάσματα ενός εξίσου έξαλλου Βιεννέζου συγγραφέα και δοκιμιογράφου των αρχών του 20ου αιώνα (μια εποχή στην οποία σίγουρα κι ο Φράνζεν θα ένιωθε πιο άνετα) για να επιτεθεί στην Apple, τα social media, τη μοντέρνα ζωή και, φυσικά, το Amazon.

In my own little corner of the world, which is to say American fiction, Jeff Bezos of Amazon may not be the antichrist, but he surely looks like one of the four horsemen. Amazon wants a world in which books are either self-published or published by Amazon itself, with readers dependent on Amazon reviews in choosing books, and with authors responsible for their own promotion. The work of yakkers and tweeters and braggers, and of people with the money to pay somebody to churn out hundreds of five-star reviews for them, will flourish in that world. But what happens to the people who became writers because yakking and tweeting and bragging felt to them like intolerably shallow forms of social engagement? What happens to the people who want to communicate in depth, individual to individual, in the quiet and permanence of the printed word, and who were shaped by their love of writers who wrote when publication still assured some kind of quality control and literary reputations were more than a matter of self-promotional decibel levels?

facepalm

κατηγορίες: λινξ
σχολίασε

το newsletter

Υποδεχτείτε γλυκόλογα, τρυφερότητες, λινξ και νέα
κάθε Παρασκευή στο inbox σας. Αν θέλετε.