Λινξ 115: Πράγματα Για Διάβασμα

25 Σεπτεμβρίου 2013 | Κανένα σχόλιο

1) Πέντε χρόνια μετά την κρίση του τραπεζικού συστήματος στις ΗΠΑ

...και οι υπεύθυνοι δεν φαίνονται να έχουν νιώσει τις συνέπειες. Ένα εξοργιστικό άρθρο για το πού βρίσκονται σήμερα τα καμάρια της Lehman Brothers και οι άλλοι λεβέντες που με την ανικανότητα και την υπεροψία τους έριξαν την παγκόσμια οικονομία σε μια γιγάντια κρίση. Μια χαρά τα περνάνε.

AP080923024063

2) Τα σεξουαλικά εγκλήματα του Καντάφι

Απόσπασμα από ένα βιβλίο που αποκαλύπτει πτυχές του χαρακτήρα του Λίβυου δικτάτορα ελάχιστα γνωστές σε όσους δεν ήταν μέλη του κύκλου του, μέλη του διπλωματικού σώματος, μέλη του ΠΑΣΟΚ τη δεκαετία του '80, ή υπάλληλοι κρατικών υπηρεσιών χωρών που υποδέχονταν Λιβυκές αποστολές τα τελευταία 30 χρόνια. Δηλαδή ελάχιστος κόσμος δεν ήξερε έστω και φήμες.

Εδώ, τεκμηριωμένα.

3) Μαθαίνοντας πώς λειτουργεί η πυρκαγιά

Επιστήμονες στις ΗΠΑ προσπαθούν να καταλάβουν πώς λειτουργούν οι πυρκαγιές των δασών, μια μάστιγα που πλήττει κάθε χρόνο και τη δική μας χώρα. Προς το παρόν και εμείς και αυτοί προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα λανθασμένα: Σβήνοντας όλες τις φωτιές. Πρέπει να υπάρχει άλλος τρόπος.

Fire has always been a part of the natural ecology — many plant species evolved in direct response to it and couldn’t survive without it; when the sap of some pine cones melts, for example, seeds are released. But the reflexive practice of putting out all fires, which has dominated national policy for so many decades, has turned much of the American West into a tinderbox.

22fires1-custom1

4) Το πορτρέτο μιας 10χρονης Καναδής από το Τορόντο

Αυτό εδώ το γλυκό άρθρο είναι μια ωραία και κάπως αποστασιοποιημένη εικόνα της παιδικότητας και θυμίζει τι σημαίνει να είσαι 10 χρονών σε ανθρώπους που ήταν 10 χρονών πριν από δεκαετίες, κι έχουν ξεχάσει.

Δεν ήταν και πολύ ωραία.

Standing in her bedroom, she tells me how much she loves horses. Then she offers me a piece of mint chocolate chip–flavoured gum, promising that it’s not disgusting. While she’s chewing hers, she suddenly snaps her fingers loudly: “Hey, I can snap! I could always do it, but now I can hear it!” She shows me a giant sombrero that her dad got her and declares it funny. Then she takes me downstairs to the living room, sits at the grand piano, and plays “Baby” by Justin Bieber, pounding the keys and beaming.

portraitofatenyearoldgirl

5) Η μοναξιά του Γιάννη Στουρνάρα

Ο υπουργός οικονομικών σε ένα πορτρέτο γραμμένο από δημοσιογράφο του New Yorker, δηλαδή αλλοδαπό, δηλαδή ικανό να βρεθεί στο πίσω κάθισμα αυτοκινήτου με τον υπουργό κι αυτός να του βάλει σε ανοιχτή ακρόαση το κινητό για να ακούσει το τηλεφώνημα του πρωθυπουργού.

Stournaras activated the speakerphone setting so I could hear. Samaras—laughing knowingly—informed me that despite “previous ideological differences” he and Stournaras share a common goal: keeping Greece in the eurozone.

“That’s what I told him!” Stournaras said.

“Do you hear me, Yannis?”

“Yeah, yeah, I do.”

“Am I correct in this assessment?”

“Absolutely.”

Then Samaras quoted Neil Diamond. “You know that song that says, ‘Used-to-bes don’t count anymore, they just lay on the floor till we sweep them away?’” he said. “The idea is that differences don’t matter as long as there is a common cause that links us together.”

As Samaras spoke, Stournaras smiled appreciatively. Despite this display of seemingly genuine affection, it was hard for me to forget what I’d been told a day earlier: that for all this friendship, Stournaras could yet prove dispensable.

Bullet-580