Οι Δύο Παραφυάδες Του Μίσους

19 Νοεμβρίου 2015 | 4 σχόλια

Ένα σύντομο σχόλιο για το μίσος που αναβλύζει στις οθόνες, ενίοτε συγκαλυμμένο, κάθε φορά που γίνεται κάτι πάρα πολύ άσχημο. Αφορμή είναι η πλημμύρα που εκτυλίσσεται μετά την τρομοκρατική επίθεση στο Παρίσι.

Το μίσος αυτό είναι δύο ειδών. 

Το ένα προέρχεται από αυτούς που μισούν τους μετανάστες, και το άλλο από αυτούς που μισούν το δυτικό πολιτισμό.

Κάποιος κακεντρεχής, απλοποιώντας ακόμα περισσότερο το φαινόμενο, θα συμπέραινε ότι αυτοί οι πυρήνες μίσους αποτελούνται από τους ρατσιστές και τους αναρχοκομμουνιστές. Αν ήθελε να βάλει ταμπέλες, υποθέτω.

xenophobia

Οι μεν εκδηλώνουν το μίσος τους στοχοποιώντας μεγάλες ομάδες του πληθυσμού ανάλογα με το συμβάν, εν προκειμένω τους μουσουλμάνους. Δεν έχει σημασία που το πρόβλημα της τρομοκρατίας δεν γεννήθηκε με το Ισλάμ, ή το ότι πάντα υπήρχαν και άλλων ειδών τρομοκράτες, ή το ότι τα περισσότερα θύματα αυτής της φάρας τρομοκρατών, των ισλαμιστών φονταμενταλιστών, η συντριπτική πλειοψηφία, μάλιστα, είναι κι αυτοί μουσουλμάνοι. Αυτό δεν έχει σημασία. Όπως δεν έχει σημασία το ότι δεν υπήρχε προσφυγική κρίση την 11η Σεπτεμβρίου του 2001, ή την 11η Μαρτίου του 2004, ή την 7η Ιουλίου του 2005. Υπάρχει τώρα, και αφορά μουσουλμάνους, οπότε είναι χρήσιμη στην αφήγηση της συγκεκριμένης ομάδας. Το ότι αυτοί οι μουσουλμάνοι τρέχουν για να ξεφύγουν από τους ίδιους τρομοκράτες, δεν τους μοιάζει αντιφατικό. Γενικά, φανατισμένοι ή ιδεοληπτικοί άνθρωποι σπάνια καταλαβαίνουν τις αντιφάσεις των αφηγήσεών τους, αν τις πιστεύουν με τη θέρμη του δόγματος.

Αυτή η κατηγορία περιέχει σχολιαστές του Twiter, πολιτικά πρόσωπα, σχολιαστές διαφόρων ειδών και μεγεθών, ακόμα και δειλά ανθρωπάκια που κυβερνούν Πολιτείες των ΗΠΑ. Το κοινό τους χαρακτηριστικό είναι το ότι όλοι αυτοί δεν θέλουν μετανάστες σκούρους, γκρίζους, διαφορετικούς στα μέρη τους. Βρίσκουν πληθώρα αληθοφανών επιχειρημάτων, τα οποία μέσα στην πλημμύρα συναισθημάτων που προκαλούν τέτοια τραγικά συμβάντα μεταμφιέζονται ευκολότερα σε "ψύχραιμες" και "ρεαλιστικές" απόψεις. Αλλά δύσκολα συγκαλύπτουν αυτό που στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων αποτελεί την πραγματική αιτία της στάσης τους: Είναι απλά ρατσιστές.

talk_to_the_hand

Η άλλη παραφυάδα του μίσους είναι αυτή που σπεύδει στο “ναι μεν αλλά”, μπερδεύοντας ηθελημένα τις έννοιες “αιτία” και “δικαιολογία”. Είναι αυτό το φλογερό, χολερικό, εξίσου δογματικό "αριστερό" timeline, που δεν ενδιαφέρεται φυσικά για τους νεκρούς του Λιβάνου, κι ούτε είχε ασχοληθεί μαζί τους, αλλά τώρα τους θυμάται και τους χρησιμοποιεί για να αποκαλύψει την υποκρισία ενός κόσμου που μισεί, του δυτικού. Γι' αυτό το μπλοκ, το πρόβλημα που τους αφορά και θέλουν να αναδείξουν δεν είναι οι νεκροί δυτικοί πολίτες, αλλά η όποια υποκρισία όσων επιβίωσαν. Κατά τη γνώμη τους, για τους νεκρούς του Παρισιού φταίνε οι Αμερικάνοι που χρηματοδότησαν αντάρτες στο Αφγανιστάν το 1980, ή οτιδήποτε άλλο έχουν κάνει οι αμερικάνοι και ο δυτικός ιμπεριαλισμός γενικά. Οι νεαροί τρομοκράτες που δεν είχαν γεννηθεί το 1980 και μπήκαν με τα Καλάσνικοφ στο Μπατακλάν δε φταίνε σε τίποτε. Αν δεν υπήρχαν αμερικάνοι, προφανώς αυτοί δεν θα ήταν τρελοί. Τα μέλη και αυτής της ομάδας αποτυγχάνουν να διακρίνουν οποιαδήποτε αντίφαση ανάμεσα στις ιδέες και τις λέξεις τους, ή ας πούμε οποιαδήποτε σχέση ανάμεσα στα μυαλά του Νικόλα Ρωμανού και αυτά του Αμπντελχαμίντ Αμπαούντ. 

Οι μεν μισούν τους ξένους, οι δε μισούν τη Δύση, και αυτά είναι τα μηνύματα που προσπαθούν να εκφράσουν, κρυμμένοι πίσω από γνώμες, δήθεν, για τις τρομοκρατικές επιθέσεις. 

Νομίζω ότι πρέπει να μάθουμε να τους διακρίνουμε και να τους αγνοούμε επιδεικτικά, κι αυτό ήθελα να σας πω σε ετούτο το σύντομο σημείωμα.

φωτογραφία καρέκλας, Παρίσι 2003

φωτογραφία καρέκλας, Παρίσι 2003