Μέσα σε επτά λεπτά εξηγεί πόσο σκατά τα κάναμε, πώς μας χαντάκωσε η Goldman Sachs, πόσο δύσκολο είναι να σωθούμε, και πόσο αστεία μπορούν να γίνουν όλα αυτά αν είσαι ιδιοφυής και πνευματώδης. Αν θέλεις να δεις μόνο ένα βίντεο για την Ελληνική Κρίση, 2010, ας είναι αυτό.
Πόσο, πόσο θέλω να το δουν κάποιοι Ελληναράδες, από αυτούς τους πολύ πολύ Έλληνες, να το παρακολουθήσουν με τα τσάτρα-πάτρα αγγλικά τους, και να το βγάλουν στα γνωστά μπλογκς για το γνωστό σχολιασμό.
Έχω τρομερά μικρή υπομονή με τους ανθρώπους που πιστεύουν στα φαντάσματα, την αστρολογία, τα δαιμόνια, τον εξωγήινο Θεό Ζίνου και άλλα τέτοια, δικό μου πρόβλημα αυτό, προσπαθώ να το κουλαντρίσω. Όπως καταλαβαίνεις, όταν βλέπω κάτι τέτοια βίντεα, που μου υπενθυμίζουν περί τίνος πρόκειται, λιώνω στο γέλιο. Bless you, BBC.
Τα Girl Geek Dinners είναι βραδιές που προάγουν και προβάλλουν τη γυναικεία επιχειρηματικότητα στο Ίντερνετ και τα Νέα Μέσα, ναι, όπως στο γράφω, ούτε εγώ το πίστευα. Έχουν γίνει 13 τέτοιες, και πολύ πετυχημένες, και η 14η κατά σειρά είναι αφιερωμένη στη μόδα, οπότε πολύ λογικά οι διοργανώτριες κάλεσαν τα κορίτσια του Oh, So Chic!, τη Μαρία Παπαγρηγορίου και την Ελένη Στασινοπούλου, να παρουσιάσουν τη δουλειά τους στο monoblog τους αύριο, 26 Φεβρουαρίου, στο Microsoft Innovation Center, Βασιλίσσης Σοφίας 103. Η εκδήλωση αρχίζει στις 6 το απόγευμα, δες εδώ λεπτομέρειες. Θέλει λέει να γραφτείς στο event στο Facebook, πράγμα που δεν ξέρω τι είναι γιατί δεν έχω Facebook, και «η είσοδος επιτρέπεται στους άνδρες μόνο αν συνοδεύονται από γυναίκα», πράγμα που μου θυμίζει ένα πάρτι για swingers πέντε χρόνια πριν, στην Νεά Υόρκη, α, ωραία χρόνια.
Πάρε μια γυναίκα (ή, αν είσαι γυναίκα, πάρε τον εαυτό σου) και πήγαινε. Μπορεί και να με πετύχεις: Θα είμαι αυτός που δεν καταλαβαίνει τίποτα και ρωτάει συνέχεια τη σπιτοσκύλα άγνωστες λέξεις.
Ένα συγκρότημα ονόματι I Am Un Chien έπαιξε το νέο του τραγούδι μπροστά στη webcam έχοντας ανοιχτό το νέο δημοφιλές ιντερνετομαραφέτι, το Chatroulette, που επιτρέπει σε οποιονδήποτε έχει καμερούλα να κάνει video chat με τυχαίους ανθρώπους απ’ όλο τον κόσμο. To συνοθύλευμα τυχαίων φατσών που προέκυψε το έκανε βίντεο-κλιπ.
Τα τελευταία χρόνια (χάρη και στις μαρκετίστικες προσπάθειες του επιμελητή -και διευθυντή του Wired- Κρις Άντερσον) τα συνέδρια του TED έχουν γίνει κάτι σαν forum των πιο φωτεινών μυαλών του πλανήτη. Άνθρωποι του 2150, όταν θα προσπαθήσουν να φανταστούν γιατί ο κόσμος του 2010 ήταν όπως ήταν, δεν θα χρειαστεί παρά να δουν αυτά τα βίντεο: Αυτοί τον έφτιαξαν έτσι. Να πέντε σημαντικές, σύντομες και περιεκτικές ομιλίες που αξίζει να παρακολουθήσεις:
Λίγα λόγια για το έργο: Τα φράκταλς είναι γεωμετρικά σχήματα που μπορούν να χωριστούν σε μέρη καθένα απ’ τα οποία είναι μινιατούρα του όλου -ad infinitum. Είναι εξαιρετικά πολύπλοκα πράγματα. για να δεις τις λεπτομέρειες πρέπει να πας πολύ κοντά, πρέπει να ζουμάρεις -στο παραπάνω βίντεο βλέπεις ένα πολύ extreme HD παράδειγμα το οποίο χρειάστηκε για να φτιαχτεί ένας μήνας ασταμάτητου rendering. Ζουμάρει -και μετά ζουμάρει κι άλλο, και μετά κι άλλο, για δέκα λεπτά προχωρώντας σε εξωφρενική λεπτομέρεια.
The final magnification is e.214. Want some perspective? a magnification of e.12 would increase the size of a particle to the same as the earths orbit! e.21 would make a particle look the same size as the milky way and e.42 would be equal to the universe. This zoom smashes all of them all away. If you were «actually» traveling into the fractal your speed would be faster than the speed of light.
Είτε ξέρεις από μαθηματικά είτε όχι, κάνε το εξής: Πάτα το fullscreen, σβήσε τα φώτα στο δωμάτιο, και ετοιμάσου για μια εμπειρία σχεδόν παραισθησιογόνα. ΠΡΟΣΟΧΗ: ΑΥΣΤΗΡΩΣ ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟ για επιληπτικούς
ΟΚ, το τραγούδι είναι ένα ανυπόφορο μελό, η όλη ιδέα είναι τόσο αδιανόητα κλισέ (πρωτοδοκιμάστηκε 25 χρόνια πριν, εικοσιπέντε, 1/4 του αιώνα), αλλά αυτό που σε αφήνει άφωνο είναι το τηλεμαραθώνιος-βίντεο κλιπ, που μοιάζει να το έχει σκηνοθετήσει αυτός που φτιάχνει εκείνες τις διαφημίσεις στην ΕΡΤ με τα αλουμίνια και τα παπούτσια Μπόξερ (αρνούμαι να πιστέψω ότι είναι περισσότεροι από ένας), που δεν τις βλέπεις σε κανένα άλλο κανάλι, αλλά στην πραγματικότητα το έχει σκηνοθετήσει ο βραβευμένος με Όσκαρ Πολ Χάγκις (!)
Προσπάθησε να συγκρατήσεις τον εμετό/γέλωτα στο 2:30 με την ξεκαρδιστική ένθεση μαχμουρλούς Τζάνετ Τζάκσον σε βίντατζ βίντεο Μάικλ Τζάκσον. Και δες και μια πολύ πιο αποτελεσματική προσπάθεια:
H ιδέα του Wired για τη μορφή του περιοδικού σε ένα tablet κομπιούτερ. Και, όπως και οι άλλες περιπτώσεις, είναι αδέξιο και λίγο αλλόκοτο, πιο φανταχτερό από τη σελίδα του Wired στο web, αλλά πολύ λιγότερο εύχρηστο. Και δοκίμασε να διαβάσεις τα μεγάλα δημοσιογραφικά κείμενα των 5000 λέξεων σε τέτοια οθόνη. Δοκίμασε. Κωλώνεις. Εξάλλου: Προσοχή φανμπόη: Είναι φτιαγμένο με Adobe AIR, άρα δεν θα παίζει σε iPad.
Θυμήσου τις εκδοχές του Sports Illustrated και κάποιων Λονδρέζων designers για αντίστοιχες λύσεις. Όπως καταλαβαίνεις, με τις συνδρομές-ως-apps που προωθούν σε παρόμοια μηχανήματα, κάθε περιοδικό θα απαιτεί να μάθεις και ένα διαφορετικό UI για να διαβάσεις τα υπέροχα άρθρα του. Μ’ άλλα λόγια: Φέξε μου και γλίστρησα κι αγουρίδα μέλι.
Διάβασε και περισσότερες λεπτομέρειες για τη διαδικασία μετατροπής των 2D ταινιών σε 3D εδώ. Ουσιαστικά υπάρχουν δύο τρόποι να γυρίσεις 3D ταινίες, ο ένας είναι ο «κανονικός», με custom «διπλές» κάμερες σαν αυτές που έφτιαξε ο Τζέιμς Κάμερον, και ο άλλος είναι ο έμμεσος, με κανονικές κάμερες και προσθήκη του 3D στην post production. Όλες οι ταινίες που θα δούμε ωσονούπω, η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων, το Clash of The Titans και οι Χάρι Πότερ, αλλά και όλα τα remakes που ετοιμάζονται, χρησιμοποιούν το δεύτερο τρόπο. Είδα τα 8 πρώτα λεπτά του προηγούμενου Χάρι Πότερ (που γυρίστηκαν επίσης έτσι) σε ΙMAX 3D, είδα και το Avatar: Δεν κατάλαβα διαφορά.
Οι Flight of the Conchords είναι ένα κωμικό ντουέτο, δυο παλαβιάρηδες Νεοζηλανδοί, ο Μπρετ κι ο Τζεμέιν που κάνουν stand-up comedy και είχαν και μια ωραιότατη σειρά στην οποία έπαιζαν τους εαυτούς τους. Σου έχω ξαναγράψει γι’ αυτούς, θυμάσαι. Παρακάτω, τα 10 ξεκαρδιστικότερα τραγούδια τους, με τους στίχους τους για να πιάσεις πλήρως το νόημα, στο μακρύτερο post στην ιστορία αυτού του blog.
monoblogs
