Σε επτά ημέρες 5.000 άνθρωποι διάβασαν 20.000 σελίδες.
Το feedback από όλα τα μέσα (το twitter, το facebook τα emails) είναι καταπληκτικό. Δεν είναι μόνο ο αριθμός των σχολίων και η θετική συνισταμένη -είναι και η ποιότητά τους. Αποδεικνύονται στ’ αλήθεια χρήσιμα, πολύ πολύ πιο χρήσιμα από ό,τι φανταζόμουν.

Πιο πολύ απ’ όλα, ωστόσο, απολαμβάνω αυτά:

Που είναι η 2 μέρα του Φεβρουαρίου? @tgeorgakopoulos όχι τίποτα άλλο, γλυκαθήκαμε χθες το μεσημέρι

— Ioannis Kryoneritis (@jkryoneros) February 2, 2012

Προσοχή! Μην διαβάσετε το «Φεβρουάριος» του @tgeorgakopoulos ακόμη.Δεν έχει βγάλει το 2ο κεφ κι έχω μείνει με την περιέργεια για τη συνέχεια

— Lefteris Xenakis (@elxenakis) February 2, 2012

@tgeorgakopoulos άντε ντε! Περιμένουμε !

— Dimitris Kavvadas (@dkavvadas) February 2, 2012

Άσε τα τουιτς και ΓΡΑΦΕ RT @tgeorgakopoulos: Σύννεφα-μουτζούρες, φεγγάρι instagr.am/p/neg-V/

— eliana chrysikopoulo (@elianoula) February 3, 2012

@tgeorgakopoulos Αναμένουμε το Φεβρουάριος 3

— katia giannoukakou (@KGiannoukakou) February 3, 2012

Σε 5 ώρες τελειώνει η μέρα @tgeorgakopoulos

— madamitsa (@madamitsa) February 3, 2012

@tgeorgakopoulos«Φεβρουάριος» 5?

— charoui (@charoui) February 5, 2012

@tgeorgakopoulos απο το μεσημέρι κάνω refresh στο februarios.com αλλά τίποτα ακόμα, θα διαβάσουμε 2 μέρες μαζεμένες?

— Ioannis Kryoneritis (@jkryoneros) February 6, 2012

Τζάκι, κρασί, δείπνο στο τραπεζάκι, παιδί κοιμάται, καινούργια ξένα περιοδικά,αν είχε ρίξει κ ο @tgeorgakopoulos το 7 θα ήταν η τέλεια Τρίτη

— Galateia Laskaraki (@Galaxy_FarAway) February 7, 2012

@tgeorgakopoulosτο ένα χτύπημα μετά το άλλο; πόσα να αντέξουμε πια; δε μας λυπασαι καθόλου;;

— kat gria (@griakat) February 8, 2012

1) Άνοιξε τον Safari και πήγαινε στο «www.februarios.com«.

2) Πάτα το κουμπάκι με το βελάκι δίπλα στη γραμμή του URL.

3) Από τη λίστα διάλεξε «Add to Home Screen».

4) Βάλε όποιο όνομα θέλεις (πχ για να τους μπερδέψεις: «Μάρτιος») ή άφησέ το όπως είναι.

5) Πάτα «add» πάνω δεξιά.

Τέλος!

Τώρα θα έχεις ένα κουμπάκι στην οθόνη της συσκευής σου που θα σε οδηγεί κατευθείαν στο site του βιβλίου. Το ίδιο κόλπο, βεβαίως, ισχύει για οποιοδήποτε website στο ίντερνετ.

Η ιστορία άρχισε με το γκρινιάρικο, γιαγιαδίστικο φιλιππικό του Τζόναθαν Φράνζεν κατά των eBooks. Κάνει και μερικές ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις (κυρίως σχετικά με τη φυσική υπόσταση και μονιμότητα των βιβλίων ως αντικείμενα), αλλά αυτές χάνονται μέσα στη λουδίτικη μίρλα της υπόλοιπης τοποθέτησης.

“Someone worked really hard to make the language just right, just the way they wanted it. They were so sure of it that they printed it in ink, on paper. A screen always feels like we could delete that, change that, move it around. So for a literature-crazed person like me, it’s just not permanent enough.”

Ναι. Και παρακάτω λέει ότι οι άνθρωποι δεν πρέπει να ζουν πάνω από τα 80, γιατί «ο κόσμος αλλάζει υπερβολικά γρήγορα». Τί να του πεις;

Στο ίδιο κλίμα (σχετικά με το διάβασμα σε οθόνες, όχι την μέγιστη επιτρεπτή ηλικία) είναι και αυτή η γκρίνια της Βένας Γεωργακοπούλου (καμία συγγένεια) στο protagon.gr.

Το ξέρω ότι ακόμα και στις εφημερίδες τα «σεντόνια» πάνε προς κατάργηση. Αλλά, για παράδειγμα, το κυριακάτικο έντυπο της Καθημερινής για τον Θόδωρο Αγγελόπουλο πως διάολε θα έμπαινε στο Ίντερνετ; Ποιός θα το χαιρόταν αν δεν το άνοιγε, το άπλωνε, το κοίταζε και το διάβαζε ολοκληρωμένο; Ο χρήστης του Ίντερνετ έχει το μάτι του συγχρόνως παντού, σε κοινωνικά δίκτυα, μέιλ. Η οθόνη του κομπιούτερ καταλαμβάνεται συνεχώς, σαν δαιμονισμένη, από αλλότρια πνεύματα.

Το κείμενο απαντά σε ένα άλλο κείμενο του ίδιου site και, για να πω την αλήθεια, είναι σαν ένα κείμενο γραμμένο το 2003 σε απάντηση κειμένου που γράφτηκε το 2012. Δεν χωράει πολλή κριτική, πρώτον γιατί δεν έχει ακριβώς σχέση με τα eBooks, που είναι το θέμα αυτού του post, και δεύτερον γιατί η συνονόματη κυρία Βένα (ένα βιβλίο αφιερωμένο στην οποία, παρεμπιπτόντως, ήρθε πρόσφατα κατά λάθος στη δικιά μου διεύθυνση -ελπίζω να το έχει λάβει) δεν ξέρει πάρα πολύ καλά τί κάνει αυτό το Ίντερνετ και πώς λειτουργεί και πώς το χρησιμοποιεί ο κόσμος στ’ αληθινά τη σήμερον ημέρα. Για παράδειγμα, ας πούμε, δεν ξέρει ότι δεν είναι ακριβώς «μια οθόνη, που πάει πάνω κάτω και σου φέρνει εμετό».

Από την άλλη πλευρά, αυτή των ανθρώπων που χρησιμοποιούν την τεχνολογία για να κάνουν καλύτερη τη ζωή τους και δεν τη φοβούνται ως κάτι ξένο, διάβασα τα εξής: Ένα αφιέρωμα της Wall Street Journal για τα νέα «εμπλουτισμένα» βιβλία και πώς ενδέχεται να αλλάξουν τον τρόπο με τον οποίο λέμε ιστορίες (με όλες τις επιφυλάξεις που φαντάζεσαι -και πιθανότατα μοιράζεσαι), μια ιδέα του Ντέιβιντ Καρ που θέλει τους εκδότες μαζί με τα χάρτινα βιβλία τους να πουλάνε και ένα ψηφιακό αντίγραφο («όπως κάνουν στα βινύλια», λέει) και μια ρηξικέλευθη πρόταση από το Atlantic για ένα βιβλιοπωλείο του μέλλοντος που δεν πουλάει βιβλία αλλά το χρόνο που καταναλώνεις για να τα διαβάσεις. Κάτι σαν streaming, δηλαδή, σαν Netflix για βιβλία.

Ανακοίνωσις:

Την επόμενη εβδομάδα, και συγκεκριμένα την Τετάρτη, 1η Φεβρουαρίου, θα αρχίσω να γράφω ένα μυθιστόρημα.

Και θα το κάνω δημόσια.

Κάθε μέρα θα γράφω ένα κεφάλαιο το οποίο αμέσως μετά θα το ανεβάζω online (σε χώρο που είναι υπό κατασκευή, υπομονή). Το πείραμα θα τελειώσει στις 29 Φεβρουαρίου. Την 1η Μαρτίου, το site θα εξαφανιστεί από τα παγκόσμια ίντερνετς.

Το μυθιστόρημα λέγεται «Φεβρουάριος». Ο πρωταγωνιστής του γράφει ένα βιβλίο ξεκινώντας από την 1η Φεβρουαρίου και για ένα μήνα, ένα κεφάλαιο την ημέρα.

Είναι λιγότερο meta από όσο ακούγεται.

Είσαι προσκεκλημένος να παρακολουθήσεις αυτό το περίεργο πείραμα, καθώς και να συμμετάσχεις με σχόλια και γνώμες εδώ και στα σόσιαλ μύδια (και με άλλους τρόπους που θα δούμε στην πορεία) κατά τη διάρκεια αυτού του μήνα.

Περισσότερες πληροφορίες για το «Φεβρουάριο» και πώς μπορείς να τον παρακολουθήσεις θα έχω τις επόμενες ημέρες εδώ. Εν τω μεταξύ θυμήσου ένα παρόμοιο -αν και πολύ μικρότερης κλίμακας- παλιότερο πείραμα. 

Πριν από λίγες ώρες η Apple ανακοίνωσε διάφορα ενδιαφέροντα πράγματα που αφορούν κυρίως στην αγορά σχολικών βιβλίων στις ΗΠΑ, αλλά και στην ευρύτερη αγορά των eBooks. Το σημαντικότερο κατά τη γνώμη μου ήταν η κυκλοφορία του iBook Author, ενός δωρεάν εργαλείου για Mac που μοιάζει λίγο με το Keynote και σου επιτρέπει να φτιάχνεις εύκολα και γρήγορα eBooks με interactive και multimedia περιεχόμενο. Σκοπεύω να παίξω με το πρόγραμμα τις επόμενες ημέρες, αλλά να μερικές πρώτες σκέψεις από όσα έχω δει ως τώρα.

1) Τώρα κατάλαβες για ποιο λόγο ο Κίμων Τσιντέρης και ο Μάικ Μάτας πούλησαν την Push Pop Press στο Facebook. Ήξεραν ότι η Apple ετοιμάζει αυτή την πλατφόρμα για παραγωγή βιβλίων πολύ παρόμοιων με το δικό τους.

2) Αν και αυτή η νέα, πλούσια μορφή eBooks μοιάζει εντυπωσιακή, αλλά εμένα μου θυμίζει κάτι άλλο: Τα CD-ROM των αρχών της δεκαετίας του ’90, πλούσια και interactive πακέτα πληροφορίας που κατέστησαν εντελώς ανώφελα όταν εμφανίστηκε το Ίντερνετ. Δεδομένου ότι το περιεχόμενο των περισσότερων από αυτά τα βιβλία είναι επιστημονικό και εγκυκλοπαιδικό, η «πακετοποίησή» του σε αυτή τη μορφή μου μοιάζει βεβιασμένη, counterintuitive, ξένη προς την οθόνη. Έχω την αίσθηση ότι τα textbooks της Apple είναι για τα σχολικά βιβλία ό,τι τα apps των περιοδικών ήταν για τα περιοδικά.

3) Το πρόβλημα που είχε το «Our Choice» του Αλ Γκορ (και του Κίμωνα και του Μάικ) ήταν ένα: Το μέγεθος. Και είναι ένα πρόβλημα που δε λύνεται. Το ένα δωρεάν ενδεικτικό βιβλίο που έχει ήδη ανέβει στο iBookstore λέγεται «Life on Earth» και περιέχει βίντεο και φωτογραφίες και σχεδιαγράματα και 3D παραστάσεις και της παναγιάς τα μάτια και έχει μόνο δύο κεφάλαια και μέγεθος 960MB! Αυτό σημαίνει ότι πλήρη σχολικά βιβλία με πολύ multimedia υλικό θα έχουν μέγεθος κάμποσα GB, πράγμα καθόλου βολικό (το μικρότερο iPad έχει χωρήτικότητα μόλις 16GB).

4) Η αγορά των σχολικών βιβλίων στις ΗΠΑ είναι μια αγορά μεγάλη (8 δις το χρόνο βγάζουν οι εκδότες) οπότε έχει νόημα η έμφαση που έδωσε σ’ αυτήν η Apple, αλλά το iBook Author δεν αφορά μόνο αυτή. Ίσα ίσα. Η Apple στην αγορά των eBooks είναι ακόμα πολύ πολύ πίσω από την Amazon (πιθανότατα πίσω και από το Barnes and Noble), αλλά με το iBook Author προσφέρει κάτι που οι άλλοι δεν έχουν: Έναν εύκολο και απλό τρόπο να φτιάχνει κανείς eBooks κάθε μορφής και είδους. Υπάρχουν ήδη κάποια ενδιαφέροντα εργαλεία εκεί έξω (να ένα) αλλά το Author μοιάζει πολύ πιο ισχυρό και εύκολο από όλα. Το πρόβλημα: Φτιάχνει βιβλία μόνο για το iBookstore της Apple, παρ’ όλο που το iBookstore χρησιμοποιεί το καθολικά χρησιμοποιούμενο ePub. Διάβασε εδώ μιαν ανάλυση των ανεκδιήγητων όρων χρήσης που βάζει η εταιρία στο πρόγραμμα, οι οποίοι εκτός από εξωφρενικοί είναι πιθανότατα και παράνομοι.

Καθώς θα δοκιμάζω το εργαλείο (και κάποια αντίστοιχα που υπάρχουν εκεί έξω και σκόπευα ούτως ή άλλως να δοκιμάσω), θα έχω περισσότερες παρατηρήσεις, υποθέτω.

Και τώρα, η συνέντευξή του στον Τσάρλι Ρόουζ το 1997.

To compare dishonest politicians in our own country with those of Greece is to compare a naughty little boy pinching a chocolate when the shopkeeper’s back is turned with a Mafia boss who’ll think nothing of garrotting you with piano wire for failing to show respect.

Αυτή είναι μια αδυναμία που διέγνωσα λίγους μήνες πριν διαβάζοντας ένα βιβλίο που ο Χάμφρις έγραψε το 2009. Λέγεται «Blue Skies and Black Olives» και εξιστορεί την περιπέτεια της αγοράς του οικοπέδου και της κατασκευής του εξοχικού του κάπου κοντά στην Επίδαυρο. Μπορείς βεβαίως να καταλάβεις ότι μια τέτοια εμπειρία μπορεί να είναι τραυματική για έναν Ευρωπαίο.

Dealing with Greek officialdom is like trying to wade through a lake of treacle wearing a heavy overcoat and lead-lined boots with your eyes blindfolded, knowing that if you ever make it to the shore there will be another official waiting to push you back in again.

Το πρόβλημα με το βιβλίο είναι το εξής: Δεν είναι πάρα πολύ αστείο, και η ιστορία που περιγράφεται σ΄αυτό δεν είναι πάρα πολύ κραυγαλέα ή δύσκολη. Αν και περιγράφει τις δυσκολίες του αλλοδαπού ιδιοκτήτη με τους ανίκανους τεχνίτες, τους αναξιόπιστους εργολάβους και το αδιανόητο Ελληνικό δημόσιο, είμαι σίγουρος ότι εσύ προσωπικά που διαβάζεις ετούτες τις γραμμές έχεις δέκα πολύ πιο κραυγαλέες και αστείες αντίστοιχες ιστορίες εύκαιρες τώρα που μιλάμε. Οι δικές του δεν είναι αρκετά δραματικές -νομίζω ούτε αρκετά τουριστικές για το Βρετανικό κοινό. Ο άνθρωπος έχει γιο που ζει εδώ, νύφη δικηγόρο (κι αυτή μπαμπά καπάτσο και καταφερτζή με «γνωστούς») και το σπίτι χτίστηκε σε χρόνο που για τα Ελληνικά δεδομένα μπορεί και να θεωρηθεί χρόνος-ρεκόρ. Οπότε η γκρίνια του (που είναι και ο λόγος ύπαρξης του βιβλίου) είναι αυτή η φολκόρ γκρίνια του τουρίστα που και είκοσι χρόνια να ‘ρχεται σε ένα μέρος τουρίστας θα μείνει.

Άλλο ένα παράδειγμα εκούσιας υπερβολής στην υπηρεσία το μέτριου χιούμορ:

The one thing to be avoided at all costs is any attempt to negotiate your way through the streets of Athens. It cannot be done. I know. I have tried and I have the bills from the doctor who treated my nervous breakdown to prove it. It’s not that I am intimidated at the thought of driving in strange cities: I’ve done it all over the world from Calcutta to Mexico City and even Birmingham. But I am scared in Athens.

Καταλαβαίνεις τί εννοώ. (Αν πήγαινε στη Χο Τσι Μινχ δηλαδή τί θα έγραφε;)

Μπορώ να κατατάξω το Τζον το Χάμφρις σε μια νέα κατηγορία φιλέλληνα, το φιλέλληνα που νομίζει ότι είναι πιο Έλληνας από ό,τι είναι πραγματικά. Που νομίζει ότι καταλαβαίνει -και προσπαθεί να το επικοινωνήσει- αλλά στην πραγματικότητα δεν καταλαβαίνει τίποτα, δεν καταλαβαίνει στ’ αλήθεια. Και δεν πειράζει. Δεν χρειάζεται. Η πρόθεση συνήθως αρκεί σ’ αυτά τα πράγματα, και η πρόθεση σχεδόν πάντα είναι καλή. Αλλά όταν προσπαθείς να κάνεις χιούμορ με θέματα που δεν τα κατέχεις και πάρα πολύ καλά, οι αστοχίες κι οι υπερβολές ελλοχεύουν.

Κάνοντας μια ανασκόπηση/ξεκαθάρισμα στα βιβλία που μου έστειλαν οι εκδοτικοί οίκοι το 2011, μάζεψα 15 που μοιάζουν πιο ενδιαφέροντα και πιο κοντά στα δικά μου γούστα και πιθανότατα πιο κοντά και στα δικά σου. Είναι αυτά που βλέπεις αποπάνω, και πιο αναλυτικά και με τυχαία σειρά, τα εξής:

1. Ίαν Μακγιούαν: Solar (Πατάκης)

Τα μισά μυθιστορήματα του ΜακΓιούαν είναι βαρετά σαν εκείνη τη Λονδρέζικη βροχή, που δε πέφτει βροντερά κι αντρίκια αλλά ψιλο-ψιχαλίζει, συνέχεια κι ενοχλητικά, ίσα ίσα για να σου ‘ρθει κατούρημα και να γίνεις μούσκεμα. Τα άλλα μισά είναι ωραία, και η διαφορά των μεν από τα δε είναι το ότι τα μεν διαδραματίζονται σε παλιά εποχή και είναι περισσότερο ηθικοπλαστικού περιεχομένου («Εξιλέωση», «Στην Ακτή»), τα δε διαδραματίζονται στη σύγχρονη εποχή και έχουν σύγχρονη υπόθεση (Σάββατο, Solar). Ετούτο εδώ έχει για υπόθεση μια μυστήρια και ατυχή δολοφονία που περιπλέκει τη ζωή ενός Νομπελίστα φυσικού, και περιέχει και μια ωραία ιστορία με ένα αποκομμένο πέος στους πάγους της Γροιλανδίας.

2. Τζόναθαν Φράνζεν: Ελευθερία (Ωκεανίδα)

Ετούτο εδώ είναι ένα βιβλίο που πιθανότατα δεν θα διαβάσω ποτέ στη ζωή μου. Ο Τζόναθαν Φράντσεν Φράνζεν (δεν ξέρω γιατί στην Ωκεανίδα τον γράφουν «φράνζεν» UPDATE: επειδή έτσι τον λένε) είναι ένας πολύ καλός συγγραφέας, και το «Corrections» ήτανε ωραίο βιβλίο, αλλά ανήκει σ’ αυτή την κατηγορία των πολύ καλών συγγραφέων που σε κάνουν να αμφισβητείς την αξία του μυθιστορήματος ως μορφή τέχνης τον 21ο αιώνα. Πώς να το πω: Είναι βαρετός. Πολύ συνεπής, καλός τεχνίτης, αλλά τόσο ακαδημαϊκός και κλινικός που καταντά απρόσιτος, αν και δεν είναι δύσκολος. Δοκίμασα να διαβάσω την «Ελευθερία», και η μόνη σκέψη που μου προκαλούσε ήταν: «Θε μου, δεν θα πάρω αυτές εδώ τις ώρες ποτέ πίσω». Απέτυχα, το παράτησα.

Αλλά είναι πολυσυζητημένο και προφανώς πολύ καλό. Κέρδισε και το Εθνικό Βραβείο Βιβλίου στις ΗΠΑ το 2010. Αν έχεις διαβάσει το «Corrections» και θες κι άλλο, πάρ’ το, δε θα σε σταματήσω εγώ.

3. Ντένις Τζόνσον: Δέντρο από καπνό (Πατάκης)

Άλλο ένα μεγάλο και πολυσυζητημένο Αμερικάνικο μυθιστόρημα που κέρδισε το Εθνικό Βραβείο Βιβλίου στις ΗΠΑ -αυτό το 2007. Είναι λίγο αργό, αρκετά βαρύ, πολύ μεγάλο και με θέμα πολύ Αμερικάνικο. Αλλά αν απολαμβάνεις Αμερικανουριές συγγραφέων σαν τον Φίλιπ Ροθ και τον Ντον ΝτεΛίλο, νομίζω ότι θα σου αρέσει.

4. Νουριέλ Ρουμπίνι και Στίβεν Μιμ: Η οικονομία της Κρίσης (Πατάκης) 

Αυτό είναι ένα αρκετά απλό και στρωτό εγχειρίδιο για το πώς λειτουργεί το τραπεζικό σύστημα (κυρίως στις ΗΠΑ), πώς λειτουργούν οι περιβόητοι οίκοι αξιολόγησης και ποιά είναι η μορφή της χρηματοπιστωτικής κρίσης που ζει ο πλανήτης τώρα. Όχι ότι περιέχει λύσεις (λύσεις; τί λύσεις; οι οικονομολόγοι δεν έχουν ιδέα από αυτά) αλλά βοηθάει να πάρεις μια ιδέα για το τί γίνεται εκεί έξω. Επίσης, τον Ρουμπινι τον φωνάζουν «Dr. Doom«, που είναι φοβερό παρατσούκλι.

5. Τιμ Τζουλιάδης: Οι Εγκαταλειμμένοι (Πατάκης) 

Να μια απίθανη ιστορία που εικάζω ότι δεν ήξερες: Στη δεκαετία του ’30 χιλιάδες Αμερικάνοι, χτυπημένοι από την ύφεση, αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν στη Ρωσία του Στάλιν.

(παύση)

Σκέψου το λίγο αυτό. Ετούτο εδώ το γιγάντιο βιβλίο λέει την ιστορία αυτού του κύματος μετανάστευσης που, όπως καταλαβαίνεις, δεν θα μπορούσε να έχει καλό τέλος.

6. Γουόλτερ Άιζακσον: Στιβ Τζομπς (Ψυχογιός)

Το σημαντικότερο βιβλίο της χρονιάς, κι εφόσον βρίσκεσαι σ’ αυτό εδώ το site, προφανώς συμφωνείς (και πιθανότατα το έχεις ήδη διαβάσει). Αν χρειάζεσαι περισσότερα για να σε πείσουν, ορίστε, διάβασε.

7. Τζόναθαν Σάφραν Φοερ: Όλα έρχονται στο φως (Μελάνι) 

Ετούτο εδώ είναι μια ιδιαίτερη υπόθεση. Είναι το πρώτο μυθιστόρημα του νεαρού συγγραφέα και το πιο γνωστό του, αλλά η μετάφρασή του στα Ελληνικά ήταν θέμα περίπλοκο. Ο αφηγητής του βιβλίου είναι ένας Ρώσος που μιλάει τσάτρα-πάτρα τα Εγγλέζικα, κι αυτό είναι δύσκολο να το μεταφέρεις στα Ελληνικά. Η Μυρσίνη Γκανα έκανε μια τίμια προσπάθεια εδώ, κι αν έχεις διαβάσει το «Εξαιρετικά Δυνατά και Απίστευτα Κοντά» και σου άρεσε, μπορεί να το απολαύσεις.

8. Τζον Λε Καρέ: Ένας προδότης στα μέτρα μας (BELL)

Φέτος δεν είχε κορίτσια με τατουάζ, οπότε για να σου βάλω ένα πιο ελαφρύ και περιπετειώδες βιβλίο, να το τελευταίο το Τζον Λε Καρέ.

9. Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας: Αμερικάνικη Λήθη (Κέδρος) 

Το Oblivion δεν το ‘χω διαβάσει, και το να διαβάζεις Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας μεταφρασμένο σ’ άλλη γλώσσα είναι σα να βλέπεις ταινία 3D χωρίς τα γυαλιά, αλλά κοίτα, φέτος ένα βιβλίο του Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας κυκλοφόρησε στα Ελληνικά, εννοείται ότι θα το έχω στη λίστα.

10. Αρτούρ Σοπενάουερ: Η τέχνη του να έχεις πάντα δίκιο (Πατάκης)

Ένας εξαιρετικός οδηγός σοφιστείας, ειρωνικός από την πρώτη ως την τελευταία σελίδα, αλλά ταυτόχρονα και απόλυτα έγκυρος. Θα σε βοηθήσει πολύ να καταλάβεις γιατί οι Έλληνες δεν μπορούν να κουβεντιάσουν μεταξύ τους.

11. Ζυράννα Ζατέλη: Ηδονή στον κρόταφο (Καστανιώτης) 

Πρόσεξα ότι δεν έχω βάλει κανένα Ελληνικό βιβλίο εδώ πέρα ως τώρα. Κι αυτό είναι κρίμα. Οπότε επιλέγω το καινούριο βιβλίο της Ζυράννας Ζατέλη, που μπορεί να είναι φορτωμένο με οξείες και περισπωμένες και άλλες περιττές και επιτηδευμένες τζιριτζάτζουλες, και μπορεί να είναι πολύ μικρό και, από την άποψη ότι δεν πρόκειται για μυθιστόρημα αλλά για συλλογή κειμένων που έχουν εμφανιστεί αλλού, λίγο ασυνάρτητο, αλλά τουλάχιστον έχει μέσα ωραία Ελληνικά, κι αυτό είναι πάντα αναζωογονητικό και ευπρόσδεκτο.

12. Τζόαν Ντίντιον: Η χρονιά της μαγικής σκέψης (Κέδρος) 

Άλλος ένας νικητής του Εθνικού Βραβείου Βιβλίου των ΗΠΑ, αυτή τη φορά από το 2005. Ετούτο το μικρό και σφιχτό non-fiction δημιούργημα της καταπληκτικής Ντίντιον λέει την ιστορία του αναπάντεχου θανάτου του συζύγου της -και πώς η ίδια αντιμετώπισε το χαμό του. Εξαιρετικά καλογραμμένο και πολύ συγκινητικό, δυστυχώς χάνει λίγο στη μετάφραση.

13. Τόμας Πίντσον: Έμφυτο Ελάττωμα (Καστανιώτης) 

Το πιο πρόσφατο βιβλίο του Τόμας Πίντσον είναι ένα από τα πιο εύκολα και προσβάσιμα βιβλία του, οπότε αν δεν το έχεις διαβάσει ακόμα απορώ πραγματικά, μερικές φορές νιώθω ότι δε σε ξέρω. Τί σκέφτεσαι; Τί σου συμβαίνει; Είναι μια αστυνομική ιστορία από τον Τόμας Πίντσον. Τί δεν καταλαβαίνεις;

14. Βασίλης Βασιλικός: Ζ (Διόπτρα) 

Να κάτι πολύ ενδιαφέρον: Το διάσημο βιβλίο του Έλληνα συγγραφέα κυκλοφορεί σε καινούρια έκδοση, και στο εσωτερικό του οπισθόφυλλου έχει μια έκπληξη: Το DVD της ομώνυμης ταινίας του Κώστα Γαβρά. Είναι το καλύτερο βιβλίο του Βασιλικού (και η καλύτερη ταινία του Γαβρά) και ένα από τα πιο σημαντικά βιβλία που έχουν γραφτεί από Έλληνα. Αν δεν το έχεις διαβάσει, είναι μια πολύ καλή ευκαιρία (είναι και σε αξιοπρεπή τιμή).

15. Χαρούκι Μουρακάμι: Για τί πράγμα μιλάω όταν μιλάω για το τρέξιμο (Ωκεανίδα) 

Μπορεί το «1Q84″ να μη μου άρεσε καθόλου (κυκλοφορεί τον Οκτώβρη του ’12 στα Ελληνικά), αλλά ο Μουρακάμι παραμένει ένας μάστορας σπουδαίος. Εδώ γράφει σε πρώτο πρόσωπο και αυτοβιογραφικά, με αφετηρία ένα θέμα που αγαπά πολύ, το τρέξιμο. Είναι μαραθωνοδρόμος!

Α, παρεμπιπτόντως, επειδή μπορεί να το έχεις απορία: Προσπάθησα να κάνω τα δεκαπέντε είκοσι, αλλά δυσκολεύτηκα. Να οι πέντε επιλογές που θα συμπλήρωναν ενδεχομένως μια εικοσάδα, χωρίς όμως να τις προτείνω και ανεπιφύλακτα, για διάφορους λόγους:

Α, και για να μην ξεχνιόμαστε: Το 2011 κυκλοφόρησε κι αυτό.