Ξεκινώντας από το ταξίδι του Αντώνη Σαμαρά στη Μόσχα και την -ίσως φανταστική- συνάντησή του με τον Βλαντιμίρ Πούτιν, περνώντας από την αλληλουχία ψεμάτων που μας οδήγησε από το ευρώ στα μνημόνια, και φτάνοντας μέχρι τα ψέματα στα βιβλία ιστορίας των σχολείων, σκέφτομαι, αναρωτιέμαι, παραληρώ: Γιατί οι Έλληνες περιφρονούν τόσο την αλήθεια; Γιατί την έχουμε τόσο χαμηλά στο σύστημα αξιών μας; Διάβασε.

UPDATE: Πολύ περισσότερες λεπτομέρειες για το «Φεβρουάριο» εδώ.

Ανακοίνωσις:

Την επόμενη εβδομάδα, και συγκεκριμένα την Τετάρτη, 1η Φεβρουαρίου, θα αρχίσω να γράφω ένα μυθιστόρημα.

Και θα το κάνω δημόσια.

Κάθε μέρα θα γράφω ένα κεφάλαιο το οποίο αμέσως μετά θα το ανεβάζω online (σε χώρο που είναι υπό κατασκευή, υπομονή). Το πείραμα θα τελειώσει στις 29 Φεβρουαρίου. Την 1η Μαρτίου, το site θα εξαφανιστεί από τα παγκόσμια ίντερνετς.

Το μυθιστόρημα λέγεται «Φεβρουάριος». Ο πρωταγωνιστής του γράφει ένα βιβλίο ξεκινώντας από την 1η Φεβρουαρίου και για ένα μήνα, ένα κεφάλαιο την ημέρα.

Είναι λιγότερο meta από όσο ακούγεται.

Είσαι προσκεκλημένος να παρακολουθήσεις αυτό το περίεργο πείραμα, καθώς και να συμμετάσχεις με σχόλια και γνώμες εδώ και στα σόσιαλ μύδια (και με άλλους τρόπους που θα δούμε στην πορεία) κατά τη διάρκεια αυτού του μήνα.

Περισσότερες πληροφορίες για το «Φεβρουάριο» και πώς μπορείς να τον παρακολουθήσεις θα έχω τις επόμενες ημέρες εδώ. Εν τω μεταξύ θυμήσου ένα παρόμοιο -αν και πολύ μικρότερης κλίμακας- παλιότερο πείραμα. 

Μου πήρε λίγο καιρό παραπάνω αλλά το τελείωσα: Έζησα τρεις εβδομάδες με το iPhone 4S και έβγαλα μερικά χρήσιμα συμπεράσματα και σε μια ρηξικέλευθη πρόταση αγοράς. Διάβασε.

Τον περασμένο μήνα πέρασα κάμποσες μέρες στα γραφεία ενός φιλόδοξου Ελληνικού start-up που λέγεται gipht.me, καθώς και κουβεντιάζοντας με ανθρώπους που ασχολούνται με την οικονομία των start-ups στην Ελλάδα με διάφορους τρόπους. Είναι μια αγορά συναρπαστική αυτή, κυρίως επειδή έχει μερικούς κανόνες που δεν τους συναντάς στην κανονική οικονομία, και οι οποίοι αναγκάζουν όσους δραστηριοποιούνται σ’ αυτή να είναι λίγο πιο δημιουργικοί, λίγο περισσότερο ανήσυχοι. Για την αγορά και για το gipht.me έγραψα ένα μεγάλο άρθρο για το τεύχος Δεκεμβρίου του περιοδικού Nitro που κυκλοφορεί σήμερα στα περίπτερα, και ένα τέσσερις φορές μεγαλύτερο το οποίο μπορείς να διαβάσεις ολόκληρο εδώ. Όπως πάντα, αυτά τα μακρουλά θέματα διαβάζονται καλύτερα πατώντας το «Read: Now» πάνω πάνω.

Κάτσε αναπαυτικά, είναι πολύ πράμα.

(φωτογραφίες: Αλέξανδρος Ιωαννίδης) 

Ο μίνι διαγωνισμός έληξε, η κλήρωση έγινε, και το βιβλίο «Steve Jobs» του Γουόλτερ Άιζακσον που κυκλοφορεί στα Ελληνικά από τον Ψυχογιό το κέρδισε η EleniBabali, που έχει ήδη ειδοποιηθεί για να το παραλάβει. Καλή της ανάγνωση. Οι υπόλοιποι υπομονή, μου στέλνουνε κι άλλα πράματα για χάρισμα, λεπτομέρειες ωσονούπω.

Η έκθεση «Έκπληξη» επιστρέφει για τρίτη φορά, και πάλι στην «Τεχνόπολη», και πάλι με 300 μικρά έργα μεγέθους 19×24 που όλα κοστίζουν 50 ευρώ, και πάλι με στόχο την στήριξη της «Κλίμακας» και των αστέγων της Αθήνας. Τα έργα θα εκτεθούν στην αίθουσα «Νίκος Γκάτσος» την Παρασκευή και το Σάββατο 18-19 Νοεμβρίου, ενώ την Κυριακή από τις 12 το πρωί θα πωλούνται με σειρά προτεραιτότητας, όποιος προλάβει πήρε. Μέχρι τότε μπορείς να τα δείς όλα εδώ για να πάρεις μια γεύση. Όπως κάθε χρόνο, ένα από τα έργα το έχω μπογιατίσει εγώ με τα χεράκια μου. Αλλά δε μπορώ να σου πω ποιο. Αυτό είναι το concept: Τα έργα, φτιαγμένα από γνωστούς καλλιτέχνες και άλλους δημιουργικούς τύπους, είναι υπογεγραμμένα μόνο από πίσω -βλέπεις ποιος το έφτιαξε μόνο αφού αγοράσεις το έργο (έκπληξη!).

Μπορείς να μαντέψεις άραγες;

Θυμήσου:
Την Έκπληξη 2010
Την Έκπληξη 2009

O @kostakaramanlis κοιμόταν μακάριος στη χειμερία νάρκη του, μα ένας θαυμαστής του είχε μέσα του φωτιά που έβραζε, λόγια πολλά να πει, και τα είπε. Διάβασε τον παρακάτω ποταμό από mentions που συνέβη πριν από ένα μήνα περίπου. Διαβάζεται καλύτερα από κάτω προς τα πάνω:

Διαβάστε περισσότερα…

Πρίν από λίγους μήνες πήγα ένα ταξίδι στο Λονδίνο, προσκεκλημένος της P&G, για να μου δείξουνε το Innovation Center της Gillette στο Ρέντινγκ, εκεί που σχεδιάζουνε τα ξυραφάκια. Αυτή η επίσκεψη, μαζί με τον τρόπο που τα GPS υπολογίζουν την καμπυλότητα του χωροχρόνου και το περυσινό «Κραχ της 2:45″ στη Γουόλ Στριτ  με έκαναν να σκεφτώ σοβαρά και πολύ για την ανθρωπότητα, τα προβλήματά της, και το πού βρισκόμαστε σήμερα. Τα συμπεράσματά μου, πολύπλοκα κι απαισιόδοξα, τα μάζεψα σε ένα μακρουλό κείμενο το οποίο μπορείς να διαβάσεις εδώ.

Θυμίζω: Ο καλύτερος τρόπος να διαβάσεις το κείμενο είναι να πατήσεις το «read: now» πάνω δεξιά. Readability FTW.

Τον Ιανουάριο του 2000, μεσημέρι, θυμάμαι, αγουροξυπνημένος φοιτητής βιολογίας και παντελώς άσχετος, πήγα σε ένα ραντεβού για δουλειά σε μιαν εταιρία στο Μαρούσι, δίπλα στο παλιό Village, για ένα σάιτ που ήθελαν να βγάλουν. Μπαίνοντας στον έκτο όροφο, είδα το μέρος γεμάτο με χαρτονένιες κούτες. «Μετακομίζουμε», μου εξήγησαν, και ρώτησα «πού;» και μου απάντησαν περιγράφοντας το γιαπί που, αν έσκυβα λίγο προς τα αριστερά, μπορούσα να δω από το μπαλκόνι του σπιτιού που ζούσα τότε.

Ήταν η μοίρα που είχε μιλήσει, καταλαβαίνεις.

Έμεινα στην ΙΜΑΚΟ με τον ένα ή τον άλλο τρόπο για περισσότερα από εντεκάμισι χρόνια.

Συνήθως δε γράφω τα προσωπικά μου, αλλά επειδή το νέο έχει διαρρεύσει εδώ και κάμποσες ημέρες και επειδή κάποιοι ήδη με ρωτάνε βλακείες ή βγάζουν συμπεράσματα, στα γράφω εδώ για να ξέρεις το τι και το πώς.

Πριν από λίγες εβδομάδες ανακοίνωσα λοιπόν την παραίτησή μου από την εταιρία για λόγους που, όπως είναι πάντα αυτά τα πράγματα, είναι λιγότερο περίπλοκοι από όσο φαίνονται, και ουσιαστικά στους έγραψα μόλις αποπάνω: Εντεκάμισι χρόνια. Σχεδόν το 1/3 της ζωής μου.

Διευκρινιστικό update: Αυτή η αλλαγή θα επηρεάσει εσένα που παρακολουθείς τα γραφτά μου με ακριβώς αυτό τον τρόπο: Καθόλου. Θα συνεχίσεις να τα διαβάζεις κανονικά στα γνωστά σημεία, ίσως και σε άλλα, ολοκαίνουρια, και σχεδόν σίγουρα πιο συχνά από ό,τι στο πρόσφατο παρελθόν.

Διευκρινιστικό update 2: Η αποχώρησή μου από την ΙΜΑΚΟ είναι σταδιακή, κομψή, και κόσμια, όπως πρέπει δηλαδή, κι αυτό σημαίνει ότι είμαι ακόμα εκεί και δουλεύω για να γίνει η μετάβαση ομαλά και όμορφα, και θα είμαι για λίγο διάστημα ακόμα. Και στη συνέχεια, ασφαλώς, δεν θα κοπούν μαχαίρι οι δεσμοί, θα διατηρηθούν ουσιαστικές επαφές και συνεργασίες κατά το εκατέρωθεν δοκούν. Πολιτισμένα πράγματα.

Το εντελώς ανανεωμένο σπιτόσκυλο (κατά μία έννοια, το Σπιτόσκυλο 3.0) είναι στον αέρα εδώ και λίγες ώρες, δε χρειάζεται να σου πω εγώ πολλά (τα λέει μοναχό του εδώ), μόνο δυο παρατηρήσεις που αξίζει να υπογραμμιστούν. Πρώτον, το σπιτόσκυλο (όπως και ετούτο εδώ το site) χρησιμοποιεί πλέον το Disqus για τα σχόλια, που είναι μια λύση πολύ καλή και ευέλικτη, και την προτείνω ανεπιφύλακτα (εναλλακτικές επιλογές: το echo και ένα καινούριο plug-in μόνο για WordPress ονόματι Social). Δεύτερον, το σπιτόσκυλο έχει πλέον τη δικιά του σελίδα στο Facebook. Μπορείς να μπεις να κάνεις like, αν θες.

Για όποιον είναι εντελώς άσχετος με το θέμα και ακούει τη λέξη «σπιτόσκυλο» για πρώτη φορά: Το σπιτόσκυλο είναι ένα blog για σπίτια, αρχιτεκτονική, design, real estate και, όπως λέει το ίδιο, «οτιδήποτε φτιάχνει ο άνθρωπος για να μένει μέσα ή να κάθεται επάνω». Υπάρχει εδώ και κοντά 4 χρόνια, και έχει πάρα πολλούς καλούς φίλους. Δες περί τίνος πρόκειται.

Το περισσότερο διάβασμα του χρόνου, όπως καταλαβαίνεις, πέφτει στην παραλία και σε βεράντες με θέα, το καλοκαίρι. Φέτος υπάρχουν διάφορες ιδιορρυθμίες στην τσάντα με τα βιβλία των διακοπών του ζεύγους, καθώς η τεχνολογία αλλάζει τον τρόπο που διαβάζουμε με ραγδαίο, καταιγιστικό ρυθμό. Συγκεκριμένα φέτος:

• Θα ξαναδοκιμάσω το Infinite Jest του Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας, μετά την περυσινή μου ήττα, εκεί κάπου κοντά στη σελίδα 270. Ναι, από την αρχή.
• Φέτος, επίσης, είναι πιθανότατα η χρονιά που θα διαβάσω για δεύτερη φορά το «Catch-22«, το αγαπημένο μου βιβλίο όλων των εποχών.
• Είμαι αποφασισμένος να παρατάω τα βιβλία που δεν μου αρέσουν μετά τις πρώτες 80 σελίδες. Γιατί 80; Γιατί οι 50 είναι λίγες και οι 100 είναι πολλές. Και οι «75″ φωνάζουν «συμβιβασμός».
• Φέτος θα διαβάσω πολύ λιγότερα περιοδικά. Μόνο κάποια Wired χάρτινα που δεν έχω τελειώσει, και ό,τι New Yorker βγαίνει στο iPad. Το λόγο, αν παρακολουθείς ετούτο εδώ το blog, τον έχεις προβλέψει:
• Έχω περισσότερα από 100 αδιάβαστα μεγάλα άρθρα στο Instapaper.
• Ένα iPad (που δε βγαίνει και στην παραλία) για δυο ανθρώπους; Πέρυσι δούλεψε -φέτος θα δούμε.
• Η λίστα η δικιά μου φέτος έχει ως εξής (με λινξ για να ψωνίσεις, αν θέλεις και προλαβαίνεις):

Christopher Hitchens: Hitch-22
David Foster Wallace: Infinite Jest
Gary Shteyngart: The Russian Debutante’s Handbook
The Best American Magazine Writing 2010
Susanne Collins: Hunger Games (Kindle)
Κόρι Ντόκτοροου: Γενιά Χ-Net
Στίβεν Πρέσφιλντ: Ο Πόλεμος Της Τέχνης
Αρτουρ Σοπενχάουερ: Η Τέχνη Του Να Έχεις Πάντα Δίκιο
Σοφία Παπαϊωάννου: Κρυμμένο Στο Αιγαίο
Ίαν Μακγιούαν: Solar

Μή με παίρνεις τηλέφωνο.

Ποτέ και για κανένα λόγο. Δε θέλω. Δεν μου αρέσει.

Μισώ το τηλέφωνο. Όχι την τηλεφωνική συσκευή, την ιδέα. Την τηλεφωνία. Πιστεύω ότι είναι μια τεχνολογία παρωχημένη και δυσλειτουργική και δεν έχει καμία πρακτική χρησιμότητα για πολλούς σύγχρονους ανθρώπους. Ενάμιση αιώνα υπάρχει. Φτάνει.

Καταλαβαίνω ότι μπορεί να μη συμμερίζεσαι την οργή μου και ότι μπορεί να σου φαντάζει παράλογη και βλακώδης, εσύ, με το «απεριόριστα» πακέτο κινητής τηλεφωνίας και το handsfree στο αυτί, εσύ που δε μπορείς να μη μιλάς στο τηλέφωνο ούτε όταν οδηγείς το αυτοκίνητό σου.

Οπότε εξηγούμαι:

Διαβάστε περισσότερα…

1.

Τις προάλλες ταξίδεψα στο Λονδίνο, και για πρώτη φορά δεν πήρα μαζί μου ούτε κάποιο βιβλίο ή κάποιο περιοδικό, ούτε ψηφιακή κάμερα, ούτε ψηφιακή βιντεοκάμερα, ούτε mp3 player ούτε λάπτοπ. Αυτά είναι πράγματα απαραίτητα για μένα, ειδικά στα ταξίδια. Για να καταλάβεις: Το να περπατώ σε ξένη πόλη χωρίς την SLR στο χέρι είναι περίπου σα να περπατώ χωρίς παντελόνι. Επίσης, δεν μπορώ να περνάω νεκρό χρόνο σε αεροπλάνα και αναμονές χωρίς να διαβάζω κάτι. Επίσης δεν μπορώ να μην τσεκάρω συνέχεια emails και υποθέσεις της δουλειάς, γιατί πράγματα μένουν πίσω, κι επίσης υπάρχουν OCD θέματα που πρέπει να αναλογιστεί κανείς. Οπότε αυτό το ταξίδι, για το οποίο έφυγα με ένα iPhone στην τσέπη (που θα έπαιζε το ρόλο της κάμερας, της βιντεοκάμερας, του mp3 player, του Twitter client, του email client και, α ναι, του τηλεφώνου) κι ένα iPad στο βαλιτσάκι (που θα έπαιζε το ρόλο του βιβλίου, του περιοδικού και του λάπτοπ), ήταν ένα ενδιαφέρον πείραμα.

Διαβάστε περισσότερα…

Συνεχίζοντας την αέναη αναζήτηση για το καλύτερο: Αναγνώστες έχουν παραπονεθεί για τη δυσκολία της ανάγνωσης των πολύ μεγάλων άρθρων που έχω βάλει στα «κείμενα«, μη φανταστείς τίποτα γκρίνιες -μια διαπίστωση κάναν οι άνθρωποι, δεδομένου ότι οι περιορισμοί του Ίντερνετς σε σχέση με τα fonts και η φύση των υπολογιστών ως μέσα ανάγνωσης εν γένει κάνουν το διάβασμα τόσο μεγάλων κειμένων μπελαλίδικο.

Εδώ και λίγες μέρες, δοκιμάζω μια λύση.

Το Readability είναι ένα web app/bookmarklet/όπωςθεςπεστο που παίρνει τις σελίδες και τις γυμνώνει από διαφημίσεις, sidebars, χρωματάκια και τζιριτζάτζουλα και αφήνει τα κείμενα γυμνά και ευανάγνωστα, με ωραία και μεγάλα γράμματα. Αν έχεις Safari 5 το έχεις ήδη -όλοι οι άλλοι δημοφιλείς browsers έχουν αντίστοιχα add ons. Μπορείς να το βάλεις και να το χρησιμοποιείς για όλα τα άρθρα του Ίντερνετς. Για να στο κάνω πιο εύκολο, όμως, στο εξής, μπαίνοντας σε ένα από τα άρθρα μου (π.χ. αυτό) θα βλέπεις ένα τέτοιο σηματάκι με δυο κουμπάκια πάνω πάνω:

Πατώντας το «Now» θα δεις τη σελίδα να μεταμορφώνεται, και θα μπορέσεις να διαβάσεις το κείμενο πολύ πιο άνετα. Πατώντας το «Later», δε, μπορείς να σώσεις το κείμενο για ανάγνωση αργότερα, αφού πρώτα γραφτείς μέλος στην υπηρεσία. Πάρε μια γεύση για το πώς φαίνεται:

Διαβάστε περισσότερα…