Να μερικά συναρπαστικα πράγματα που διάβασα στο περσινό καλοκαιρινό τεύχος του Atlantic (έχω μείνει λίγο πίσω στο διάβασμα), το οποίο ήταν αφιερωμένο σε «ιδέες που θα αλλάξουν τον κόσμο:
Έχω τρομερά μικρή υπομονή με τους ανθρώπους που πιστεύουν στα φαντάσματα, την αστρολογία, τα δαιμόνια, τον εξωγήινο Θεό Ζίνου και άλλα τέτοια, δικό μου πρόβλημα αυτό, προσπαθώ να το κουλαντρίσω. Όπως καταλαβαίνεις, όταν βλέπω κάτι τέτοια βίντεα, που μου υπενθυμίζουν περί τίνος πρόκειται, λιώνω στο γέλιο. Bless you, BBC.
Τα τελευταία χρόνια (χάρη και στις μαρκετίστικες προσπάθειες του επιμελητή -και διευθυντή του Wired- Κρις Άντερσον) τα συνέδρια του TED έχουν γίνει κάτι σαν forum των πιο φωτεινών μυαλών του πλανήτη. Άνθρωποι του 2150, όταν θα προσπαθήσουν να φανταστούν γιατί ο κόσμος του 2010 ήταν όπως ήταν, δεν θα χρειαστεί παρά να δουν αυτά τα βίντεο: Αυτοί τον έφτιαξαν έτσι. Να πέντε σημαντικές, σύντομες και περιεκτικές ομιλίες που αξίζει να παρακολουθήσεις:
Λίγα λόγια για το έργο: Τα φράκταλς είναι γεωμετρικά σχήματα που μπορούν να χωριστούν σε μέρη καθένα απ’ τα οποία είναι μινιατούρα του όλου -ad infinitum. Είναι εξαιρετικά πολύπλοκα πράγματα. για να δεις τις λεπτομέρειες πρέπει να πας πολύ κοντά, πρέπει να ζουμάρεις -στο παραπάνω βίντεο βλέπεις ένα πολύ extreme HD παράδειγμα το οποίο χρειάστηκε για να φτιαχτεί ένας μήνας ασταμάτητου rendering. Ζουμάρει -και μετά ζουμάρει κι άλλο, και μετά κι άλλο, για δέκα λεπτά προχωρώντας σε εξωφρενική λεπτομέρεια.
The final magnification is e.214. Want some perspective? a magnification of e.12 would increase the size of a particle to the same as the earths orbit! e.21 would make a particle look the same size as the milky way and e.42 would be equal to the universe. This zoom smashes all of them all away. If you were «actually» traveling into the fractal your speed would be faster than the speed of light.
Είτε ξέρεις από μαθηματικά είτε όχι, κάνε το εξής: Πάτα το fullscreen, σβήσε τα φώτα στο δωμάτιο, και ετοιμάσου για μια εμπειρία σχεδόν παραισθησιογόνα. ΠΡΟΣΟΧΗ: ΑΥΣΤΗΡΩΣ ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟ για επιληπτικούς
Ο Ιάπων Σοίτσι Νογκούτσι ανεβάζει στο Twitter φωτογραφίες από αυτά που βλέπουν τα μάτια του καθώς στριφογυρνάει γύρω απ’ τη Γη μέσα στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό από ύψος 300 χιλιομέτρων. Αυτά που βλέπουν τα μάτια του περιλαμβάνουν νησιά όπως η Χαβάη (πάνω), οι Μαλδίβες κι η Αρούμπα, βουνά όπως το Φίτζι και το Κιλιμάντζαρο, πόλεις όπως η Μόσχα και το Κεμπέκ, το ολόγιομο φεγγάρι και τη γέφυρα Γκόλντεν Γκέιτ. Ναι, κι εγώ ζηλεύω.
Τη δεκαετία του 1930 ερευνητές άρχισαν να μελετούν τη σωματική και ψυχολογική εξέλιξη περίπου 280 φοιτητών του Χάρβαρντ. Η έρευνα συνεχίστηκε για δεκαετίες και συνεχίζεται ακόμα, και έχει ήδη δώσει μοναδικά συμπεράσματα για τη ζωή και την ευτυχία. Το Atlantic φιλοξένησε ένα σχετικό στόρι αναφέροντας κάμποσα από αυτά. Το εντυπωσιακό είναι το εξής: Δεν υπάρχει κανείς από τους συμμετέχοντες που να έζησε μια ήρεμη ζωή χωρίς μικρές ή μεγάλες δυστυχίες και προβλήματα. Ακόμα και οι αντικειμενικά «ευτυχισμένοι» πέρασαν μεγάλα ζόρια. Κάθε μία από τις ζωές των ανθρώπων αυτών περιέχει αρκετό δράμα για να γεμίσει ταινίες και βιβλία, και αυτή η συνειδητοποίηση σου δίνει μια αρκετά καλή προοπτική για την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης ύπαρξης. Διάβασε το συναρπαστικό άρθρο, και δες και το βίντεο που ετοίμασαν οι του Atlantic.
Ωραίο trivia: Ο φάκελος ενός από τους 280 θα παραμείνει απόρρητος μέχρι το 2040 -ήταν ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζον Φ. Κένεντι.
Αν είσαι ένας από τους (δώδεκα; δεκαπέντε;) ανθρώπους που έχουν διαβάσει το βιβλίο μου, θα θυμάσαι ότι η ιστορία διαδραματίζεται σε ένα νησί περικυκλωμένο από μια σκοτεινή και ατέλειωτη καταιγίδα γεμάτη κεραυνούς, μακριά στα ανοιχτά, η οποία εξαπλώνεται προς κάθε κατεύθυνση. Φύσικα τέτοιες καταιγίδες δεν υπάρχουν στη φύση. Ή μήπως υπάρχουν;
Στην περιοχή όπου ο ποταμός Κατατούμπο χύνεται στη λίμνη Μαρακαΐμπο της Βενεζουέλας υπάρχουν εκτεταμένοι βάλτοι. Το φαινόμενο που εμφανίζεται στον ουρανό της περιοχής μπορεί να περιγραφεί ως εξής: Τρομερά έντονες καταιγίδες με ασταμάτητους κεραυνούς, από 140 μέχρι 160 μέρες το χρόνο, κάθε χρόνο, ασταμάτητα από το 1595 οπότε και υπάρχει η πρώτη καταγραφή του φαινομένου. Η επικρατέστερη εξήγηση του φαινομένου είναι η εξής: Ιονισμένα αέρια από τους βάλτους ανεβαίνουν ψηλότερα στην ατμόσφαιρα, όπου συναντούν ψυχρό αέρα που κατεβαίνει από τις Άνδεις με αποτέλεσμα να γίνεται αυτό που στην επιστημονική ορολοφία λέγεται «της μουρλής».
With a total of roughly 1.2 million lightning discharges per year, the Relampago del Catatumbo is thought to be the world’s greatest producer of ozone. As the lightning rips through the air, it produces nitrogen oxide, which is later converted by sunlight into ozone, which ends up in a protective layer high above the planet.
Ο γλωσσολόγος Τζον Μακβόρτερ γράφει στο World Affairs για την εξαφάνιση των γλωσσών, και εξηγεί ότι δεν θα είναι καθόλου κακό πράγμα.
As we assess our linguistic future as a species, a basic question remains. Would it be inherently evil if there were not 6,000 spoken languages but one? We must consider the question in its pure, logical essence, apart from particular associations with English and its history.
Είναι, φυσικά, εντελώς λογικό. Κανένας δεν «εξαφανίζει» μια γλώσσα: Η γλώσσα πεθαίνει επειδή οι άνθρωποι την εγκαταλείπουν. Και, όπως πάντα, οι άνθρωποι (ως κοινωνίες/σύνολα) ποτέ δεν κάνουν κάτι ενάντια στο (συλλογικό, πρωτόγονο, ακόμα και ασυνείδητο) συμφέρον τους.
When the culture dies, naturally the language dies along with it. The reverse, however, is not necessarily true. Groups do not find themselves in the bizarre circumstance of having all of their traditional cultural accoutrements in hand only to find themselves incapable of indigenous expression because they no longer speak the corresponding language. Native American groups would bristle at the idea that they are no longer meaningfully “Indian” simply because they no longer speak their ancestral tongue. Note also the obvious and vibrant black American culture in the United States, among people who speak not Yoruba but English.
Αυτό το πράγμα (Crossota norvegica λέγεται) βρέθηκε 2600 μέτρα κάτω από την επιφάνεια του παγωμένου Αρκτικού Ωκεανού το 2005. Σ’ εκείνη την επιστημονική αποστολή βρέθηκαν κάμποσα εντελώς νέα είδη μεδουσών, που δημοσιεύτηκαν πρόσφατα και δείχνουν γλαφυρά ότι αυτά που ξέρουμε για τη ζωή στα αχανή βάθη είναι ελάχιστα.
Μετά από πέντε χρόνια λήψεων με μια κάμερα 340 megapixel, επιστήμονες έφτιαξαν αυτή την interactive φωτογραφία την οποία μπορείς να δεις σε εντυπωσιακή λεπτομέρεια ζουμάροντας, και δείχνει περίπου 500.000 γαλαξίες από ένα εντυπωσιακά μεγάλο κομμάτι του ουρανού (μια μοίρα!). Κάθε φωτακι που βλέπεις είναι ένας γαλαξίας -οι πιο μακρινοί είναι μέχρι και 7 δις έτη φωτός μακριά. Διάβασε περισσότερα εδώ κι εδώ.
monoblogs
