Να ένα σοβαρό άρθρο από το συγγραφέα Σαμ Χάρις που εξηγεί πολύ απλά και κατανοητά πως το να ανάβουμε τζάκι μέσα στις πόλεις του Δυτικού κόσμου είναι ένα έγκλημα κατά της φύσης και κατά του εαυτού μας.
The unhappy truth about burning wood has been scientifically established to a moral certainty: That nice, cozy fire in your fireplace is bad for you. It is bad for your children. It is bad for your neighbors and their children. Burning wood is also completely unnecessary, because in the developed world we invariably have better and cleaner alternatives for heating our homes. If you are burning wood in the United States, Europe, Australia, or any other developed nation, you are most likely doing so recreationally—and the persistence of this habit is a major source of air pollution in cities throughout the world. In fact, wood smoke often contributes more harmful particulates to urban air than any other source.
Όπως εξηγεί πολύ καλά, η επιστημονικά τεκμηριωμένη πραγματικότητα της βλαβερής φύσης του καπνού των ξύλων που καίγονται πάει κόντρα στην ανθρώπινη φύση. Δεν ακούγεται καλά. Δε σου κάθεται ως κάτι το σωστό. Χρησιμοποιούμε την καύση του ξύλου εδώ και χιλιετίες για θέρμανση και το θεωρούμε κάτι φυσικό και αθώο. Δυσκολευόμαστε πολύ να πιστέψουμε ότι η φωτιά που καίει στο τζάκι μας κάνει μεγαλύτερο κακό από τα τσιγάρα, ή πως η μυρωδιά της κάπνας στη γειτονιά τα παγωμένα βράδια του Δεκέμβρη είναι δείγμα επικίνδυνης μόλυνσης της ατμόσφαιρας.
Το πολικό σέλας ήταν πιο λαμπερό από συνήθως την προηγούμενη εβδομάδα, γιατί ο ήλιος θύμωσε κι έστειλε ακτίνες κατά δω και στο μαγνητικό πεδίο της γης γίνηκε πολύχρωμος πανζουρλισμός.
It depicts the concentration of biomass—a measure of the amount of organic carbon—stored in the trunks, limbs, and leaves of trees. The darkest greens reveal the areas with the densest, tallest, and most robust forest growth.
Τους πήρε έξι χρόνια να τον φτιάξουν. Θα μπορούσαμε ενδεχομένως να τους φωνάξουμε να φτιάξουν το Εθνικό Κτηματολόγιο, που εμάς μας έχει πάρει σχεδόν διακόσια, αλλά τί λέω, τότε πώς θα χτίζαμε αυθαίρετα.
Με παρασύρει ο ρομαντισμός και/ή η τεχνολαγνεία μερικές φορές.
Σ’ αυτό το εκπληκτικό timelapse βίντεο βλέπεις τον κομήτη Lovejoy (που τον είχες δει τις προάλλες από το Διεθνή Διαστημικό Σταθμό) όπως φαίνεται λίγο πριν ξημερώσει απ’ τη Χιλή. Δυστυχώς εμείς στο βόρειο ημισφαίρειο δεν τον βλέπουμε.
Αυτό το πράγμα που εμφανίζεται στο 20ο δευτερόλεπτο είναι ο κομήτης Lovejoy, ναι, Lovejoy, και η ουρά του σκίζει το νυχτερινό ουρανό σαν ασημένια χαρακιά. Απίθανα όμορφο, και απίθανα συναρπαστικός ο ενθουσιασμός του αστροναύτη που εξηγεί το τί και το πώς μετά.
Αυτή η κάμερα που έφτιαξαν στο ΜΙΤ μπορεί να τραβήξει 1 τρισεκατομμύριο fps, τόσο slow motion που μπορεί να δείχνει την πορεία του φωτός, δηλαδή. Λεπτομέρειες εδώ.
Ο Νομπελίστας φυσικός Λίον Λέντερμαν to 1993 εξέδωσε ένα βιβλίο κάπως εκλαϊκευμένο για τη μελέτη των υποατομικών σωματιδίων και την ιστορία της, και το ονόμασε «The God Particle«, το σωματίδιο του Θεού δηλαδή, κι από τότε τα μήντια μας τα ‘χουν κάνει τσουρέκια με «το σωματίδιο του Θεού» όποτε υπάρχει οποιαδήποτε σοβαρή μα ακατανόητη εξέλιξη πάνω σ’ αυτό το συναρπαστικό κλάδο έρευνας, συνήθως κάπου στα έγκατα της Ελβετίας.
Σε λίγες ώρες οι επιστήμονες του CERN θα ανακοινώσουν κάτι πολύ πολύ ενδιαφέρον και σημαντικό και εντελώς ακατανόητο για τους περισσότερους, οπότε τα κανάλια και οι εφημερίδες θα γράψουνε και θα πούνε για «το σωματίδιο του Θεού», αυτή η βλακωδία πάλι, λες και τα άλλα σωματίδια είναι αλλουνού, ο θεός εφτά μέρες ένα σωματίδιο πάλευε.
Οπότε είναι μια καλή ευκαιρία να πούμε την εξής μίνι ιστορία 27 λέξεων:
Ο Λίον Λέντερμαν δεν ήθελε να ονομάσει το βιβλίο του «The God Particle». Ήθελε να το ονομάσει «The Goddamn Particle», αλλά ο εκδότης του δεν τον άφησε.
Τί ωραία που θα ήταν, αν τον είχε αφήσει.
Την ιστορία τη διηγήθηκε εδώ ένας παππούλης 82 χρονών. Τον λένε Πίτερ Χιγκς. Σήμερα είναι μια πολύ σημαντική μέρα γι’ αυτόν.
Οι άνθρωποι έχουν μονοπωλήσει κάπως το Ίντερνετ, κι αυτό είναι άδικο για τα άψυχα πράγματα. Γιατί να μην είναι στο Ίντερνετ οι πόρτες, ας πούμε; Ή τα πατώματα. Ή οι ντουλάπες; Κάπως έτσι μάλλον το σκέφτηκαν στο ΜΙΤ κι έβγαλαν το Twine, ένα θαυματουργό πλαστικό πραγματάκι που έχει μέσα αισθητήρες και το κολλάς οπουδήποτε και, τσουπ, το «οπουδήποτε» είναι ξαφνικά μια οντότητα στο δίκτυο, και μπορείς να της κάνεις διάφορα πράγματα.
Maybe you want to get a tweet when your laundry’s done, or get an email when the basement floods while you’re on vacation. Even if you’re good with electronics and programming, these are involved projects. Instead of worrying about wiring or networking code, you can focus on your idea.
Twine is the simplest possible way to get the objects in your life texting, tweeting or emailing. A durable 2.5″ square provides WiFi connectivity, internal and external sensors, and two AAA batteries that keep it running for months. A simple web app allows to you quickly set up your Twine with human-friendly rules — no programming needed. And if you’re more adventurous, you can connect your own sensors and use HTTP to have Twine send data to your own app.
Αυτή είναι αληθινή φωτογραφία, τραβηγμένη στην Ισλανδία και είναι νύχτα, οπότε αυτό που βλέπεις είναι moonbow, η λέξη που ‘χουνε βρει οι Εγγλέζοι για το ουράνιο τόξο που εμφανίζεται από το φως της σελήνης, παρ’ όλο που στο «rainbow» δεν αναφέρει κανένας τον ήλιο, οπότε θεωρητικά θα περίμενε κανείς ότι η συγκεκριμένη λεξιπλασία είναι περιττή, και τέλος πάντων άμα το καλοσκεφτείς αυτό ούτε rainbow είναι. Χμ.
Ένα (πολύ) μεγάλο cover story από το Forbes που αναλύει τους τρόπους με τους οποίους το Bill Gates Foundation θα σώσει τον κόσμο, ξεκινώντας από τα βασικά: Να μην πεθαίνουν τα παιδάκια.
Gates currently has two of history’s greatest scourges in his sights: malaria, the mosquito-borne disease that infects 250 million a year, killing 800,000 of them; and polio. For the former he spent $200 million to rescue a vaccine that was in development at Glaxo but had no chance of ever being profitable—a recent study indicated that it will cut the infection rate in half. He’s dedicated to stamping out polio entirely, which would make it only the second disease ever to be extinguished from the face of the Earth, after smallpox.
Αν ήταν όλο το 1% έτσι, το 99% δεν θα διαμαρτυρόταν τόσο.
Κοίτα να δεις: Σύμφωνα με τα αποτελέσματα έρευνας του Facebook σε συνεργασία με επιστήμονες του Università degli Studi di Milano, κάθε μέλος του Facebook απέχει μόλις 4,74 «φίλους» από οποιοδήποτε άλλο μέλος. Δεδομένου ότι το Facebook έχει τώρα πάνω από 800 εκατομμύρια μέλη (721 εκ. τον καιρό που έγινε η έρευνα), δηλαδή πάνω από το 10% του παγκόσμιου πληθυσμού, το δείγμα είναι πολύ χαρακτηριστικό και κατά συνέπεια η ιδέα εκείνου του Ούγγρου συγγραφέα από το 1929 (όταν ο πληθυσμός της Γης ήταν μόνο 1,5 δισεκατομμύριο) περί «six degrees of separation» αμφισβητείται με στοιχεία και νούμερα.
Using state-of-the-art algorithms developed at the Laboratory for Web Algorithmics of the Università degli Studi di Milano, we were able to approximate the number of hops between all pairs of individuals on Facebook. We found that six degrees actually overstates the number of links between typical pairs of users: While 99.6% of all pairs of users are connected by paths with 5 degrees (6 hops), 92% are connected by only four degrees (5 hops). And as Facebook has grown over the years, representing an ever larger fraction of the global population, it has become steadily more connected. The average distance in 2008 was 5.28 hops, while now it is 4.74.
Βεβαίως, υπάρχουν διάφορα θέματα προς συζήτηση εδώ, όπως το ότι οι άνθρωποι που είναι μέλη του Facebook έχουν κάποια ποιοτικά χαρακτηριστικά που τους κάνουν να διαφέρουν από μεγάλα μέρη του παγκόσμιου πληθυσμού, ή το ότι η ιδέα του «φίλου» στο Facebook είναι κάτι ασαφές και ίσως να μην έχει απτή έννοια στον «πραγματικό» κόσμο.
Ωστόσο η έρευνα έχει αρκετό ενδιαφέρον και είναι ό,τι πρέπει για διάβασμα ένα πρωινό μιας νωχελικής Τετάρτης, καθώς ο ήλιος λάμπει και το σύμπαν καταρρέει.
monoblogs
