Σ’ αυτό το βίντεο αυτή η κυρία εξηγεί γλαφυρά κι απλοϊκά γιατί πρέπει να σηκωθείς και να φύγεις απ’ το γραφείο σου τώρα αμέσως.
Στην Ελλάδα απευθύνεται μόνο στο 32% του πληθυσμού που έχει δουλειά, βεβαίως.
Tη δεκαετία του ’80 η πόλη της Νέας Υόρκης ήταν ένα μέρος πολύ διαφορετικό από αυτό που είναι σήμερα. Διάσημα πάρκα ήταν στέκια ναρκομανών, σιδηροδρομικοί σταθμοί ήταν καταφύγια αστέγων, η εγκληματικότητα ήταν μέρος της καθημερινότητας, η ζωή ήταν πολύ πιο ζοφερή.
Διάβασε αυτήν εδώ την περιγραφή του Der Spiegel για τη δικιά μου πόλη, τώρα. Η Νέα Υόρκη τη δεκαετία του ’80 ήταν περίπου όπως είναι το κέντρο της Αθήνας σήμερα.
Η φασαρία για τις συνθήκες εργασίας σε εργοστάσια της Κίνας όπου κατασκευάζονται τα τεχνολογικά τσουμπλέκια που χρησιμοποιούμε εδώ στη Δύση (όσο είμαστε ακόμα Δύση) έχει μέσα της ένα αρκετά σεβαστό ποσοστό κόμπλεξ και αποικιοκρατικής εγωπάθειας. Πρόκειται για μια κατακραυγή που εμπεριέχει την υπόθεση ότι όλος ο κόσμος είναι ή θα έπρεπε να είναι όπως είναι η γειτονιά στην οποία ζούμε. Αυτή είναι μια υπόθεση λανθασμένη. Σ’ αυτό εδώ το κείμενο του New Yorker αυτό υπογραμμίζεται γλαφυρά κι αξιοθαύμαστα.
Across China, there are a hundred and fifty million migrant workers, a third of them women, who have left their villages to work in the factories, restaurants, hotels, and construction sites of the cities. They represent the largest migration in human history; their experiences have changed the way they work and marry and live and think. Very few of them would want to return to the way things used to be. Should you feel bad? I don’t think so. But whether you do or not is peripheral to a much larger and more important story.
Χτες έγιναν τρία ενδιαφέροντα πράγματα που δείχνουν γλαφυρά την ποιότητα της χώρας: Η κωμικοτραγική εκλογή του νέου αρχηγού του ΠΑΣΟΚ ήταν το λιγότερο ενδιαφέρον. Τα επεισόδια στο ΟΑΚΑ που οδήγησαν στη διακοπή του Παναθηναϊκός – Ολυμπιακός* ήταν το άλλο, επίσης όχι πολύ ενδιαφέρον, και εν μέρει τυπικό και αναμενόμενο.
<παρένθεση> Για τα επεισόδια, βεβαίως, δε φταίνε μόνο «εκατό αλήτες» που λένε οι δημοσιογράφοι. Φταίνε και οι δημοσιογράφοι που μετά πάνε και γράφουν σ’ αυτές τις εφημερίδες, φταίνε και οι υπόλοιποι αλήτες, οι οποίοι δεν πετάνε μολότοφ μεν, αλλά σιγοντάρουν βρίζοντας μανάδες και κραδαίνοντας κωλοδάκτυλα, και οι οποίοι είναι πολύ περισσότεροι από εκατό, είναι δεκάδες χιλιάδες, και βέβαια φταίνε και οι υπόλοιποι, οι μη-αλήτες, που είτε πληρώνουν εισιτήριο είτε στρώνονται παθιασμένοι σε καναπέδες για να δούν (κάκιστης, καταγέλαστης ποιότητας) ποδόσφαιρο υποστηρίζοντας ομάδες που κατά κανόνα ανήκουν σε μαφιόζους που επιχορηγούν τους προαναφερθέντες κάφρους και έχουν ούτως ή άλλως προσυμφωνήσει το αποτέλεσμα και στοιχηματίσει πάνω σ’ αυτό. </παρένθεση>
Αλλά το πιο ενδιαφέρον απ’ όλα ήταν κάτι άλλο, που πέρασε κάπως πιο απαρατήρητο.
Στην τελευταία παράγραφο μιας χτεσινής ανακοίνωσης της Νέας Δημοκρατίας, αναφέρεται το εξής:
«…Η νέα ηγεσία του ΠΑΣΟΚ οφείλει να πάρει, άμεσα, ξεκάθαρη θέση. Το γεγονός ότι αναδεικνύεται, σήμερα, παγκόσμια ημέρα του Αλτσχάιμερ, ας μη νομίσει ότι επηρεάζει τη μνήμη και την κρίση του λαού».
Μπορείς να το διαβάσεις ακόμα μια φορά αν δεν το κατάλαβες με την πρώτη.
Ναι.
Το γραφείο τύπου της Νέας Δημοκρατίας κάνει πλακίτσα, χιούμορ επιπέδου Σεφερλή, για την εκλογή του Ευάγγελου Βενιζέλου στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ χρησιμοποιώντας ως punchline τη νόσο του Αλτσχάιμερ.
Περισσότερο από όλα όσα συνέβησαν εχτές, νομίζω ότι αυτό το πράγμα είναι το χειρότερο, το ναδίρ, και αυτό που δείχνει πιο γλαφυρά το πόσο απορρυθμισμένη είναι η ηθική μας πυξίδα και το πόσο χαμηλό είναι το πολιτισμικό μας επίπεδο.
Σύμφωνα με αυτό, 40.000 Έλληνες έκλεψαν 2,5 δισεκατομμύρια ευρώ από το ασφαλιστικό σύστημα τα τελευταία χρόνια, δηλαδή από το κράτος, δηλαδή από τους υπόλοιπους Έλληνες, δικά μας λεφτά. Τα βούτηξαν. Άπλωσαν το χέρι, και μας τα πήραν, και έτσι τώρα οι γονείς σου και οι παππούδες σου θα παίρνουν λιγότερη σύνταξη, γιατί τα λεφτά τους και τα δικά σου πήγαν στους τυφλούς της Ζακύνθου και τους ανάπηρους των Χανίων.
Τα λαμόγια, οι κλέφτες, οι φοροφαγάδες, είναι συνάνθρωποί μας και ζουν δίπλα μας εδώ και δεκαετίες.
Αλλά δε βλέπω πολύ θυμό εναντίον τους. Δε βλέπω λάβρες ανακοινώσεις από την αγωνιστική Αριστερά. Δε βλέπω τους επαναστάτες του ίντερνετς να τους βρίζουν με τους χαρακτηρισμούς που επιφυλάσσουν για τράπεζες ή πολιτικούς.
Τον περασμένο Δεκέμβριο κουβέντιασα με τον Γκλεν Λάουρι, που είναι διευθυντής του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης και είχε έρθει στην Αθήνα για να μιλήσει στο TEDxAthens. Μέρος της κουβέντας εμφανίστηκε ως συνέντευξη στο περιοδικό Blue της Aegean. Τώρα μπορείς να τη διαβάσεις ολόκληρη εδώ.
Μερικά απίστευτα πράγματα συνέβησαν, κοίτα:
1. Η εγκυκλοπαίδια Britannica σταματά να εκδίδεται, μετά από 244 χρόνια. Μεγάλωσα καταβροχθίζοντάς την (από εκεί κόλλησα την παθολογική ανάγκη να συλλέγω πληροφορίες διαρκώς), αλλά κοίτα: Ζούμε στο 2012. Ο κόσμος έχει αλλάξει. Πράγματα που κάποτε ήταν αυτονόητα, πλέον δεν είναι, κι αυτό υπάρχουν κάποιοι που δεν το καταλαβαίνουν, όπως ο παρακάτω.
2. Ο εκδότης του καλού περιοδικού Harper’s, που λέγεται Τζον Μακάρθουρ, έγραψε άλλο ένα απίστευτο κείμενο κατά του Ίντερνετ και του web publishing, επαναλαμβάνοντας πως το Ίντερνετ είναι ένα τεράστιο φωτοτυπικό και πως είναι μόδα που θα περάσει. Την προηγούμενη φορά είχα σχολιάσει το θέμα, αυτή τη φορά δες καλύτερα τα σχόλια του Atlantic και του Gawker.
3. Μια Ελληνίδα που ζει στην Ιρλανδία, η Χρύσα Δισλή (αν το γράφω σωστά) έζησε μια απίστευτη περιπέτεια επιστρέφοντας από την Ισπανία στο σπίτι της: Τη σταμάτησαν στο αεροδρόμιο της Βαρκελώνης και, βλέποντας ότι έχει Ελληνικό διαβατήριο, την έβαλαν να απαντήσει σε ένα τεστ ελληνικής και αγγλικής γλώσσας.
Asked for an explanation, the Aer Lingus handling agents’ manager on the ground, she claims, told her this was “because many people from your country travel on false papers”.
Σ’ αυτό το σημείο έχουμε φτάσει.
4. Θυμάσαι το Adventure Game του Τιμ Σέιφερ που έψαχνε 400.000 δολάρια στο Kickstarter; Ε, χτες ολοκληρώθηκε ο γύρος δημόσιας χρηματοδότησης, και η γενική σούμα έφτασε το ιλιγγιώδες ποσό των 3.335.265 δολαρίων, ένα μοναδικό ρεκόρ κι ένα εκπληκτικό επίτευγμα. Περισσότεροι από 87.000 άνθρωποι έδωσαν το κατιτίς τους (κι εγώ) και τώρα περιμένουν εναγωνίως το αποτέλεσμα, που προγραμματίζεται για τον προσεχή Οκτώβριο.
5. Τέλος, να μια εξομολόγηση ενός engineer που εγκατέλειψε τη Google μετά από πολλά χρόνια. Εξηγεί αναλυτικά πώς πιστεύει ότι έχει αλλάξει ο τρόπος λειτουργίας της εταιρίας, την οποία αποκαλεί «διαφημιστική».
Ο Κέβιν Αλόκα του YouTube προσπαθεί να εξηγήσει τα ανεξήγτα (Nyan Cat!) σε μια επτάλεπτη ομιλία στο TEDxYouth.
Ο συγγραφέας των «Corrections» και του «Freedom» έχει κάποιες πολύ αστείες απόψεις για την τεχνολογία (θυμήσου εδώ κι εδώ), απόψεις που είναι δικαιολογημένες για μια 95χρονη γιαγιά, αλλά όχι για έναν 53χρονο που ζει από τις λέξεις. Τέλος πάντων, στο τεχνοφοβικό oeuvre του προστίθεται και ετούτη εδώ η άποψή του για το Twitter:
Twitter is unspeakably irritating. Twitter stands for everything I oppose…it’s hard to cite facts or create an argument in 140 characters…it’s like if Kafka had decided to make a video semaphoring The Metamorphosis. Or it’s like writing a novel without the letter ‘P’…It’s the ultimate irresponsible medium.
Το εύρημα της εβδομάδας, του μήνα (Μαρτίου), του αιώνα: Αν βάζαμε την Ελλάδα στο Kickstarter, αυτό το crowdfunding site που βοηθά ιδέες να βρουν χρηματοδότηση από τον κόσμο, τί θα έγραφε η σελίδα της; Από το McSweeney’s:
Greece is a small country in the south of Europe known for inventing democracy and western philosophy and for its national motto, “Release the Kraken!” Our shores are a popular destination for backpackers and tourists wishing to relax amid sun-drenched beaches by day and intoxicated British tourists by night.
We wish to continue this good work, but to do so our creditors are demanding €14.5 billion ($18.6 billion) by March 20. We do not have this money, nor do we think we can raise it in time: Our asset sales have gone nowhere, and the EU has nixed our plan to close shop and re-open a few blocks away as “Greeze”. And so we come to you, our friends, for help.
Άριστα δέκα για την ιδέα, ένα σεμνό επτά για την εκτέλεση, αλλά τί ιδέα!
Τώρα τελεταία, λόγω «Φεβρουαρίου«, δεν προλαβαίνω να διαβάζω όσο πριν. Ωστόσο μερικά διαμαντάκια τα παίρνω χαμπάρι και τα απολαμβάνω και να πέντε από δαύτα:
1) Το τελικό, απόλυτο κείμενο που παύει κάθε συζήτηση περί e-books. Διάβασέ το. Τώρα θα ξέρεις τι να λες στους φετιχιστές του χαρτιού: Τα e-books δεν καίγονται.
What are the core characteristics of literature as a medium and an art form? Unlike painting there is no physical image to contemplate, nothing that impresses itself on the eye in the same way, given equal eyesight. Unlike sculpture, there is no artifact you can walk around and touch. You don’t have to travel to look at literature. You don’t have to line up or stand in the crowd, or worry about getting a good seat. Unlike music you don’t have to respect its timing, accepting an experience of a fixed duration. You can’t dance to it or sing along or take a photo or make a video with your phone.
Literature is made up of words. They can be spoken or written. If spoken, volume and speed and accent can vary. If written, the words can appear in this or that type-face on any material, with any impagination. Joyce is as much Joyce in Baskerville as in Times New Roman. And we can read these words at any speed, interrupt our reading as frequently as we choose. Somebody who reads Ulysses in two weeks hasn’t read it any more or less than someone who reads it in three months, or three years.
Only the sequence of the words must remain inviolate. We can change everything about a text but the words themselves and the order they appear in.
Αριστούργημα.
Πριν από μερικά χρόνια είχα γνωρίσει και είχα γράψει για το δημιουργό του X-Prize και άλλων συναρπαστικών πραγμάτων, τον Πίτερ Διαμαντή (ή Ντιαμάντις, όπως προφέρεται στα Εγγλέζικα). Τώρα έχει ένα καινούριο βιβλίο που βγαίνει σε λίγες μέρες, το οποίο λέγεται «Abundance» και αποδεικνύει με στοιχεία και ντοκουμέντα ότι όσο περνάει ο καιρός ο κόσμος γίνεται καλύτερος. Πολύ καλύτερος. Άκουσέ τον:
Αυτό είναι κάτι που ενοχλεί εδώ και πολύ καιρό, κυρίως γιατί ακούγεται από πολλά στόματα αναπάντεχα: «Κλέβουν τα όνειρα των νέων», σου λέει, εννοώντας την τρόικα και το ΔΝΤ και τους πολιτικούς και όλους τους τρίτους, τους ξένους, τους κακούς που προκάλεσαν την Ελληνική οικονομική καταστροφή.
Πάντα είχα την απορία, ποια να είναι αυτά τα όνειρα που τώρα, με την κατάρρευση, ακυρώνονται, «κλέβονται».
Οι νέοι Έλληνες που ήθελαν να φτιάξουν μια εταιρία για να δημιουργήσουν και να καινοτομήσουν και παράξουν δηλαδή μπορούσαν να το κάνουν πριν την τρόικα και τα μνημόνια; Οι ταλαντούχοι και οι δυναμικοί και οι φιλόδοξοι είχαν πρόσβαση σε ποιοτική παιδεία και μια υγιή, ανταγωνιστική οικονομία; Οι επιχειρήσεις ήταν φυτώρια δημιουργικών ταλέντων; Το κράτος επέτρεπε την ανεμπόδιστη ανάπτυξη ιδεών και μοντέλων σε μια αγορά διαφανή και μοντέρνα;
Όχι βέβαια.
Ξεκινώντας από το ταξίδι του Αντώνη Σαμαρά στη Μόσχα και την -ίσως φανταστική- συνάντησή του με τον Βλαντιμίρ Πούτιν, περνώντας από την αλληλουχία ψεμάτων που μας οδήγησε από το ευρώ στα μνημόνια, και φτάνοντας μέχρι τα ψέματα στα βιβλία ιστορίας των σχολείων, σκέφτομαι, αναρωτιέμαι, παραληρώ: Γιατί οι Έλληνες περιφρονούν τόσο την αλήθεια; Γιατί την έχουμε τόσο χαμηλά στο σύστημα αξιών μας; Διάβασε.
Εδώ και αρκετό καιρό διαβάζω βιβλία που μελετούν ένα συγκεκριμένο θέμα: Την κατάρρευση των πολιτισμών. Πώς καταρρέουν τα έθνη, γιατί παύουν να υπάρχουν; Είναι ένα συναρπαστικό θέμα και για εμάς πολύ επίκαιρο. Μήπως ετούτη η χώρα που έχουμε φτιάξει δεν πρέπει να υφίσταται; Μήπως της αξίζει να χαθεί; Και τι σημαίνει ακριβώς «κατάρρευση»; Τα συμπεράσματα των διαβασμάτων, εδώ.
monoblogs
