Αυτό δεν είναι τραγούδι. Αυτό δεν είναι διαφήμιση. Αυτό είναι ένα βιντεάκι φτιαγμένο για να γίνει viral, και είναι η σκέτη χαρά. Όπως τα προηγούμενα.
Κάθε καλοκαίρι η Φιλαρμονική της Βιέννης δίνει μια δωρεάν συναυλία στους κήπους του Schönbrunn. Το 2010, υπό τη διεύθυνση του Φραντς Βέλσερ Μοστ, η ορχήστρα έπαιξε μεταξύ άλλων και τρία κομμάτια από το soundtrack του Star Wars. Καθώς τα ακούς (το κυρίως θέμα αποπάνω, το Princess Leia’s theme και το Imperial March αποκάτω), μπορείς να διαβάζεις ετούτο το μακροσκελές αφιέρωμα της Wall Street Journal για το συνθέτη Τζον Γουίλιαμς. Είναι πολύ ωραίο.
Η ανθρωπότητα το 2011 πάτησε το play σε βίντεο του YouTube πάνω από ένα τρισεκατομμύριο φορές. Σκέψου το λίγο αυτό. Σημαίνει 140 βίντεο για κάθε ζωντανό άνθρωπο στη Γη. Αυτά ήταν τα 10 δημοφιλέστερα:
10. Το γατάκι που βλέπει όνειρο
Στις 6 Δεκεμβρίου κυκλοφορεί ένα box-set του Έλβις του Κοστέλο με μια live ηχογράφηση, ένα βινύλιο, κάτι βιβλία, ένα DVD, τέλος πάντων από αυτά τα πράγματα που παίρνουν αυτοί που συλλέγουν μουσική σε χειροπιαστές μορφές εν έτει 2011, αλλά με μια διαφορά, είναι λιγουλάκι πιο ακριβό από ό,τι θα περίμενε κανείς: 202 δολάρια στο Amazon τώρα που το κοιτάζω.
Πράγμα που οδήγησε τον ίδιο τον Έλβις τον Κοστέλο να γράψει ένα επικό post στο blog του στο οποίο υπογραμμίζει:
Unfortunately, we at www.elviscostello.com find ourselves unable to recommend this lovely item to you as the price appears to be either a misprint or a satire.
Στη συνέχεια προτείνει στους αναγνώστες που θέλουν να αγοράσουν ένα παρόμοιο δώρο για τα Χριστούγεννα να ρίξουν μια ματιά στη συλλογή «Ambassador of Jazz» του Λούι Άρμστρονγκ με δέκα CD, μια ωραία συσκευασία που μοιάζει μ’ αυτές τις παλιές βαλίτσες. Λέει ο Έλβις Κοστέλο:
Frankly, the music is vastly superior.
Και μ’ αυτό, κερδίζει το βραβείο Ίντερνετς 2011 *κλαπ* *κλαπ*.
Μια δεσποινίδα έπαιζε έξω από την Tate Modern και είχε πέσει όλος ο κόσμος στην κατήφεια. Στο Κόβεντ Γκάρντεν, αντίθετα, ο frontman του κουιντέτου βάζοντας το δοξάρι ανάμεσα στα πόδια και παίζοντας το βιολί με το να κουνά μπρος-πίσω τη λεκάνη, έβγαλε το μεροκάματο πολύ πιο χαρούμενα.
Όλα αυτά ήταν μόνο η αφορμή για να δοκιμάσω να ανεβάσω ένα όρθιο βιντεάκι στο Vimeo, αφού πρώτα το μόνταρα μέσα στο ίδιο το iPhone με το Vimeo app.
Οι Lonely Island είναι τρεις κωμικοί από το SNL, οι Άντι Σάμπεργκ, Ακίβα Σάφερ και Τζόρμα Τακόουν, και τα κωμικά τους τραγούδια -και βίντεο- είναι ίσως η πιο δημιουργική και πρωτότυπη και συνεπής μορφή κωμωδίας που παράγεται τα τελευταία χρόνια. Πέρα από τους κωμικούς/χαβαλεδιάρικους στίχους και τα αναπάντεχα cameos, οι τύποι προσπαθούν να κάνουν τα ίδια τα τραγούδια τους (που είναι πρωτότυπα, όχι διασκευές) να μοιάζουν κανονικά, να ακούγονται, κοροϊδεύοντας ακόμα πιο αποτελεσματικά τη χιπ-χοπ και την R&B μουσική. Το αποτέλεσμα είναι στις περισσότερες περιπτώσεις ξεκαρδιστικό.
Βέβαια, το πιο εντυπωσιακό στοιχείο για εμάς παραμένουν οι διάσημοι guests. Να μια πρόχειρη καταγραφή αυτών που συμμετέχουν στα δέκα βίντεο που θα δεις παρακάτω:
Τζάστιν Τίμπερλεϊκ, Σούσαν Σαράντον, Μπλέικ Λάιβλι, Τζέσικα Άλμπα, Τζον Μάκενρο, Τζάστιν Τίμπερλεϊκ (πάλι), Λέιντι Γκάγκα (!), Σεθ Ρόγκεν, Μόλι Σιμς, η κόρη του Τόνι Σοπράνο, Γουίλ Φέρελ, Ελάιτζα Γουντ, Ράιαν Ρέινολντς, Μάικλ Μπόλτον, Τζον Χαμ και, φυσικά, ο Τζάστιν Τίμπερλεϊκ, που είναι κάτι σαν επίτιμο μέλος του συγκροτήματος.
Εδώ παίρνεις μια γεύση από την εφηβική αισθητική του όλου θέματος, δυο εκ των μελών να τραγουδούν για την ευτυχία του να κάνεις σεξ. Η λεπτή φωνούλα του Akon ταιριάζει απόλυτα με τα τεκταινόμενα, οι δε συμπρωταγωνίστριες μοιάζουν να το διασκεδάζουν. Προς το τέλος.
Το έχει γράψει ο Ράσελ Μπραντ (ναι, αυτός, ο ιδιοφυής καραγκιοζάκος) και είναι πολύ προσωπικό και καλογραμμένο και συγκινητικό.
All addicts, regardless of the substance or their social status share a consistent and obvious symptom; they’re not quite present when you talk to them. They communicate to you through a barely discernible but un-ignorable veil. (…) They have about them the air of elsewhere, that they’re looking through you to somewhere else they’d rather be. And of course they are. The priority of any addict is to anaesthetise the pain of living to ease the passage of the day with some purchased relief.
Η Έιμι Γουάινχαους πέθανε προχτές, στην ηλικία των 27.
Σ΄αυτό εδώ το βιντεάκι δυο από τους μεγαλύτερους οικονομολόγους του 20ου αιώνα διασταυρώνουν τα ιδεολογικά τους ξίφη με ανελέητες ρίμες:
Είναι ένα φανταστικό πρότζεκτ και πολύ καλοφτιαγμένο -διάβασε τους στίχους εδώ για να το παρακολουθήσεις καλύτερα.
In “Fight of the Century”, Keynes and Hayek weigh in on these central questions. Do we need more government spending or less? What’s the evidence that government spending promotes prosperity in troubled times? Can war or natural disasters paradoxically be good for an economy in a slump? Should more spending come from the top down or from the bottom up? What are the ultimate sources of prosperity?
Κι έχει και δεύτερος μέρος:
Το Newsweek έγραψε πρόσφατα ότι η πόλη Γκραν Ράπιντς του Μίσιγκαν είναι μια από τις «πόλεις που πεθαίνουν» στην Αμερική. Οι πολίτες το πήραν προσωπικά και είπαν να κάνουν κάτι τις το θεαματικό. Προέκυψε το εξής:
Νέοι, γέροι, πυροσβέστες, αστυνόμοι, αυτοκίνητα, ελικόπτερα, τσιρλίντερς και το κέντρο μιας πόλης κλειστό για μια χαζομαρούλα που θα δουν εκατομμύρια ξένοι ανά τον κόσμο και θα χαμογελάσουνε λιγάκι. Υπάρχει κάτι πιο όμορφο;
Τις τελευταίες ώρες πα να γίνει μίνι-viral το παρακάτω βιντεάκι που δείχνει την Τάμτα να τραγουδάει καραόκε μπροστά στο PC (υποθέτω):
Με αφορμή αυτό, να δύο ακόμα βιντεάκια τραγουδιστών τραβηγμένα ερασιτεχνικά και τσαπατσούλικα:
Αυτός εδώ ο κύριος φτιάχνει τέτοια τραγουδάκια χρησιμοποιώντας autotune σε ομιλίες επιστημόνων. Ετούτο είναι το καλύτερό του.
Γιατί όλες οι θρησκείες έχουνε ύμνους και τροπάρια και οι άθεοι δεν έχουν ούτε νότα; Ο Στιβ Μάρτιν είπε να διορθώσει την κατάσταση.
Δες και την υπόλοιπη, πολλή ωραία συνέντευξή του στον Λέτερμαν, στην οποία μιλάει και για το Twitter.
Μέσα σε δύο μέρες επισκέφτηκε τα γραφεία των εταιριών που την (το) έκαναν διάσημη (-ο). Να τι είπε στη Μαρίσα Μέγιερ του Google. Προσοχή: Μιλάγανε περισσότερη από μία ώρα.
Δες την (το) και στο Twitter. Και διάβασε περισσότερα για την μίνι τεχνο-περιοδεία εδώ.
Το τραγούδι είναι «Το Ποζιτρονικό Σου Ρελέ», από το διπλό CD «Ταξίδι στα Αστέρια» (2008) του μουσικοσυνθέτη Αλέξανδρου Μολφέση, ένα concept άλμπουμ με Ελληνικά τραγούδια για το Σταρ Τρεκ. Ένα εύρημα της Λυδίας Παπαϊωάννου από εκείνα τα ξένοιαστα χρόνια, το θυμήθηκα πρόσφατα με σχετική, ξεκαρδιστική αφορμή, και διαπίστωσα πως είναι σαν το παλιό καλό κρασί. Δες περισσότερα home-made βίντεο από τα κομμάτια του άλμπουμ εδώ, και θυμήσου άλλο ένα δείγμα, τον proto-χίψτερ ύμνο «Είμαι ΕΜΟ»:
Θυμήσου περί τίνος πρόκειται εδώ.
monoblogs
