Αυτοί οι τύποι έκαναν ένα πείραμα: Κλείδωσαν ένα ποδήλατο σε ένα πεζοδρόμιο της Νέας Υόρκης τον Ιανουάριο του 2011, και μετά άρχισαν να το βγάζουν φωτογραφίες, μία κάθε μέρα, για τον επόμενο χρόνο. Αντιλαμβάνεσαι τί συνέβη, βεβαίως.
Το γράφημα δείχνει το μέσο ετήσιο εισόδημα στον τραπεζικό κλάδο διαχρονικά, σε αντιπαραβολή με το μέσο ετήσιο εισόδημα στον υπόλοιπο ιδιωτικό τομέα και αφορά στην αγορά της Νέας Υόρκης (λεπτομέρειες εδώ).
Πώς να μη βγει ο κόσμος στους δρόμους.
Εδώ και μερικές μέρες μερικές εκατοντάδες άνθρωποι διαμαρτύρονται έξω από το κτίριο του χρηματιστηρίου στη Wall Street, και οι New York Times ανέβασαν ένα άρθρο που περιγράφει τον αγώνα τους, το οποίο είναι τόσο απολαυστικά και ευφυώς (και υπόγεια) κοροϊδευτικό -και χωρίς να γίνεται σε κανένα σημείο του μοχθηρό-, που μου προκάλεσε τον ίδιο ενθουσιασμό που ένιωσαν οι Ελληναράδες όταν διάβασαν το κείμενο της Σουηδέζας.
Διάβασε την πρώτη παράγραφο για να καταλάβεις περί τίνος πρόκειται:
By late morning on Wednesday, Occupy Wall Street, a noble but fractured and airy movement of rightly frustrated young people, had a default ambassador in a half-naked woman who called herself Zuni Tikka. A blonde with a marked likeness to Joni Mitchell and a seemingly even stronger wish to burrow through the space-time continuum and hunker down in 1968, Ms. Tikka had taken off all but her cotton underwear and was dancing on the north side of Zuccotti Park, facing Liberty Street, just west of Broadway. Tourists stopped to take pictures; cops smiled, and the insidiously favorable tax treatment of private equity and hedge-fund managers was looking as though it would endure.
Αν και η δικιά τους αγανάκτηση είναι λίγο διαφορετική από τη δικιά μας (εμείς έπρεπε να πτωχεύσουμε για να αγανακτήσουμε), τα πρόβλήματα του «κινήματος» είναι πολύ παρόμοια: Οι συμμετέχοντες δεν καταλαβαίνουν καλά τα φαινόμενα απέναντι στα οποία αγανακτούν, δεν έχουν καμία πρόταση ή συγκεκριμένα αιτήματα, και κατά συνέπεια η διαμαρτυρία τους είναι γραφική και μοιραία αναποτελεσματική, παρ’ όλο που η οργή τους είναι δικαιολογημένη και αγνή. Καταλήγει το άρθρο:
The group’s lack of cohesion and its apparent wish to pantomime progressivism rather than practice it knowledgably is unsettling in the face of the challenges so many of its generation face — finding work, repaying student loans, figuring out ways to finish college when money has run out. But what were the chances that its members were going to receive the attention they so richly deserve carrying signs like “Even if the World Were to End Tomorrow I’d Still Plant a Tree Today”?
One day, a trader on the floor of the New York Stock Exchange, Adam Sarzen, a decade or so older than many of the protesters, came to Zuccotti Park seemingly just to shake his head. “Look at these kids, sitting here with their Apple computers,” he said. “Apple, one of the biggest monopolies in the world. It trades at $400 a share. Do they even know that?”
Το ένα το έγραψε ο Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας το 2007 και θέτει το ερώτημα: Μήπως οι νεκροί της 11ης Σεπτεμβρίου είναι η θυσία που πρέπει να κάνει ο Δυτικός πολιτισμός στο όνομα της ελευθερίας; Και μήπως η προσπάθεια να αποτραπούν τέτοια γεγονότα θυσιάζοντας μέρος αυτής της ελευθερίας, είναι μοιραίο λάθος;
In other words, what if we decided that a certain baseline vulnerability to terrorism is part of the price of the American idea? And, thus, that ours is a generation of Americans called to make great sacrifices in order to preserve our democratic way of life—sacrifices not just of our soldiers and money but of our personal safety and comfort?
Το άλλο το έγραψε ο Ίαν ΜακΓιούαν τέσσερις ημέρες μετά τις επιθέσεις, και εισάγει την ιδέα που έκτοτε αναπαράχθηκε πολλάκις: Οι τηλεφωνικές επικοινωνίες θυμάτων που δόθηκαν στη δημοσιότητα, όταν οι άνθρωποι ήξεραν τί τους συμβαίνει, και είχαν αντιληφθεί τη μοίρα τους, τελείωναν όλες με τις ίδιες τρεις λέξεις.
The building was on fire and there was no way down the stairs. She was calling to say goodbye. There was really only one thing for her to say, those three words that all the terrible art, the worst pop songs and movies, the most seductive lies, can somehow never cheapen. I love you.
Αυτές είναι (λέω εγώ) που κάνουν τη δικιά μας πάστα της ανθρωπότητας να διαφέρει από αυτή των μανιακών θρησκόληπτων φονιάδων, που υπογραμμίζουν ότι εμείς κι αυτοί δεν είμαστε το ίδιο.
Δες ακόμα:
Πράγματα που έγραψαν συγγραφείς όπως ο Τζον Απνταϊκ, ο Τζόναθαν Φράντσεν και η Σούζαν Ζόνταγκ στον New Yorker που κυκλοφόρησε στις 24 Σεπτεμβρίου 2001.
Ένα απίστευτο βίντεο από τους Δίδυμους Πύργους
Τρομερές φωτογραφίες από την 11η Σεπτεμβρίου
Αυτούς που χτίζουν το νέο World Trade Center
Πώς θα είναι ο χώρος όταν ολοκληρωθεί η ανακατασκευή
Ένας ωραίος πίνακας του Γκέρχαρντ Ρίχτερ για εκείνη τη μέρα
Ετούτο εδώ το απίθανο και γλυκούλικο βιντεάκι, που λέγεται «Splitscreen: A Love Story», γυρίστηκε σε Παρίσι, Λονδίνο και Νέα Υόρκη με ένα (ή περισσότερα) Nokia N8. Ναι, το κινητό.
Δεν ξέρω γιατί απολαμβάνω να κοιτάζω αυτή τη συγκεκριμένη φωτογραφία τόσο πολύ και για τόση πολλή ώρα. Ίσως να είναι το θέμα -η Νέα Υόρκη-, ίσως το ότι πρόκειται για εξαιρετικό δείγμα HDR φωτογραφίας (χωρίς υπερβολές, χωρίς να μοιάζει ψεύτικη, χωρίς καν να καταλαβαίνεις ότι κάτι περίεργο γίνεται εδώ), ίσως να είναι η αισθητική της πόλης της αληθινής, με τα σκουπίδια και τα χιόνια και τη συμφόρηση από τα φορτηγά και τα χρώματα στα κτίρια και στο βάθος και αριστερά, έτσι για να ξεκουραστεί το μάτι από την αρμονική βαβούρα, ένα χτίριο του Φρανκ Γκέρι.
Τί φοβερή φωτογραφία.
Είναι από αυτό εδώ το flickr pool, και την ετίμησε εχτές και το σπιτόσκυλο.
Το NYU έχει μια σελίδα στο site του (UPDATE: To link βγάζει σε 404, για κάποιο λόγο, και η σελίδα εξαφανίστηκε από το site UPDATE 2: Η αναγνώστρια marianna_k έκανε paste ολόκληρο το πρωτότυπο κείμενο στα σχόλια!) που απευθύνεται στους αλλοδαπούς φοιτητές και έχει σκοπό να τους ενημερώσει για το τί πρέπει να περιμένουν αν έρθουν να σπουδάσουν στην Αμερική σε σχέση με τους ανθρώπους. Περιγράφει πολύ γλαφυρά και ξεκάθαρα πώς είναι οι Αμερικάνοι, πώς συμπεριφέρονται, τι τύποι είναι, τί ζόρια τραβάνε, με ένα ύφος πολύ ξερό και ειλικρίνια κλινική. Παραδείγματα:
Because Americans are taught to be self-reliant and live in a mobile society, many tend to avoid deep involvement with other people. Further, Americans tend to «compartmentalize» their friendships, having their «friends at work,» «friends at school,» a «tennis friend,» and so on. Americans often seem very friendly even when you first meet them.
If an American invites you for a meal or snack in a restaurant, s/he might expect you to pay for your food. Do not assume that s/he will pay for you just because s/he invited you.
Most Americans see themselves as separate individuals, not as representatives of a family, community or other group. They dislike being dependent on other people, or having others depend on them.
They treat each other in very informal ways, even in the presence of great differences in age or social standing. From the point of view of some people from other cultures, this kind of behavior reflects lack of respect. From the point of view of others, it reflects a healthy lack of concern for social ritual.
The United States is a culture that tends to view change as good, as an improvement.
Θα ήταν ωραίο να έγραφε κάποιος ένα αντίστοιχο κείμενο για τους Έλληνες, όχι; Χμ…
Ο ιδρυτής του Gawker (και των συναφών blogs) είναι μια φυσιογνωμία αμφιλεγόμενη. Αν πάντα σ’ ενδιέφερε να μάθεις περισσότερα γι’ αυτόν, είσαι πολύ τυχερός, καθώς τις προηγούμενες εβδομάδες δύο από τα μεγαλύτερα εβδομαδιαία περιοδικά του κόσμου δημοσίευσαν profiles για την πάρτη του, ποιος ξέρει γιατί. Εδώ μπορείς να διαβάσεις ή να Instapaper ολόκληρο το κείμενο του New York (4100 λέξεις), ενώ εδώ μπορείς να διάβάσεις ή να Instapaper ολόκληρο το κείμενο του New Yorker (9700 λέξεις). Ωραία είναι και τα δύο, λίγο-πολύ τα ίδια πράγματα γράφουν, ο τύπος είναι ιδιότροπος, πάρα πολύ έξυπνος και ελαφρώς ανάλγητος δημοσιογραφικά και ηθικά.
“Maybe this is like Craigslist, where billions of dollars of value is destroyed, and only a tiny fraction of that is actually captured by the new winners,” Denton said, giving me what he called the “pessimistic view” of new media. “Or you could look at it like this is the early days of cable. You know, cable took a long time to get off the ground. But then, once you’ve got the franchise established, if you own MTV or the sci-fi channel, at some point it really starts to kick in.”
Να ένα flickr pool με κατόψεις πόλεων που δείχνουν σε ποιά σημεία φωτογραφίζουν περισσότερο οι τουρίστες και σε ποια οι μόνιμοι κάτοικοι. Τα μπλε σημεία δείχνουν ντόπιους, τα κόκκινα τουρίστες (τα κίτρινα μπορεί να είναι οτιδήποτε από τα δύο). Από πάνω βλέπεις την Αθήνα. Να η Νέα Υόρκη:
Ένα ωραίο βίντεο σε δύο μέρη, δεν έχει ιδιαίτερη δομή, είναι μόνο όμορφες εικόνες, να βλέπεις να γεμίζει το μάτι.
Διαβάστε περισσότερα…
Το PS22 είναι ένα δημοτικό σχολείο στο Long Island της Νέας Υόρκης. Το 2000, ο καθηγητής μουσικής έφτιαξε μια χορωδία και το 2006 άρχισε να γράφει γι’ αυτήν στο blog του, και να ανεβάζει βιντεάκια στο YouTube. Τα παιδάκια, όπως αντιλαμβάνεσαι, είναι απίστευτα ταλαντούχα και, 16.000.000 views αργότερα, έχουν γίνει διάσημα, έχουν τραγουδήσει σε συναυλίες των Crowded House, της Στίβι Νικς και την Τόρι Έιμος, και έχουν τραγουδήσει και για τη Μπιγιονσέ, τη Λέιντι Γκάγκα και τον Μπαράκ Ομπάμα. Να πέντε χαρακτηριστικά τραγούδια βιντεάκια:
Χτες ένας πλανόδιος πωλητής πρόσεξε κάτι περίεργο σε ένα αυτοκίνητο παρκαρισμένο στην καρδιά του Μανχάταν: Ήταν μια αυτοσχέδια βόμβα, και μέχρι να την απασφαλίσουν οι πυροτεχνουργοί η αστυνομία εκκένωσε το γύρω χώρο -που περιλάμβανε την Times Square, αυτό το μακρόστενο σταυροδρόμι όπου η Broadway κόβει διαγώνια την 7η Λεωφόρο, το οποίο είναι τίγκα στον τουρίστα κάθε ώρα της ημέρας ή της νύχτας. Ετούτοι εδώ τράβηξαν την αποπάνω μοναδική, απίθανη φωτογραφία. (via thehighdefinite)
Το ‘χε στρώσει. Η Times Square ήταν γεμάτη κόσμο. Ξαφνικά, εντελώς αυθόρμητα, κάποιος πέταξε την πρώτη χιονόμπαλα. Ακολούθησε αυτό.
monoblogs
