Will you be my friend?

Αυτός είναι ο Ντέιβιντ Τσόου. Το 2005 τον φώναξαν να φτιάξει ωραία πράγματα στους τοίχους των γραφείων μιας εταιρίας που τη λέγαν Facebook στο Πάλο Άλτο. Του πρότειναν να τον πληρώσουν με λίγες χιλιάδες δολάρια, ή με μετοχές. Διάλεξε τις μετοχές. Επτά χρόνια μετά, σύμφωνα με την αίτηση της εταιρίας για την εισαγωγή της στο χρηματιστήριο, οι μετοχές του αξίζουν 200 εκατομμύρια δολάρια.

Να μια ιδέα. Το Διεθνές Οικονομικό Φόρουμ να πάει του χρόνου εκεί που πραγματικά υπάρχει ανάγκη. Πάμε Patmos 2013.

(παρακάτω, ωστόσο, η Αριάνα Χάφινγκτον επαναλαμβάνει την άποψή της ότι η Ελλάδα πρέπει να φύγει απ’ το ευρώ, θυμίζοντας ότι ανήκει στην κατηγορία των δραχμούληδων -δες και τί είπε ο Σόρος χτες γι΄αυτούς).

Εδώ και αρκετό καιρό διαβάζω βιβλία που μελετούν ένα συγκεκριμένο θέμα: Την κατάρρευση των πολιτισμών. Πώς καταρρέουν τα έθνη, γιατί παύουν να υπάρχουν; Είναι ένα συναρπαστικό θέμα και για εμάς πολύ επίκαιρο. Μήπως ετούτη η χώρα που έχουμε φτιάξει δεν πρέπει να υφίσταται; Μήπως της αξίζει να χαθεί; Και τι σημαίνει ακριβώς «κατάρρευση»; Τα συμπεράσματα των διαβασμάτων, εδώ.

Πρέπει να σταματήσεις ό,τι κάνεις και να διαβάσεις αυτό εδώ το κείμενο από τους New York Times. Περιγράφει με λεπτομέρειες τον τρόπο με τον οποίο η Apple σταμάτησε να παράγει το μεγαλύτερο μέρος των προϊόντων της στις ΗΠΑ και μετέφερε ολόκληρη τη γραμμή παραγωγής της στο εξωτερικό (κυρίως στην Κίνα). Είναι μια λεπτομερής καταγραφή του τί ακριβώς είναι η παγκοσμιοποίηση, πόσες δουλειές πραγματικά δημιουργούν οι εταιρίες τεχνολογίας σε μιαν οικονομία, και γιατί η πορεία αυτή είναι μη-αναστρέψιμη.

When an Apple team visited, the Chinese plant’s owners were already constructing a new wing. “This is in case you give us the contract,” the manager said, according to a former Apple executive. The Chinese government had agreed to underwrite costs for numerous industries, and those subsidies had trickled down to the glass-cutting factory. It had a warehouse filled with glass samples available to Apple, free of charge. The owners made engineers available at almost no cost. They had built on-site dormitories so employees would be available 24 hours a day.

The Chinese plant got the job.

Μια κοινή παρανόηση που διασαφηνίζεται απ’ το άρθρο: Ο κύριος παράγοντας για τη μεταφορά της κατασκευής και της συναρμολόγησης προϊόντων στην Κίνα δεν είναι το κόστος των εργατικών χεριών. Είναι η ευελιξία των Κινεζικών εργοστασίων, η ικανότητά τους να προσλαμβάνουν ακαριαία τεράστιους αριθμούς εξειδικευμένων εργατών, και η αδιανόητη για τα Δυτικά δεδομένα παραγωγικότητα του εργατικού δυναμικού.

Ηταν θέμα χρόνου: Τo CNN λέει ότι η κεφαλαιοποίηση της μεγαλύτερης εταιρίας τεχνολογίας στον κόσμο σήμερα ξεπέρασε το ΑΕΠ της ταλαίπωρης ετούτης χώρας (και επίσης και της Αυστρίας, της Αργεντινής και της Νότιας Αφρικής) φτάνοντας τα 400 δις. Μόνο η Exxon Mobil (και μερικές άλλες χώρες) είναι μεγαλύτερες οικονομικές οντότητες.

UPDATE: Ο τίτλος του άρθρου του CNN ήταν παραπλανητικός -στην πραγματικότητα η κεφαλαιοποίηση της Apple έχει ξεπεράσει το ΑΕΠ της Ελλάδας εδώ και αρκετούς μήνες. Διάγραμμα (από το Wolphram Alpha):

Σε λίγο Και τώρα: Μερικά πρώτα σχόλια για τις σημερινές Applανακοινώσεις περί e-books.

Γράφω ετούτο εδώ από την αίθουσα «Τερψιχόρη» του ξενοδοχείου Χίλτον, όπου συμβαίνει η ημερίδα «Greece – Options Going Forward» του London Business School και του συλλόγου των εδώ alumni. Εχτές ήμουν σε μιαν άλλη εκδήλωση, διοργανωμένη από το ΙΟΒΕ και το ΕΛΙΑΜΕΠ (και την Kantor και την Κίνηση Πολιτών). Και στις δύο εκδηλώσεις προσκεκλημένοι από τον πολιτικό, τον τραπεζικό και τον επιχειρηματικό κόσμο μίλησαν για το θέμα της Ελληνικής κρίσης, για το τί θα γίνει παρακάτω και για το τί πρέπει να αλλάξει για να έρθει η Ελληνική οικονομία στα ίσα.

Σ’ αυτές τις ομιλίες λέγονται πράγματα πολύ ουσιαστικά και ενδιαφέροντα. Εχτές, ας πούμε, είδα στην ομιλία του Αβραάμ Τσουκαλίδη το ΦΕΚ ενός νόμου του 1960 που ισχύει ακόμα και εφαρμόζεται: Ένας νόμος για προσέλκυση ξένων επιχειρήσεων στο χώρο της ναυτιλίας. (Μήνυμα: Να, έτσι γίνεται). Πριν από λίγο ο director of policy studies (δεν αποπειρούμαι να το μεταφράσω γιατί δεν ξέρω τι είναι) της EBRD Τζερομιν Τσέτελμαγιερ εξήγησε πόσο δύσκολη είναι η διαπραγμάτευση του «κουρέματος» του χρέους που κάνει η Ελλάδα και γιατί αν το κούρεμα επιτευχθεί (που μάλλον θα επιτευχθεί), θα έχει λίγο διαφορετική μορφή από αυτό που θέλουμε.

Είναι χρήσιμα όλα αυτά, και τώρα (καθώς ο Δρ. Μιχάλης Ιακωβίδης του LBS δίνει το λόγο στο δεύτερο πάνελ της ημέρας -παρακολουθώ παράλληλα, τί θες) θα σου εξηγήσω ποια ακριβώς είναι η χρησιμότητά τους.

Διαβάστε περισσότερα…

Δουλειά κι αυτή.

(τους ηθοποιούς εννοώ)

via

Ετούτο εδώ το κειμενάκι ενός φωτογράφου περί φωτογραφίας και πνευματικών δικαιωμάτων πυροδότησε κουβέντες στο Ίντερνετς. Ο Τζον Μούλερ καταγγέλει το θέμα της κλοπής φωτογραφιών και τονίζει ότι οι φωτογραφίες του, το προϊόν της δουλειάς του, κοστίζουν χρήματα και έτσι όποιος θέλει να τις χρησιμοποιήσει οφείλει να τις πληρώσει.

So if you’re a magazine, website, corporation, sports team, or advertiser who wishes to use this photo, please don’t come and ask to use it for free, or in exchange for credit or “exposure”. You found my photo so obviously I have “exposure”. You have an advertising budget, and this is what it’s for. You obviously don’t expect your writers to work for free, or your secretary, or your boss. No one is going to publish it for free. Just because the picture is digital doesn’t mean it was free to make.

Διαβάστε περισσότερα…

Να πέντε κείμενα από τα παγκόσμια Ίντερνετς τα οποία μπορείς να διαβάσεις σήμερα το βράδυ, κουλουριασμένος δίπλα στη φωτιά, το καλοριφέρ ή τον φλεγόμενο κάδο με τα σκουπίδια.

1. Μια καταπληκτική, πλήρης και ψύχραιμη ανάλυση για το Μνημόνιο του 2010 από το Athens Review of Books. Ο συγγραφέας αναλύει τις αδυναμίες του σχεδίου και, κυρίως, την παταγώδη αποτυχία της Ελληνικής κυβέρνησης να υλοποιήσει τις μεταρρυθμίσεις που προέβλεπε. Είναι μεγάλο αλλά είναι εξαιρετικά γραμμένο και είναι απαραίτητο να το διαβάσεις, είναι χρέος σου ως πολίτης, πώς το λένε.

Βλέποντας το αρχικό Μνημόνιο από τη δική μας σκοπιά μπορούμε να πούμε ότι οι σχεδιαστές του μας ζήτησαν να δαγκώσουμε μεγαλύτερο κομμάτι από αυτό που μπορούσαμε να καταπιούμε. Αγνόησαν το ποιοι ήταν εκείνοι που καλούνταν να εφαρμόσουν όσα ζητούσαν.[21] Το σύνολο του ελληνικού αδιεξόδου αποκαλύφθηκε με το Μνημόνιο. Οι αδυναμίες του πολιτικού συστήματος είναι γνωστές. Η αντίδραση των ομάδων συμφερόντων που θίγονται ήταν προβλέψιμη, αλλά η αδιάλλακτη άρνησή τους να δεχθούν παραχωρήσεις εξακολουθεί να εντυπωσιάζει. Για μια ακόμη φορά φάνηκε ότι (με λίγες εξαιρέσεις) τα τηλεοπτικά μας μέσα ρέπουν προς τη δημαγωγία και τον πανικό. Η αποκάλυψη των τελευταίων δυο ετών όμως είναι η έκταση της παράλυσης της δημόσιας διοίκησης. Η διοίκηση που έχουμε δεν μπορεί να αντιμετωπίσει κρίσεις. Δεν έχει την πειθαρχία, την αίσθηση της αποστολής, τα κίνητρα ή την expertise που χρειάζονται.

Διαβάστε περισσότερα…

Να δυο κείμενα πολύ ενδιαφέροντα και μακρουλά για να βάλεις στο Instapaper και να διαβάσεις:

1. Ο Κλέι Σίρκι γράφει για τα διάφορα είδη paywalls και το τί σημαίνουν για τη μετάβαση των εφημερίδων από τη χάρτινη στην ψηφιακή τους μορφή. Είναι ενδιαφέρον κείμενο, και προς το τέλος έχει ένα ενδιαφέρον απόσπασμα που εν πολλοίς ισχύει και για τα δικά μας δεδομένα:

There has never been a mass market for good journalism in this country. What there used to be was a mass market for print ads, coupled with a mass market for a physical bundle of entertainment, opinion, and information; these were tied to an institutional agreement to subsidize a modicum of real journalism. In that mass market, the opinions of the politically engaged readers didn’t matter much, outnumbered as they were by people checking their horoscopes.

Με τη διαφορά, βεβαίως, ότι τα πράγματα που ήθελε ο κόσμος από τις εφημερίδες στην Ελλάδα δεν επιχορηγούσαν την παραγωγή καλής δημοσιογραφίας.

2. Ένας Ούγγρος επιχειρηματίας γράφει για ποιο λόγο δεν μπορεί να προσλάβει υπαλλήλους στην εταιρία του, χρησιμοποιώντας αναλυτικά νούμερα που δείχνουν ότι οι στρεβλώσεις της οικονομίας (προστατευτισμοί κλάδων και τεράστιες εισφορές στο κράτος) κάνουν τη νόμιμη λειτουργία μιας μικρής επιχείρησης στη χώρα εντελώς αδύνατη.

I will only give a job if:

1. I can fire you, if I want to.
2. If VAT goes down to at least 20%, better yet 15%.
3. If the state takes away «only» 30% of your money.
4. If higher income is not exponentially punished.
5. If the state punishes corruption instead of decent companies.

Until these things don’t change, hell I don’t give a job. Until the state promotes corruption in every possible aspect, I don’t start a business, and I don’t give a job.

Θα μπορούσε να γραφτεί από Έλληνα. (Η Ουγγαρία, παρεμπιπτόντως, είναι κι αυτή υπό πτώχευση.)

3. Τέλος εδώ, ο Σαλμάν Ρουσντί γράφει για το φίλο του Κρίστοφερ Χίτσενς.

Laughter and Hitchens were inseparable companions, and comedy was one of the most powerful weapons in his arsenal. When we were both on Real Time with Bill Maher along with Mos Def, and the rapper began to offer up a series of cockeyed animadversions about Osama bin Laden and Al-Qaeda, Christopher became almost ferally polite, addressing Mos, as he tore into his ideas, by the faux-respectful moniker “Mr Definitely,” a name so belittlingly funny that it rendered even more risible the risible notions which Mr D was trying to advance.

Και τώρα, δυο κείμενα. Το ένα για έναν εκπρόσωπο του 99%, ημών δηλαδή, και το άλλο για μερικούς εκλεκτούς εκπροσώπους του 1%, των κερδισμένων από την άδικη ανισοκατανομή του πλούτου.

99%

Τις προάλλες συνελήφθη ένας μανιακός πυρομανής που ήθελε να κάψει το Λος Άντζελες. Τον συνέλαβε ένας 30χρονος δικηγόρος, Ιρανός μετανάστης, ο οποίος στον ελεύθερο χρόνο του δουλεύει εθελοντικά στην τοπική αστυνομία. Την ημέρα που έκανε τη σύλληψη, είχε καθίσει τρεις ώρες παραπάνω στη δουλειά, για να βοηθήσει τους συναδέλφους του.

«He believes in the community service aspects of the reserve deputy,» department spokesperson Steve Whitmore said in a press conference. «This is part of the job for him and he doesn’t want to talk about himself because he believes he’s part and parcel of a larger effort.»

Διαβάστε περισσότερα…

Ένα από τα πράγματα που δεν αναπαράγονται πάρα πολύ στην κουβέντα για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου είναι πως όλη αυτή η σκοτεινή και αδιανόητη ιστορία πιθανότατα δεν θα ήταν δυνατό να έχει συμβεί αν ένας άνθρωπος, το δεξί χέρι του πρωθυπουργού συγκεκριμένα, δεν ήταν απόλυτα πεπεισμένος ότι μια μαγική ζώνη του θεράπευσε τον καρκίνο.

Διαβάστε περισσότερα…

Επειδή οι μουρμούρες των δραχμούληδων (αυτών που περιμένουν πώς και πώς την έξοδο απ’ το ευρώ έχοντας κάνει τα κουμάντα τους σε τράπεζες του εξωτερικού, και μαζί της αφελούς παλαβιαριστεράς που τους σιγοντάρει) δεν θέλουν και πολύ για να γίνουν τάση, να δυο κείμενα στα ελληνικά:

Το δεύτερο, στο market-talk.net

Αν θέλετε την άποψη μου, θα περάσουν πάνω από 30 χρόνια για να μπορεί ο μέσος Έλληνας να έχει την ίδια αγοραστική δύναμη που είχε πριν το 2008. Και αυτό μόνο αν γίνουμε μια ανταγωνιστική οικονομία, που σημαίνει να αλλάξουμε το πως δουλεύει το κράτος, που επίσης σημαίνει να αλλάξουμε το πολιτικό μας σύστημα.

Το πρώτο, στην Athens Voice

Ο πλούτος αυτών που έχουν τις περιουσίες τους στο εξωτερικό θα πολλαπλασιαστεί, ενώ οι καταθέσεις των μικρομεσαίων θα εξανεμιστούν. Ο πληθωρισμός και οι συνεχείς υποτιμήσεις θα μεγαλώνουν το χάσμα, ενώ θα δημιουργηθούν καινούργιες τάξεις νεόπλουτων που θα έχουν πρόσβαση σε συνάλλαγμα λόγω εξαγωγών και τουρισμού. Οι αστικοί πληθυσμοί που δεν θα έχουν πρόσβαση σε αγροτικά προϊόντα θα βυθιστούν στην εξαθλίωση και την εγκληματικότητα, που θα ξεφύγει από κάθε έλεγχο.

Θυμήσου: Άλλο ένα άρθρο από τους New York Times

Αν και η πορεία του χάρτινου τύπου θυμίζει όλο και περισσότερο την πορεία της χάρτινης φωτογραφίας, η αλήθεια είναι ότι λείπουν ακριβείς και χειροπιαστές προβλέψεις από γνώστες και αναλυτές, να κάτσει ρε παιδί μου κάποιος και να πει «τα μέτρησα, τα υπολόγισα, και σε δέκα χρόνια δε θα υπάρχουν εφημερίδες». Λίγοι το τολμούν. Νάσου λοιπόν μια έρευνα από το Center for the Digital Future του USC, δεκαετής παρακαλώ, που φτάνει στο συμπέρασμα ότι οι περισσότερες εφημερίδες στις ΗΠΑ μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια θα εξαφανιστούν. Θα κλείσουν. Θα μείνουν μόνο οι πολύ μεγάλες και οι πολύ μικρές.

Most print newspapers will be gone in five years.

“Circulation of print newspapers continues to plummet, and we believe that the only print newspapers that will survive will be at the extremes of the medium – the largest and the smallest,” said Cole. It’s likely that only four major daily newspapers will continue in print form: The New York Times, USA Today, the Washington Post, and the Wall Street Journal.  At the other extreme, local weekly newspapers may still survive.

“The impending death of the American print newspaper continues to raise many questions,” Cole said. “Will media organizations survive and thrive when they move exclusively to online availability?  How will the changing delivery of content affect the quality and depth of journalism?”

Βεβαίως, εδώ στην Ελλάδα έχουμε κάποιες ιδιαιτερότητες και έτσι μπορεί να μην ισχύουν τα ίδια. Για παράδειγμα, δεν έχουμε «πολύ μεγάλες» εφημερίδες καθώς δεν υπάρχει αρκετά μεγάλη αγορά, και οι «πολύ μικρές» επιβιώνουν μόνο με λαμογιές και κρατική διαφήμιση. Από τη μιά λοιπόν δεν υπάρχει βιώσιμο επιχειρηματικό μοντέλο για εφημερίδες στην Ελλάδα, από την άλλη οι μισοί Έλληνες δεν έχουν Ίντερνετ. Για να δούμε ποιος θα βρει τον τρόπο να γεμίσει τα κενά.

(γιατί αν δεν τον βρει κανείς, η δημοκρατία ετούτη θα έχει προβλήματα μεγαλύτερα κι από αυτά που έχει τώρα, πρόβλημα επιβίωσης κανονικό)