Να μερικά συναρπαστικα πράγματα που διάβασα στο περσινό καλοκαιρινό τεύχος του Atlantic (έχω μείνει λίγο πίσω στο διάβασμα), το οποίο ήταν αφιερωμένο σε «ιδέες που θα αλλάξουν τον κόσμο:
Μέσα σε επτά λεπτά εξηγεί πόσο σκατά τα κάναμε, πώς μας χαντάκωσε η Goldman Sachs, πόσο δύσκολο είναι να σωθούμε, και πόσο αστεία μπορούν να γίνουν όλα αυτά αν είσαι ιδιοφυής και πνευματώδης. Αν θέλεις να δεις μόνο ένα βίντεο για την Ελληνική Κρίση, 2010, ας είναι αυτό.
Πόσο, πόσο θέλω να το δουν κάποιοι Ελληναράδες, από αυτούς τους πολύ πολύ Έλληνες, να το παρακολουθήσουν με τα τσάτρα-πάτρα αγγλικά τους, και να το βγάλουν στα γνωστά μπλογκς για το γνωστό σχολιασμό.
Μια συναρπαστική εικόνα, να την κοιτάς και να βγάζεις συμπεράσματα. Δες, ας πούμε: Χρειάστηκε 19 χρόνια να ξαναφτάσει ο δείκτης Dow Jones τα ψηλά του ‘29 μετά το κραχ. Απ’ το ‘65 ως το ‘82 δεν κουνιόταν τίποτα. Η πρόσφατη πτώση (κοντά 50%) δεν πιάνει μία μπροστά στην τριετία ‘29-’32 (κοντά 90%). Και, το κυριότερο: Η αγορά δεν κάνει κύκλους. Κάθε κρίση είναι διαφορετική, και κάθε εποχή έχει εντελώς διαφορετικούς κανόνες, αλλιώτικες κορφές και χαράδρες. Μελέτα και πιο λεπτομερείς πίνακες εδώ.
Παρεμπιπτόντως: Έκανα μια πολύ γρήγορη αναζήτηση για αντίστοιχο Ελληνικό πίνακα, αλλά τα μάτια μου πέσαν σε μερικά από τα πιο αποκρουστικά και κακοφτιαγμένα sites που έχω δει τα τελευταία χρόνια, οπότε εγκατέλειψα την προσπάθεια για λόγους αισθητικής.
Overall newspaper circulation has been in decline since 1990, «well before the Internet,» Varian noted, while newspaper circulation crossed against the nation’s population has been declining since 1960; and circulation per household has been dropping since — wait for it — 1945. You can’t blame the Web for that.
2) Οι άνθρωποι διαβάζουν ειδήσεις online μόνο όταν χαζεύουν από τη δουλειά τους.
It turns out, that compared with Web search access, Google news access goes up during the day, down in the evening, and way, way down over the weekend. This data is consistent with the results of other studies that indicate Americans still spend much more time with print newspapers than they do with news online — one Nielsen study found that Internet users spent an average of 38 minutes total per month on newspaper sites. «What that says to me is that reading the news online is a worktime activity. … Most people aren’t paid to sit at a computer and read newspapers. They’re snatching things throughout the day,» Varian said.
Όπως καταλαβαίνεις, κανείς δεν θα πληρώσει για κάτι που κάνει στο χρόνο που θα έπρεπε να δουλεύει.
Σύμφωνα με το βιβλίο «Priceless» του Γουίλιαμ Πάουντστοουν, η ψυχολογία της τιμολόγησης των αγαθών είναι πολύ σημαντικό πράγμα. Το Johnnie Walker Blue Label είναι εξωφρενικά ακριβό σε σχέση με τα υπόλοιπα ουίσκια της φίρμας (και σε σχέση με την κοινή λογική), όχι επειδή είναι στα αλήθεια τόσο καλύτερο, αλλά επειδή έτσι κάνει το «πράσινο» ή το «χρυσό» να μοιάζουν πιο προσιτά.
«Just knowing that Blue Label exists has several effects,» Poundstone explains via email. «It creates a contrast: Red, Black and Green look reasonably priced in comparison to Blue. And there’s an attraction effect: probably more people spring for the Green because they figure they’re ’saving’ so much money by not buying Blue.» The company doesn’t need to sell a ton of Blue label to achieve its goals, as long as the costly Blue bumps up sales of the lesser varieties.
Αυτή είναι μια εξήγηση και για το τί κερδίζουν τα καταστήματα που έχουν εξωφρενικά πανάκριβα προϊόντα στις προθήκες τους. Διάβασε περισσότερα εδώ.
Ο Κόρι Ντόκτοροου εξηγεί εδώ πώς το περιεχόμενο στο Ίντερνετ είναι πολύ πιο φτηνό και όχι πολύ χειρότερο από αυτό των χάρτινων μέσων (θέμα που έχουμε ξαναθίξει) -και ταυτόχρονα κρύβει πολύ περισσότερες δυνατότητες για πειραματισμούς και νέες ιδέες.
This is the pattern: doing something x percent as well with less-than-x percent of the resources. A blog may be 10 percent as good at covering the local news as the old, local paper was, but it costs less than 1 percent of what that old local paper cost to put out. A home recording studio and self-promotion may get your album into 30 percent as many hands, but it does so at five percent of what it costs a record label to put out the same recording.
Ετούτο εδώ το πανέμορφο concept το έφτιαξαν οι designers της Berg για την Bonnier (Popular Science, Parenting κα), και δείχνει άλλη μια ιδέα για τα «ψηφιακά περιοδικά» που θα κυκλοφορούν σε tablets που δεν υπάρχουν ακόμη. Σου έδειξα τις προάλλες κι αυτή τη μορφή από το Sports Illustrated. Δες το βίντεο προσεκτικά και μετά μπες εντός για να σου εξηγήσω γιατί πρόκειται για μια ιδέα ανεδαφική, που δεν έχει τύχη και είναι «κολλημένη» στο παρελθόν.
Αν αναρωτιέσαι πώς και δεν κατέρρευσε ολοκληρωτικά το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα με την οικονομική κρίση που ζούμε τώρα, αφού είναι τόσο μεγάλη και τεράστια όσο γράφουν, ε, υπάρχει εξήγηση. Θυμάσαι τα δισεκατομμύρια που βγαίνουν από κάθε είδους παράνομη δραστηριότητα στη Γη, από ναρκωτικά και εμπόριο ανθρώπων μέχρι εκβιασμούς και λαθρεμπόριο; Πριν, τα καλά τα χρόνια, αυτό παράνομο κι αφορολόγητο κεφάλαιο καθόταν κρυμμένο σε στρώματα και χρηματοκιβώτια, και τσούκου τσούκου και μέσα από δεκάδες τρύπες και δικλείδες διοχετευόταν στην πραγματική οικονομία (στην Ελλάδα οι τρύπες ήταν πάντα μεγαλύτερες, έτσι είμαστε εμείς, λάρτζ τύποι). Ε, τώρα με την κρίση οι τρύπες ξεχείλωσαν τελείως. Σύμφωνα με αυτό, πολλές τράπεζες που βρίσκονταν στο χείλος της καταστροφής άνοιξαν την αγκαλιά τους στα βρώμικα χρήματα, τα δέχτηκαν no questions asked, τα ξέπλυναν με χαρά για να επιβιώσουν. Πόσα; Πολλά. Πάρα πολλά. 352 δισεκατομμύρια δολάρια πολλά.
Antonio Maria Costa, head of the UN Office on Drugs and Crime, said he has seen evidence that the proceeds of organised crime were «the only liquid investment capital» available to some banks on the brink of collapse last year. He said that a majority of the $352bn (£216bn) of drugs profits was absorbed into the economic system as a result.
Ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Κεν Ολέτα έγραψε ένα βιβλίο για το Google. Ένα κεφάλαιο κόπηκε από την τελική εκδοχή του βιβλίου, και το ανέβασε στο site του. Είναι 25 αποφθέγματα που πιστεύει ότι ισχύουν για το μιντιακό τοπίο σήμερα -και εξηγεί το γιατί. Διάβασε:
Στην αρχή του κεφαλαίου ο Ολέτα αναφέρεται σε μια ομιλία του Στιβ Τζομπς στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ το 2005 (απ΄όπου βγάζει και το πρώτο αξίωμα). Νάτη:
Ρίξε μια ματιά στο πώς δουλεύουν οι web editors δίπλα δίπλα με τους editors της εφημερίδας. Η διάκριση ανάμεσα στα δύο φθίνει: Οι δημοσιογράφοι γράφουν, κι ό,τι γράφουν βγαίνει στα media που είναι διαθέσιμα. Στο Ίντερνετ αμέσως, στην εφημερίδα αύριο.
Καθώς ο κόσμος αλλάζει και πολλοί από εμάς δουλεύουμε σε αγορές που είτε δεν θα υπάρχουν είτε θα είναι εντελώς διαφορετικές δέκα χρόνια αργότερα, οι New York Times φτιάχνουν ένα τμήμα έρευνας και ανάπτυξης που σκοπό έχει να ανακαλύπτει νέους τρόπους διανομής του περιεχομένου της εφημερίδας.
«The mission is to look around corners,» says Michael Zimbalist, vice president/research and development operations, who started the group after joining the Times in 2006. He also is a founder and former president of the Online Publishers Association. «As the [Times Co.] becomes digitally focused and multi-platform focused, it is changing faster than we can,» he adds.
Και μετά, όποια νέα και ρηξικέλευθη ιδέα ανακαλύψουν αυτοί, θα το κλέψουμε εμείς. Όπως πάντα.
Ζούμε περιτριγυρισμένοι από brand logos, αλλά σκέψου λίγο: Πόσα έχεις μέσα στο σπίτι σου, και τα κοιτάζεις κάθε μέρα; Ξεκίνησα ένα μικρό φωτογραφικό τουρ μέσα στο σπίτι μου προσπαθώντας να τα εντοπίσω όλα. Επικεντρώθηκα στα φορητά gadgets και τις ηλεκτρικές συσκευές (όχι βιβλία, καλλυντικά, μικροσκοπικά αντικείμενα όπως μπαταρίες ή σκεύη). Βγήκαν εντυπωσιακά πολλά: 37 41! (updated: πρόσθεσα διάφορα που με την πρώτη περασιά είχα ξεχάσει, όπως το iPod και τη φωτογραφική μηχανή της συζύγου, αλλά και τη φωτογραφική μηχανή που πήρε όλες αυτές τις φωτογραφίες!). Έλαβον:
4 Siemens (5 αν υπολογίσεις και το πληκτρολόγιο Fujitsu Siemens, 7 αν υπολογίσεις και τα Pitsos που είναι η ίδια εταιρία)
4 Samsung
4 Sony
2 Western Digital, iPod, Microsoft (3 αν υπολογίσεις και το XBox)
Το γραμμόφωνο κατέστρεψε τη μουσική
Το φωτοτυπικό μηχάνημα κατέστρεψε τα βιβλία
Το βίντεο κατέστρεψε τον κινηματογράφο
Οι κασέτες κατέστρεψαν τη μουσική
Τα φορητά mp3 players κατέστρεψαν κι αυτά τη μουσική
Καθ’ όλη την ιστορία της μαζικής κουλτούρας υπήρχαν δύο στρατόπεδα: Αυτοί που διαχειρίζονταν την παραγωγή και τη διακίνηση του περιεχομένου, και η «πραγματικότητα». Η πραγματικότητα ήταν το πώς χρησιμοποιούσε ο καταναλωτής το περιεχόμενο. Και για λογαριασμό του καταναλωτή αναπτυσσόταν και η τεχνολογία. Την οποία οι διαχειριστές του περιεχομένου δεν συμπαθούσαν ποτέ. Όποτε ένα νέο μαραφέτι ερχόταν για να κάνει τη ζωή του καταναλωτή πιο ποιοτική και εύκολη, ένα εμπόδιο ορθωνόταν: Οι διαχειριστές περιεχομένου. Διάβασε ένα θαυμάσιο άρθρο για τις μπούρδες που είπαν κι έγραψαν μεγαλόσχημοι εξέκιουτιβζ κατά των νέων τεχνολογιών, των καταναλωτών και, τελικά, της πραγματικότητας.
Chief movie lobbyist Jack Valenti appeared at a Congressional hearing on the VCR and famously went hog-wild. «This is more than a tidal wave. It is more than an avalanche. It is here,» he warned after reciting VCR import statistics. «Now, that is where the problem is. You take the high risk, which means we must go by the aftermarkets to recoup our investments. If those aftermarkets are decimated, shrunken, collapsed because of what I am going to be explaining to you in a minute, because of the fact that the VCR is stripping those things clean, those markets clean of our profit potential, you are going to have devastation in this marketplace… We are going to bleed and bleed and hemorrhage, unless this Congress at least protects one industry that is able to retrieve a surplus balance of trade and whose total future depends on its protection from the savagery and the ravages of this machine.»
monoblogs
, η ψυχολογία της τιμολόγησης των αγαθών είναι πολύ σημαντικό πράγμα. Το Johnnie Walker Blue Label είναι εξωφρενικά ακριβό σε σχέση με τα υπόλοιπα ουίσκια της φίρμας (και σε σχέση με την κοινή λογική), όχι επειδή είναι στα αλήθεια τόσο καλύτερο, αλλά επειδή έτσι κάνει το «πράσινο» ή το «χρυσό» να μοιάζουν πιο προσιτά.
. Ένα κεφάλαιο κόπηκε από την τελική εκδοχή του βιβλίου, και 
