Will you be my friend?

Ο φοβερός και τρομερός Ντέιβιντ Καρ των New York Times εδημοσίεψε ένα άρθρο εκθειαστικό για το αμερικάνικο Esquire εχτές, περιγράφοντας το καλό αντρικό περιοδικό ως την εξαίρεση στον κανόνα της γενικής κατάρρευσης του περιοδικού τύπου. Το κριτήριο είναι το εξής: Το Esquire το 2011 αύξησε τις σελίδες των διαφημίσεών του κατά 13,5% τη στιγμή που ανταγωνιστές όπως το GQ και το Details παρουσίασαν (πάλι) πτώση. Διάβασε το άρθρο και μετά θα σου εξηγήσω τα προβλήματα που υπάρχουν σ’ αυτή τη συλλογιστική.

Διαβάστε περισσότερα…

Σήμερα μου βγήκε ο καφές από τη μύτη δυο φορές:

Η ΠΡΩΤΗ:

Ο πρώην πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου βγήκε «Mensch des Jahres» από το Αυστριακό περιοδικό Profil. Θα μου πεις, δε σημαίνει τίποτα, και το Time το ’39 έβγαλε άνθρωπο της χρονιάς το Στάλιν (δεν υπονοώ κάτι).

Το άρθρο του περιοδικού εδώ.

Διαβάστε περισσότερα…

Αν και η πορεία του χάρτινου τύπου θυμίζει όλο και περισσότερο την πορεία της χάρτινης φωτογραφίας, η αλήθεια είναι ότι λείπουν ακριβείς και χειροπιαστές προβλέψεις από γνώστες και αναλυτές, να κάτσει ρε παιδί μου κάποιος και να πει «τα μέτρησα, τα υπολόγισα, και σε δέκα χρόνια δε θα υπάρχουν εφημερίδες». Λίγοι το τολμούν. Νάσου λοιπόν μια έρευνα από το Center for the Digital Future του USC, δεκαετής παρακαλώ, που φτάνει στο συμπέρασμα ότι οι περισσότερες εφημερίδες στις ΗΠΑ μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια θα εξαφανιστούν. Θα κλείσουν. Θα μείνουν μόνο οι πολύ μεγάλες και οι πολύ μικρές.

Most print newspapers will be gone in five years.

“Circulation of print newspapers continues to plummet, and we believe that the only print newspapers that will survive will be at the extremes of the medium – the largest and the smallest,” said Cole. It’s likely that only four major daily newspapers will continue in print form: The New York Times, USA Today, the Washington Post, and the Wall Street Journal.  At the other extreme, local weekly newspapers may still survive.

“The impending death of the American print newspaper continues to raise many questions,” Cole said. “Will media organizations survive and thrive when they move exclusively to online availability?  How will the changing delivery of content affect the quality and depth of journalism?”

Βεβαίως, εδώ στην Ελλάδα έχουμε κάποιες ιδιαιτερότητες και έτσι μπορεί να μην ισχύουν τα ίδια. Για παράδειγμα, δεν έχουμε «πολύ μεγάλες» εφημερίδες καθώς δεν υπάρχει αρκετά μεγάλη αγορά, και οι «πολύ μικρές» επιβιώνουν μόνο με λαμογιές και κρατική διαφήμιση. Από τη μιά λοιπόν δεν υπάρχει βιώσιμο επιχειρηματικό μοντέλο για εφημερίδες στην Ελλάδα, από την άλλη οι μισοί Έλληνες δεν έχουν Ίντερνετ. Για να δούμε ποιος θα βρει τον τρόπο να γεμίσει τα κενά.

(γιατί αν δεν τον βρει κανείς, η δημοκρατία ετούτη θα έχει προβλήματα μεγαλύτερα κι από αυτά που έχει τώρα, πρόβλημα επιβίωσης κανονικό) 

via sayomg

Τις προάλλες σου έδειξα το εξώφυλλο της βιογραφίας του Στιβ Τζομπς, το οποίο φιλοξενεί ένα φωτογραφικό πορτρέτο από το εξώφυλλο του Fortune το 2009. Ξεψαχνίζοντας παλιά περιοδικά στο σπίτι, μάντεψε τί βρήκα:

To άρθρο που περιγράφει όλα αυτά που βλέπεις στο εξώφυλλο μπορείς να το διαβάσεις εδώ.

Διαβάστε περισσότερα…

Σου είχα γράψει τις προάλλες για το νέο τεύχος του Longshot, του περιοδικού που φτιάχνεται σε 48 ώρες και το οποίο αυτή τη φορά έψαξε για χρηματοδότηση στο Kickstarter. Ε, ήρθε το επίμαχο διήμερο, και πέρασε, και το περιοδικό βγήκε, και την όλη ιστορία της διαδικασίας την έγραψε πάρα πολύ ωραία ο ενορχηστρωτής και senior editor του Atlantic, ο Αλέξης ο Μαντριγκάλ.

As soon as the upload finished, I tossed the PDF onto my computer, raced down the four flights of stairs, and out into the street. People were strolling contently down the streets, bellies full of New York’s fine food and drink. Heat emanated from the sidewalks. Cabs buzzed around. The frenzy was over. During the time when I’d normally have written a blog post or two, gone on a long run, and made some tortilla soup, the world had helped us make a new thing during our crazy experiment.

Διάβασε, δε και για τον κομψό και ευφυή paywall που φτιάξαν οι άνθρωποι για το site. Και το site και το paywall και το περιοδικό και το ηχητικό υλικό και τα πάντα φτιάχτηκαν μέσα στις 48 ώρες.

Λοιπόν, ακολουθεί καταιγισμός από links της υψηλότατης ποιότητας, να διαβάζεις να σου βγαίνουνε τα μάτια μέχρι ο κόσμος να πάψει να υπάρχει. Το θέμα μας είναι η δημοσιογραφία στην ψηφιακή εποχή, πώς θα είναι πλέον τα πράγματα, τί πρέπει να κάνεις αν είσαι δημοσιογράφος, τί να περιμένεις αν είσαι αναγνώστης, θέματα που με ενδιαφέρουνε πάρα πολύ ακόμα και τώρα, που ο κόσμος τριγύρω καταρρέει. Δηλαδή, ειδικά τώρα.

Πρώτον, δεν ξέρω αν έχεις πάρει χαμπάρι το αφιέρωμα του Economist σ’ αυτό ακριβώς το θέμα. Είναι ένα σύνολο από κείμενα που αντιμετωπίζουν το θέμα αρκετά σφαιρικά. Δεν έχω προλάβει να τα διαβάσω όλα, βεβαίως (είχα και 5ωρα ντοκιμαντέρ να δω) αλλά σου τα παραθέτω ένα-ένα αποκάτω για να πας να δεις.

Η Εισαγωγή
Γιατί στις αναδυόμενες αγορές οι εφημερίδες σκίζουν
Οι εφημερίδες σε αναζήτηση νέων επιχειρηματικών μοντέλων
Πώς το κοινό έχει μετατραπεί σε συμπαραγωγό του περιεχομένου
Τζούλιαν Ασάντζ, ο δημοσιογράφος-ακτιβιστής
Η αξιοπιστία των ειδήσεων και το Fox News
Το τέλος των ΜΜΕ – Πώς τα media γίνονται «κοινωνικά», όπως ήταν τον 19ο αιώνα (ίσως το πιο ενδιαφέρον)

Διαβάστε περισσότερα…

Ένας διαγωνισμός ψεύτικων εξωφύλλων από το boing boing. Πλάκα έχει.

Το τελευταίο εξώφυλλο του Economist είναι θαυμάσιο.

Ωραία νέα: Από εχτές και κάθε Κυριακή μπορείς να κατεβάζεις την εφημερίδα «Πρώτο Θέμα» στο iPad (iTunes link), πληρώνοντας 1,59 ευρώ για κάθε φύλλο. Επειδή ως γνωστόν ασχολούμαι με οτιδήποτε έχει να κάνει με ψηφιακά μέσα, κατέβασα το χθεσινό φύλλο, το ξεφύλλισα -τρόπος του λέγειν- και κατέληξα σε διάφορα συμπεράσματα.

Διαβάστε περισσότερα…

Αν τα ενδιαφέροντά σου είναι σχετικά, σε προτρέπω να διαβάσεις ολόκληρη τη συνέντευξη του Γιαν Γουένερ, του εκδότη του Rolling Stone, ο οποίος τα λέει χύμα και τσεκουράτα για τα περί περιοδικών, iPad, ίντερνετς και άλλα ψηφιακών μπλιμπλικιών που του χαλάνε το μπίζνες πλαν. Πιστεύει ότι τα περιοδικά έχουν ακόμα δεκαετίες ζωής μπροστά τους -αλλά πιστεύει ότι οι πρώτες απόπειρες των εκδοτών με το iPad είναι σπασμωδικές και καταδικασμένες. Νομίζω ότι έχει δίκιο μόνο σε ένα από τα δύο, αλλά λέει πολλά σωστά και ενδιαφέροντα μεταξύ άλλων:

Magazines that depend on photography, and design, and long reads, and quality stuff, are going to do just fine despite the internet and cable news. Because in those areas there’s a real advantage to getting a print product and having something you can hold and that of course is portable and has a luxurious feeling and is comfortable and immersive and you can spend time with it and it’s organized for you.

In the age of the 24-hour news cycle and the availability of the internet you have to focus on those qualities in your magazine even more. Really you have to deliver quality more than ever. And unless you can deliver something that’s quality and really compelling there’s just too many fucking media choices around now. Unless you’re really good you’re in trouble.

Κάτι που δεν ήξερα, και βγάζει τόσο πολύ νοήμα εκ των υστέρων: Ο Γουένερ είναι ο εμπνευστής εκείνης της πολύ αστείας (κατά τη γνώμη μου) καμπάνιας υπέρ των περιοδικών που έτρεξε προ καιρού στα περιοδικά.

Να πέντε ωραία μεγάλα κείμενα ανθρωποκεντρικά, για διάβασμα στο κρεβάτι, στην τουαλέτα, στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς ή, αν είσαι περιπετειώδης, στην παραλία:

1. Κρίστοφερ Χίτσενς

Ο καταπληκτικός δοκιμιογράφος γράφει στο Vanity Fair για το πώς είναι να χάνεις τη φωνή σου από τον καρκίνο.

Like health itself, the loss of such a thing can’t be imagined until it occurs. (…) I have never been able to sing, but I could once recite poetry and quote prose and was sometimes even asked to do so. And timing is everything: the exquisite moment when one can break in and cap a story, or turn a line for a laugh, or ridicule an opponent. I lived for moments like that. Now, if I want to enter a conversation, I have to attract attention in some other way, and live with the awful fact that people are then listening “sympathetically.”

What do I hope for? If not a cure, then a remission. And what do I want back? In the most beautiful apposition of two of the simplest words in our language: the freedom of speech.

Διαβάστε περισσότερα…

Στα βραβεία της Ένωσης Αμερικάνικων Περιοδικών που ανακοινώθηκαν χτες, το βραβείο καλύτερου feature το πήρε αυτό εδώ το άρθρο από το Los Angeles Magazine. Έχει να κάνει με το θάνατο, τα νεκροταφεία και την ταφή γενικότερα. Instapaper this, που λέμε εδώ.

So here you are, dead and alone. Chances are you didn’t want this, but your wishes were ignored. Whatever happens to the part of you that you recognize as somehow quintessentially you (call it soul, self, spirit, spark), the other part isn’t finished yet—the fleshly part, the limbs and guts that ached and pleased you in so many ways, the meaty bits that you vainly or grudgingly dragged around for all those years. That piece is still of interest to the bureaucrats. It is still a potential source of profit. In your absence its journey is just beginning.

Δες και όλα τα υπόλοιπα βραβεία εδώ.

Διαβάστε περισσότερα…

Όπως πιθανότατα ξέρεις, είμαι σε γενικές γραμμές κατά των περιοδικών στο iPad, όπως αυτά έχουν υλοποιηθεί μέχρι τώρα τουλάχιστον. Όπως επίσης ίσως ξέρεις, συμπαθώ πολύ το περιοδικό New Yorker, το διάβαζα φανατικά όταν διάβαζα περιοδικά, και εξακολουθώ να ψάχνω τα ωραία και μεγάλα άρθρα που δημοσιεύει για να τα διαβάσω, πλέον, στο Instapaper. Το application του New Yorker στο iPad το είχα κατεβάσει και είχα αγοράσει κι ένα τεύχος για να δω πώς είναι και δε με είχε ενθουσιάσει κιόλας ως τρόπος ανάγνωσης. Μα κοίτα: Μέχρι τώρα έπρεπε να πληρώνεις 4 ευρώ κάθε εβδομάδα για να κατεβάσεις κάθε τεύχος ξεχωριστά. Πολλά λεφτά δηλαδή. Πλέον η Conde Nast το πήρε απόφαση, αποφάσισε ότι χαλάλι το 30% που παίρνει η Apple, και ορίστε, το app του New Yorker στο iPad διατίθεται πλέον με συνδρομές. Δε χρειάζεται πλέον να παίρνεις κάθε τεύχος κανονικά. Δίνεις 5 ευρώ για τα τεύχη του μήνα ή 45 ευρώ για όλο το χρόνο και τα κατεβάζεις όλα.

Διαβάστε περισσότερα…