Ο τύπος ήταν μεν ιδιοφυής αλλά πρέπει να είναι και τρομακτικά εγωπαθής -διάβασε μόνο πόσες φορές λέει τη λέξη «εγώ» στις ιστορίες πίσω από τα δώδεκα αγαπημένα του εξώφυλλα από το Esquire των ’60s. Αλλά να μου πεις, του δίναν του ανθρώπου το ελεύθερο να αποφασίσει ο ίδιος τί θα μπει στο εξώφυλλο του περιοδικού και πως. Του δίνανε τα περιεχόμενα και του λέγαν «διάλεξε» -πράγμα που είναι και η υπόθεση των πιο υγρών φαντασιώσεων των απανταχού αρτ νταϊρέκτορ. Είναι και Έλληνας. Πώς να μην την ψωνίσει.
Να μερικά συναρπαστικα πράγματα που διάβασα στο περσινό καλοκαιρινό τεύχος του Atlantic (έχω μείνει λίγο πίσω στο διάβασμα), το οποίο ήταν αφιερωμένο σε «ιδέες που θα αλλάξουν τον κόσμο:
Διάβασε, μεταξύ άλλων, στην τελευταία σελίδα το Μετανατεστ (τεστ που θα κάνουν οι μετανάστες για να αποκτήσουν Ελληνική υπηκοότητα): So You Think You Can Greek;
H ιδέα του Wired για τη μορφή του περιοδικού σε ένα tablet κομπιούτερ. Και, όπως και οι άλλες περιπτώσεις, είναι αδέξιο και λίγο αλλόκοτο, πιο φανταχτερό από τη σελίδα του Wired στο web, αλλά πολύ λιγότερο εύχρηστο. Και δοκίμασε να διαβάσεις τα μεγάλα δημοσιογραφικά κείμενα των 5000 λέξεων σε τέτοια οθόνη. Δοκίμασε. Κωλώνεις. Εξάλλου: Προσοχή φανμπόη: Είναι φτιαγμένο με Adobe AIR, άρα δεν θα παίζει σε iPad.
Θυμήσου τις εκδοχές του Sports Illustrated και κάποιων Λονδρέζων designers για αντίστοιχες λύσεις. Όπως καταλαβαίνεις, με τις συνδρομές-ως-apps που προωθούν σε παρόμοια μηχανήματα, κάθε περιοδικό θα απαιτεί να μάθεις και ένα διαφορετικό UI για να διαβάσεις τα υπέροχα άρθρα του. Μ’ άλλα λόγια: Φέξε μου και γλίστρησα κι αγουρίδα μέλι.
Το περασμένο καλοκαίρι χάρισα μερικά από τα πράγματα που έχω μαζέψει και μου πιάνουν χώρο στο σπίτι, μαζεμένα σε ένα απίθανο «Πακέτο Δυναμίτης». Ο καιρός πέρασε, κι άλλα πράγματα μαζεύτηκαν, κι ήρθε ο καιρός για το sequel. Το «Πακέτο Δυναμίτης ΙΙ: Η Επιστροφή» αποτελείται από 15 ετερόκλητα αντικείμενα αμφιλεγόμενης χρησιμότητας τα οποία δεν χρειάζομαι. Όπως πάντα, αρκεί να αφήσεις ένα οποιοδήποτε σχόλιο για να μπεις στην κλήρωση και να τα κερδίσεις όλα. Έχεις περιθώριο μέχρι τα μεσάνυχτα της 26ης Φεβρουαρίου για να λάβεις μέρος. Δες παρακάτω αναλυτικές λεπτομέρειες για τα περιεχόμενα.
Η συζήτηση συνεχίζεται για το φαινόμενο της εξαφάνισης της αξίας του δημιουργικού περιεχομένου (κείμενα, φωτογραφίες, βίντεο) στα media, και την επίδραση που θα έχει στη δημοσιογραφία και τα άλλα συγγενικά επαγγέλματα. Να τρία σχετικά και ενδιαφέροντα άρθρα που διάβασα πρόσφατα.
Ένα λίγο λυπητερό βίντεο της Αμερικανικής Ένωσης Περιοδικού Τύπου που προσπαθεί να πείσει ότι ο ουρανός είναι κίτρινος, οι φάλαινες μπορούν να πετάξουν και άλλες τέτοιες αλήθειες. Για κάποιο λόγο καθένα από τα υπεραισιόδοξα τσιτάτα που αναφέρονται είναι «tweetable» -δηλαδή κάτω από 140 χαρακτήρες. Ποιος ξέρει γιατί.
Τη δεκαετία του 1930 ερευνητές άρχισαν να μελετούν τη σωματική και ψυχολογική εξέλιξη περίπου 280 φοιτητών του Χάρβαρντ. Η έρευνα συνεχίστηκε για δεκαετίες και συνεχίζεται ακόμα, και έχει ήδη δώσει μοναδικά συμπεράσματα για τη ζωή και την ευτυχία. Το Atlantic φιλοξένησε ένα σχετικό στόρι αναφέροντας κάμποσα από αυτά. Το εντυπωσιακό είναι το εξής: Δεν υπάρχει κανείς από τους συμμετέχοντες που να έζησε μια ήρεμη ζωή χωρίς μικρές ή μεγάλες δυστυχίες και προβλήματα. Ακόμα και οι αντικειμενικά «ευτυχισμένοι» πέρασαν μεγάλα ζόρια. Κάθε μία από τις ζωές των ανθρώπων αυτών περιέχει αρκετό δράμα για να γεμίσει ταινίες και βιβλία, και αυτή η συνειδητοποίηση σου δίνει μια αρκετά καλή προοπτική για την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης ύπαρξης. Διάβασε το συναρπαστικό άρθρο, και δες και το βίντεο που ετοίμασαν οι του Atlantic.
Ωραίο trivia: Ο φάκελος ενός από τους 280 θα παραμείνει απόρρητος μέχρι το 2040 -ήταν ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζον Φ. Κένεντι.
Ένα από τα προβλήματα στην Ελληνική δημοσιογραφία, όχι το μεγαλύτερο, αλλά σημαντικό, είναι ότι δεν υπάρχει κανένας που θα σε μάθει να γράφεις. Δεν υπάρχουν μαθήματα, δεν υπάρχουν σχολές. Δεν ξέρω τι μαθαίνουν τα πιτσιρίκια στις σχολές δημοσιογραφίας (επειδή έχω γνωρίσει πολλά κι έχω κάνει interview σε κάμποσα τείνω να πιστέψω πως δε μαθαίνουν τίποτα) αλλά σίγουρα δεν μαθαίνουν να γράφουν. Όλοι οι δημοσιογράφοι που διαβάζεις και σου αρέσουν μάθανε να γράφουν καλά από μόνοι τους. Αν τώρα εσύ θέλεις όταν μεγαλώσεις να γίνεις δημοσιογράφος και να γράφεις σε περιοδικά (ατύχησες, γιατί στο μέλλον δεν θα υπάρχουν περιοδικά, αλλά έστω ότι είσαι αγύριστο κεφάλι, θες να μάθεις να γράφεις έτσι για να γράφεις στο Ίντερνετ, ή κάτι τέτοιο), τί μπορείς να κάνεις για να βοηθηθείς; Αγόρασε αυτά τα βιβλία.
Ο μόνος τρόπος για να μάθεις πώς γράφεται το σωστό άρθρο περιοδικού είναι με ώσμωση: Διαβάζοντας πολλά καλά άρθρα περιοδικών, κι ό,τι καταλάβεις κατάλαβες. Τα καλύτερα άρθρα περιοδικών γράφονται στις ΗΠΑ, και τα καλύτερα των καλύτερων βραβεύονται κάθε χρόνο από την αρμόδια ένωση, και κυκλοφορούν σε ένα βιβλίο που βγαίνει κάθε χρόνο. (Για λόγους που αντιλαμβάνεσαι, ζηλεύω θανάσιμα και την Ένωσή τους και τα βραβεία τους).
Αυτό το βιβλίο είναι μια καλή αρχή. Έχουν κυκλοφορήσει δέκα τόμοι για τα τελευταία δέκα χρόνια, και είναι όλοι καταπληκτικά αναγνώσματα, όχι μόνο για όσους θέλουν να γράψουν, αλλά και γι’ αυτούς που αγαπούν τα μεγάλα δημοσιογραφικά κείμενα με ωραία γλώσσα, στρωτή δομή και συναρπαστικό περιεχόμενο. Διάβασε τη λίστα με τα καλύτερα του περσινού τόμου και τι είχα γράψει για τον προπέρσινο.
Να και ένα βίντεο που έφτιαξε η συγκεκριμένη ένωση για τη δεκαετία που πέρασε όπως παρουσιάστηκε από τα εξώφυλλα περιοδικών. Σκέψου: σε 10 χρόνια πιθανότατα δεν θα υπάρξει τέτοιο βιντεάκι.
Αν και πολλοί το μάντεψαν (και το διέδωσαν) το Twitter του Χριστόφορου Παπακαλιάτη είναι άλλο ένα παλαβοproject που έφτιαξα για το Nitro που κυκλοφορεί σήμερα, κατά τα πρότυπα του αντίστοιχου και διαβόητου του Κώστα Καραμανλή. Δεν το ανάφερα πουθενά και δεν το διέδωσα με κανέναν τρόπο -παρ’ όλα αυτά έφτασε αισίως τους 400+ followers από μόνο του, σε περίπου δύο εβδομάδες. Όλοι κατάλαβαν ότι είναι ψεύτικο (θέλω να ελπίζω) και κάποιοι μάντεψαν ότι το ‘χω φτιάξει εγώ. Αυτοί οι τελευταίοι θα είναι οι εκλεκτοί όταν θα έρθει η Βασιλεία μου -ή οι πρώτοι στον τοίχο όταν κερδίσουν οι εχθροί μας, ένα από τα δύο.
Στο νέο επεισόδιο του saga, ο Σπύρος Πολυκανδριώτης απειλεί και φιλοσοφεί, η Εβίτα Κυριαζή σημειολογεί για το μουστάκι, ο Βάκης Παπανάγνου εξιστορεί μια ιστορία επιβίωσης και λαχτάρας, και ο Μάνος Μίχαλος θυμάται την εποχή που έτρωγε σουβλάκια με τη Τζούλια. Μα είναι η Νάσια Γεραπετρίτη που κλέβει την παράσταση, με ένα σκοτεινό μυστικό απ’ το Καρλόβασι.
monoblogs
.
