Είναι ακόμα Σεπτέμβριος, η χρονιά δεν έχει λήξει, αλλά όταν μιλάμε για περιοδικά ισχύουν τα ίδια που ισχύουν για τους προπονητές Ελληνικών ομάδων ποδοσφαίριου, κάθε μέρα που περνάει μπορεί να είναι η τελευταία, οπότε σου λέει η ASME ας βγάλουμε υποψηφιότητες για τα καλύτερα του 2010 πριν καλά καλά τελειώσει το καλοκαίρι, δεν ξέρει κανείς αν θα προλάβουμε την παρέλαση. Όπως κάθε χρόνο, ο διαγωνισμός τρέχει στο Amazon, και μπορείς να ψηφίζεις σε κάθε μία από τις 12 (!) κατηγορίες (που περιλαμβάνουν μέχρι και «best vampire cover», αν είναι δυνατόν) μέχρι το τέλος του μήνα. Τι δώρα δίνουνε; Τι άλλο: Kindle!

Σημ: Ο διαγωνισμός τρέχει από τώρα καθώς περιλαμβάνει τα καλύτερα εξώφυλλα Καλοκαίρι 2009 – Καλοκαίρι 2010. Μην ακούς τί λέω εγώ.

Μπορεί να τσαλαβούταγες και να μην το πήρες χαμπάρι, αλλά πολύς ντόρος έγινε τις προηγούμενες ημέρες με το τελευταίο Wired, το οποίο περιέχει ένα άρθρο που υποστηρίζει ότι το web πέθανε, τελειώσε, πάπαλα, αυτό ήτανε, και το μέλλον είναι στα applications. Δεν πρόλαβα να το σχολιάσω εγκαίρως (γιατί τσαλαβούταγα) αλλά η ώρα του ήρθε.

Το ότι πρόκειται περί ιδέας βλακώδους πέρα από κάθε φαντασία δεν είναι καν θέμα που αξίζει να συζητά κανείς (ακόμα και το ένα διάγραμμα που χρησιμοποιούν για να υποστηρίξουν την ιδέα με στοιχεία είναι λάθος), αλλά αν θέλεις ντε και καλά να το κουβεντιάσεις διάβασε τεκμηριωμένες απόψεις εδώ, εδώ και (στο site του Wired!) εδώ. Το θέμα είναι ότι το διπλό άρθρο -ειδικά το μισό που είναι γραμμένο από τον Μάικλ Γουλφ του Vanity Fair (!)- περιέχει μερικές εύστοχες παρατηρήσεις σχετικά με τα Ίντερνετς και τις τεχνολογίες που σερβίρουν content σήμερα αλλά είναι στημένο ως πρόκληση, με το εξωφρενικό εξώφυλλο, τα εξωφρενικά επιχειρήματα (προσπαθούν να παρουσιάσουν τη μνημειώδη γκαφα του 1997 με το push και το Pointcast -θυμάσαι;- ως επιτυχία!) και την υιοθέτηση του «συμπεράσματος» ως απόλυτη αλήθεια, που ένα πράγμα θυμίζει: Προβοκάτσια. Διαβάζοντάς το έχεις την αίσθηση ότι οι άνθρωποι προσαρμόζουν την πραγματικότητα στις δικές τους ιδέες, και δεν τους χωράει, και γι’ αυτό την τσαλακώνουν όσο δεν πάει. Είναι σαν να διαβάζεις κείμενο του ΚΚΕ.

Διαβάστε περισσότερα…

Μπορεί όπως κι εγώ να είσαι άνθρωπος πολυάσχολος, να μην έχεις πολύ χρόνο για χάζεμα ή χάσιμο. Μπορείς επίσης όπως κι εγώ να σου αρέσουν αυτά τα μεγάλα άρθρα, τα δημοσιογραφικά, που είναι ξερωγώ δέκα χιλιάδες λέξεις για έναν πάστορα από τον Αμερικάνικό Νότο, ή δεκαοχτώ χιλιάδες λέξεις για το παράνομο εμπόριο διαμαντιών στο Κονγκό. Τέτοιες ιστορίες, αληθινές και καλογραμμένες, που μπορείς να τις διαβάσεις σε μια καθισιά, αλλά δεν μπορείς να τις διαβάσεις στο γραφείο, κοιτάζοντας την οθόνη του γκομπιούτερ. Σου έχω ξαναγράψει για το longform.org, που συγκεντρώνει κάμποσες από δαύτες, από τα μεγαλύτερα περιοδικά του κόσμου, για να μην ψάχνεις. Σου ‘χω γράψει και γι’ αυτά τα βιβλία, που κυκλοφορούν κάθε χρόνο και περιέχουν τα καλύτερα τέτοια κείμενα της χρονιάς, τα βραβευμένα, τα τοπ οφ δε τοπ. Αλλά δεν σου έχω γράψει για τον καλύτερο τρόπο να τα διαβάζεις αυτά τα κείμενα, και αυτό ήταν παράλειψη. Γιατί καλά είναι τα περιοδικά, αλλά άντε να έχουν ένα τέτοιο μέσα στο κάθε τεύχος. Το πολύ δύο. Καλά και τα βιβλία, αλλά μια φορά το χρόνο βγαίνουν, δε φτουράνε. Και καλό και το κομπιούτερ, αλλά άντε βγάλε τα μάτια σου δυο ώρες για να διαβάσεις κάτι τέτοιο.

Ο καλύτερος τρόπος είναι άλλος: Instapaper στο iPad.

Διάβασα το εξής post του ιδρυτή του Wired Κέβιν Κέλι, ο οποίος έκανε ακριβώς την ίδια ανακάλυψη: Το Instapaper είναι ένα εργαλείο που σου επιτρέπει να bookmark (ρήμα!) τα κείμενα που θέλεις. Αφού βάλεις ένα bookmark που λέγεται «read later» στον browser σου, ψαχουλεύεις στα Ίντερνετς, βρίσκεις αυτά που σε ενδιαφέρουν (στο longform.org ή αλλού), και τα μαρκάρεις με το read later για να κάνεις αυτό που λέει: Να τα διαβάσεις αργότερα. Μετά πας στο iPad, το iPod Touch ή το iPhone και κατεβάζεις το application του Instapaper. Κάνεις log-in και νάτα τα posts που έχεις μαρκάρει, έτοιμα να τα διαβάσεις -και οffline άμα λάχει. Το πιο ωραίο είναι το εξής: Τα posts στα δείχνει «γυμνά» από διαφημίσεις και σχεδιαστικές τζιριτζάτζουλες των sites, με ωραία fonts, σαν να διαβάζεις e-book. Η εμπειρία στο iPad είναι καταπληκτική. Παρ’ όλο που το μηχανηματάκι έχει διάφορα προβλήματα στην ανάγνωση (περιγράφονται αναλυτικά εδώ), γι’ αυτή τη δουλειά είναι ό,τι πρέπει.

Το μόνο πρόβλημα (σε πολλά εισαγωγικά) που μένει είναι το να βρίσκεις υλικό για να το διαβάζεις έτσι. Ο Κέβιν Κέλι αποφάσισε να φτιάξει μια λίστα με τα καλύτερα δημοσιογραφικά κείμενα που γράφτηκαν ποτέ, για να πάρεις ιδέες και να τα instapaper (ρήμα!) για να τα διαβάσεις στο δικό σου iPad/iPhone/άντε και PC. Εγώ του πρότεινα δύο: Αυτό κι αυτό.

Αν θέλεις, μπορείς να instapaper (ρήμα!) στα Ελληνικά και κάποια από τα δικά μου.

Διαβάστε περισσότερα…

Μέσα στο χαμό των περσινών προεδρικών εκλογών στο Ιράν, τις οποίες πιθανότατα παρακολούθησες με κομμένη την ανάσα στο twitter (θυμάσαι τη Νέντα; ) ένας Έλληνας δημοσιογράφος που κάλυπτε τις εξελίξεις για τους Washington Times βρέθηκε σε φυλακή της Τεχεράνης, κατηγορούμενος για κατασκοπία. Πριν από λίγο καιρό συνάντησα τον Ιάσονα Αθανασιάδη στο Κολωνάκι και μου είπε την ιστορία του, η οποία δημοσιεύθηκε στο Esquire του Ιουνίου, και την οποία πλέον μπορείς να διαβάσεις εδώ.

Θυμήσου: Τα υπόλοιπα τέτοια κείμενα που έχω γράψει μπορείς να τα βρεις μαζεμένα εδώ.

Να μια ενδιαφέρουσα λίστα με μικρή και συνοπτική ανάλυση αυτών των αυτονόητων:

1. Ο κόσμος ποτέ δεν ενδιαφερόταν να πληρώσει για να μάθει τις ειδήσεις
2. Τα paywalls καταστρέφουν το περιεχόμενό σου
3. Κανείς δεν χρειάζεται ψηφιακές κόπιες χάρτινων εκδόσεων
4. Το να κλέβεις ψηφιακό υλικό είναι ευκολότερο απ’ το να το αγοράζεις
5. Η πειρατία δεν σημαίνει απαραίτητα απώλειες στις πωλήσεις

It’s utterly mystifying as to why anyone would pay 20 bucks to read than on an iPad when they can simply open the browser and read the newspaper’s website for free.

Στο τελευταίο τεύχος του καλού περιοδικού, πολιτισμικό σοκ: Ο Άντονι Λέιν μεταδίδει από τον πρόσφατο διαγωνισμό της Eurovision. Το άρθρο είναι πίσω από το paywall (γκαντάμγιου, paywall) αλλά μπορείς να διαβάσεις το εξής απόσπασμα για τη γλώσσα που μιλιέται στο διαγωνισμό, τα Eurovision English:

…An exquisite tongue, spoken nowhere else, which raises the poetry of heartfelt but absolute nonsense to a level of which Lewis Carroll could only have dreamed. The Swedes are predictably fluent in this (“Your breasts are like swallows a-nesting,” they sang in 1973), and the Finns, too, should be hailed as early masters, with their faintly troubling back-to-back efforts from the mid-seventies, “Old Man Fiddle” and “Pump-pump,” but the habit continued to flourish even during those periods when the home-language ruling was in place, as cunning lyricists broke the embargo by smuggling random expostulations into their titles and choruses. Hence such gems as Austria’s “Boom Boom Boomerang,” from 1977 (not to be confused with Denmark’s “Boom Boom,” of the following year), Portugal’s “Bem-bom,” from 1982, and Sweden’s “Diggi-loo Diggi-ley,” which won in 1984. The next year’s contenders, spurred by such bravado, responded with “Magic, Oh Magic” (Italy) and “Piano Piano” (Switzerland). Not that the host nation relinquished the crown without a fight, as anyone who watched Kikki Danielsson can attest. Her song was called “Bra Vibrationer.” It was, regrettably, in Swedish.

Δες και το σχετικό βίντεο:

Αμέιζινγκ! Διάβασε περισσότερα απόσπασματα (και ελληνικού ενδιαφέροντος) εδώ.

Αυτό ακριβώς.

GALIFIANAKIS: The Forester is a very good car. It gets good gas mileage. Good for your dad. Now we’re getting somewhere. Just out of curiosity, what kind of toothpaste do you use?

FOX: I guess it kind of depends on where I last went grocery shopping. Crest Vivid White is a good toothpaste. But I also use Tom’s of Maine.

GALIFIANAKIS: Tom’s of Maine is what I use. I also use their condoms.

Από το Interview

Έχει μέσα και την ιστορία του Ιάσονα Αθανασιάδη, του Έλληνα δημοσιογράφου που πέρυσι τέτοιον καιρό ήταν στη φυλακή Εβίν του Ιράν. Ακόμα στην τελευταία σελίδα: Antisocial Media!

Το λοιπόν: Αυτό είναι ένα review του Wired application για το iPad, που κοστιζει €3.99 και περιέχει το τεύχος Ιουνίου του περιοδικού. Το δοκίμασα στο iPad που μου έχει στείλει το Public και τεστάρω εδώ και μερικές εβδομάδες, και όταν λέω «το δοκίμασα» εννοώ ότι το διάβασα αντί για το χάρτινο τεύχος του περιοδικού, στο οποίο είμαι συνδρομητής, και το οποίο μου ήρθε λίγες μέρες αργότερα. Κατέληξα σε μερικά ενδιαφέροντα συμπεράσματα.

Διαβάστε περισσότερα…

Διάβασα επιτέλους (online, στο iPad, καθώς τα ΕΛΤΑ ρίχνουν φελλούς σε βαρέλια) το πολυσυζητημένο κείμενο του Τζιμ Φάλοους στον Atlantic για το πώς το Google βοηθάει τις εφημερίδες να τα βγάλουν πέρα. Είναι ένα ενδιαφέρον ανάγνωσμα, όχι τόσο δημοσιογραφικό (ο Φάλοους προβάλλει την προσωπική του γνώμη ως αξιωματική αλήθεια υπερβολικά συχνά) αλλά επειδή δείχνει γλαφυρά τον εντελώς διαφορετικό τρόπο με τον οποίο σκέπτονται οι Googlers από τους εφημεριδάδες. Κάνε ένα βήμα πίσω και δες αντικειμενικά τί περιλαμβάνει το business model μιας εφημερίδας:

“If you were starting from scratch, you could never possibly justify this business model,” Hal Varian said, in a variation on a familiar tech-world riff about the print-journalism business. “Grow trees—then grind them up, and truck big rolls of paper down from Canada? Then run them through enormously expensive machinery, hand-deliver them overnight to thousands of doorsteps, and leave more on newsstands, where the surplus is out of date immediately and must be thrown away? Who would say that made sense?” The οld-tech wastefulness of the process is obvious, but Varian added a less familiar point. Burdened as they are with these “legacy” print costs, newspapers typically spend about 15 percent of their revenue on what, to the Internet world, are their only valuable assets: the people who report, analyze, and edit the news. Varian cited a study by the industry analyst Harold Vogel showing that the figure might reach 35 percent if you included all administrative, promotional, and other “brand”-related expenses. But most of the money a typical newspaper spends is for the old-tech physical work of hauling paper around. Buying raw newsprint and using it costs more than the typical newspaper’s entire editorial staff. (The pattern is different at the two elite national papers, The New York Times and The Wall Street Journal. They each spend more on edit staff than on newsprint, which is part of the reason their brands are among the most likely to survive the current hard times.)

Χαλ Βάριαν, θεός.

Η περιέργεια είναι κινητήριος δύναμη σημαντική, οπότε θα περίμενε κανείς τα πρώτα βήματα των περιοδικών στο νέο πεδίο μάχης των φορητών συσκευών να είναι βροντερά και παταγώδη. Ε, όχι και τόσο. Το application του Wired για το iPad μέσα σε μια μέρα είχε 24.000 downloads, νούμερο εντυπωσιακό αν αναλογιστείς τα €3.99 του κόστους του ($4.99 στις ΗΠΑ). Οι κριτικές ωστόσο ήταν εντυπωσιακά αρνητικές -το κατέβασα στο iPad που δοκιμάζω αυτό τον καιρό, κοντεύω να το τελειώσω, και μόλις μου έρθει και το χάρτινο τεύχος με το ταχυδρομείο (ΕΛΤΑ, καταλαβαίνεις), θα κάνω το σχετικό τριπλό review.

Σε μη-τεχνολογικό content, από την άλλη, τα πράγματα είναι λιγότερο αισιόδοξα. Μπορεί το «365 downloads σε ένα μήνα» που κυκλοφόρησε για το GQ να είναι μούφα (το νούμερο αφορούσε πωλήσεις μόνο του τεύχους Δεκεμβρίου σε iPhones, iPods και iPads το δίμηνο Μάρτιο-Απρίλιο) αλλά το συνολικό νούμερο, 57.000 downloads συνολικά τους τελευταίους τέσσερις μήνες, δεν είναι και πολύ εντυπωσιακό. Το ίδιο διάστημα το περιοδικό έδωσε περίπου 3,5 εκατομμύρια τεύχη σε περίπτερα και συνδρομητές.

Σωτηρία του Τύπου; Όχι ακόμα.

Το Wired Reread είναι ένα πολύ αστείο monoblog που θυμίζει διαφημίσεις τεχνολογικών προϊόντων και υπηρεσιών από παλιά τεύχη του περιοδικού Wired. Από τον επεξεργαστή κειμένου Wordperfect με το θαυματουργό χαρακτηριστικό «undo» μέχρι το Apple MessagePad 2000 κι από φωτογραφικές μηχανές με δισκέτα μέχρι το Sony MiniDisk, έχουν όλα πολύ γέλιο.