Will you be my friend?

Διάβασες; Ωραία. Λοιπόν, πρώτα απ’ όλα ο αριθμός των σελίδων διαφήμισης δεν αποτελεί απαραίτητα κριτήριο υγείας ενός περιοδικού. Οποιαδήποτε αύξηση (σε οποιοδήποτε νούμερο) εν έτει 2012 είναι αξιομνημόνευτη, βεβαίως, αλλά δεν σημαίνει ότι όλα πάνε καλά και τί ωραία, γιατί στο όλο θέμα δεν αναφέρεται τίποτα για τις εκπτώσεις. Με άλλα λόγια, αν έχεις 50 σελίδες διαφήμισεις και τις έχεις πουλήσει 10.000 δολάρια τη μία, είσαι καλύτερα απ’ το αν έχεις 100 σελίδες διαφήμισεις και τις τις έχεις πουλήσει 2.000 δολάρια τη μία. Στις ΗΠΑ (και παντού, εδώ που τα λέμε), οι εκπτώσεις που γίνονται τα τελευταία χρόνια είναι τεράστιες και έτσι το μόνο νούμερο που θα μπορούσε να δώσει μια σαφή εικόνα είναι τα διαφημιστικά έσοδα -τα οποία όμως η Hearst δεν αποκαλύπτει.

(ΣΗΜ: Κάτι αντίστοιχο ισχύει και για τις κυκλοφορίες. Τα τελευταία χρόνια οι εκδότες ανακοινώνουν σταθερές κυκλοφορίες -ενίοτε και αυξήσεις- χωρίς να αναφέρουν τις πολύ μεγάλες προσφορές που κάνουν στις συνδρομές. Τα νούμερα μένουν σταθερά, αλλά τα έσοδα ανά συνδρομητή κατακρημνίζονται)

Άλλο πρόβλημα: Πες ότι, εντάξει, το Esquire κατάφερε να επιβιώσει από τη λαίλαπα των τελευταίων χρόνων. Πώς τα κατάφερε; Τί ήταν αυτό που προκάλεσε την αύξηση των διαφημίσεων; Ο διευθυντής του, ο Ντέιβιντ Γκρέιντζερ, αναφέρει μόνο ότι «απέλυσε το 20% του προσωπικού», πράγμα που μπορεί να εξηγεί την οικονομική υγεία (αν υπάρχει), αλλά όχι την προσέλκυση διαφημιζόμενων. Ο Καρ αναφέρει το iPad app του Esquire, που το έφτιαξε μια τρίτη εταιρία, και τις (κωμικοτραγικές, όπως αναγνωρίζει κι ο ίδιος) απόπειρες σε τεχνολογικά κολπάκια που έκανε τα προηγούμενα χρόνια το περιοδικό, πράγματα που είχαν οπωσδήποτε ελάχιστη επίδραση στα διαφημιστικά έσοδα. Οπότε ποιο είναι το χαρακτηριστικό που έφερε την επιτυχία, αν δεχτούμε ότι όντως υπάρχει επιτυχία;

Ο Καρ, σαν να καταλαβαίνει ότι αυτά που γράφει δε στέκουν και πάρα πολύ, προσπαθεί να δικαιολογήσει από μόνος του την επιβίωση του Esquire περιγράφοντας τους αναγνώστες του ως εξής:

And though Esquire may sell “Man at his best,” it’s not some kind of unattainable bible of perfection. Somewhere on the continuum between dude and dandy, the magazine has found a sweet spot; Esquire looks and feels like something a bunch of guys put together for a bunch of other guys, not a glossy widget produced by a big corporation.

There is a bawdy sensibility, partly lifted from lad magazines before they lost their heat, but there’s not a lot that’s dumb or rank. Esquire is something a regular guy can open up without feeling like a frat boy or a fop.

Υποστηρίζει έτσι πως το περιοδικό βρήκε το κατάλληλο περιεχόμενο για ακριβώς αυτό το νεανικό και έξυπνο αναγνωστικό κοινό. Οπότε νάτη η επιτυχία, δικαιολογημένη, ορίστε.

Αμ δε.

Γιατί το αληθινό κοινό του Esquire, όχι αυτό που φαντάζονται οι συντάκτες και θα ήθελαν οι διαφημιζόμενοι, το πραγματικό, δεν είναι καθόλου «between dude and dandy»: Είναι μεσήλικες 45 χρονών.  Κι αυτό το νούμερο θα αυξάνεται ολοένα γιατί, καθώς περνά ο καιρός, όλο και περισσότεροι θα βρίσκουν περιεχόμενο αντίστοιχο (ή και καλύτερο) αυτού που προσφέρει το Esquire με τον τρόπο που περιγράφει ο ίδιος ο Ντέιβιντ Καρ (ηλικίας άνω των 50) στην αρχή αρχή του κειμένου του:

…guys like me who have a general interest in the general interest — politics, music, sports, and yes, good-looking women — were looking elsewhere for guidance on how to be a modern man. I didn’t fit the demo perfectly — my fashion look has been compared to a laundry basket that grew legs — but I still should have been an Esquire reader. Like so many others, however, I began assembling my own content, grabbing sports from Deadspin, political profiles from New York magazine, and music advice from sites like Pitchfork.

For long-form reading, I had a nightstand full of narrative heaves from The New Yorker, and celebrity news had become so ubiquitous that I found myself uninterested in Esquire cover articles about Angelina Jolie or Ben Affleck, no matter how good the writing was.

Αυτό είναι το ζουμί. Εδώ είναι ο πραγματικός λόγος που τα χάρτινα περιοδικά -και ειδικά τα «ποικίλης ύλης»- είναι προϊόντα υπό εξαφάνιση. Εγώ το λέω εδώ και πολύ καιρό, αλλά το 2012 το μη-αναστρέψιμο του φαινομένου είναι πια προφανές ακόμα και στους πιο ένθερμους λάτρεις του μέσου. Θα πάρει λίγο καιρό ακόμα για να γίνει αποδεκτό από τους υπόλοιπους (και αρκετά χρόνια για να ολοκληρωθεί ως φαινόμενο). Τι θα γίνει μετά; Ένα hint δίνει ο Ντέιβιντ Καρ, σχεδόν αθέλητα (ή ίσως όχι), με ένα στοιχείο που παραθέτει φευγαλέα μέσα στο κείμενό του:

Το 2009 το Esquire.com είχε 300.000 unique επισκέπτες το μήνα. Το 2011 έφτασε τα 2 εκατομμύρια.

Εκεί είναι οι αναγνώστες.

Η ΠΡΩΤΗ:

Ο πρώην πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου βγήκε «Mensch des Jahres» από το Αυστριακό περιοδικό Profil. Θα μου πεις, δε σημαίνει τίποτα, και το Time το ’39 έβγαλε άνθρωπο της χρονιάς το Στάλιν (δεν υπονοώ κάτι).

Το άρθρο του περιοδικού εδώ.

Η ΔΕΥΤΕΡΗ: 

Το άρθρο του πρώην Υπουργού Θόδωρου Ρουσόπουλου, ναι, α γειά σου, αυτός, στην εφημερίδα «New Europe». Ήταν τόσο πολλά τα ενδιαφέροντα πράγματα εδώ. Η άξαφνη θύμηση του ονόματος (που έχει εξαφανιστεί από το προσκήνιο, δε μιλάει, δε λαλάει, το όνομά του εμφανίζεται μόνο σε αναφορές στο σκάνδαλο του Βατοπεδίου πια), το ύφος έκθεσης τρίτης λυκείου του κειμένου, το ότι το ίδιο το κείμενο είναι γραμμένο στα εγγλέζικα. Πολλές εκπλήξεις. Ποιος ξέρει, ίσως ο Θόδωρος Ρουσόπουλος να αξιοποίησε τον ελεύθερο χρόνο του μαθαίνοντας την εξωτική ξένη γλώσσα (την οποία όταν ήταν δημοσιογράφος δεν εγνώριζε). Δεν είναι απίθανο: Εδώ κατάφερε να πάρει πανεπιστημιακό πτυχίο (από το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο) μόνο μετά από τη σύντομη ενασχόλησή του με την πολιτική. Όλα είναι δυνατά σ’ αυτή τη ζωή.

They blame my country for its financial collapse, when the same leaders in all their meetings with Greek prime ministers, have been pushing my country to buy their own super-armaments, priced at many billions of euro.

Το άρθρο εδώ. Μια μετάφραση στα Ελληνικά έχει κάνει η Real News.

EXTRA BONUS ΤΡΙΤΗ: 

Χτες, ο καφές μου βγήκε από τη μύτη διαβάζοντας την απάντηση του Νίκου Παπανδρέου, αδερφού και συμβούλου του πρώην πρωθυπουργού, σε άρθρο του δημοσιογράφου Χρήστου Ράπτη. Δεν είναι μόνο το ότι αποκαλεί τον αδερφό του «ΓΑΠ», το ότι χρησιμοποιεί με ζέση τα αποσιωπητικά, το ότι νομίζει ότι η Χαλιμά είναι άντρας, ή ότι γράφει με τη θέρμη, την τσαπατσουλιά και τη σύνταξη έφηβου troll. Είναι ότι τα κάνει όλα αυτά την ώρα που το κανονικό επάγγελμά του είναι συγγραφέας.

(Α, και εδώ διάβασα ότι το αρχικό κείμενο είχε και ορθογραφικά λάθη, που στη συνέχεια διορθώθηκαν από το site)

Most print newspapers will be gone in five years.

“Circulation of print newspapers continues to plummet, and we believe that the only print newspapers that will survive will be at the extremes of the medium – the largest and the smallest,” said Cole. It’s likely that only four major daily newspapers will continue in print form: The New York Times, USA Today, the Washington Post, and the Wall Street Journal.  At the other extreme, local weekly newspapers may still survive.

“The impending death of the American print newspaper continues to raise many questions,” Cole said. “Will media organizations survive and thrive when they move exclusively to online availability?  How will the changing delivery of content affect the quality and depth of journalism?”

Βεβαίως, εδώ στην Ελλάδα έχουμε κάποιες ιδιαιτερότητες και έτσι μπορεί να μην ισχύουν τα ίδια. Για παράδειγμα, δεν έχουμε «πολύ μεγάλες» εφημερίδες καθώς δεν υπάρχει αρκετά μεγάλη αγορά, και οι «πολύ μικρές» επιβιώνουν μόνο με λαμογιές και κρατική διαφήμιση. Από τη μιά λοιπόν δεν υπάρχει βιώσιμο επιχειρηματικό μοντέλο για εφημερίδες στην Ελλάδα, από την άλλη οι μισοί Έλληνες δεν έχουν Ίντερνετ. Για να δούμε ποιος θα βρει τον τρόπο να γεμίσει τα κενά.

(γιατί αν δεν τον βρει κανείς, η δημοκρατία ετούτη θα έχει προβλήματα μεγαλύτερα κι από αυτά που έχει τώρα, πρόβλημα επιβίωσης κανονικό) 

via sayomg

To άρθρο που περιγράφει όλα αυτά που βλέπεις στο εξώφυλλο μπορείς να το διαβάσεις εδώ.

Τελειώνει ακριβώς έτσι:

As soon as the upload finished, I tossed the PDF onto my computer, raced down the four flights of stairs, and out into the street. People were strolling contently down the streets, bellies full of New York’s fine food and drink. Heat emanated from the sidewalks. Cabs buzzed around. The frenzy was over. During the time when I’d normally have written a blog post or two, gone on a long run, and made some tortilla soup, the world had helped us make a new thing during our crazy experiment.

Διάβασε, δε και για τον κομψό και ευφυή paywall που φτιάξαν οι άνθρωποι για το site. Και το site και το paywall και το περιοδικό και το ηχητικό υλικό και τα πάντα φτιάχτηκαν μέσα στις 48 ώρες.

Πρώτον, δεν ξέρω αν έχεις πάρει χαμπάρι το αφιέρωμα του Economist σ’ αυτό ακριβώς το θέμα. Είναι ένα σύνολο από κείμενα που αντιμετωπίζουν το θέμα αρκετά σφαιρικά. Δεν έχω προλάβει να τα διαβάσω όλα, βεβαίως (είχα και 5ωρα ντοκιμαντέρ να δω) αλλά σου τα παραθέτω ένα-ένα αποκάτω για να πας να δεις.

Η Εισαγωγή
Γιατί στις αναδυόμενες αγορές οι εφημερίδες σκίζουν
Οι εφημερίδες σε αναζήτηση νέων επιχειρηματικών μοντέλων
Πώς το κοινό έχει μετατραπεί σε συμπαραγωγό του περιεχομένου
Τζούλιαν Ασάντζ, ο δημοσιογράφος-ακτιβιστής
Η αξιοπιστία των ειδήσεων και το Fox News
Το τέλος των ΜΜΕ – Πώς τα media γίνονται «κοινωνικά», όπως ήταν τον 19ο αιώνα (ίσως το πιο ενδιαφέρον)

Πάμε παρακάτω:

O ιδεολόγος του Ίντερνετς Κλέι Σίρκι γράφει ένα μακροσκελέστατο post για το ότι το νέο τοπίο στα media είναι χαώδες, αλλά με την καλή έννοια. Και πολλά άλλα πράγματα. Αποσπάσματα:

So long as newspapers faced little competition for advertisers or readers, this was a distinction without a difference, but as papers are being sundered by the internet, we can see how tangled the system always was. Outside a relative handful of financial publications, there is no such thing as the news business. There is only the advertising business. The remarkable thing about the newspapers’ piece of that business isn’t that they could reliably generate profits without accomplishing much in the way of innovation—that could just as easily describe the local car dealership. The remarkable thing is that over the last couple of generations, those profits supported the fractional bit of those enterprises that covered the news.

(…)

Writing about the Dallas Cowboys in order to take money from Ford and give it to the guy on the City Desk never made much sense, but at least it worked. Online, though, the economic and technological rationale for bundling weakens—no monopoly over local advertising, no daily allotment of space to fill, no one-size-fits-all delivery system. Newspapers, as a sheaf of unrelated content glued together with ads, aren’t just being threatened with unprofitability, but incoherence.

(…)

I could tell these students that when I was growing up, the only news I read was thrown into our front yard by a boy on a bicycle. They might find this interesting, but only in the way I found it interesting that my father had grown up without indoor plumbing.

(…)

Having one kind of institution do most of the reporting for most communities in the US seemed like a great idea right up until it seemed like a single point of failure. As that failure spreads, the news ecosystem isn’t just getting more chaotic, we need it to be more chaotic, because we need multiple competing approaches. It isn’t newspapers we should be worrying about, but news, and there are many more ways of getting and reporting the news that we haven’t tried than that we have.

Προχωρώντας: Ένας τύπος δοκίμασε να γίνει δημοσιογράφος, και μόλις κατάλαβε τί συμβαίνει στην αγορά έστριψε δια του αρραβώνος: Έκατσε κι έμαθε μόνος του Django, κι έγινε developer. Τώρα αναπτύσσει εφαρμογές για τα media, έχοντας και το δημοσιογραφικό background, και βγάζει φυσικά πολύ περισσότερα από όσα θα έβγαζε ως δημοσιογράφος. Το άρθρο του έχει καταπληκτικό τίτλο.

So how and why did I go from a reporter who knocks on doors after murders and shootings to someone who sets up servers and works with databases? For one thing, covering the cops beat is emotionally draining, which is a topic I will focus on in a later essay. But another part is that my background in computer-assisted reporting pushed me to find new ways to present my normally word-focused stories online.

Τέλος, ο κύριος εδώ εξηγεί τί είναι τα APIs που διάφοροι δημοσιογραφικοί οργανισμοί έχουν βγάλει (οι NYT, ο Guardian και άλλοι) και πώς μπορεί ένας δημοσιογράφος να μάθει να τα χρησιμοποιεί. Ένα θα σου πω: Το άρθρο έχει παραδείγματα κώδικα. Αν είσαι τυπικός Έλληνας δημοσιογράφος, σε εφημερίδα ας πούμε, ή σε περιοδικά, αρκεί να το διαβάσεις μετά από όλα τα προηγούμενα για να κουλουριαστείς σε μια γωνίτσα και να κλαις με αναφιλητά, σα κοριτσάκι.

Ένας διαγωνισμός ψεύτικων εξωφύλλων από το boing boing. Πλάκα έχει.

Το τελευταίο εξώφυλλο του Economist είναι θαυμάσιο.