Διάβασα τη γνωμοδότηση της Αρχής (pdf link), η οποία τις μέρες που είχε δημοσιευτεί το πόθεν έσχες δεν είχε ακόμα ανέβει στο site, και είναι ένα κείμενο τεχνοφοβικό και περίεργο. Στο εξής, ας πούμε, κάθε χρόνο θα δημοσιοποιούνται μόνο οι αλλαγές στην περιουσιακή κατάσταση των βουλευτών, όχι η συνολική τους περιουσία, η οποία καταγράφεται μέχρι και φέτος.

Υπό τα δεδομένα αυτά και λαμβανομένης υπόψη της ιδιαίτερης επικινδυνότητας του μέσου του διαδικτύου, η διάταξη του άρθρου 2 παρ. 3 του ν. 3213/2003, ερμηνευομένη υπό το πρίσμα των ως άνω συνταγματικών διατάξεων, επιβάλλει κατά το πρώτο έτος ανάρτησης τη δημοσιοποίηση του συνόλου των περιουσιακών στοιχείων των υπόχρεων, κατά τα επόμενα όμως έτη την ανάρτηση μόνον των περιουσιακών μεταβολών και την αιτιολόγηση των μεταβολών αυτών.

Η έμφαση δική μου. Βεβαίως, αυτό το κόλπο είναι αντίθετο με το πνεύμα διαφάνειας που υποτίθεται ότι διέπει ολόκληρη τη διαδικασία δημοσιοποίησης του πόθεν έσχες. Με τη δημοσίευση μεμονωμένων αλλαγών και χωρίς τη δυνατότητα για αντιπαραβολή και συγκρίσεις, τα στοιχεία που θα δημοσιεύονται θα είναι σχεδόν άχρηστα.

Η γνωμοδότηση της Αρχής περιέχει κι άλλα ενδιαφέροντα πράγματα. Αιτιολογεί, ας πούμε, τη χρήση Flash ως εξής:

Λόγω της φύσης του διαδικτύου απαραίτητο κρίνεται να ληφθούν μέτρα που περιορίζουν τη δυνατότητα αυτοματοποιημένης συσχέτισης των δηλώσεων περιουσιακής κατάστασης με άλλα στοιχεία που είναι διαθέσιμα στο διαδίκτυο για τα ίδια πρόσωπα. Αυτό, για παράδειγμα, μπορεί να επιτυγχάνεται μέσω της δημοσίευσής τους με μορφότυπο τέτοιο που καθιστά δυσχερή την εξαγωγή πληροφοριών από τις δηλώσεις περιουσιακής κατάστασης. Σύμφωνα με το σημείωμα της Διεύθυνσης Πληροφορικής και Νέων Τεχνολογιών της Βουλής των Ελλήνων έχει επιλεγεί, για τη δημοσίευση των δηλώσεων, η χρήση της τεχνολογίας Adobe Flash. Η δημοσίευση κάθε δήλωσης θα πραγματοποιείται σε ένα αρχείο, με μορφότυπο swf, ανά βουλευτή. Τα περιεχόμενα του αρχείου θα είναι κρυπτογραφημένα, ενώ το κλειδί της κρυπτογράφησης θα ανακτάται αυτόματα, όταν ο χρήστης εμφανίζει το αρχείο της δήλωσης μέσω του λογισμικού φυλλομετρητή (browser) που χρησιμοποιεί. Το περιεχόμενο των αρχείων δεν μπορεί να γίνει κατανοητό χωρίς το κλειδί αυτό, επομένως μετά την πάροδο του χρονικού διαστήματος ανάρτησης των δηλώσεων τα στοιχεία αυτά δεν θα είναι αναγνώσιμα. Επιπρόσθετα, στο παραπάνω σημείωμα, δηλώνεται ότι θα αξιοποιηθούν και οι μηχανισμοί καθοδήγησης μηχανών αναζήτησης. Με τη μέθοδο αυτή εξασφαλίζεται σε πολύ ικανοποιητικό βαθμό η αυθεντικότητα των δηλώσεων, η τεχνική υλοποίηση του χρονικού περιορισμού της ανάρτησης, αλλά και η αποφυγή αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, τόσο από μηχανές αναζήτησης όσο και από τρίτους. Βέβαια, με δεδομένο το μικρό αριθμό των προσώπων για τα οποία θα δημοσιεύονται οι δηλώσεις, το  ενδιαφέρον του κοινού και το γεγονός ότι οι πληροφορίες θα απεικονίζονται στην οθόνη ενός ηλεκτρονικού υπολογιστή, δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο κάποιος, τρίτος, να αντιγράψει με άλλες, μη αυτοματοποιημένες μεθόδους, τα δεδομένα αυτά.

Τα τονισμένα σημεία, (η έμφαση δική μου), είναι αντίθετα με την ευρωπαϊκή νομοθεσία τη σχετική με τη δημοσίευση πληροφοριών του δημοσίου τομέα όπως αναφέρεται εδώ.

Διαβάζοντας το κείμενο σου δίνεται η εντύπωση πως η όλη διαδικασία της δημοσιοποίησης αυτών των στοιχείων είναι μια φάρσα και μια αφορμή για να ασχοληθούν πολλοί άνθρωποι με την ακύρωση οποιασδήποτε επίδρασης μπορεί να έχει η δημοσιοποίηση αυτών των στοιχείων. Τα δημοσιοποιούν, και μετά κάνουν οτιδήποτε είναι εφικτό για να εξασφαλίσουν πως ο κόσμος και το σύμπαν θα είναι ακριβώς όπως θα ήταν αν δεν τα είχαν δημοσιοποιήσει. Οι επιφυλάξεις για το θέμα των προσωπικών δεδομένων είναι φυσικά κατανοητές, αλλά η Αρχή απαντά στην ίδια της γνωμοδότηση σχετικά:

Εξάλλου τα πρόσωπα αυτά εκουσίως ανέλαβαν την άσκηση δημοσίων αξιωμάτων και έτσι συναίνεσαν στο να εκτεθούν σε ένα ευρύτερο έλεγχο της ιδιωτικής και οικονομικής τους ζωής.

Πιστεύω ότι οι περιορισμοί που επιβάλλονται είναι καταχρηστικοί και περιφρονούν τη φύση του («επικίνδυνου») ίντερνετ και τη νοημοσύνη των πολιτών.

Τα στοιχεία, παρεμπιπτόντως, υπάρχουν εκεί έξω, επεξεργασμένα από ανώνυμο χρήστη (τον ψάξαμε, δεν τον βρήκαμε) και τα έχω κι εγώ. Πιστεύω ότι είναι προς το δημόσιο συμφέρον να είναι διαθέσιμα στους Έλληνες πολίτες. Αναζητούμε τον καλύτερο τρόπο για να γίνει αυτό εφικτό.

Will you be my friend?

Γράφω ετούτο εδώ από την αίθουσα «Τερψιχόρη» του ξενοδοχείου Χίλτον, όπου συμβαίνει η ημερίδα «Greece – Options Going Forward» του London Business School και του συλλόγου των εδώ alumni. Εχτές ήμουν σε μιαν άλλη εκδήλωση, διοργανωμένη από το ΙΟΒΕ και το ΕΛΙΑΜΕΠ (και την Kantor και την Κίνηση Πολιτών). Και στις δύο εκδηλώσεις προσκεκλημένοι από τον πολιτικό, τον τραπεζικό και τον επιχειρηματικό κόσμο μίλησαν για το θέμα της Ελληνικής κρίσης, για το τί θα γίνει παρακάτω και για το τί πρέπει να αλλάξει για να έρθει η Ελληνική οικονομία στα ίσα.

Σ’ αυτές τις ομιλίες λέγονται πράγματα πολύ ουσιαστικά και ενδιαφέροντα. Εχτές, ας πούμε, είδα στην ομιλία του Αβραάμ Τσουκαλίδη το ΦΕΚ ενός νόμου του 1960 που ισχύει ακόμα και εφαρμόζεται: Ένας νόμος για προσέλκυση ξένων επιχειρήσεων στο χώρο της ναυτιλίας. (Μήνυμα: Να, έτσι γίνεται). Πριν από λίγο ο director of policy studies (δεν αποπειρούμαι να το μεταφράσω γιατί δεν ξέρω τι είναι) της EBRD Τζερομιν Τσέτελμαγιερ εξήγησε πόσο δύσκολη είναι η διαπραγμάτευση του «κουρέματος» του χρέους που κάνει η Ελλάδα και γιατί αν το κούρεμα επιτευχθεί (που μάλλον θα επιτευχθεί), θα έχει λίγο διαφορετική μορφή από αυτό που θέλουμε.

Είναι χρήσιμα όλα αυτά, και τώρα (καθώς ο Δρ. Μιχάλης Ιακωβίδης του LBS δίνει το λόγο στο δεύτερο πάνελ της ημέρας -παρακολουθώ παράλληλα, τί θες) θα σου εξηγήσω ποια ακριβώς είναι η χρησιμότητά τους.

Ένα από τα σημαντικότερα πράγματα που συμβαίνουν τα τελευταία δύο χρόνια, τα επώδυνα και τα περίεργα, είναι ότι πολλοί από εμάς αναγκάστηκαν να ασχοληθούν λίγο με το θέμα «τι συμβαίνει σ’ αυτή τη χώρα». Είναι ένα θέμα που για πάρα πολύ καιρό δεν αφορούσε τους πολίτες, κανείς δεν ασχολείτο. Τώρα που το αμάξι τράκαρε, έχουμε αρχίσει να μαθαίνουμε πώς λειτουργούν τα αμάξια.

Βεβαίως, οι περισσότεροι από εμάς είμαστε μιας κάποιας ηλικίας και δε μαθαίνουμε εύκολα. Θέλουμε να ακούμε την πληροφορία μασημένη, επεξεργασμένη σε απλά και καλά ελληνικά, και να την ακούμε και πολλές φορές για να τη χωνέψουμε. Επίσης, πολλοί από εμάς είμαστε ηλίθιοι. Γι’ αυτό όποιος δυσανασχετεί με την ποσότητα των αναλύσεων και των ερευνών για την κρίση πρέπει να ξέρει ότι κάνει λάθος: Όσο περισσότερες αναλύσεις, τόσο περισσότερα θα μείνουν, τόσο περισσότερα θα καταλάβουμε, τόσο περισσότερα θα μάθουμε.

Βεβαίως, όλες αυτές οι αναλύσεις είναι λόγια. Να, μόλις ο Διομήδης Σπινέλλης, που ήταν επικεφαλής της υπηρεσίας πληροφοριακών συστημάτων του Υπ.Οικ. και πρόσφατα παραιτήθηκε θορυβωδώς περιέγραψε τέσσερις σημαντικές αλλαγές που πρέπει να γίνουν στη δημόσια διοίκηση. Το πρόβλημα είναι: Ποιος θα τις υλοποιήσει; Το πρόβλημα είναι η πράξη.

Αυτό που είναι προφανές είναι ότι το πολιτικό προσωπικό είναι ανίκανο να κάνει οτιδήποτε, ή τουλάχιστον οτιδήποτε δεν έχει άμεση σχέση με την αυτοσυντήρησή του. Οι Έλληνες υπουργοί και ο μηχανισμός που διοικούν δεν μπορούν να υλοποιήσουν τίποτα από όσα λένε οι πανελίστες εδώ, ή όσα είπαν οι ομιλητές εχτές. Μέχρι τώρα μπορούσαν να διορίζουν ψηφοφόρους και να μοιράζουν επιδοτήσεις σε κοντοχωριανούς, αλλά τώρα δεν μπορούν ξαφνικά να αλλάξουν τροπάρι και να διοικήσουν. Αυτό είναι το πολιτικό προσωπικό που δημιούργησαν οι Έλληνες ψηφοφόροι με την ψήφο τους τα τελευταία 40 χρόνια, δεν έχουμε άλλο.

Κι ωστόσο, οι ομιλίες αυτές είναι απαραίτητες, έστω και για να καταλαβαίνουμε τί είναι αυτό που ζούμε, και για να μαθαίνουμε τους τρόπους με τους οποίους οι πολιτικοί που έχουμε είναι άχρηστοι.

Ίσως την επόμενη φορά που θα επισκεφτούμε κάλπη (ποιος ξέρει πότε θα γίνει αυτό), να τα θυμηθούμε.

Θυμήσου: Ότι έχω γράψει μέχρι τώρα για την Ελληνική Κρίση

Η ΠΡΩΤΗ:

Ο πρώην πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου βγήκε «Mensch des Jahres» από το Αυστριακό περιοδικό Profil. Θα μου πεις, δε σημαίνει τίποτα, και το Time το ’39 έβγαλε άνθρωπο της χρονιάς το Στάλιν (δεν υπονοώ κάτι).

Το άρθρο του περιοδικού εδώ.

Η ΔΕΥΤΕΡΗ: 

Το άρθρο του πρώην Υπουργού Θόδωρου Ρουσόπουλου, ναι, α γειά σου, αυτός, στην εφημερίδα «New Europe». Ήταν τόσο πολλά τα ενδιαφέροντα πράγματα εδώ. Η άξαφνη θύμηση του ονόματος (που έχει εξαφανιστεί από το προσκήνιο, δε μιλάει, δε λαλάει, το όνομά του εμφανίζεται μόνο σε αναφορές στο σκάνδαλο του Βατοπεδίου πια), το ύφος έκθεσης τρίτης λυκείου του κειμένου, το ότι το ίδιο το κείμενο είναι γραμμένο στα εγγλέζικα. Πολλές εκπλήξεις. Ποιος ξέρει, ίσως ο Θόδωρος Ρουσόπουλος να αξιοποίησε τον ελεύθερο χρόνο του μαθαίνοντας την εξωτική ξένη γλώσσα (την οποία όταν ήταν δημοσιογράφος δεν εγνώριζε). Δεν είναι απίθανο: Εδώ κατάφερε να πάρει πανεπιστημιακό πτυχίο (από το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο) μόνο μετά από τη σύντομη ενασχόλησή του με την πολιτική. Όλα είναι δυνατά σ’ αυτή τη ζωή.

They blame my country for its financial collapse, when the same leaders in all their meetings with Greek prime ministers, have been pushing my country to buy their own super-armaments, priced at many billions of euro.

Το άρθρο εδώ. Μια μετάφραση στα Ελληνικά έχει κάνει η Real News.

EXTRA BONUS ΤΡΙΤΗ: 

Χτες, ο καφές μου βγήκε από τη μύτη διαβάζοντας την απάντηση του Νίκου Παπανδρέου, αδερφού και συμβούλου του πρώην πρωθυπουργού, σε άρθρο του δημοσιογράφου Χρήστου Ράπτη. Δεν είναι μόνο το ότι αποκαλεί τον αδερφό του «ΓΑΠ», το ότι χρησιμοποιεί με ζέση τα αποσιωπητικά, το ότι νομίζει ότι η Χαλιμά είναι άντρας, ή ότι γράφει με τη θέρμη, την τσαπατσουλιά και τη σύνταξη έφηβου troll. Είναι ότι τα κάνει όλα αυτά την ώρα που το κανονικό επάγγελμά του είναι συγγραφέας.

(Α, και εδώ διάβασα ότι το αρχικό κείμενο είχε και ορθογραφικά λάθη, που στη συνέχεια διορθώθηκαν από το site)

Η θρυλική διαφήμιση της Apple (με τη φωνή του Στιβ Τζομπς) τιμά το έργο του Ελληνικού πολιτικού προσωπικού των τελευταίων 40 χρόνων -με την αντικατάσταση μοναχά τριών μικρών λέξεων.

Ένα από τα πράγματα που δεν αναπαράγονται πάρα πολύ στην κουβέντα για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου είναι πως όλη αυτή η σκοτεινή και αδιανόητη ιστορία πιθανότατα δεν θα ήταν δυνατό να έχει συμβεί αν ένας άνθρωπος, το δεξί χέρι του πρωθυπουργού συγκεκριμένα, δεν ήταν απόλυτα πεπεισμένος ότι μια μαγική ζώνη του θεράπευσε τον καρκίνο.

Το «σκάνδαλο του Βατοπεδίου» εν τάχει είναι η εξωφρενική ανταλλαγή άχρηστης Γης που το μοναστήρι υποστήριζε ότι είχε με οικόπεδα-φιλέτα που ανήκαν στο κράτος -δηλαδή σε εμάς. Για να γίνει αυτή η αδιανόητη ταρζανιά έπρεπε να υπογράψουν διάφοροι υπουργοί και να κινητοποιηθεί ο κρατικός μηχανισμός σε βαθμό πρωτοφανή. Μιλάμε για το μηχανισμό που σε ταλαιπωρεί δυο μήνες για να σου δώσει ένα απλό χαρτί -ε, αυτός ο μηχανισμός υλοποίησε μια τρομακτικά περίπλοκη (και φυσικά παράνομη) διαδικασία σε χρόνο dt για το χατήρι των μοναχών. Αυτό δεν μπορούσε να γίνει έτσι απλά. Χρειαζόταν να πέσουν τηλέφωνα και να ασκηθεί πίεση σε σημαντικούς ανθρώπους και πολυάσχολοι άνθρωποι επιφορτισμένοι με τη διακυβέρνηση της χώρας έπρεπε να αφιερώσουν χρόνο για την υλοποιήσουν.

(στοιχεία εδώ κι εδώ)

Πώς έγινε αυτό το θαύμα; Τι είδους δύναμη είναι αυτή που είχαν οι μοναχοί στο πολιτικό σύστημα για να το αναγκάσουν να κάνει το (παράνομο, αδιανόητο) θέλημά τους; Να τί δύναμη: ΜΑΓΙΚΗ.

Θα σου πώ τώρα κάτι που ισχύει για πάρα πολλούς ισχυρούς Έλληνες, επιχειρηματίες και πολιτικούς, και εννοώ τους πολύ ισχυρούς, αυτούς που διαχειρίζονται δισεκατομμύρια και ελέγχουν ολόκληρους κλάδους και διαφεντεύουν τύχες:

Πιστεύουν στη μαγική δύναμη του χριστούλη και της παναγίτσας.

Πιστεύουν στ’ αλήθεια. Δεν είναι θέμα Χριστιανικής πίστης -είναι θέμα δεισιδαιμονίας. Πιστεύουν ότι φορώντας το τάδε βραχιολάκι απ’ το τάδε μοναστήρι ο θεούλης θα τους φυλάει. Φοράνε ματάκια και κομποσκοίνια. Ψωνίζουν πανάκριβες εικόνες και δωρίζουν λεφτά σε μοναστήρια για να αγοράσουν θεϊκή προστασία.

Δεν διανοείσαι πόσοι είναι αυτοί. Είναι πάρα πολλοί και τα πιστεύουν όλα αυτά ακράδαντα.

Η δύναμη που έχει ο κάθε Εφραίμ πάνω τους είναι πιο σημαντική από οικονομικά συμφέροντα ή πολιτική επιρροή: Γι’ αυτούς ο Εφραίμ είναι ο Γκάνταλφ ο Μαύρος, ένας γέροντας με μαγικές δυνάμεις που μιλάει με το υπερπέραν και μπορεί να τους προστατέψει από το θάνατο και τη δυστυχία. Γι’ αυτό ο Γιάννης ο Αγγέλου, ο διευθυντής του γραφείου του πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή, όταν νίκησε την αρρώστια του το απέδωσε σε μια μαγική ζώνη που του έστειλε ο Εφραίμ για να τη φορέσει (ή να τη φιλήσει, ή ό,τι κάνουν με τα μαγικά αντικείμενα οι πιστοί τέλος πάντων), και έτσι μετά δεν είχε κανένα πρόβλημα να πάρει τα τηλέφωνα και να κινητοποιήσει ολόκληρο τον κρατικό μηχανισμό για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα του Γκάνταλφ. Τι σημασία έχει που ταυτόχρονα η χώρα βούλιαζε;  Τη χώρα θα κοιτάμε; Έχει μαγικές ζώνες η χώρα;

Θα μπορούσε κανείς να πει πως αυτός είναι ο λόγος που η σύλληψη του Εφραίμ έχει προκαλέσει τόσες αντιδράσεις σε μεγάλο μέρος της κοινωνίας. Η θρησκοληψία δεν είναι φαινόμενο που συναντάται μόνο στους πολιτικούς και τους πλούσιους -συναντάται σε ολόκληρο τον πληθυσμό, και σε ποσοστό τρομερά υψηλό (ευθέως ανάλογο με το επίπεδο της παιδείας στη χώρα), πράγμα λίγο δύσκολο να το χωνέψει κανείς όταν η εικόνα του για την κοινωνία είναι το timeline του Twitter του. Οι Έλληνες εξ’ ορισμού δεν ενδιαφέρονται και πολύ για τα θέματα της δικαιοσύνης όταν δεν τους αφορούν προσωπικά, καθώς δεν νιώθουν μέρος μιας κοινωνίας, οπότε η εφαρμογή των νόμων δεν τους νοιάζει και πολύ. Δεν έχουν πρόβλημα με το ότι η δολοφονία του Γκιόλια παραμένει ανεξιχνίαστη, δεν έχουν πρόβλημα με το ότι ο Μάκης ο Ψωμιάδης κυκλοφορεί ελεύθερος, δεν τους απασχολεί το ότι απόψε ο Άκης ο Τσοχατζόπουλος θα πίνει το ουισκάκι του ατενίζοντας τη θέα της Ακρόπολης από το πανάκριβο σπίτι του. Για την υπόθεση του Εφραίμ οι περισσότεροι Έλληνες είναι αδιάφοροι. Δεν τους νοιάζει. Το ότι οι Εφραίμ αυτής της χώρας φταίνε με ευθύ και άμεσο τρόπο για το ότι χάνουν τη δουλειά τους και μειώνεται η σύνταξή τους δεν μοιάζει να τους απασχολεί. Δεν μπορούν να κάνουν τη σύνδεση ανάμεσα στα δύο, απ’ ό,τι φαίνεται. Αλλά στη συγκεκριμένη την περίπτωση υπάρχουν και οι άλλοι, αυτοί που είναι ενάντιοι σε κάθε μορφής δίωξη κατά του σεβάσμιου γέροντα, γιατί είναι μάγος. Κι αυτοί θα υπάρχουν και στα media και στην κυβέρνηση και στην πολυκατοικία σου και στο γραφείο σου και παντού όσο παραμένουμε μια χώρα που ορκίζει τους κυβερνήτες της στο ευαγγέλιο και υποδέχεται μια φλόγα με τιμές αρχηγού κράτους.

Παρεμπιπτόντως: Η μαγική ζώνη που θεραπεύει τα πάντα έχει site. Η απορία μου είναι η εξής: Αφού ο μοναχός Εφραίμ έχει τόσες μέρες πυρετό, γιατί δε τη φοράει/φιλάει (ή ότι άλλο κάνουν με τα μαγικά αντικείμενα) για να του περάσει; Κρίμα δεν είναι, κοντζάμ μαγικό αντικείμενο, να κάθεται;

(Το άρθρο ανανεώθηκε με updates)

Η καταγραφή του «Πόθεν Έσχες» είναι σαφής: Ο Αντώνης Σαμαράς και η σύζυγός του έχουν καταθέσεις ύψους περίπου 30.000 ευρώ σε Ελληνικές τράπεζες, και πάνω από 285.000 ευρώ στην KBC Bank SA, η οποία είναι τράπεζα του Βελγίου χωρίς καταθετικά προϊόντα ή άλλη retail παρουσία στην Ελλάδα (δες). Άρα: Από το οικονομικό έτος 2010 κιόλας ο Πρόεδρος της Αξιωματικής αντιπολίτευσης είχε βγάλει τις καταθέσεις του από τη χώρα. (η σβησμένη πρόταση ενδέχεται να μην είναι ακριβής, δες παρακάτω). 

Βεβαίως, το τί κάνει ο κάθε άνθρωπος τα χρήματά του είναι δική του υπόθεση, και το να έχεις λογαριασμό σε ξένη τράπεζα δεν είναι ούτε παράνομο ούτε κακό από μόνο του. Υπάρχουν ηθικά θέματα στην ιστορία, αλλά δεν είναι απλά. Μπορεί βγάζοντας τα λεφτά σου από τη χώρα να κάνεις κακό στο τραπεζικό σύστημα -και κατ’ επέκταση στη χώρα-, αλλά από τη στιγμή που οι τράπεζες, με αρκετά μεγάλο μερίδιο ευθύνης οι ίδιες, δεν είναι ασφαλές περιβάλλον για τα χρήματά σου, θα πρέπει να σκεφτείς και την εξασφάλιση των κόπων μιας ζωής. Τέτοια είναι τα διλήμματα του 1%.

Ο Αντώνης Σαμαράς, ωστόσο, δεν είναι ένας απλός πολίτης: Είναι Πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης και λυσσαλέος διεκδικητής της πρωθυπουργίας της χώρας. Το ότι δεν εμπιστεύεται τη χώρα για την ασφάλεια των καταθέσεών του είναι θέμα που το κρίνω μείζον, αλλά δεν είναι το μόνο. Τίθενται και θέματα συμφερόντων: Έχοντας λεφτά του ασφαλή στα ξένα (τρόπος του λέγειν -λες και το Βέλγιο δεν έχει τα προβλήματά του), είναι προφανές ότι έχει άμεσο οικονομικό συμφέρον από την επιστροφή της χώρας σε ένα αδύναμο και υποτιμημένο νόμισμα -όπως όλοι οι «δραχμούληδες» που έχουν βγάλει τις καταθέσεις τους στο εξωτερικό και περιμένουν την πτώχευση πώς και πώς.

Θα πρέπει να τοποθετηθεί πάνω στο θέμα άμεσα και πειστικά.

UPDATE: Περισσότερα στοιχεία: Ο Αντώνης Σαμαράς ήταν Ευρωβουλευτής από το 2004 μέχρι το 2007. Απ’ ό,τι μαθαίνω, οι Ευρωβουλευτές πληρώνονται σε Βελγικούς λογαριασμούς. Οπότε τίθεται η πιθανότητα τα χρήματα που βρίσκονται στην KBC να μην μεταφέρθηκαν εκεί από την Ελλάδα, αλλά να μην μπήκαν στην Ελλάδα ποτέ. Η πιθανότατα ενισχύεται από τα εξής στοιχεία:

1. Έψαξα ενδεικτικά τα «πόθεν έσχες» τριών ακόμα ευρωβουλευτών της ίδιας περιόδου (που δηλαδή το 2007 μετακόμισαν στην Ελληνική Βουλή) και βρήκα και στους τρεις Βελγικούς λογαριασμούς. Ο Νίκος Σηφουνάκης (ΠΑΣΟΚ) δήλωσε 32.000 στην ING των Βρυξελλών, ο Κώστας Χατζηδάκης (ΝΔ) 11.000 στην KRIEDIE Βρυξελλών και 105.000 στην ING, και η Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου (ΠΑΣΟΚ) περίπου 300 ευρώ σε δυο λογαριασμούς.

2. Τα «πόθεν έσχες» των προηγούμενων ετών δεν έχουν δημοσιευθεί online αλλά τα στοιχεία διοχετεύτηκαν μόνο μέσω του Τύπου. Σε περυσινό δημοσίευμα βρήκα λοιπόν ότι ο Αντώνης Σαμαράς είχε την προηγούμενη χρονιά (2009) καταθέσεις στη Βελγική KBC ύψους 388.000 ευρώ. Πράγμα που, αν ισχύει, σημαίνει ότι στο χρόνο που μεσολάβησε οι καταθέσεις του στη συγκεκριμένη τράπεζα μειώθηκαν.

Το θέμα λοιπόν τίθεται σε διαφορετική βάση: Αν τα λεφτά δεν βγήκαν από τη χώρα, αλλά μόνο μένουν επίτηδες εκτός χώρας, υπάρχει ηθικό θέμα; Είναι διαφορετική η υπόθεση ή είναι μόνο σημειολογική η διαφορά; Είναι υποχρεωμένος ο υποψήφιος πρωθυπουργός της χώρας να μεταφέρει τα συμφέροντά του εντός της χώρας, ή έχει το δικαίωμα να τα κανονίσει όπως θέλει, όπως οι υπόλοιποι πολίτες;

Η χρησιμότητα μιας επίσημης τοποθέτησης για το θέμα παραμένει, βεβαίως.

UPDATE 2:  Βεβαίως, μετά από ένα μήνα το Πόθεν Έσχες των βουλευτών εξαφανίστηκε από το site της Βουλής γιατί έτσι είχε γνωμοδοτήσει η Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα (pdf link) (via). Πράγμα που είναι ακόμα πιο εξωφρενικό από τη δημοσίευσή τους εξαρχής σε Flash.

Σήμερα δόθηκαν στη δημοσιότητα οι δηλώσεις «Πόθεν Έσχες» των 300 μελών του κοινοβουλίου, και για πρώτη φορά αναρήθηκαν και στο Ίντερνετ για να τις διαβάζουν οι πολίτες, καθώς η Αρχή Προστασίας Δεδομένων έδωσε τη σχετική άδεια (πέρυσι είχε αρνηθεί -άδικα, σύμφωνα με αυτό). Ως εδώ καλά. Οι πολίτες έχουν ένα μέρος να μπορούν να μπουν και να δουν ανά πάσα στιγμή την περιουσιακή κατάσταση των εκπροσπώπων τούς, όπως πρέπει. Αλλά εδώ υπάρχουν μερικά πολύ σημαντικά και πολύ σοβαρά «αλλά», που κάνουν ετούτη τη δημοσίευση εξαιρετικά ύποπτη, ενδεικτική της αλλόκοτης, οπισθοδρομικής και ανεγκέφαλης προσέγγισης από τους υπευθύνους αυτής της ιστορίας. Συγκεκριμένα:

Οι δηλώσεις των βουλευτών εμφανίζονται στην οθόνη του browser με Flash. ΜΕ FLASH. Αυτό σημαίνει ότι ο χρήστης βλέπει «εικόνες» των κειμένων, και όχι τα κείμενα αυτά καθ’ αυτά. Αυτό είναι από μόνο του εξωφρενικό και πρωτοφανές -η συντριπτική πλειοψηφία των κειμένων στο Ίντερνετ είναι με τη μορφή κανονικών HTML σελίδων (παράδειγμα: η λίστα των φοροφυγάδων), και σε κάποιες περιπτώσεις χρησιμοποιούνται και αρχεία PDF- αλλά κυρίως είναι ανησυχητική, γιατί δείχνει πρόθεση. Δεν επιλέγει κάποιος τυχαία να ανεβάσει κείμενα στο Ίντερνετ σε Flash. Απλά δεν γίνεται. Η μετατροπή ενός κειμένου σε Flash είναι σε γενικές γραμμές δυσκολότερη από το ανέβασμα ενός απλού PDF, οπότε κάποιος κάπου πήρε τη σχετική, πρωτότυπη, αιρετική απόφαση επίτηδες.

Για ποιό λόγο;

Είναι προφανές: Αυτός που πήρε την απόφαση (και η ευθύνη προφανώς είναι του προέδρου της αρμόδιας Επιτροπής Ελέγχου Ευάγγελου Αργύρη) ήθελε να κάνει το αποτέλεσμα που θα βλέπουν οι πολίτες να είναι όσο πιο δύσκολο στην αντιγραφή, την επεξεργασία και την ανάλυση γίνεται. Ο πολίτης ή ο δημοσιογράφος δεν μπορεί να επιλέξει κομμάτια του κειμένου κάθε δήλωσης για να κρατήσει σημειώσεις, δεν μπορεί να αποθηκεύσει κανένα από τα αρχεία στον υπολογιστή του, δεν μπορεί να μεταφέρει τους πίνακες σε ένα λογιστικό φύλλο για να κάνει τις προσθέσεις των αριθμών ή οποιαδήποτε στατιστική ανάλυση, δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Είναι σαν να σου λένε «θα σου δείξουμε τα στοιχεία» και μετά να σου τα δείχνουν σε κόλλες Α4 από την άλλη άκρη του δωματίου, καθώς είσαι δεμένος πισθάγκωνα.

Το ότι αυτό έγινε επίτηδες γίνεται ακόμα πιο προφανές αν διαβάσει κάποιος τους εκπληκτικούς «όρους χρήσης» των δηλώσεων, και ειδικά την αδιανόητη παράγραφο 5: «Η πρόσβαση στα στοιχεία αυτά επιτρέπεται μόνο μέσω της διαδικτυακής πύλης της Βουλής των Ελλήνων και μόνο με τα τεχνικά μέσα τα οποία έχουν αξιοποιηθεί για το σκοπό αυτό». Την ίδια στιγμή, βέβαια, στην αποπάνω παράγραφο αναφέρεται το αντίθετο: Η αναδημοσίευση επιτρέπεται από τον Τύπο «υπό την προϋπόθεση ότι δημοσιεύεται ολόκληρο το κείμενό τους και δεν είναι επιτρεπτή η επιλεκτική δημοσιοποίηση ονομαστικών στοιχείων». Πράγμα επίσης εξωφρενικό και παράλογο (και που οι πάντες αγνοούν επιδεικτικά).

Ένα πράγμα αναδεικνύεται από τέτοιου είδους ενέργειες: Περιφρόνηση από το κράτος για τους πολίτες του (για να μη μιλήσουμε για την παντελή άγνοια για τη φύση του Μέσου, αυτό είναι λεπτομέρεια). Και μπορεί οι περισσότεροι πολίτες να μην το αντιλαμβάνονται, μπορεί η πλειοψηφία να μην βλέπει καν τη διαφορά (οι μισοί Έλληνες, άλλωστε, δεν έχουν μπει ποτέ στο Ίντερνετ), αλλά αυτοί που το αντιλαμβάνονται, που είναι ταυτόχρονα κι αυτοί που καταλαβαίνουν περισσότερο την αξία της διαφάνειας και της ελεύθερης κυκλοφορίας της πληροφορίας, νιώθουν ότι ζουν σε μια μπανανία και ότι το κράτος τους λειτουργεί με μόνο κίνητρο την αποφυγή κάθε μορφής λογοδοσίας, και ότι τους κοροϊδεύει κιόλας.

Καθώς λοιπόν το Ελληνικό Ίντερνετ ζούσε μιαν ονείρωξη με το iPhone του Παύλου Γερουλάνου, και η επιτροπή της Βουλής του έτριβε στα μούτρα μια «κοινωνία της πληφορίας» σε Flash, η πρώτη μου σκέψη ήταν η εξής: Γιατί δεν ψηφιοποιείται το αρχείο αυτό από πολίτες τώρα που μιλάμε; Γιατί δεν έχουν ήδη πάρει ακτιβιστές τα ψόφια αρχεία της Βουλής για να τα δημοσιεύσουν κάπου σε HTML για να μπορεί να τα επεξεργαστεί ο κόσμος και οι δημοσιογράφοι, και για να βγουν συμπεράσματα πιο χρήσιμα από μεμονωμένα νούμερα πολιτικών αρχηγών;

Τους τρόμαξε η παράγραφος 5; (Έχει νομική βάση η παράγραφος 5; UPDATE: Όχι)

Οπότε αποφάσισα να το μελετήσω λίγο παραπάνω το θέμα. Όποιος πολίτης έχει πρόσβαση σε σχετική υποδομή, ή νομικές γνώσεις, ή ελεύθερο χρόνο και ενδιαφέρεται να βοηθήσει, ας επικοινωνήσει στα σχόλια από κάτω ή με έναν από τους άλλους τρόπους για να δούμε πώς/αν μπορούμε να το οργανώσουμε.

UPDATE: Να άλλα τρία πράγματα που γράφτηκαν για το θέμα:
Από τον vrypan
Από το e-cannibals.gr
Και μια αναζήτηση πρακτικής λύσης

Και τώρα, η λίστα με τα μέλη της «Επιτροπής Ελέγχου των Οικονομικών των κομμάτων και των βουλευτών»
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΑΡΓΥΡΗΣ

ΤΑΚΤΙΚΑ ΜΕΛΗ:
1. Κωνσταντίνος Βρεττός, Βουλευτής του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος,
2. Αθανάσιος Μπούρας, Βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, (σ.σ. ΜΑ ΦΥΣΙΚΑ)
3. Αντώνιος Σκυλλάκος, Βουλευτής του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας,
4. Βαΐτσης Αποστολάτος, Βουλευτής του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού, ΣΤ΄ Αντιπρόεδρος της Βουλής,
5. Παπαδημούλης Δημήτριος, Βουλευτής του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς,
6. Δημοσθένης Πετρούλιας, Αντιπρόεδρος του Συμβουλίου Επικρατείας,
7. Ιωάννης Καραβοκύρης, Αντιπρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου,
8. Ρένα Ασημακοπούλου, Αρεοπαγίτης.

ΑΝΑΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΑ ΜΕΛΗ:
1. Ανδρέας Μακρυπίδης, Βουλευτής του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος,
2. Ιωάννης Βρούτσης, Βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας,
3. Αθανάσιος Παφίλης, Βουλευτής του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας,
4. Παύλος Μαρκάκης, Βουλευτής του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού,
5. Θοδωρής Δρίτσας, Βουλευτής του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς,
6. Βαρβάρα Καμπίτση, Σύμβουλος της Επικρατείας,
7. Νικόλαος Πάσσος, Αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου,
8. Γεώργιος Βοΐλης, Σύμβουλος του Ελεγκτικού Συνεδρίου.

Τώρα, εγώ είμαι ο τελευταίος που θα πει το «ναι αλλά δείτε πρώτα τους άλλους» επιχείρημα, το απεχθάνομαι το «ναι αλλά δείτε πρώτα τους άλλους» επιχείρημα, και τονίζω με έμφαση ότι πρόκειται για υπόθεση γελοία και αξιοκατάκριτη και τη λοιδορία ο υπουργός πολιτισμού την αξίζει οπωσδήποτε. Αλλά έχει ενδιαφέρον το μέγεθος του θορύβου που προκάλεσε το Γερουλiphone-gate αν το συγκρίνει κανείς φερ’ ειπείν με το σκάνδαλο της Proton, ή με τους Τσοχατζόπουλους και τους Παπαγεωργόπουλους αυτής της χώρας. Το συμπέρασμα είναι εύκολο: Το Ίντερνετ είναι ένας καθρέφτης της κοινωνίας, ελαφρά παραμορφωτικός (πιο μορφωμένοι/ευκατάστατοι έχουν πρόσβαση) αλλά τελικά όχι πάρα πολύ. Το σκάνδαλο ετούτο είναι πάρα πολύ ελκυστικό γιατί είναι πάρα πολύ εύκολο κι έχει μέσα τη λέξη iPhone. Το σκάνδαλο Λαυρεντιάδη είναι περίπλοκο και δεν μπορείς να κάνεις εύκολα πλάκα μαζί του σε 140 χαρακτήρες ή να το καταγγείλεις εύκολα και γρήγορα σε ένα blog post. Τί να σχολιάσεις; Ότι δεν έχει σαγόνι;

Η απλοϊκότητα της σκέψης και η επιλεκτικότητα των αντανακλαστικών (και) στο Ίντερνετ είναι φαινόμενο ανησυχητικό μεν, αναμενόμενο δε, και για να λέμε την αλήθεια, και παγκόσμιο. Δεν είμαστε μόνο εμείς ρηχοί, αλλά κι εμείς είμαστε, και μάλλον περισσότερο από άλλους και σε μεγαλύτερο ποσοστό, καθώς μας έχει εκπαιδεύσει καλά σ’ αυτό η πολύ ιδιαίτερη δημοσιογραφία μας. Ας πούμε, δεν έχουμε κανένα πρόβλημα να καταπιούμε αμάσητο το «100 άνθρωποι εργάζονταν για τα social media του ΓΑΠ» από τα Παραπολιτικά των ΝΕΩΝ (όχι ενός σκουπιδομπλογκ -των ΝΕΩΝ), δε μας κάνει εντύπωση ούτε καν το στρογγυλό νουμεράκι, το σαν επινοημένο για να αναπαραχθεί (παρεμπιπτόντως το αληθινό νούμερο: τρεις). Ευχαρίστως θα το αναπαράξουμε και θα κάνουμε πλάκα γιατί γράφει μέσα «social media» που καταλαβαίνουμε τί είναι και έχει και ένα στρογγυλό νούμερο. Είναι πολύ βολικό. Από τη στιγμή που τα Ελληνικά media αναπαράγουν ότι αυτοκτόνησε ο Χρήστος Χωμενίδης χωρίς ανησυχίες για ανοησίες όπως η διασταύρωση και η αλήθεια, από πού κι ας πού θα σηκώσουμε εμείς το φλάμπουρο της αξιοπιστίας και της αλήθειας;

Το προφανές πρόβλημα είναι ότι δεν έχουμε κανένα μπούσουλα για να πλοηγηθούμε στον ωκεανό πληροφορίας στον οποίο πλέουμε μαζί, και πάμε στα κουτουρού, χωρίς να μπορούμε να καταλάβουμε τί είναι σημαντικό και πόσο. Και τελικά, καθώς οι Λαυρεντιάδηδες κάνουν αυτά που κάνουν, εμείς το μόνο που πετυχαίνουμε είναι να αναβάλλουμε για λίγο τις κουβέντες που ο δισέγγονος του Μπενάκη αναπόφευκτα, αργά ή γρήγορα θ’ ανταλλάξει με τη Siri.

Παρεμπιπτόντως, κάτι που ίσως να είναι ενδεικτικό για την απώλεια του μπούσουλα:

Να πώς αντέδρασε ο Χρήστος Χωμενίδης στη χτεσινή διασπορά της είδησης για το θάνατό του.

Και να πώς αντέδρασε κάποιος άλλος που το Twitter «πέθανε» χτες, ο Τζον Μπον Τζόβι: