Σε λίγες μέρες έχουμε εκλογές, περίεργες, αλλόκοτες, πρωτοφανείς και ιστορικές. Για να θυμηθούμε λίγο πώς ήταν τα πράγματα παλιότερα (και πως φτάσαμε ως εδώ), θα σε πάω στην προεκλογική περίοδο μιας άλλης κρίσιμης αναμέτρησης, πίσω στην άνοιξη του 2004. Δεν είχαν γίνει ακόμα οι Ολυμπιακοί Αγώνες, δεν είχε γίνει το Euro, μόλις είχε σκάσει το σκάνδαλο Πάχτα (θυμάσαι; όχι ε;) και εγώ είχα ακολουθήσει σε δυο συνεχόμενα Σαββατοκύριακα τις προεκλογικές εκστρατείες των δύο διεκδικητών της πρωθυπουργίας, του Γιώργου Παπανδρέου στη Θράκη και του Κώστα Καραμανλή στην Κρήτη. Τα δύο μεγάλα κείμενα που έγραψα για όσα είδα τα συμπύκνωσα σε ένα για το περιοδικό Esquire. Τελικά και οι δύο θα γίνονταν τραγικοί, αναποτελεσματικοί πρωθυπουργοί.
Σε ένα από τα σκετς του τοκ σόου του, ο Τζίμι Φάλον απαγγέλει τις ειδήσεις με φωνή αισθαντική και γκρούβι μουσική υπόκρουση από τους Roots, και ενίοτε έχει κι έναν καλεσμένο για να τα διαβάσουνε μαζί, συνήθως έναν παρουσιαστή ειδήσεων. Αυτή τη φορά είχε έναν άλλο καλεσμένο.
Δες το βίντεο και μετά σκέψου, αν δεν το σκέφτηκες ήδη. «Αντώνης Σαμαράς». «Βαγγέλης Βενιζέλος». Ή ακόμα: «Γιώργος Παπανδρέου». «Κώστας Καραμανλής«.
Το InFocus του Atlantic έχει ένα ωραίο και τεράστιο φωτορεπορτάζ που δείχνει Έλληνες χτυπημένους από την κρίση (για συντομία: «Έλληνες»). Αξίζει το scrolling.
Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, κι αν τα υπολογίζω σωστά, στις εκλογές της 6ης Μαΐου περισσότεροι άνθρωποι θα ψηφίσουν τους Ναζί από ό,τι τα φιλελεύθερα κόμματα, τις Δράσεις και τις Δημιουργίες και τις Συμμαχίες.
Σκέψου το αυτό λιγάκι.
Αν τα νούμερα αυτά είναι ακριβή, δείχνουν ότι η κοινωνία μας έχει περισσότερους Ναζί από ό,τι φιλελεύθερους.
Κι αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό κι αναμενόμενο.
Πιστεύω ότι το καλύτερο πράγμα που θα προκύψει από τις εκλογές της 6ης Μαΐου είναι το μέτρημα. Θα έχουμε την ευκαιρία, εμείς οι Έλληνες, για πρώτη φορά ίσως να μετρηθούμε ανάλογα με τα πολιτικά μας πιστεύω. Μέχρι τώρα αυτό δεν γινόταν. Τα τελευταία σαράντα χρόνια οι εκλογές δεν ήταν πολιτικές, ήταν μόνο μέρος του κρατικού μηχανισμού συνδιαλλαγής. Τα δύο κόμματα δεν εξέφραζαν πολιτικά το 80% του Ελληνικού λαού που τα ψήφιζε. Απλά εξαγόραζαν την ψήφο του με ανταλλάγματα -ενίοτε και με ψέμματα. Τα προηγούμενα χρόνια Ναζί και φιλελεύθεροι μπορεί να ψήφιζαν Νέα Δημοκρατία, ψεκασμένοι Ανεξέλληνες μπορεί να ψήφιζαν ΠΑΣΟΚ.
Τις προάλλες σου έγραψα για ένα άρθρο του απεσταλμένου του Προέδρου Τρούμαν στην Ελλάδα που περιέγραφε μια χώρα που μοιάζει πάρα πολύ με την πτωχευμένη Ελλάδα του σήμερα. Να άλλο ένα σχετικό απόσπασμα από άρθρο του φιλέλληνα Αμερικανού δημοσιογράφου Τζορτζ Πολκ, αυτού, ναι, που δολοφονήθηκε το 1948 στη Θεσσαλονίκη. Έγραφε ο Πολκ στο Βήμα το Δεκέμβριο του ’47:
«Λόγω της περιοριστικής κυβερνητικής επιτηρήσεως το οικονομικό σύστημα ευνοεί κυρίως μερικά άτομα. Ενας άνθρωπος δεν δύναται να κτίση εργοστάσιον ή να δημιουργήση εμπορικήν επιχείρησιν χωρίς κυβερνητικήν άδειαν. Και υπάρχει τρόπος η άδεια αυτή να δίδεται μόνο εις «κατάλληλα πρόσωπα», τα οποία συνδέονται με την κυβέρνησιν. Το σύστημα οδήγησεν εις αφαντάστους καταχρήσεις και παραλόγους εμπορικάς επιχειρήσεις, όπως πείθει ένας περίπατος διά μέσου των Αθηνών.
»Καίτοι η Ελλάς είναι πτωχοτάτη, τα καταστήματα των Αθηνών πλημμυρίζουν από είδη πολυτελείας. Αι τιμαί είναι εκ των υψηλοτέρων του κόσμου… Ηρώτησα έναν κοσμηματοπώλην των Αθηνών που μου εζήτησε 200 δολλάρια δι’ ένα ωρολόγιον το οποίον εις την Ελβετίαν πωλείται μόνο 25 διατί ζητεί τόσον υψηλάς τιμάς. Μου εξήγησεν ότι ουδείς εν Ελλάδι πιστεύει εις το μέλλον. Ολοι θέλουν να κάμουν μικράς τοποθετήσεις και μεγάλα κέρδη και είναι φανερόν ότι όλοι οι έχοντες χρήματα θέλουν να φύγουν».
Τι θα έλεγες αν σου έλεγα πως υπάρχει ένα μέρος όπου οι ανθρώπινες πράξεις δεν έχουν καμία σημασία; Όπου ό,τι κι αν κάνεις δεν έχει καμία συνέπεια; Το φαντάζεσαι; Να είσαι, ας πούμε, πολιτικός, και να κάνεις μια τεράστια κουτσουκέλα, να καταδικάσεις το κόμμα με το οποίο πολιτεύεσαι, να καταδικάσεις τον εαυτό σου στην ανυπαρξία, να σε καταδικάσει με τη σειρά της η ιστορία, και παρ’ όλα αυτά να καταλήξεις αρχηγός κόμματος και να διεκδικείς την πρωθυπουργία σε μια από τις πιο κρίσιμες καμπές της χώρας σου;
Ε, υπάρχει μια τέτοια χώρα. Είναι αληθινή. Και σ’ αυτή τη χώρα όλα είναι δυνατά, κάθε όνειρο μπορεί να γίνει πραγματικότητα. Όσα λάθη κι αν κάνεις, όσο διεφθαρμένος και ποταπός ή απλά ανίκανος και κουτός κι αν είσαι, δεν έχει καμία σημασία. Καμία συνέπεια!
Εδώ είναι η Ελλάδα! Συγκεκριμένα, η Ελλάδα που περιγράφεται από τα 400+ ονόματα των ψηφοδελτίων της Νέας Δημοκρατίας. Τι χώρα! Τι μέρος μαγικό.
Ένα μέρος όπου οι ψηφοφόροι έχουν τη μνήμη χρυσόψαρου και οι πολιτικοί την ηθική Καπόνε. Παραμυθένιο.
Δεν περιγράφει την κατάστασή μας με ακρίβεια; Νομίζω πως ναι. Διάβασε τώρα κι αυτό το απόσπασμα από το ίδιο κείμενο:
Ποιος γράφει αυτές τις κάπως αυτονόητες και πάντως έγκυρες διαπιστώσεις για την Ελληνική κυβέρνηση και τη δημόσια διοίκηση; Ένας κύριος Πολ Πόρτερ, πρώην απεσταλμένος της Αμερικανικής Προεδρίας στην Ελλάδα. Τα έγραψε όλα αυτά σε ένα άρθρο του στο περιοδικό Collier’s με τίτλο «Wanted: A Miracle For Greece«.
Τις προάλλες που λες διάβαζα την έκθεση του ΟΟΣΑ για τον τρόπο που λειτουργεί το Ελληνικό κράτος (μην τα ρωτάς) κι έπεσα πάνω στο παρακάτω διάγραμμα, το οποίο δείχνει την εξέλιξη του ισοζυγίου συναλλαγών της χώρας, γιατί κάθε έκθεση για την Ελλάδα πρέπει να έχει μέσα στοιχεία για την οικονομική της κατάρρευση, όποιο κι αν είναι το θέμα της.
Τα μάτια στη μαύρη βουλίτσα, που είναι το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών (ορισμός). Το οποίο παρατηρείς ότι κάποια στιγμή μειώθηκε απότομα (από το ’99 στο 2000) και από ένα σημείο και μετά κατρακύλησε εντυπωσιακά μέσα σε λίγα χρόνια (2004 – 2008). Αυτό είναι κακό πράγμα, τζιζ. Αρνητικό ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών σημαίνει ότι ως κράτος εισπράττουμε λιγότερα από όσα ξοδεύουμε. Αποφάσισα να προσθέσω πάνω στο διάγραμμα το ποιος κυβερνούσε τη χώρα κάθε χρόνο, και άρα ποιος ήταν υπεύθυνος για τη μαύρη βουλίτσα κάθε στιγμή. Προέκυψε αυτό:
Ο Γιώργος ο Μπαμπινιώτης είναι ακριβώς το πράγμα που χρειάζεται αυτή τη στιγμή ο τόπος. Είναι ό,τι πρέπει. Ήρθε κι έδεσε.
Σ’ αυτό τον ιδιότυπο κι υπόγειο εμφύλιο ιδεών που ζούμε τα τελευταία δύο χρόνια, το σημαντικότερο πρόβλημα ήταν το εξής: Δεν ξέρουμε ποια είναι τα στρατόπεδα. Είναι λίγο μπουρδουκλωμένα. Δε μπορούμε να τα διακρίνουμε. Είμαστε στο δρόμο και στα σπίτια και στις δουλειές και στα ίντερνετς και διαμαρτυρόμαστε μαζί με άλλους και ξαφνικά κοιτάμε και συνειδητοποιούμε ότι οι άλλοι δε διαμαρτύρονται για τα ίδια πράγματα. Διαμαρτύρονται για τα αντίθετα. Ο καθένας για τα δικά του. Και κανείς δεν είναι απολύτως σίγουρος πόσοι συμμετέχουν σ’ αυτό τον πόλεμο. Είναι δύο τα στρατόπεδα; Είναι δέκα; Είναι δέκα εκατομμύρια;
Γι’ αυτό είναι πολύτιμη η συνεισφορά του Γιώργου Μπαμπινιώτη, γιατί ήρθε σαν την άνοιξη, μες την άνοιξη, και ενσάρκωσε ιδανικά το ένα και σημαντικότερο στρατόπεδο, το μεγάλο εχθρό αυτής εδώ της κοινωνίας, και τον ενσαρκώνει ιδανικά.
Tη δεκαετία του ’80 η πόλη της Νέας Υόρκης ήταν ένα μέρος πολύ διαφορετικό από αυτό που είναι σήμερα. Διάσημα πάρκα ήταν στέκια ναρκομανών, σιδηροδρομικοί σταθμοί ήταν καταφύγια αστέγων, η εγκληματικότητα ήταν μέρος της καθημερινότητας, η ζωή ήταν πολύ πιο ζοφερή.
Διάβασε αυτήν εδώ την περιγραφή του Der Spiegel για τη δικιά μου πόλη, τώρα. Η Νέα Υόρκη τη δεκαετία του ’80 ήταν περίπου όπως είναι το κέντρο της Αθήνας σήμερα.
monoblogs
