Διάβασε και περισσότερες λεπτομέρειες για τη διαδικασία μετατροπής των 2D ταινιών σε 3D εδώ. Ουσιαστικά υπάρχουν δύο τρόποι να γυρίσεις 3D ταινίες, ο ένας είναι ο «κανονικός», με custom «διπλές» κάμερες σαν αυτές που έφτιαξε ο Τζέιμς Κάμερον, και ο άλλος είναι ο έμμεσος, με κανονικές κάμερες και προσθήκη του 3D στην post production. Όλες οι ταινίες που θα δούμε ωσονούπω, η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων, το Clash of The Titans και οι Χάρι Πότερ, αλλά και όλα τα remakes που ετοιμάζονται, χρησιμοποιούν το δεύτερο τρόπο. Είδα τα 8 πρώτα λεπτά του προηγούμενου Χάρι Πότερ (που γυρίστηκαν επίσης έτσι) σε ΙMAX 3D, είδα και το Avatar: Δεν κατάλαβα διαφορά.
Είδες τον Ντέιβιντ Χάσελχοφ σε κακέκτυπο Star Wars, δες τώρα ένα θρυλικό Τούρκικο ανοσιούργημα, μια ταινία του 1982 που λέγεται «Ο Άνθρωπος Που Σώζει Τον Κόσμο» (Dünyayı Kurtaran Adam) αλλά είναι πιο γνωστή ως «Τούρκικο Star Wars». Το χαρακτηριστικό της είναι πως η ακατανόητη πλοκή της συνοδεύεται από στιγμιότυπα από το ίδιο το Star Wars, ενώ η μουσική προέρχεται και από άλλες πηγές, τον Ιντιάνα Τζόουνς, το Battlestar Galactica, το Flash Gordon, καταλαβαίνεις τώρα. Κοιτάζοντας αυτό το θέαμα το καταλαβαίνεις πως νιώθουν αυτοί που έχουν καταναλώσει χαλασμένα δηλητηριώδη μανιτάρια λίγο πριν η παγωμένη αγκαλιά του θανάτου τους σκεπάσει για πάντα. Μπες εντός για το δεύτερο μέρος.
Ακριβώς. Πρόκειται για σκηνή απ’ την σπαγγέτι-space opera Starcrash (1979), μια κωμικοτραγική αντιγραφή του Star Wars στην οποία συμμετείχε και ο Κρίστοφερ Πλάμερ. Θα μπορούσα εδώ να σου δείξω το τρέιλερ για να πάρεις μια ιδέα περί τίνος πρόκειται, αλλά βρήκα πως έχει πολύ περισσότερη πλάκα στα γαλλικά:
Πρόσφατα διάβασα ένα εκτρωματικό βιβλίο για της ανάγκες της δουλειάς, το «Brangelina» του «δημοσιογράφου» Ίαν Χάλπεριν, το οποίο υποτίθεται ότι αποκάλυπτε άγνωστες πτυχές της ζωής του διάσημου ζεύγους Τζολί – Πιτ (αλλά στην πραγματικότητα ήταν μια βαρετή μίνι βιογραφία της Τζολί με αδιευκρίνιστες πηγές). Το μόνο ενδιαφέρον σημείο από κουτσομπολίστικη άποψη ήταν ένα κομμάτι εντελώς άσχετο με το υπόλοιπο βιβλίο: Κάνοντας «έρευνα» για άλλο βιβλίο, συμμετείχε σε ένα παιχνίδι πόκερ κάποιων σημαντικών εργαζομενων στο Χόλιγουντ «υποδυόμενος τον γκέι». Οι συνδαιτημόνες του, μέλη της γκέι κοινότητας του Χόλιγουντ, του εξήγησαν γιατί η συντριπτική πλειοψηφία των ηθοποιών που βλέπουμε σε τηλεόραση και σινεμά είναι γκέι. Αν και ο τύπος αυτός δεν είναι και η πιο αξιόπιστη πηγή, και αν και δεν μπορείς να πάρεις τοις μετρητοίς τίποτα από όσα γράφει, ωστόσο μερικά από τα επειχηρήματα που αναφέρονται έχουν ενδιαφέρον. Διάβασε παρακάτω αποσπάσματα από το απόσπασμα -περιέχουν ενδιαφέρουσες αναφορές στη Σαϊεντολογία (που υπόσχεται να θεραπεύσει την ομοφυλοφιλία -του Τραβόλτα ας πούμε), ιστορίες παλιών γκέι ηθοποιών όπως του Τζέιμς Ντιν και του Κάρι Γκραντ, ονόματα μερικών -λίγων- σταρ του σινεμά που δεν είναι γκέι και, βέβαια, το πώς βγαίνει το «75%».
Αυτό είδε ο Πίτερ Τζάκσον και πήρε υπό την προστασία του το Νοτιοαφρικανό σκηνοθέτη Νιλ Μπλόμκαμπ, πρώτα για το Halo (που δεν έγινε) και μετά για το θαυμάσιο District 9. Θα προσέξεις ότι ο πρωταγωνιστής του District 9 εμφανίζεται και στο ταινιάκι μικρού μήκους. Άκου να δεις: Είναι παραγωγός και σκηνοθέτης, ονομάζεται Σάρλτο Κόπλεϊ, και ήταν μεταξύ άλλων μέτοχος του πρώτου ιδιωτικού καναλιού της Νότιας Αφρικής. Ήταν ο πρώτος που προσέλαβε τον Μπλόμκαμπ σε δουλειά, ως computer animator, όταν ο Κόπλεϊ ήταν 20 χρονών και ο Μπλόμκαμπ 14. Τώρα κέρδισε ένα ρόλο στο remake του «The A-Team»!
It’s not that «T2″ is totally plotless or embarrassing — and it does, admittedly, stand head and shoulders above most of the F/X Porn blockbusters that have followed it. It’s rather that «T2″ as a dramatic narrative is slick and cliche and calculating and in sum an appalling betrayal of 1984’s «The Terminator.»
Να ένα από αυτά τα απίθανα ξεκαρδιστικά blogs που έχουν ένα πολύ συγκεκριμένο concept και ασχολούνται μόνο μ’ αυτό -θα μπορούσες να τα πεις micromonoblogs. Ετούτο λέγεται «Nick Cage as Everyone» και φιλοξενεί φωτοσοπιές του Νίκολας Κέιτζ ως Σποκ, Σάρα Πέιλιν, Γκάνταλφ, και πολλών (πολλών) άλλων. Εδώ σου διάλεξα κάποια από τα πιο αστεία δείγματα, τα προαναφερθεντα συν Ντέξτερ Μόργκαν, Τζον Κέιτζ (!), Έιμι Γουάινχαουζ, Ναπολέων Βοναπάρτη και Όντρεϊ Χέπμπορν!
Οι ιθαγενείς της Πανδώρας, με βάση τα μέσα που διαθέτουν στον πλανήτη τους, θα έπρεπε να είναι πολύ πιο εξελιγμένοι τεχνολογικά από τους γήινους εισβολείς. Εξηγεί ο Τζέισον Κότκι:
Τhe Na’vi have regular and intimate access to a moon-sized supercomputer — a neural net supercomputer at that — that connects them to every other living thing on their world and have had such access for what could be millennia.
It just doesn’t add up. The Na’vi are too capable and live in an environment that is far too pregnant with technological possibility to be stuck in the Stone Age. Plot-wise it’s convenient for them to be the way they are, but the Na’vi really should have been more technologically advanced than the Earthlings, not only capable of easily repelling any attack from Captain Ironpants but able to keep the mining company from landing on the moon in the first place.
Ίσως να το έχεις ακούσει, αλλά αξίζει να το ξαναπούμε. Πριν από δέκα μέρες ένας Ουρουγουανός ονόματι Φέντε Άλβαρες ανέβασε το παραπάνω βιντεάκι στο YouTube. Μια εβδομάδα μετά είχε 3+ εκατομμύρια pageviews και μια χρηματοδότηση 20 εκ. ευρώ από το Χόλιγουντ (την εταιρία του Σαμ Ράιμι συγκεκριμένα) για να φτιάξει ταινία βασισμένη στην ιδέα αυτή. Άλλη μια ιστορία μιας Ίντερνετ Σταχτοπούτας που σε κάνει να αναρωτιέσαι: Εδώ στην Ελλάδα τί ακριβώς κάνουν τα πιτσιρίκια; Έχουν Ίντερνετ. Έχουν κάμερες. Έχουν περισσότερα λεφτά από τους νεαρούς Ουρουγουανούς (οι γονείς να είναι καλά). Τι κάνουν; Πίνουν καφέ όλη μέρα; Βλέπουν τηλεόραση; Γιατί δεν φτιάχνουν τέτοια;
Τι να πει κανείς. Robots gigantes invaden Montevideo!
Ή αν όχι όλες όλες, 342 -που είναι πάρα πολλές. Δε μου φάνηκαν τόσες, ομολογώ, όχι ότι κάθισα να μετρήσω χρονιάρες μέρες, αλλά είναι πολλές. Και είναι καταπληκτικό το βίντεο, φτιαγμένο από έναν κύριο ονόματι Κις Βαν Ντερ Χούιζεν (ή κάπως έτσι), προφανώς Ολλανδό. Είχε κάνει το ίδιο και πέρσι:
monoblogs
, το οποίο υποτίθεται ότι αποκάλυπτε άγνωστες πτυχές της ζωής του διάσημου ζεύγους Τζολί – Πιτ (αλλά στην πραγματικότητα ήταν μια βαρετή μίνι βιογραφία της Τζολί με αδιευκρίνιστες πηγές). Το μόνο ενδιαφέρον σημείο από κουτσομπολίστικη άποψη ήταν ένα κομμάτι εντελώς άσχετο με το υπόλοιπο βιβλίο: Κάνοντας «έρευνα» για άλλο βιβλίο, συμμετείχε σε ένα παιχνίδι πόκερ κάποιων σημαντικών εργαζομενων στο Χόλιγουντ «υποδυόμενος τον γκέι». Οι συνδαιτημόνες του, μέλη της γκέι κοινότητας του Χόλιγουντ, του εξήγησαν γιατί η συντριπτική πλειοψηφία των ηθοποιών που βλέπουμε σε τηλεόραση και σινεμά είναι γκέι. Αν και ο τύπος αυτός δεν είναι και η πιο αξιόπιστη πηγή, και αν και δεν μπορείς να πάρεις τοις μετρητοίς τίποτα από όσα γράφει, ωστόσο μερικά από τα επειχηρήματα που αναφέρονται έχουν ενδιαφέρον. Διάβασε παρακάτω αποσπάσματα από το απόσπασμα -περιέχουν ενδιαφέρουσες αναφορές στη Σαϊεντολογία (που υπόσχεται να θεραπεύσει την ομοφυλοφιλία -του Τραβόλτα ας πούμε), ιστορίες παλιών γκέι ηθοποιών όπως του Τζέιμς Ντιν και του Κάρι Γκραντ, ονόματα μερικών -λίγων- σταρ του σινεμά που δεν είναι γκέι και, βέβαια, το πώς βγαίνει το «75%».
