Η είδηση δεν είναι καινούρια, αλλά επειδή πιθανότατα τσαλαβούταγες δεκαπενταυγουστιάτικα την έχασες: Επιστήμονες υποστηρίζουν πως κατόρθωσαν να εξακριβώσουν πώς ήταν μπογιατισμένα τα αρχαία Ελληνικά και Ρωμαϊκά αγαλματα, που όπως ίσως ξέρεις δεν ήταν λευκά κι άσπιλα, σα σπιτάκια του Αιγαίου (που επίσης παραδοσιακά δεν ήταν λευκά). Δες τις αναπαραστάσεις. Χάλι μαύρο.
Ωραία ανακάλυψη του Guardian (τα σχεδίασαν αυτοί) -θα ήταν ό,τι πρέπει για τον τοίχο του γραφείου μου.
Μια υπάλληλος Ρουμάνικης φυλακής είχε την εξής ιδέα: Να δώσει έξι ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές στις φυλακισμένες, να τους δείξει και πώς χρησιμοποιούνται σωστά (πχ: ποτέ και για κανένα λόγο ζουμ), και επέλεξε μερικές από τις καλύτερες φωτογραφίες που τραβήχτηκαν σε διάστημα δύο μηνών. Μπορείς να τις δεις εδώ. Είναι υλικό πολύ δυνατό, τις κοιτάζω και μπουρδουκλώνομαι συναισθηματικά, δεν ξέρω τι να πρωτοσκεφτώ.
Είναι σοκαριστικό το πόσες έχουν ουλές από χαρακιές στα χέρια.
OK, μπορεί να ήθελε πιο σφιχτό μοντάζ, λίγο καλύτερους διαλόγους, μπορεί αν δεν ήταν Ελληνική να μην την έβλεπα ολόκληρη και πιθανότατα δεν θα στην έδειχνα κι εδώ, αλλά κοίτα: Την έφτιαξαν Έλληνες πιτσιρικάδες, έχει θαυμάσια φωτογραφία και εξαιρετικό animation, και σου θυμίζει την αέναη και διαρκή απορία: Τι κάνουνε όλα αυτά τα παιδιά που υπάρχουν εκεί έξω; Γιατί δεν φτιάχνουν περισσότερα τέτοια πράγματα (κι όχι μόνο στον τομέα του βίντεο -και στη μουσική, στην τέχνη, στο κείμενο, οπουδήποτε); Πόσους καφέδες θα πιούνε επιτέλους;
Τα δέντρα στα μεγάλα δάση κόβονται, μεταφέρονται σε τεράστια εργοστάσια, και μετατρέπονται σε χαρτί, το οποίο μεταφέρεται σε άλλα τεράστια εργοστάσια, και τυπώνονται λόγια απάνω και να οι εφημερίδες. Ο γεννημένος στο Κουίνς καλλιτέχνης Νικ Γεωργίου τις παίρνει μετά και προσπαθεί να φτιάξει κάτι πιο ουσιαστικό.
Αυτοί οι καλλιτέχνες φτιάχνουν αυτά τα όμορφα (και βραχύβια, προφανώς) έργα σε δρόμους της Βραζιλίας.
Pop culture overload: Το μωράκι από το δίσκο των Nirvana πλέον είναι ένας 19χρονος ιλουστρέιτορ ονόματι Σπένσερ Έλντεν και δουλεύει στο στούντιο του Σέπαρντ Φέαρι. Πράγμα που σημαίνει: Γερνάμε.
Θυμήσου περισσότερο Σέπαρντ Φέαρι
Και όχι όποιο-όποιο: Το τεύχος-ετήσιο αφιέρωμα στις 500 μεγαλύτερες επιχειρήσεις των ΗΠΑ.
He accepted the job because it would be like doing the 1929 issue of the magazine, and he filled the image with tons of satirical imagery, like the U.S. Treasuring being raided by Wall Street, China dumping money into the ocean, homes being flooded, homes being foreclosed, and CEOs dancing a jig while society devolves into chaos.
Πάτα πάνω στην εικόνα για να το δεις μεγαλύτερο. Φυσικά, απορρίφθηκε.
Να ένα blog που περιέχει αυτό: Μεμονωμένα καρέ από παλιά κόμιξ που έχουνε πολλή πλάκα έτσι, out of context.
Από το ντοκιμαντέρ «Objectified» του 2009. Η φωνή του είναι λίγο νανουριστική, νύσταξα λίγο. Αλλά αυτά που φτιάχνει είναι πανέμορφα.
Παίρνεις 200 ανθρώπους που κάθονται ο καθένας μόνος του στο δωμάτιό του και τραγουδά στη webcam του. Ενώνεις τις φωνές τους. Αποτέλεσμα:
Διάβασε πώς οργανώθηκε το project. Μπορείς να δεις και μεμονωμένους συμμετέχοντες στο YouTube.
When I saw the finished video for the first time I actually teared up. The intimacy of all the faces, the sound of the singing, the obvious poetic symbolism about our shared humanity and our need to connect; all of it completely overwhelmed me. And it must be said that a lot of the credit for it’s beauty should go to Scottie Haines, who spent untold hours editing and polishing the video. (BTW, Scottie and I have never met only met once in the ‘real world’, unlike 99% of the Virtual Choir, whom I’ve never ‘met’).
Ολόκληρο, 90 σελίδες με σκίτσα και απ’ όλα, το χειρόγραφο παραμύθι που έγραψε ενας βρετανός μαθηματικός για ένα κοριτσάκι που το λέγαν Άλις.
Είναι φωτογραφία. Πορτρέτο της καλλιτέχνιδος, συγκεκριμένα. Που λέγεται Αλέξα Μηντ και ζωγραφίζει τα θέματά της με ακρυλικά χρώματα, και μετά τα φωτογραφίζει -και είναι ολόιδια με πίνακες. Δες μερικά δείγματα (hint: πρόσεξε τα μάτια -και τα μαλλιά)
monoblogs
