Αυτή η θαυμάσια φωτογραφία τραβήχτηκε το 1882 στο εργαστήρι του Φρεντερίκ Μπαρτολντί στο Παρίσι. Η κατασκευή του αγάλματος ολοκληρώθηκε το 1884, και τα αποκαλυπτήρια έγιναν στις 28 Οκτωβρίου, 1886. Διάβασε την ιστορία στη Wikipedia.
Οι τύποι ξέρουν πώς να κάνουν βίντεο, πάει και τελείωσε
Δες το οπωσδήποτε σε fullscreen και μετά μάθε πώς γυρίστηκε. Είναι απίστευτο. (via spitoskylo)
| The Daily Show With Jon Stewart | Mon – Thurs 11p / 10c | |||
| The Uninformant | ||||
|
||||
Αυτά. Γιατί; Τι νόμιζες ότι εννοούσα; Εκείνο;
Η «Έκπληξη ΙΙ» είναι μια δημοπρασία που διοργανώνεται από το ArtAZ και λειτουργεί ως εξής: Υπάρχουν 300 έργα μεγέθους 18×24 που όλα κοστίζουν 50 ευρώ και μπορείς να τα δεις εδώ. Διαλέγεις αυτά που θέλεις (μέχρι 3) και από 19 μέχρι 21 Φεβρουαρίου πας στην Τεχνόπολη στο Γκάζι, παίρνεις χαρτάκι προτεραιότητας και τα αγοράζεις. Υπάρχει κόλπο: Τα έργα είναι φτιαγμένα από γνωστούς καλλιτέχνες, εικαστικούς και άλλους δημιουργικούς τύπους, αλλά δεν ξέρεις ποιος έχει φτιάξει ποιο. Είναι υπογεγραμμένα από πίσω, και μαθαίνεις την ταυτότητα του καλλιτέχνη μόνο αφού το αγοράσεις. Και υπάρχει κι άλλη έκπληξη: Ένα από τα 300, δε σου λέω ποιο, το έχω φτιάξει εγώ.
Διάβασε περισσότερες πληροφορίες εδώ, και σπεύσε, όχι για τα παραπάνω, αλλά για έναν σημαντικότερο λόγο: Όλα τα έσοδα από την πώληση των έργων θα πάνε στους αστέγους της Αθήνας.
Διευκρινιστικό UPDATE: Κανένα από τα τέσσερα εργάκια παραπάνω δεν είναι το δικό μου. Δεν ξέρω ποιανών είναι.
UPDATE 2: H «Έκπληξη» τελείωσε με συντριπτική επιτυχία απ’ ό,τι μαθαίνω, φύγαν όλα τα πινακάκια σε dt και δεν έλλειψαν και οι αψιμαχίες, οι βιαιοπραγίες και οι απόπειρες δολοφονίας ανάμεσα σ’ αυτούς που ήθελαν το δικό μου (χωρίς να ξέρουν ότι ήταν το δικό μου). Απ’ όλη τη διαδικασία οι κερδισμένοι ήταν οι άστεγοι της Αθήνας, βεβαίως.
Θυμήσου: Η περσινή «Έκπληξη»
Ακόμα δες: Περισσότερα δικά μου μπογιατίσματα, για να δεις αν μπορείς να μαντέψεις ποιο είναι ήταν το δικό μου.
UPDATE 3: Α, παρεμπιπτόντως: Το δικό μου ήταν το #12
UPDATE 4: Αποκαλύφθηκαν τα ονόματα όλων των καλλιτεχνών, οπότε μπορείς να δεις ποιανού ήταν αυτά που κυάλαρες και δεν μπόρεσες να τσιμπήσεις. Και μ’ αυτά και μ’ αυτά η Έκπληξη ΙΙ έπαψε να είναι έκπληξη. Του χρόνου πάλι.
Οι εικόνες του θαυματουργού Bing Maps (το σπιτόσκυλο πίνει νερό στ’ όνομά του) είναι εντυπωσιακές, είναι σαν τέχνη. Πάτα για μεγάλο μέγεθος:
Σα να μου φαίνεται ότι τα περισσότερα έχουν χρώμα κίτρινο. Γιατί άραγε;
Σ’ αυτό εδώ το site μπορείς να δεις μερικά από τα έργα της μόνιμης συλλογής του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης του Σαν Φρανσίσκο. Μπορείς να κάνεις ζουμ για να μελετήσεις τις λεπτομέρειες, να ακούσεις σχολιασμό από κριτικούς και ιστορικούς τέχνης, να διαβάσεις πληροφορίες και να δεις σχετικά βίντεο.
Κάποια στιγμή το χειμώνα του 2002, δε θυμάμαι πότε ακριβώς, έπαιζα ένα videogame, το Medal of Honor: Frontline στο Playstation 2, όταν έζησα μια εμπειρία που πρωτοφανή και πρωτόγνωρη, πολύ διαφορετική από αυτά που νιώθεις στις ταινίες, ή καταναλώνοντας άλλες μορφές κουλτούρας. Το παιχνίδι διαδραματιζόταν στη μπαρουτοκαπνισμένη Ευρώπη του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, κι εσύ καθοδηγούσες Αμερικανό στρατιώτη που σκότωνε Ναζήδες σε γραμμικά levels, προσπαθώντας να φτάσει σώος από το ένα checkpoint στο επόμενο. Ένα από τα levels απαιτούσε να διαβείς τους βομβαρδισμένους δρόμους του Άρνεμ στην Ολλανδία, μπαίνοντας σε κατεστραμμένα κτίρια για να κρυφτείς, και αποφεύγοντας τα τανκς που, με μια μπουμπουνιά, μπορούσαν να σε τελειώσουν. Από την πρώτη στιγμή που το έπαιξα αυτό το επίπεδο την πρόσεξα τη μουσική, το θυμάμαι, αλλά δεν έδωσα πολλή σημασία καθώς όπως καταλαβαίνεις το να λιανίζεις ναζήδες είναι full-time απασχόληση, όχι αστεία, δεν μπορείς να κάθεσαι να προσέχεις τις μουσικές, εδώ η Ευρώπη φλέγεται. Κάποια στιγμή όμως τα πυροβολητά καταλαγιάζουν, και βρίσκομαι σε ένα δρόμο σχεδόν έρημο -σχεδόν, γιατί από κάπου ακούγεται το χαρακτηριστικό «φουίτ φουίτ». Ελεύθερος σκοπευτής. Λουφάζω πίσω από ένα ερείπιο, βγάζω το όπλο με τη διόπτρα, και τον ψάχνω στα παράθυρα, τον ψάχνω στις ταράτσες, κι εδώ αρχίζω να καταλαβαίνω τη μουσική.
Η μουσική είναι απίστευτη.
Ένα ορχηστρικό κομμάτι με βιολιά, αργόσυρτο και λυπητερό, είναι κάτι που θα περίμενες να ακούσεις σε ταινία για το ολοκαύτωμα, όχι σε vidogame. Τουλάχιστον το 2002 έτσι ήταν. Κι ο αόρατος ναζής να πυροβολάει κι εγώ να έχω πάθει πλάκα με τη μουσική, όταν ξαφνικά τον βλέπω.
Είναι σε μια ταράτσα κτιρίου, και είναι τόσο μακριά που φαίνεται μόνο ως καφετί περίγραμμα. Τον κοιτάζω. Κάποια στιγμή σηκώνεται. Τον πυροβολώ και τον πετυχαίνω καθώς η μουσική πλησιάζει στο κρεσέντο. Και τότε, κάτι απίθανο γίνεται. Το ψεύτικό αυτό ανθρωπάκι, αυτή η μικρή συστάδα πίξελ που κάποιος άνθρωπος σχεδίασε, σηκώνει το χέρι και πιάνει το ψηφιακό του στήθος. Εγώ όλα αυτά τα βλέπω θολά, κοιτάζω μόνο το περίγραμμα από διακόσια ψηφιακά μέτρα μακριά. Αγγίζει το στήθος του, και μετά κοιτάει το χέρι του. Και, καθώς το κρεσέντο της μουσικής σβήνει, πέφτει απ’ την ταράτσα.
Έχουν περάσει εφτά χρόνια. Δεν θυμάμαι τι έφαγα χτες, αλλά θυμάμαι την ανατριχίλα εκείνης της στιγμής.
Ποιο το νόημα όλων αυτών; Περίμενε, κοντεύουμε.
Τη μουσική των παιχνιδιών Medal of Honor έγραψε ένας νεαρός συνθέτης ονόματι Μάικλ Τζιακίνο. Ήταν μια από τις πρώτες φορές που χρησιμοποιήθηκε κανονική (60μελής!) ορχήστρα για την ηχογράφηση μουσική ενός παιχνιδιού, και η ιδέα (και το χρήμα) ήταν του Στίβεν Σπίλμπεργκ, που εκείνα τα χρόνια περνούσε τη WWII φάση του, όπως θα θυμάσαι, και του οποίου η εταιρία έβγαζε τα συγκεκριμένα παιχνίδια. Ο Τζιακίνο επωφελήθηκε, κι έφτιαξε θαυμάσια μουσική γι’ αυτά τα παιχνίδια. Έμαθα το όνομά του ψάχνοντας να βρω το soundtrack του παιχνιδιού για να το κατεβάσω με το Napster (το Napster!). Και μου έμεινε.
Το 2004, ο Τζιακίνο έγραψε μουσική για την τηλεοπτική σειρά Alias, για την ταινία «The Incredibles» της Pixar και για μια άλλη τηλεοπτική σειρά, που μπορεί να έχεις ακουστά, το Lost. Έκτοτε έγραψε τη μουσική και στο Ratatouille και στο Up της Pixar, στο πρόσφατο Star Trek, και διέυθυνε και την ορχήστρα στα περσινά Όσκαρ. Κάθε φορά που βλέπω το όνομά του στα credits, δεν ξέρω γιατί, νιώθω περήφανος. Σαν να είναι το δικό μου παιδί που τα πήγε καλά και πρόκοψε. Το πουλέν μου. Επειδή την πρώτη φορά που έφτιαξε κάτι όμορφο, εγώ ήμουν εκεί και το άκουσα.
‘Ακουσε το «Arnhem Knights» από το soundtrack του Medal of Honor: Frontline εδώ, ή δες το με εικόνες από τη «Διάσωση Του Στρατιώτη Ράιαν» (απίστευτο τι βρίσκεις σ’ αυτό το YouTube):
Και δες και λίγο gameplay από το συγκεκριμένο level του παιχνιδιού.
UPDATE: O Μάικλ Τζιακίνο κέρδισε Όσκαρ για τη μουσική του στο Up! της Pixar. Ακόμα: Τον λένε «Τζιακίνο», όχι «Τζιατσίνο».
Όπως ίσως διάβασες στο twitter, το προηγούμενο Σαββατοκύριακο βρέθηκα πάλι στη Νέα Υόρκη για το launch των Windows 7 (μπορείς να διαβάσεις για το event εδώ κι εδώ). Αυτό σημαίνει δυο ταξίδια στην πόλη μέσα σε δυο μήνες, κι αυτό με τη σειρά του σημαίνει ότι έφερα πίσω πολλά GB υλικό, βίντεο και φωτογραφίες. Μετά από πολλές εβδομάδες επεξεργασίας και παιχνιδιού και upload, σου συγκεντρώνω εδώ πέρα τα σημαντικότερα πράγματα που είδα με τη μορφή πρωτοφανούς και καταιγιστικής οπτικοακουστικής εξτραβαγκάτσας. Δες το βίντεο από πάνω για να μπεις στο κλίμα (με πολύ λυπητερό και corny τραγούδι του Κρεγκ Άρμστρονγκ), και μπες εντός του post για τα περαιτέρω.
Ζούμε περιτριγυρισμένοι από brand logos, αλλά σκέψου λίγο: Πόσα έχεις μέσα στο σπίτι σου, και τα κοιτάζεις κάθε μέρα; Ξεκίνησα ένα μικρό φωτογραφικό τουρ μέσα στο σπίτι μου προσπαθώντας να τα εντοπίσω όλα. Επικεντρώθηκα στα φορητά gadgets και τις ηλεκτρικές συσκευές (όχι βιβλία, καλλυντικά, μικροσκοπικά αντικείμενα όπως μπαταρίες ή σκεύη). Βγήκαν εντυπωσιακά πολλά: 37 41! (updated: πρόσθεσα διάφορα που με την πρώτη περασιά είχα ξεχάσει, όπως το iPod και τη φωτογραφική μηχανή της συζύγου, αλλά και τη φωτογραφική μηχανή που πήρε όλες αυτές τις φωτογραφίες!). Έλαβον:
4 Siemens (5 αν υπολογίσεις και το πληκτρολόγιο Fujitsu Siemens, 7 αν υπολογίσεις και τα Pitsos που είναι η ίδια εταιρία)
4 Samsung
4 Sony
2 Western Digital, iPod, Microsoft (3 αν υπολογίσεις και το XBox)
Μια χαμένη συνέντευξη του μάστορα σκηνοθέτη απ’ το 1973, σε έξι μέρη. Έπιασα τον εαυτό μου να δουλεύει ενώ το βίντεο έπαιζε από πίσω σε ένα κρυφό παράθυρο του YouTube. Αναπάντεχα χαλαρωτικό. Μπες εντός για τα επόμενα μέρη:
Οι αδερφοί Λυμιέρ γύρισαν αυτό το ταινιάκι το 1897 -και μετά κάποιος (ίσως όχι οι ίδιοι) ζωγράφισε ένα-ένα τα frames για να δημιουργήσει αυτό το απίθανο αποτέλεσμα.
Ο Μπιλ Γκάφρεϊ δεν έχει τεράστιο budget για να ταξιδεύει, αλλά ζωγραφίζει τοπία από χώρες μακρινές. Που τα βρίσκει; Στο Google Street View! Δες περισσότερα δείγματα της δουλειάς του και διάβασε λεπτομέρειες εδώ.
Την τράβηξε στις αρχές του 20ου αιώνα ο Σεργκέι Μιχαίλοβιτς Προκούντιν-Γκόρσκι, ο επίσημος φωτογράφος του τσάρου. Ταξιδεύοντας με ένα ειδικό βαγονέτο-σκοτεινό θάλαμο, φωτογράφιζε με μια ειδική τεχνική δικιάς του επινόησης: Έπαιρνε τρεις λήψης από κάθε σκηνή, μία με κόκκινο, μια με πράσινο και μια με μπλε φίλτρο, και τις συνδύαζε για να φτιάξει ένα εκπληκτικό χρωματιστό αποτέλεσμα. Το 1944 η Βιβλιοθήκη του Αμερικάνικου Κογκρέσου αγόρασε τις πλάκες του, και η ψηφιακή τεχνολογία επέτρεψε την αναβίωσή τους. Είναι λήψεις εκπληκτικής καθαρότητας, και δείχνουν εικόνες του μακρινού παρελθόντος με έναν τρόπο εντελώς διαφορετικό από ό,τι έχουμε συνηθίσει. Διάβασε περισσότερα και χάζεψε ολόκληρο το αρχείο εδώ.
Θυμήσου ακόμα:
Πίνακες
Φατσάκια
Περισσότεροι πίνακες και φατσάκια
Μια τεχνική
Όπως έχω ξαναγράψει, οι νέες τεχνολογίες δίνουν τη δυνατότητα σε δημιουργικούς και ταλαντούχους ανθρώπους που στο παρελθόν δεν μπορούσαν να εκφράσουν τη δημιουργικότητά τους λόγω έλλειψης μέσων, να εκφραστούν ελεύθερα. Βούτα τη φωτογραφική μηχανή και πλημμύρισε το flickr με τέχνη, φτιάξε ένα τσάμπα blog και εντυπωσίασε το σύμπαν με τις λέξεις σου, βούτα μια κάμερα και φτιάξε το νέο «Amblin«. Είναι πανεύκολο.
Παρ’ όλα αυτά, το ελληνικό Ίντερνετ δεν είναι η παιδική χαρά της δημιουργικότητας που θα περίμενα ευχόμουν. Είναι ακριβώς όπως η ελληνική τηλεόραση, οι ελληνικές εφημερίδες, η ελληνική βιβλιοπαραγωγή και η ελληνική κοινωνία: Τίγκα στη μετριότητα και τη βαρεμάρα. Και είναι κρίμα, γιατί τα μέσα είναι εκεί, διαθέσιμα, και το μόνο που χρειάζεται είναι να δοκιμάσεις. Στο λέω κι από μια διαφορετική σκοπιά: Δεν είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις, ειδικά στον τομέα του βίντεο. Αυτό φαίνεται από τη στιγμή που ο glamournessmygod και ο Θεσσαλονικιός, προσπάθειες όχι ιδιαίτερα ευφάνταστες ή δημιουργικές, είναι δημοφιλή memes και περνάνε στο mainstream. Δεν χρειάζεται να είσαι πολύ ταλαντούχος για να φανείς. Στα περιοδικά, για να καταλάβεις, ψάχνουμε κόσμο να αναδείξουμε ανάμεσα σε έναν οχετό μετριότητας -όποιος έχει παίξει ένα β’ ρολάκο σε δ’ διαλογής αμερικάνικη ταινία κερδίζει σελίδα και παρουσίαση φτάνει να ‘ναι τρίτης γενιάς Έλληνας που ξέρει να λέει «kalimera». Φτύνουμε αίμα να βρούμε πρόσωπα άξια λόγου, ανθρώπους που κάτι κάνουν. Είναι βάλτος εκεί έξω. Κανένας δεν κάνει τίποτα, γι’ αυτό αρκεί να φτιάξεις κάτι αξιοπρεπές για να κερδίσεις την αναγνώριση και την προσοχή.
Οπότε γιατί δεν δοκιμάζεις; Τι κάθεσαι; Δες αυτούς που το παλεύουν (μια ομάδα που φτιάχνει βιντεάκια με εφηβικές πλάκες -και η αφορμή του post). Καλύτεροι από σένα είναι;
monoblogs
