Ο Λούη Σι Κέη είναι ένας κωμικός πολύ καινοτόμος και ρηξικέλευθος από διάφορες απόψεις. Έχει μια σειρά σε ένα μικρό καλωδιακό κανάλι την οποία σκηνοθετεί και μοντάρει μόνος του (συγκλονιστικό απόσπασμα) και για την οποία έχει πλήρη δημιουργική ελευθερία (διάβασε ένα πολύ ωραίο άρθρο για τη δουλειά του εδώ -μόνο για συνδρομητές δυστυχώς) και τώρα δοκιμάζει ένα πείραμα πάρα πολύ ενδιαφέρον. Τον περασμένο μήνα έδωσε δυο παραστάσεις στο Beacon Theater της Νέας Υόρκης (η couchpotato.gr ήταν παρούσα σε μία από αυτές) και τις βιντεοσκόπησε. Αυτό που γίνεται συνήθως με τους πετυχημένους κωμικούς είναι το εξής: Παραστάσεις τους βιντεοσκοπούνται και προβάλλονται ως «specials» σε καλωδιακά κανάλια της Αμερικής, και κυκλοφορούν ως DVD από μεγάλες εταιρίες παραγωγής. Ο Λούη, που το έχει κάνει αυτό στο παρελθόν, τώρα έκανε το εξής: Μόνταρε την παράστασή του μόνος του, και την ανέβασε στο site του πριν από τέσσερις ημέρες πουλώντας την για 5 δολάρια. Ο επισκέπτης πληρώνει με PayPal και βλέπει το stream ή κατεβάζει ένα αρχείο ξεκλείδωτο, χωρίς DRM και βλακείες, και το βλέπει σε όποια συσκευή θέλει. Καθώς είναι πολύ εύκολο να το ανεβάσει και στα torrents, το στοίχημα ήταν το εξής: Θα το αγόραζαν αρκετοί ώστε η απόπειρα να έχει νόημα; Ή θα το έκλεβαν οι πειρατές, όπως κλέβουμε κλέβουν τις περισσότερες σειρές και ταινίες που κυκλοφορούν;
Τελικά συνέβη το πρώτο: Ο Λούη έδωσε χτες μια πλήρη αναφορά των οικονομικών δεδομένων του πειράματος στο site του και μπορείς να τη διαβάσεις εδώ.
Να ένα ρομπότ που πηγαινοφέρνει το χέρι του που ταλαντώνεται τυχαία και ψεκάζει τον τοίχο μέχρι που να αποκτήσει μια χροιά που απεικονίζει γλαφυρά το φόβο του σύγχρονου ανθρώπου για το επέκεινα. Ή μέχρι να τελειώσει η μπαταρία, ένα από τα δύο.
Η έκθεση «Έκπληξη» επιστρέφει για τρίτη φορά, και πάλι στην «Τεχνόπολη», και πάλι με 300 μικρά έργα μεγέθους 19×24 που όλα κοστίζουν 50 ευρώ, και πάλι με στόχο την στήριξη της «Κλίμακας» και των αστέγων της Αθήνας. Τα έργα θα εκτεθούν στην αίθουσα «Νίκος Γκάτσος» την Παρασκευή και το Σάββατο 18-19 Νοεμβρίου, ενώ την Κυριακή από τις 12 το πρωί θα πωλούνται με σειρά προτεραιτότητας, όποιος προλάβει πήρε. Μέχρι τότε μπορείς να τα δείς όλα εδώ για να πάρεις μια γεύση. Όπως κάθε χρόνο, ένα από τα έργα το έχω μπογιατίσει εγώ με τα χεράκια μου. Αλλά δε μπορώ να σου πω ποιο. Αυτό είναι το concept: Τα έργα, φτιαγμένα από γνωστούς καλλιτέχνες και άλλους δημιουργικούς τύπους, είναι υπογεγραμμένα μόνο από πίσω -βλέπεις ποιος το έφτιαξε μόνο αφού αγοράσεις το έργο (έκπληξη!).
Αν έχει υπάρξει φωτογραφία στην ιστορία του σύμπαντος που ζητά (λαχταρά) λεζάντα περισσότερο από αυτήν εδώ, δεν την έχω δει. Δες, σκέψου, εμπνεύσου, και γράψε.
Ο Πολωνός Ρομαν Οπάλκα ξεκίνησε να γράψει αριθμούς σε καμβάδες το 1965. Ο πρώτος αριθμός ήταν το «1″. Με το ίδιο πινέλο και την ίδια τεχνική συνέχισε να γεμίζει (ολόιδιους) καμβάδες με αριθμούς συνέχεια, κάθε μέρα, μέχρι που πέθανε, τον περασμένο Αύγουστο. Διάβασε το θαυμάσιο σχετικό κείμενο στον Economist. Είχε φτάσει μέχρι το 5500000.
Each canvas was called a “detail”, and all had the same title, “Opalka 1965/ 1-∞”. Typically he would paint around 400 figures a day, standing almost motionless at the easel. He tried not to travel much, did not take holidays, and if the journey was unavoidable made what he called cartes de voyage, continuing his numbers in black ink on ordinary white paper. The work became so absorbing, so meditative, that he would try to paint at the deepest hours of night, when only the bark of a dog or distant cock-crow would disturb the southern French hillside where he lived.
Ζούμε μεγάλες στιγμές: Μια από τις καλύτερες ταινίες που έχουν γυριστεί ποτέ (και η καλύτερη που έχω δει εγώ -κι έχω δει πολλές) είναι δωρεάν ολόκληρη στο YouTube, να κάτσεις να τη δεις. Προσπάθησε να συνειδητοποιήσεις τί διάβασες μόλις: Ο «Νονός» του Φράνσις Φορντ Κόπολα, ολόκληρος, επίσημα, νόμιμα και δωρεάν, στο YouTube. Μπορείς να πατήσεις το play αποπάνω και το δεις όλο.
Ε, χμ, ναι, τελικά ο λογαριασμός Sony Pictures UK που ανέβασε την ταινία δεν ανήκε στη Sony, και έτσι η ταινία κατέβηκε με συνοπτικές διαδικασίες. Φτου.
Εχτές σου έδειξα ένα 5ωρο ντοκιμαντέρ που μπορείς να δεις στο YouTube. Και ήταν τεράστιο -μα εύκολο. Γιατί είχε υπόθεση. Είχε ενδιαφέρον. Είχε περιεχόμενο. Σε τούτο εδώ το post ανακάλυψα μιαν υποκουλτούρα υπερμεγεθων βίντεο κάπως διαφορετικών. Να, ας πούμε ο Hypnotoad από το Futurama. Κοίτα τον για δέκα ώρες.
Το 1962, ο ήδη διάσημος Γάλλος σκηνοθέτης Φρανσουά Τριφό πήρε μια συνέντευξη από τον πολύ πιο διάσημο Άλφρεντ Χίτσκοκ. Πέντε χρόνια έγραψε ένα βιβλίο βασισμένο σ’ αυτές τις συζητήσεις. Τις οποίες τώρα μπορείς να ακούσεις. Ολόκληρες. Δώδεκα ώρες μπλα μπλα.
Απίθανο βίντεο από το Πόζναν της Πολωνίας κατά τη διάρκεια του εορτασμού του θερινού ηλιοστασίου, που θα σου θύμιζε ίσως ετούτη τη σκηνή από το 3D παραμύθι «Μαλλιά Κουβάρια» της Disney, αν έβλεπες παραμύθια της Disney με μακρομαλλούσες πριγκήπισες και βούρκωνες λιγουλάκι καθώς τα ανοιχτόχρωμα πίξελς υψώνονταν στον σκουρόχρωμο ψηφιακό ουρανό:
“I’ve stopped reading fiction. I don’t read it at all. I read other things: history, biography. I don’t have the same interest in fiction that I once did.”
How so?
“I don’t know. I wised up … ”
Πράγμα που θα αναζωπυρώσει, ασφαλώς, τη συζήτηση για το αν η μυθοπλασία έχει μέλλον στον σημερινό, εντελώς non-fiction κόσμο.
Δες εδώ τον καλλιτέχνη Φρέντερικ ΜακΣουέιν να φτιάχνει μια σύνθεση από ζάρια προς τιμήν του φίλου του Τομπάιας Γουονγκ. Ο Γουόνγκ, που ήταν επίσης καλλιτέχνης, αυτοκτόνησε πέρυσι. Το έργο του Μακ Σουέιν που τον απεικονίζει φτιάχτηκε από ζάρια, 13.138 από δαύτα, όσες οι μέρες που έζησε.
Τα μόνα ποιήματα που μου αρέσουνε είναι αυτά που δεν έχουν ομοιοκαταληξία, που είναι σαν πεζός λόγος με πολλή οικονομία. Το παρακάτω είναι ένα τέτοιο του Μπουκόφσκι το οποίο είναι πολύ λυπητερό, περίπου 9/10 λυπητερό, αλλά οι συνθήκες κάτω από τις οποίες το βρήκα προσθέτουν άλλες δεκαπέντε μονάδες κατάθλιψης επιπλέον, εύκολα. Άκουσέ το και διάβασε παρακάτω.
Αυτή είναι η ιστορία της Βίβιαν Μάιερ, που ήταν νταντά, μια σεμνή και ντροπαλή γυναίκα που δεν παντρεύτηκε ποτέ, και πέθανε το 2007, στα 83 της. Λίγες μέρες μετά το θάνατό της ένας νεαρός μεσίτης αγόρασε ένα κουτί με αρνητικά σε μια δημοπρασία, σκάναρε μερικά, και ανακάλυψε πως οι φωτογραφίες που υπήρχαν εκεί ήταν εντυπωσιακές. Σκάναρε μερικές ακόμα, και μετά βρήκε και αγόρασε περισσότερα αρνητικά της ίδιας προέλευσης και, σιγά σιγά, συμπλήρωσε την ιστορία της μυστηριώδους νταντάς που, χωρίς να το καταλάβει κανένας, είχε συγκεντρώσει ένα συγκλονιστικό όγκο δουλειάς εξαιρετικής ποιότητας.
monoblogs
συγγραφείς εν ζωή, και 
, ξεστόμισε ετούτη την κουβέντα τη βαριά:
