Εχτές σου έδειξα ένα 5ωρο ντοκιμαντέρ που μπορείς να δεις στο YouTube. Και ήταν τεράστιο -μα εύκολο. Γιατί είχε υπόθεση. Είχε ενδιαφέρον. Είχε περιεχόμενο. Σε τούτο εδώ το post ανακάλυψα μιαν υποκουλτούρα υπερμεγεθων βίντεο κάπως διαφορετικών. Να, ας πούμε ο Hypnotoad από το Futurama. Κοίτα τον για δέκα ώρες.
Το 1962, ο ήδη διάσημος Γάλλος σκηνοθέτης Φρανσουά Τριφό πήρε μια συνέντευξη από τον πολύ πιο διάσημο Άλφρεντ Χίτσκοκ. Πέντε χρόνια έγραψε ένα βιβλίο βασισμένο σ’ αυτές τις συζητήσεις. Τις οποίες τώρα μπορείς να ακούσεις. Ολόκληρες. Δώδεκα ώρες μπλα μπλα.
Απίθανο βίντεο από το Πόζναν της Πολωνίας κατά τη διάρκεια του εορτασμού του θερινού ηλιοστασίου, που θα σου θύμιζε ίσως ετούτη τη σκηνή από το 3D παραμύθι «Μαλλιά Κουβάρια» της Disney, αν έβλεπες παραμύθια της Disney με μακρομαλλούσες πριγκήπισες και βούρκωνες λιγουλάκι καθώς τα ανοιχτόχρωμα πίξελς υψώνονταν στον σκουρόχρωμο ψηφιακό ουρανό:
“I’ve stopped reading fiction. I don’t read it at all. I read other things: history, biography. I don’t have the same interest in fiction that I once did.”
How so?
“I don’t know. I wised up … ”
Πράγμα που θα αναζωπυρώσει, ασφαλώς, τη συζήτηση για το αν η μυθοπλασία έχει μέλλον στον σημερινό, εντελώς non-fiction κόσμο.
Δες εδώ τον καλλιτέχνη Φρέντερικ ΜακΣουέιν να φτιάχνει μια σύνθεση από ζάρια προς τιμήν του φίλου του Τομπάιας Γουονγκ. Ο Γουόνγκ, που ήταν επίσης καλλιτέχνης, αυτοκτόνησε πέρυσι. Το έργο του Μακ Σουέιν που τον απεικονίζει φτιάχτηκε από ζάρια, 13.138 από δαύτα, όσες οι μέρες που έζησε.
Τα μόνα ποιήματα που μου αρέσουνε είναι αυτά που δεν έχουν ομοιοκαταληξία, που είναι σαν πεζός λόγος με πολλή οικονομία. Το παρακάτω είναι ένα τέτοιο του Μπουκόφσκι το οποίο είναι πολύ λυπητερό, περίπου 9/10 λυπητερό, αλλά οι συνθήκες κάτω από τις οποίες το βρήκα προσθέτουν άλλες δεκαπέντε μονάδες κατάθλιψης επιπλέον, εύκολα. Άκουσέ το και διάβασε παρακάτω.
Αυτή είναι η ιστορία της Βίβιαν Μάιερ, που ήταν νταντά, μια σεμνή και ντροπαλή γυναίκα που δεν παντρεύτηκε ποτέ, και πέθανε το 2007, στα 83 της. Λίγες μέρες μετά το θάνατό της ένας νεαρός μεσίτης αγόρασε ένα κουτί με αρνητικά σε μια δημοπρασία, σκάναρε μερικά, και ανακάλυψε πως οι φωτογραφίες που υπήρχαν εκεί ήταν εντυπωσιακές. Σκάναρε μερικές ακόμα, και μετά βρήκε και αγόρασε περισσότερα αρνητικά της ίδιας προέλευσης και, σιγά σιγά, συμπλήρωσε την ιστορία της μυστηριώδους νταντάς που, χωρίς να το καταλάβει κανένας, είχε συγκεντρώσει ένα συγκλονιστικό όγκο δουλειάς εξαιρετικής ποιότητας.
Να πέντε ωραία μεγάλα κείμενα ανθρωποκεντρικά, για διάβασμα στο κρεβάτι, στην τουαλέτα, στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς ή, αν είσαι περιπετειώδης, στην παραλία:
Ο καταπληκτικός δοκιμιογράφος γράφει στο Vanity Fair για το πώς είναι να χάνεις τη φωνή σου από τον καρκίνο.
Like health itself, the loss of such a thing can’t be imagined until it occurs. (…) I have never been able to sing, but I could once recite poetry and quote prose and was sometimes even asked to do so. And timing is everything: the exquisite moment when one can break in and cap a story, or turn a line for a laugh, or ridicule an opponent. I lived for moments like that. Now, if I want to enter a conversation, I have to attract attention in some other way, and live with the awful fact that people are then listening “sympathetically.”
What do I hope for? If not a cure, then a remission. And what do I want back? In the most beautiful apposition of two of the simplest words in our language: the freedom of speech.
Ετούτες οι φωτογραφίες προέρχονται από τη βιβλιοθήκη του Αμερικανικού Κονγκρέσου και δεν είναι στην πραγματικότητα φωτογραφίες αλλά φωτολιθογραφίες. Δείχνουν τις εξοχές της Νορβηγίας στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν πιθανότατα ολόκληρη η Νορβηγία ήταν εξοχές.
Ο καλλιτέχνης Τζέισον ΝτεΚερ Τέιλορ φτιάχνει αυτά τα αγάλματα που τα κατεβάζει στο βυθό, όπου μετατρέπονται σταδιακά σε κοραλλιογενή ύφαλο. Άρα: τέχνη που γίνεται χρήσιμη για το οικοσύστημα, και ταυτόχρονα δημιουργεί και τις φανταστικές εικόνες που βλέπεις. Win-win!
O «Καταρράκτης» του Μάοριτς Κορνέλις Έσερ είναι ένα σκίτσο που δείχνει ένα κανάλι νερού που οδηγείται σε ένα μικρό καταρράκτη. Το νερό πέφτει σε ένα νερόμυλο που βρίσκεται στο επίπεδο από όπου ξεκινά το κανάλι. Όπως καταλαβαίνεις, είναι μια εικόνα αδύνατη, να την κοιτάς και να ζαλίζεσαι, όπως όλες οι εικόνες του Έσερ που έχεις δει κρεμασμένες σε τοίχους φοιτητικών δωματίων. Και τώρα κοίτα αυτό εδώ το βίντεο:
Τι είδους magick χρησιμοποιεί ο νεαρός δεν ξέρω, αλλά θέλω να μάθω.UPDATE: Ο αναγνώστης Αντρέας βρήκε εδώ μια πιθανή εξήγηση:
Αυτή η έκθεση με έργα εμπνευσμένα από το κεφάλι του σκοτεινού Σιθ μπορεί να έγινε παλιά (τον Μάιο του 2007), αλλά εγώ δεν την είχα πάρει χαμπάρι οπότε τίθενται θέματα όπως το δέντρο που πέφτει το δάσος και δεν το βλέπω, κι αν κάνει ήχο, ή κάτι τέτοιο. Δες περισσότερους flamboyant Βέιντερς εδώ.
Ανακάλυψα τον Ισλανδό συνθέτη Όλαφουρ Άρναλντς μέσα από εκείνη την εκπληκτική online καμπάνια του Ισλανδικού οργανισμού τουρισμού, και έκτοτε απολαμβάνω τακτικά την απλοϊκή ορχηστρική του μουσική. Αυτός βέβαια δεν είναι λόγος για να γράψω αυτό εδώ το post -τί είμαι, χίψτερ;- οι λόγοι είναι άλλοι, και είναι τρεις:
1) Βρήκα το αποπάνω βίντεο, το οποίο είναι το πιο χαλαρωτικό πράγμα που μπορείς να βάλεις να παίζει στο PC σου (fullscreen, HD) ένα κρύο Φλεβαριάτικο πρωινό.
2) Βρήκα αυτό το ενδιαφέρον online project του Άρναλντς: Τον Απρίλη του 2009, για επτά συνεχόμενες ημέρες, συνέθετε κομμάτια και τα ανέβαζε στο Ίντερνετ δωρεάν, ένα κάθε μέρα.
και κυρίως:
3) Συνειδητοποίησα ότι ο Όλαφουρ Άρναλντς είναι 24 χρονών.
monoblogs
συγγραφείς εν ζωή, και 
, ξεστόμισε ετούτη την κουβέντα τη βαριά:
