Μέσα σε επτά λεπτά εξηγεί πόσο σκατά τα κάναμε, πώς μας χαντάκωσε η Goldman Sachs, πόσο δύσκολο είναι να σωθούμε, και πόσο αστεία μπορούν να γίνουν όλα αυτά αν είσαι ιδιοφυής και πνευματώδης. Αν θέλεις να δεις μόνο ένα βίντεο για την Ελληνική Κρίση, 2010, ας είναι αυτό.
Πόσο, πόσο θέλω να το δουν κάποιοι Ελληναράδες, από αυτούς τους πολύ πολύ Έλληνες, να το παρακολουθήσουν με τα τσάτρα-πάτρα αγγλικά τους, και να το βγάλουν στα γνωστά μπλογκς για το γνωστό σχολιασμό.
Έχω τρομερά μικρή υπομονή με τους ανθρώπους που πιστεύουν στα φαντάσματα, την αστρολογία, τα δαιμόνια, τον εξωγήινο Θεό Ζίνου και άλλα τέτοια, δικό μου πρόβλημα αυτό, προσπαθώ να το κουλαντρίσω. Όπως καταλαβαίνεις, όταν βλέπω κάτι τέτοια βίντεα, που μου υπενθυμίζουν περί τίνος πρόκειται, λιώνω στο γέλιο. Bless you, BBC.
Οι Flight of the Conchords είναι ένα κωμικό ντουέτο, δυο παλαβιάρηδες Νεοζηλανδοί, ο Μπρετ κι ο Τζεμέιν που κάνουν stand-up comedy και είχαν και μια ωραιότατη σειρά στην οποία έπαιζαν τους εαυτούς τους. Σου έχω ξαναγράψει γι’ αυτούς, θυμάσαι. Παρακάτω, τα 10 ξεκαρδιστικότερα τραγούδια τους, με τους στίχους τους για να πιάσεις πλήρως το νόημα, στο μακρύτερο post στην ιστορία αυτού του blog.
Οι φήμες στα Ίντερνετς λένε ότι σε λίγες ώρες στην τηλεοπτική μετάδοση του Superbowl θα παίξει για πρώτη φορά διαφήμιση του Google, η παραπάνω, που είναι απλή και συγκινητικούλα και παίζει στο κανάλι του Google στο YouTube εδώ και μήνες. Κάτι υποννόησε και ο Δρ. Σμιτ στο Twitter του σχετικά. Αυτό μπορεί να έχει διάφορες ερμηνείες και πολύπλευρη σημασία, αλλά εγώ αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί δεν μου βρίσκει το Shazam τη μουσικούλα. Ξέρει κανείς από πού είναι;
UPDATE: Ναι, αυτή η διαφημισούλα έπαιξε, το επιβεβαίωσε και η Μαρίσα.
Πρόσφατα διάβασα ένα εκτρωματικό βιβλίο για της ανάγκες της δουλειάς, το «Brangelina» του «δημοσιογράφου» Ίαν Χάλπεριν, το οποίο υποτίθεται ότι αποκάλυπτε άγνωστες πτυχές της ζωής του διάσημου ζεύγους Τζολί – Πιτ (αλλά στην πραγματικότητα ήταν μια βαρετή μίνι βιογραφία της Τζολί με αδιευκρίνιστες πηγές). Το μόνο ενδιαφέρον σημείο από κουτσομπολίστικη άποψη ήταν ένα κομμάτι εντελώς άσχετο με το υπόλοιπο βιβλίο: Κάνοντας «έρευνα» για άλλο βιβλίο, συμμετείχε σε ένα παιχνίδι πόκερ κάποιων σημαντικών εργαζομενων στο Χόλιγουντ «υποδυόμενος τον γκέι». Οι συνδαιτημόνες του, μέλη της γκέι κοινότητας του Χόλιγουντ, του εξήγησαν γιατί η συντριπτική πλειοψηφία των ηθοποιών που βλέπουμε σε τηλεόραση και σινεμά είναι γκέι. Αν και ο τύπος αυτός δεν είναι και η πιο αξιόπιστη πηγή, και αν και δεν μπορείς να πάρεις τοις μετρητοίς τίποτα από όσα γράφει, ωστόσο μερικά από τα επειχηρήματα που αναφέρονται έχουν ενδιαφέρον. Διάβασε παρακάτω αποσπάσματα από το απόσπασμα -περιέχουν ενδιαφέρουσες αναφορές στη Σαϊεντολογία (που υπόσχεται να θεραπεύσει την ομοφυλοφιλία -του Τραβόλτα ας πούμε), ιστορίες παλιών γκέι ηθοποιών όπως του Τζέιμς Ντιν και του Κάρι Γκραντ, ονόματα μερικών -λίγων- σταρ του σινεμά που δεν είναι γκέι και, βέβαια, το πώς βγαίνει το «75%».
To απίστευτο δίδυμο από τη Νέα Ζηλανδία δεν θα εμφανιστεί ξανά στη τηλεόραση, οπότε ευκαιρία να τους αποχαιρετίσουμε σιγοτραγουδώντας τον ύμνο «The Humans Are Dead», για ρομπότ και κιθάρα, από μια live ερμηνεία τους για το HBO.
Οι στίχοι (λίγο διαφορετικοί, γιατί είναι του original) εντός.
Παλιό αλλά καλό. Η κύρια που δέχεται το προφυλακτικό στο κεφάλι, παρεμπιπτόντως, είναι η Νταϊάνα Ριγκ, κινηματογραφική σύζυγος του Τζέιμς Μποντ και πρωταγωνίστρια των τηλεοπτικών «Εκδικητών».
Μια χαμένη συνέντευξη του μάστορα σκηνοθέτη απ’ το 1973, σε έξι μέρη. Έπιασα τον εαυτό μου να δουλεύει ενώ το βίντεο έπαιζε από πίσω σε ένα κρυφό παράθυρο του YouTube. Αναπάντεχα χαλαρωτικό. Μπες εντός για τα επόμενα μέρη:
Το χτεσινό βιντεάκι μου θύμισε αυτή την απίθανη σειρά που προβλήθηκε στο BBC2 το 2002. Πρόκειται για δεκάλεπτα ψευτο-ντοκιμαντέρ γυρισμένα στο στυλ της εκπαιδευτικής τηλεόρασης της δεκαετίας του ‘70, που αντικαθιστούν την επιστημονική πληροφορία με μπούρδες. Να το πρώτο επεισόδιο, «Maths»:
Πολύ αστείο, βεβαίως, αλλά σου δημιουργεί εύλογες απορίες για το τί είδους άνθρωποι κάθονται και γράφουν κάτι τέτοιο, πού βρίσκονται, και πώς μπορείς να τους γνωρίσεις.
Υπάρχουν άνδρες τις ζωές των οποίων ζηλεύω. Χωρίς φθόνο, αλλά και χωρίς ντροπή. Ένας τέτοιος είναι ο Νέιθαν Μύρβολντ. Ένας άλλος είναι ο Λάρι Ντέιβιντ. Παίζει μια βερσιόν του εαυτού του στη νέα ταινία του Γούντι Άλεν:
monoblogs
, το οποίο υποτίθεται ότι αποκάλυπτε άγνωστες πτυχές της ζωής του διάσημου ζεύγους Τζολί – Πιτ (αλλά στην πραγματικότητα ήταν μια βαρετή μίνι βιογραφία της Τζολί με αδιευκρίνιστες πηγές). Το μόνο ενδιαφέρον σημείο από κουτσομπολίστικη άποψη ήταν ένα κομμάτι εντελώς άσχετο με το υπόλοιπο βιβλίο: Κάνοντας «έρευνα» για άλλο βιβλίο, συμμετείχε σε ένα παιχνίδι πόκερ κάποιων σημαντικών εργαζομενων στο Χόλιγουντ «υποδυόμενος τον γκέι». Οι συνδαιτημόνες του, μέλη της γκέι κοινότητας του Χόλιγουντ, του εξήγησαν γιατί η συντριπτική πλειοψηφία των ηθοποιών που βλέπουμε σε τηλεόραση και σινεμά είναι γκέι. Αν και ο τύπος αυτός δεν είναι και η πιο αξιόπιστη πηγή, και αν και δεν μπορείς να πάρεις τοις μετρητοίς τίποτα από όσα γράφει, ωστόσο μερικά από τα επειχηρήματα που αναφέρονται έχουν ενδιαφέρον. Διάβασε παρακάτω αποσπάσματα από το απόσπασμα -περιέχουν ενδιαφέρουσες αναφορές στη Σαϊεντολογία (που υπόσχεται να θεραπεύσει την ομοφυλοφιλία -του Τραβόλτα ας πούμε), ιστορίες παλιών γκέι ηθοποιών όπως του Τζέιμς Ντιν και του Κάρι Γκραντ, ονόματα μερικών -λίγων- σταρ του σινεμά που δεν είναι γκέι και, βέβαια, το πώς βγαίνει το «75%».
