Το Parks and Recreation μαζί με το Modern Family είναι μόνες αξιοπρεπείς τηλεοπτικές σειρές που μπορείς να βλέπεις και να σκάει το χειλάκι σου και να νιώθεις λίγη γαλήνη σε τούτους τους δύσκολους καιρούς, κι αυτό λέει πολλά και για την τηλεόραση και για τους καιρούς. Δες δύο απίθανες σκηνές από το επεισόδιο της περασμένης Πέμπτης.
Ο Λούη Σι Κέη είναι ένας κωμικός πολύ καινοτόμος και ρηξικέλευθος από διάφορες απόψεις. Έχει μια σειρά σε ένα μικρό καλωδιακό κανάλι την οποία σκηνοθετεί και μοντάρει μόνος του (συγκλονιστικό απόσπασμα) και για την οποία έχει πλήρη δημιουργική ελευθερία (διάβασε ένα πολύ ωραίο άρθρο για τη δουλειά του εδώ -μόνο για συνδρομητές δυστυχώς) και τώρα δοκιμάζει ένα πείραμα πάρα πολύ ενδιαφέρον. Τον περασμένο μήνα έδωσε δυο παραστάσεις στο Beacon Theater της Νέας Υόρκης (η couchpotato.gr ήταν παρούσα σε μία από αυτές) και τις βιντεοσκόπησε. Αυτό που γίνεται συνήθως με τους πετυχημένους κωμικούς είναι το εξής: Παραστάσεις τους βιντεοσκοπούνται και προβάλλονται ως «specials» σε καλωδιακά κανάλια της Αμερικής, και κυκλοφορούν ως DVD από μεγάλες εταιρίες παραγωγής. Ο Λούη, που το έχει κάνει αυτό στο παρελθόν, τώρα έκανε το εξής: Μόνταρε την παράστασή του μόνος του, και την ανέβασε στο site του πριν από τέσσερις ημέρες πουλώντας την για 5 δολάρια. Ο επισκέπτης πληρώνει με PayPal και βλέπει το stream ή κατεβάζει ένα αρχείο ξεκλείδωτο, χωρίς DRM και βλακείες, και το βλέπει σε όποια συσκευή θέλει. Καθώς είναι πολύ εύκολο να το ανεβάσει και στα torrents, το στοίχημα ήταν το εξής: Θα το αγόραζαν αρκετοί ώστε η απόπειρα να έχει νόημα; Ή θα το έκλεβαν οι πειρατές, όπως κλέβουμε κλέβουν τις περισσότερες σειρές και ταινίες που κυκλοφορούν;
Τελικά συνέβη το πρώτο: Ο Λούη έδωσε χτες μια πλήρη αναφορά των οικονομικών δεδομένων του πειράματος στο site του και μπορείς να τη διαβάσεις εδώ.
«What about the Greek god of music, Yanni?»
Το προφίλ του Esquire για το γνωστό κωμικό είναι μακροσκελές και ασυνήθιστο -και όχι πολύ ωραίο. Ο Τζον Στιούαρτ είναι ένας από τους σημαντικότερους ανθρώπους που δουλεύουν στην τηλεόραση, κι αυτό που κάνει είναι εξαιρετικά σημαντικό και μοναδικό και σπάνιο, και έτσι από ένα άρθρο 5000 λέξεων του Esquire περίμενα να μάθω πράγματα γι’ αυτόν, αλλά το μόνο που περιέχει το άρθρο είναι αποσπασματικές περιγραφές σκηνών από τη σταδιοδρομία του (και της διαδικασίας του να πάει κάποιος να παρακολουθήσει μια εκπομπή) με σχολιασμό και ανάλυση από το συντάκτη (ο έμπειρος Τομ Τζούνοντ), ο οποίος αφ΄ενός λέει πολλές μπούρδες (τραβάει επιχειρήματα από τα μαλλιά, φάσκει κι αντιφάσκει) και αφ’ ετέρου, μη έχοντας υλικό να γράψει ουσιαστικά πράγματα, πασπαλίζει το κείμενό του με υπερβολικές φιοριτούρες. Ωστόσο, αν δεν ξέρεις πολλά για τον Στιούαρτ και δεν έχεις πρόβλημα με κείμενο επιπέδου κάτω του New Yorker, αξίζει να του ρίξεις μια ματιά.
He’s been able to concentrate his comedy into a kind of shorthand — a pause, or a raised eyebrow, is often all that is necessary now — but a stranger not cued to laugh could be forgiven for not laughing, indeed for thinking that what was going on in front of him was not comedy at all but rather high-toned journalism with a sense of humor.
2. Μεγαλώνοντας με ενέσεις αυξητικής ορμόνης
Να ένα καλογραμμένο κείμενο για τη ζωή μιας κοπελίτσας που μεγάλωσε κάνοντας επώδυνες ενέσεις, καθώς το σώμα της δεν μπορούσε να φτιάξει από μόνο του την HGH.
The nurse gave me four choices of injection location: arm, abdomen, thigh, butt. I started with the arm, but it’s difficult to give yourself a shot there. Also, it hurts. The nurse said to try the butt, since it’s fattier. Besides the strangeness of my mother giving me a shot in my butt, this didn’t hurt any less. Abdomen was out; my torso was nothing substantial. So thigh it was, and it was wonderful. If you ever have to give yourself shots, I cannot recommend the thigh enough.
3. Η ζωή ενός φαρμακοποιού της Αμερικάνικης επαρχίας (το καλύτερο)
Στο Esquire ο Τομ Τζουνοντ είχε για θέμα του έναν διάσημο Αμερικάνο που γνωρίζουν όλοι -κι έγραψε ένα πολύ μέτριο κείμενο. Εδώ ο Πίτερ Χέσλερ, ο οποίος μόλις κέρδισε το McArthur Genius Grant, έχει για θέμα του έναν ανώνυμο ιδιοκτήτη φαρμακείου σε μια μικρή πόλη του Κολοράντο. Το κείμενό του, λιτό και περιγραφικό, με στιβαρό ρεπορτάζ και οικονομία στη γραφή, είναι δέκα φορές πιο ενδιαφέρον και αξιόλογο.
Instead of establishing a national formulary with standard drug prices, the way many countries do, the U.S. government allows private insurance plans to negotiate with drug providers. Big chains and mail-order pharmacies receive much better rates than independent stores, because of volume. Within the first two years of the program, more than five hundred rural pharmacies went out of business. Don gives the example of a local customer who needs Humira for rheumatoid arthritis. The insurance company reimburses $1,721.83 for a month’s supply, but Don pays $1,765.23 for the drug. “I lose $43.40 every time I fill it, once a month,” he says. Don’s customer doesn’t like using mail-order pharmacies; he worries about missing a delivery, and he wants to be able to ask a pharmacist questions face to face. “I like the guy,” Don says. “So I keep doing it.”
Αν έχει υπάρξει φωτογραφία στην ιστορία του σύμπαντος που ζητά (λαχταρά) λεζάντα περισσότερο από αυτήν εδώ, δεν την έχω δει. Δες, σκέψου, εμπνεύσου, και γράψε.
Από το επικό τελευταίο επεισόδιο της 8ης σεζόν του «Curb Your Enthusiasm», που είναι η καλύτερη σειρά που παίζεται στην τηλεόραση.
Θυμήσου ακόμα:
Πέντε βίντεο με τον Λάρι Ντέιβιντ
Ο Μελ Μπρουκς, ο Ανδρέας Βουτσινάς και ο Λάρι Ντέιβιντ
Ο Λάρι Ντέιβιντ δίνει συνέντευξη στον Ρίκι Τζερβέις
Λάρι Ντέιβιντ: Προστάτης του περιβάλλοντος
Ειλικρινά δεν ξέρω τί άλλο να κάνω για να σε πείσω ότι πρέπει να το δεις αυτό το πράγμα.
Χμ, ναι. Ο Μπίβης κι ο Μπάτχεντ πλέον δεν σχολιάζουν τραγούδια (αφού το MTV δεν παίζει πια τραγούδια) αλλά το Jersey Shore. Κατά τα άλλα, απ’ ό,τι φαίνεται από ετούτο εδώ το preview της επιστροφής του καρτούν το Σεπτέβριο, είναι ολόιδιο, σα να μην πέρασε μια μέρα.
Μόνο που έχουνε περάσει κοντά είκοσι χρόνια.
Αυτό είναι ένα ντοκιμαντέρ που αφηγείται την ιστορία του χρήματος σε τούτη τη Γης. Δεν το έχω δει όλο επειδή δεν είμαι ακόμα άνεργος, αλλά από το λίγο που είδα (και από όσα διάβασα) μοιάζει ενδιαφέρον. Ξάπλαρε λοιπόν και δες, και μετά όταν τελειώσεις μπες και δες και το τελευταίο μέρος, άλλη μια ωρίτσα, παρακάτω. Το YouTube, βλέπεις, έχει πλέον όριο στο χρόνο των βίντεο τις 4 ώρες. Τσιφούτηδες.
Πριν από λίγες ώρες παίχτηκε το πρώτο επεισόδιο της 8ης σεζόν του Curb Your Enthusiasm, της καλύτερης κωμικής σειράς που παίζεται στην τηλεόραση, και μ’ αυτή την αφορμή, διάβασε ένα κείμενο του Λάρι Ντέιβιντ στον New Yorker για το πώς συνειδητοποίησε ότι δεν θα γίνει ποτέ καλός παίκτης στο γκολφ (στο iPad μπορείς να τον ακούσεις να το διαβάζει κιόλας). Επίσης, να πέντε βίντεα για να μάθεις ή να θυμηθείς περί τίνος πρόκειται:
Ετούτο εδώ είναι ένα άρθρο που εξηγεί γιατί ένας δημοσιογράφος ή συγγραφέας θα πρέπει να έχει το δικό του site με το δικό του domain, και να μη βασίζεται μόνο σε δωρεάν υπηρεσίες όπως το Facebook (και παλιότερα το MySpace, το Friendster και άλλα τέτοια) που έρχονται και παρέρχονται, όσο εύκολες και δημοφιλείς κι αν είναι. Αλλά δεν είναι αυτός ο λόγος που στο έβαλα εδώ. Είναι η αναφορά στον Σάινφελντ!
Για δεκαπέντε ολόκληρα λεπτά ένα μπουκέτο από δροσερά νεαρά στουρνάρια μιλάνε για το αν πρέπει η θεωρία της εξέλιξης να διδάσκεται στα σχολεία. Περίπου στο 3′ αρχίζουν να πέφτουν τα μαλλιά σου. Στο 5′ τραβάς τις σάρκες σου για να αποκολληθούν απ’ τα οστά, κλαίγοντας. Φτάνοντας στο ’8 έχεις πια χάσει κάθε ελπίδα για την ανθρωπότητα και τον κόσμο, και νιώθεις το τρομερό κενό του ανώφελου και μια βουβή, επώδυνη μοναξιά που δε θα τελειώσει ποτές.
Δε χρειάζεσαι αναλύσεις και οικονομολόγους. Αυτό. Έχει και παρακάτω:
Πριν από πολλά πολλά χρόνια, τα παιδάκια κάθονταν να δουν Sesame Street και έβλεπαν αυτό το θέαμα. Τον τρομαχτικό κύριο με το εκφραστικό πρόσωπο και τη φωνή του Νταρθ Βέιντερ να λέει την αλφαβήτα. Θα το δω σε εφιάλτη τώρα, σίγουρο αυτό.
Δες τον ακόμα να μετράει ως το δέκα
monoblogs
