Εκείνη δεν ήταν καλή διαφήμιση. Αυτή είναι καλή διαφήμιση.

Guest star: The SOUP NAZI!

(στη δεύτερη η εικόνα είναι καθρεφτισμένη, υποθέτω για να μην το πάρει χαμπάρι το  NBC και το κατεβάσει απ’ το YouTube -αλλά πιάνεις το νόημα)

Τελικά συνέβη το πρώτο: Ο Λούη έδωσε χτες μια πλήρη αναφορά των οικονομικών δεδομένων του πειράματος στο site του και μπορείς να τη διαβάσεις εδώ.

The show went on sale at noon on Saturday, December 10th. 12 hours later, we had over 50,000 purchases and had earned $250,000, breaking even on the cost of production and website. As of Today, we’ve sold over 110,000 copies for a total of over $500,000. Minus some money for PayPal charges etc, I have a profit around $200,000 (after taxes $75.58).

Το τελευταίο νούμερο ήταν αστείο, βεβαίως. Οπότε τί μάθαμε από αυτή την ιστορία; Τα εξής ωραία, που μπορούν να εφαρμοστούν σε οποιονδήποτε παράγει οποιασδήποτε μορφής προϊόντα πολιτισμού:

- Αν έχεις πολύ καλό περιεχόμενο και το πουλήσεις πάρα πολύ φτηνά σε πάρα πολλούς, μπορείς να βγάλεις λεφτά.
- Είναι πολύ σημαντικό να σέβεσαι αυτούς τους πολλούς: Να μην κλειδώνεις το περιεχόμενό σου, να μην τους θεωρείς εκ των προτέρων κλέφτες, και να μην αυξάνεις την τιμή του υπερβολικά προσδοκώντας υπερκέρδη.
- Όσο λιγότεροι οι μεσάζοντες ανάμεσα στο δημιουργό και το κοινό, τόσο χαμηλότερη μπορεί να είναι η τιμή, και τόσο πιο τίμια και καθαρή και (κυρίως) ευχάριστη η συναλλαγή ανάμεσα στους δύο.

Βεβαίως, δεν μπορούν όλοι οι δημιουργοί να ακολουθήσουν το παράδειγμα του Λούη Σι Κέη, γιατί δεν έχουν όλοι εκατοντάδες χιλιάδες φανς που ξέρουν τη δουλειά τους και την περιμένουν πώς και πώς. Πρωτάρηδες και άγνωστοι δύσκολα θα πουλήσουν τη δουλειά τους για 5 δολάρια (ή και για 5 σεντς) σε εκατό χιλιάδες ανθρώπους. Οπότε θα πρέπει να ακολουθήσουν το παράδειγμά του από πιο νωρίς, δουλεύοντας σκληρά για να βελτιωθούν και για να τους δουν όσο περισσότερα μάτια γίνεται με αντάλλαγμα πολύ λίγα λεφτά (ή και καθόλου) για όσο διάστημα χρειαστεί. Για το Λούη Σι Κέη αυτή ήταν η αυτονόητη πορεία. Έτσι είναι η ζωή του stand-up comedian.

Ι really hope people keep buying it a lot, so I can have shitloads of money, but at this point I think we can safely say that the experiment really worked. If anybody stole it, it wasn’t many of you. Pretty much everybody bought it. And so now we all get to know that about people and stuff. I’m really glad I put this out here this way and I’ll certainly do it again. If the trend continues with sales on this video, my goal is that i can reach the point where when I sell anything, be it videos, CDs or tickets to my tours, I’ll do it here and I’ll continue to follow the model of keeping my price as far down as possible, not overmarketing to you, keeping as few people between you and me as possible in the transaction.

Ακόμα διάβασε (ή άκουσε): Μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Λούη (και) γι’ αυτό το θέμα στο NPR.

«What about the Greek god of music, Yanni?»

Το προφίλ του Esquire για το γνωστό κωμικό είναι μακροσκελές και ασυνήθιστο -και όχι πολύ ωραίο. Ο Τζον Στιούαρτ είναι ένας από τους σημαντικότερους ανθρώπους που δουλεύουν στην τηλεόραση, κι αυτό που κάνει είναι εξαιρετικά σημαντικό και μοναδικό και σπάνιο, και έτσι από ένα άρθρο 5000 λέξεων του Esquire περίμενα να μάθω πράγματα γι’ αυτόν, αλλά το μόνο που περιέχει το άρθρο είναι αποσπασματικές περιγραφές σκηνών από τη σταδιοδρομία του (και της διαδικασίας του να πάει κάποιος να παρακολουθήσει μια εκπομπή) με σχολιασμό και ανάλυση από το συντάκτη (ο έμπειρος Τομ Τζούνοντ), ο οποίος αφ΄ενός λέει πολλές μπούρδες (τραβάει επιχειρήματα από τα μαλλιά, φάσκει κι αντιφάσκει) και αφ’ ετέρου, μη έχοντας υλικό να γράψει ουσιαστικά πράγματα, πασπαλίζει το κείμενό του με υπερβολικές φιοριτούρες.  Ωστόσο, αν δεν ξέρεις πολλά για τον Στιούαρτ και δεν έχεις πρόβλημα με κείμενο επιπέδου κάτω του New Yorker, αξίζει να του ρίξεις μια ματιά.

He’s been able to concentrate his comedy into a kind of shorthand — a pause, or a raised eyebrow, is often all that is necessary now — but a stranger not cued to laugh could be forgiven for not laughing, indeed for thinking that what was going on in front of him was not comedy at all but rather high-toned journalism with a sense of humor.

2. Μεγαλώνοντας με ενέσεις αυξητικής ορμόνης

Να ένα καλογραμμένο κείμενο για τη ζωή μιας κοπελίτσας που μεγάλωσε κάνοντας επώδυνες ενέσεις, καθώς το σώμα της δεν μπορούσε να φτιάξει από μόνο του την HGH.

The nurse gave me four choices of injection location: arm, abdomen, thigh, butt. I started with the arm, but it’s difficult to give yourself a shot there. Also, it hurts. The nurse said to try the butt, since it’s fattier. Besides the strangeness of my mother giving me a shot in my butt, this didn’t hurt any less. Abdomen was out; my torso was nothing substantial. So thigh it was, and it was wonderful. If you ever have to give yourself shots, I cannot recommend the thigh enough.

3. Η ζωή ενός φαρμακοποιού της Αμερικάνικης επαρχίας (το καλύτερο)

Στο Esquire ο Τομ Τζουνοντ είχε για θέμα του έναν διάσημο Αμερικάνο που γνωρίζουν όλοι -κι έγραψε ένα πολύ μέτριο κείμενο. Εδώ ο Πίτερ Χέσλερ, ο οποίος μόλις κέρδισε το McArthur Genius Grant, έχει για θέμα του έναν ανώνυμο ιδιοκτήτη φαρμακείου σε μια μικρή πόλη του Κολοράντο. Το κείμενό του, λιτό και περιγραφικό, με στιβαρό ρεπορτάζ και οικονομία στη γραφή, είναι δέκα φορές πιο ενδιαφέρον και αξιόλογο.

Instead of establishing a national formulary with standard drug prices, the way many countries do, the U.S. government allows private insurance plans to negotiate with drug providers. Big chains and mail-order pharmacies receive much better rates than independent stores, because of volume. Within the first two years of the program, more than five hundred rural pharmacies went out of business. Don gives the example of a local customer who needs Humira for rheumatoid arthritis. The insurance company reimburses $1,721.83 for a month’s supply, but Don pays $1,765.23 for the drug. “I lose $43.40 every time I fill it, once a month,” he says. Don’s customer doesn’t like using mail-order pharmacies; he worries about missing a delivery, and he wants to be able to ask a pharmacist questions face to face. “I like the guy,” Don says. “So I keep doing it.”

Αν έχει υπάρξει φωτογραφία στην ιστορία του σύμπαντος που ζητά (λαχταρά) λεζάντα περισσότερο από αυτήν εδώ, δεν την έχω δει. Δες, σκέψου, εμπνεύσου, και γράψε.

Από το επικό τελευταίο επεισόδιο της 8ης σεζόν του «Curb Your Enthusiasm», που είναι η καλύτερη σειρά που παίζεται στην τηλεόραση.

Θυμήσου ακόμα:
Πέντε βίντεο με τον Λάρι Ντέιβιντ
Ο Μελ Μπρουκς, ο Ανδρέας Βουτσινάς και ο Λάρι Ντέιβιντ
Ο Λάρι Ντέιβιντ δίνει συνέντευξη στον Ρίκι Τζερβέις
Λάρι Ντέιβιντ: Προστάτης του περιβάλλοντος

Ειλικρινά δεν ξέρω τί άλλο να κάνω για να σε πείσω ότι πρέπει να το δεις αυτό το πράγμα.

Χμ, ναι. Ο Μπίβης κι ο Μπάτχεντ πλέον δεν σχολιάζουν τραγούδια (αφού το MTV δεν παίζει πια τραγούδια) αλλά το Jersey Shore. Κατά τα άλλα, απ’ ό,τι φαίνεται από ετούτο εδώ το preview της επιστροφής του καρτούν το Σεπτέβριο, είναι ολόιδιο, σα να μην πέρασε μια μέρα.

Μόνο που έχουνε περάσει κοντά είκοσι χρόνια.

Αυτό είναι ένα ντοκιμαντέρ που αφηγείται την ιστορία του χρήματος σε τούτη τη Γης. Δεν το έχω δει όλο επειδή δεν είμαι ακόμα άνεργος, αλλά από το λίγο που είδα (και από όσα διάβασα) μοιάζει ενδιαφέρον. Ξάπλαρε λοιπόν και δες, και μετά όταν τελειώσεις μπες και δες και το τελευταίο μέρος, άλλη μια ωρίτσα, παρακάτω. Το YouTube, βλέπεις, έχει πλέον όριο στο χρόνο των βίντεο τις 4 ώρες. Τσιφούτηδες.