Οι φωτογραφίες από σφαίρες που διαπερνούν, σταγόνες που πέφτουν, και άλλες στιγμές που είναι στιγμιαίες και που οι φωτογραφίες και τα βίντεο τις συλλαμβάνουν με ακρίβεια είναι ένα θέμα που τείνει να γίνει εξίσου κιτς με τα ηλιοβασιλέματα, και παρ’ όλα αυτά μου αρέσουν. Να μερικές φωτογραφίες από σφαίρες και σταγόνες αυτουνού.
Eίναι κάτι λεπτά ζουζούνια που περπατάγαν πάνω στο νερό καθώς προχωρούσα χωμένος στο ποτάμι μέχρι το λαιμό σα το Ράμπο κρατώντας τη φωτογραφική μηχανή πάνω απ’ το κεφάλι προσπαθώντας να μη τη βρέξω γιατί ήθελα ντε και καλά να δω τι έχει παρακάτω και έτσι που πήγαινα ήρθε ένα από αυτά πολύ κοντά στο κεφάλι μου και νόμιζα ότι θα το καταπιώ και μπλουμ, πάει η φωτογραφική μηχανή.
Πολύς κόσμος επιλέγει την τοποθεσία των διακοπών του από τις φωτογραφίες που βλέπει στα Ίντερνετς. Μέγα λάθος. Το oyster.com είναι ένα site που μεταξύ άλλων δείχνει τη διαφορά των «διαφημιστικών» και τρελά πειραγμένων φωτογραφιών με πραγματικές φωτογραφίες από τα ξενοδοχεία.
Να φωτογραφίες ενός πολύ ταλαντούχου τύπου που πιάνει με το φωτογραφικό φακό έντομα και ζωύφια απάνω στη στιγμή της δράσης, πράγμα που στο ζωικό βασίλειο συνήθως σημαίνει τη στιγμή του χλαπακιάσματος.
Δες εδώ μια συλλογή από εβδομήντα έγχρωμες φωτογραφίες της περιόδου 1939-1943, τραβηγμένες σε περιοχές αγροτικές αλλά και σε πόλεις. Σε όλες το κοινό χαρακτηριστικό είναι η φτώχια -και βέβαια τα εκπληκτικά χρώματα του παλιού φιλμ. Και οι φάτσες. Οι φάτσες των ανθρώπων είναι αλλιώτικες από τις σημερινές. Ίσως επειδή οι φωτογραφίες ετούτες είναι τραβηγμένες μιαν εποχή που η ανθρωπότητα δεν είχε συνηθίσει να ποζάρει. Όπως και να ‘χει, είναι εκπληκτικές εικόνες.
Μια υπάλληλος Ρουμάνικης φυλακής είχε την εξής ιδέα: Να δώσει έξι ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές στις φυλακισμένες, να τους δείξει και πώς χρησιμοποιούνται σωστά (πχ: ποτέ και για κανένα λόγο ζουμ), και επέλεξε μερικές από τις καλύτερες φωτογραφίες που τραβήχτηκαν σε διάστημα δύο μηνών. Μπορείς να τις δεις εδώ. Είναι υλικό πολύ δυνατό, τις κοιτάζω και μπουρδουκλώνομαι συναισθηματικά, δεν ξέρω τι να πρωτοσκεφτώ.
Είναι σοκαριστικό το πόσες έχουν ουλές από χαρακιές στα χέρια.
Διάβασα για πρώτη φορά μια ωραία ιστορία που συνέβη το 1896 στην πόλη Κρας του Τέξας. Τα χρόνια εκείνα που λες δεν υπήρχε τηλεόραση να βλέπει ο κόσμος Τούρκικα σίριαλ, οπότε έπρεπε να κάνει κάτι για να περάσει την ώρα του, και κάποιοι έξυπνοι αποφάσισαν να στήσουν ένα υπερθέαμα με εισιτήριο πολύ φτηνό για να έρθει ο κόσμος να δει και να χαρεί και να διαφημιστεί και ο σιδηρόδρομος. Το θέαμα ήταν ότι δύο παλιά τρένα θα έτρεχαν στην ίδια ράγα καταπάνω το ένα στ’ άλλο και θα συγκρούονταν, BANG! και KAPOW! και αυτό θα ήταν το θέαμα. Οπότε μαζεύτηκε κόσμος πολύς, και τα τρένα ξαμολήθηκαν το ένα καταπά στο άλλο, και να μια φωτογραφία:
Κατά τη σύγκρουση το μπόιλερ του ενός εξερράγη και συντρίμμια εκσφενδονίστηκαν παντού και πέσαν σαν βροχή από καυτό μέταλλο στους εκατοντάδες θεατές. Πέθαναν δύο. Ωραία ιστορία, ε;
Εδώ και δύο ώρες (είναι 2:30 τη νύχτα τώρα) εδώ στα βόρεια προάστια της Αθήνας απολαμβάνουμε μια τρομερή καταιγίδα με αστρόβροντα και κεραυνόβροντα. Μέρος τους το πέρασα στο μπαλκόνι, σκανάροντας τους ουρανούς με τη φωτογραφική μηχανή. Έτσι, για πρώτη φορά στη ζωή μου τράβηξα φωτογραφία κεραυνούς. Ορίστε:
Και η καταιγίδα συνεχίζεται απτόητη, παρεμπιπτόντως.
Ναι αγαπητέ μου. Αυτό το φωτάκι κάτω δεξιά που ανεβαίνει στην άκρη λεπτού πυλώνα από ατμό είναι το διαστημικό λεωφορείο, που ταξιδεύει προς το διάστημα. Δηλαδή πόσο πιο WIN μπορεί να είναι μια φωτογραφία; Πάτα τη για μεγαλύτερο μέγεθος.