Είναι ακόμα Σεπτέμβριος, η χρονιά δεν έχει λήξει, αλλά όταν μιλάμε για περιοδικά ισχύουν τα ίδια που ισχύουν για τους προπονητές Ελληνικών ομάδων ποδοσφαίριου, κάθε μέρα που περνάει μπορεί να είναι η τελευταία, οπότε σου λέει η ASME ας βγάλουμε υποψηφιότητες για τα καλύτερα του 2010 πριν καλά καλά τελειώσει το καλοκαίρι, δεν ξέρει κανείς αν θα προλάβουμε την παρέλαση. Όπως κάθε χρόνο, ο διαγωνισμός τρέχει στο Amazon, και μπορείς να ψηφίζεις σε κάθε μία από τις 12 (!) κατηγορίες (που περιλαμβάνουν μέχρι και «best vampire cover», αν είναι δυνατόν) μέχρι το τέλος του μήνα. Τι δώρα δίνουνε; Τι άλλο: Kindle!

Σημ: Ο διαγωνισμός τρέχει από τώρα καθώς περιλαμβάνει τα καλύτερα εξώφυλλα Καλοκαίρι 2009 – Καλοκαίρι 2010. Μην ακούς τί λέω εγώ.

Μπορεί όπως κι εγώ να είσαι άνθρωπος πολυάσχολος, να μην έχεις πολύ χρόνο για χάζεμα ή χάσιμο. Μπορείς επίσης όπως κι εγώ να σου αρέσουν αυτά τα μεγάλα άρθρα, τα δημοσιογραφικά, που είναι ξερωγώ δέκα χιλιάδες λέξεις για έναν πάστορα από τον Αμερικάνικό Νότο, ή δεκαοχτώ χιλιάδες λέξεις για το παράνομο εμπόριο διαμαντιών στο Κονγκό. Τέτοιες ιστορίες, αληθινές και καλογραμμένες, που μπορείς να τις διαβάσεις σε μια καθισιά, αλλά δεν μπορείς να τις διαβάσεις στο γραφείο, κοιτάζοντας την οθόνη του γκομπιούτερ. Σου έχω ξαναγράψει για το longform.org, που συγκεντρώνει κάμποσες από δαύτες, από τα μεγαλύτερα περιοδικά του κόσμου, για να μην ψάχνεις. Σου ‘χω γράψει και γι’ αυτά τα βιβλία, που κυκλοφορούν κάθε χρόνο και περιέχουν τα καλύτερα τέτοια κείμενα της χρονιάς, τα βραβευμένα, τα τοπ οφ δε τοπ. Αλλά δεν σου έχω γράψει για τον καλύτερο τρόπο να τα διαβάζεις αυτά τα κείμενα, και αυτό ήταν παράλειψη. Γιατί καλά είναι τα περιοδικά, αλλά άντε να έχουν ένα τέτοιο μέσα στο κάθε τεύχος. Το πολύ δύο. Καλά και τα βιβλία, αλλά μια φορά το χρόνο βγαίνουν, δε φτουράνε. Και καλό και το κομπιούτερ, αλλά άντε βγάλε τα μάτια σου δυο ώρες για να διαβάσεις κάτι τέτοιο.

Ο καλύτερος τρόπος είναι άλλος: Instapaper στο iPad.

Διάβασα το εξής post του ιδρυτή του Wired Κέβιν Κέλι, ο οποίος έκανε ακριβώς την ίδια ανακάλυψη: Το Instapaper είναι ένα εργαλείο που σου επιτρέπει να bookmark (ρήμα!) τα κείμενα που θέλεις. Αφού βάλεις ένα bookmark που λέγεται «read later» στον browser σου, ψαχουλεύεις στα Ίντερνετς, βρίσκεις αυτά που σε ενδιαφέρουν (στο longform.org ή αλλού), και τα μαρκάρεις με το read later για να κάνεις αυτό που λέει: Να τα διαβάσεις αργότερα. Μετά πας στο iPad, το iPod Touch ή το iPhone και κατεβάζεις το application του Instapaper. Κάνεις log-in και νάτα τα posts που έχεις μαρκάρει, έτοιμα να τα διαβάσεις -και οffline άμα λάχει. Το πιο ωραίο είναι το εξής: Τα posts στα δείχνει «γυμνά» από διαφημίσεις και σχεδιαστικές τζιριτζάτζουλες των sites, με ωραία fonts, σαν να διαβάζεις e-book. Η εμπειρία στο iPad είναι καταπληκτική. Παρ’ όλο που το μηχανηματάκι έχει διάφορα προβλήματα στην ανάγνωση (περιγράφονται αναλυτικά εδώ), γι’ αυτή τη δουλειά είναι ό,τι πρέπει.

Το μόνο πρόβλημα (σε πολλά εισαγωγικά) που μένει είναι το να βρίσκεις υλικό για να το διαβάζεις έτσι. Ο Κέβιν Κέλι αποφάσισε να φτιάξει μια λίστα με τα καλύτερα δημοσιογραφικά κείμενα που γράφτηκαν ποτέ, για να πάρεις ιδέες και να τα instapaper (ρήμα!) για να τα διαβάσεις στο δικό σου iPad/iPhone/άντε και PC. Εγώ του πρότεινα δύο: Αυτό κι αυτό.

Αν θέλεις, μπορείς να instapaper (ρήμα!) στα Ελληνικά και κάποια από τα δικά μου.

Διαβάστε περισσότερα…

Πιθανότατα την έχεις δει ήδη: Το παιχνιδιάρικο γελάκι του Μπαράκ Ομπάμα καθώς στην οθόνη ο Μπέκαμ μορφάζει για το γκολ που έφαγε ο τερματοφύλακας της ομάδας του στο ματς με τις ΗΠΑ. Πρόσεξε καλύτερα την αντανάκλαση της οθόνης στον τραπέζι.

Fake.

Πράγμα που επισημάνθηκε εδώ, και στη συνέχεια το παραδέχτηκε και ο δημιουργός της.

Διάβασα επιτέλους (online, στο iPad, καθώς τα ΕΛΤΑ ρίχνουν φελλούς σε βαρέλια) το πολυσυζητημένο κείμενο του Τζιμ Φάλοους στον Atlantic για το πώς το Google βοηθάει τις εφημερίδες να τα βγάλουν πέρα. Είναι ένα ενδιαφέρον ανάγνωσμα, όχι τόσο δημοσιογραφικό (ο Φάλοους προβάλλει την προσωπική του γνώμη ως αξιωματική αλήθεια υπερβολικά συχνά) αλλά επειδή δείχνει γλαφυρά τον εντελώς διαφορετικό τρόπο με τον οποίο σκέπτονται οι Googlers από τους εφημεριδάδες. Κάνε ένα βήμα πίσω και δες αντικειμενικά τί περιλαμβάνει το business model μιας εφημερίδας:

“If you were starting from scratch, you could never possibly justify this business model,” Hal Varian said, in a variation on a familiar tech-world riff about the print-journalism business. “Grow trees—then grind them up, and truck big rolls of paper down from Canada? Then run them through enormously expensive machinery, hand-deliver them overnight to thousands of doorsteps, and leave more on newsstands, where the surplus is out of date immediately and must be thrown away? Who would say that made sense?” The οld-tech wastefulness of the process is obvious, but Varian added a less familiar point. Burdened as they are with these “legacy” print costs, newspapers typically spend about 15 percent of their revenue on what, to the Internet world, are their only valuable assets: the people who report, analyze, and edit the news. Varian cited a study by the industry analyst Harold Vogel showing that the figure might reach 35 percent if you included all administrative, promotional, and other “brand”-related expenses. But most of the money a typical newspaper spends is for the old-tech physical work of hauling paper around. Buying raw newsprint and using it costs more than the typical newspaper’s entire editorial staff. (The pattern is different at the two elite national papers, The New York Times and The Wall Street Journal. They each spend more on edit staff than on newsprint, which is part of the reason their brands are among the most likely to survive the current hard times.)

Χαλ Βάριαν, θεός.

Εδώ στην Ελλάδα δημόσιες υπάλληλοι κάθονται για χρόνια ενώ πληρώνονται κανονικά για να «αναθρέψουν τα παιδιά τους» -και βλέπουμε και πόσο καλά τα καταφέρνουν. Στη Σουηδία τα πράγματα γίνονται κάπως διαφορετικά.

The debate about mothers and work: it always ends—doesn’t it?—with Sweden. Oh, if America could only be like Sweden—such a humane society, with its free day care for working mothers and its government subsidies of up to $11,900 per child per year. The problem? One hates to be Mrs. Red-State Republican Bringdown, but yes … the taxes. Currently, the top marginal income-tax rate in Sweden is nearly 60 percent (down from its peak in 1979 of 87 percent). Government spending amounts to more than half of Sweden’s GDP. (And it doesn’t all go to children, given Sweden’s low fertility rate.) On the upside, government spending creates jobs: from 1970 to 1990, a whopping 75 percent of Swedish jobs created were in the public sector … providing social welfare services … almost all of which were filled by women. Uh-oh. In short, as Gilbert points out, because of the 40 percent tax rate on her husband’s job, a new mother may be forced to take that second, highly taxed job to supplement the family’s finances; in other words, she leaves her toddlers behind from eight to five (in that convenient universal day care) so she can go take care of other people’s toddlers or empty the bedpans of elderly strangers. (As Alan Wolfe has pointed out, “the Scandinavian welfare states which express so well a sense of obligation to distant strangers, are beginning to make it more difficult to express a sense of obligation to those with whom one shares family ties.”)

Κι εκεί έχουν δημόσιο -και περισσότερο απ’ το δικό μας, αλλά με πολύ διαφορετική οπτική. Το απόσπασμα προέρχεται από ένα κείμενο για το φεμινισμό από ένα Atlantic του 2008. Μη ρωτάς πού το θυμήθηκα τώρα, μεγάλη ιστορία.

Ιανουάριος 2009 – Σεπτέμβριος 2009 – Απρίλιος 2010. Διακρίνω μια εμμονή.

Σε λίγες μέρες κυκλοφορεί το διαβόητο iPad και οι εκδότες τρίβουν τα χέρια τους καθώς πιστεύουν ότι θα τους δώσει μια νέα πλατφόρμα για να αναβιώσουν την προβληματική τους αγορά. Σου έχω δείξει μερικά πρότυπα (εδώ, εδώ κι εδώ), αλλά πλέον σχεδόν όλες οι εταιρίες έχουν φτιάξει πρότυπα-βιντεάκια που δείχνουν πώς θα είναι τα περιοδικά στο αλλόκοτο φορητό μαραφέτι της Apple. Να δέκα μαζεμένα:

9) Marie Claire

Πώς είναι το περιοδικό; Έτσι. Αλλά στην οθόνη. Βαρετό και προβλέψιμο, με πρακτικά προβλήματα (όταν έχεις ανοιχτό το «σαλόνι» δεν διαβάζεται το κείμενο -είναι πολύ μικρό) αλλά εφαρμόσιμο.

Διαβάστε περισσότερα…

Να μερικά συναρπαστικα πράγματα που διάβασα στο περσινό καλοκαιρινό τεύχος του Atlantic (έχω μείνει λίγο πίσω στο διάβασμα), το οποίο ήταν αφιερωμένο σε «ιδέες που θα αλλάξουν τον κόσμο:

Γιατί πρέπει να αγκαλιάσουμε -και να θεσμοθετήσουμε- την οικονομική μετανάστευση.
Γιατί πρέπει να καταργηθούν όλοι οι φόροι εκτός από έναν -ή τουλάχιστον να καταργηθεί ένας.
Πώς μπορεί να λυθεί το πρόβλημα της υπερθέρμανσης του πλανήτη αύριο -και γιατί αυτή η λύση τρομοκρατεί πολύ κόσμο.
Πώς μπορεί η τεχνολογία να μας κάνει πιο έξυπνους σήμερα -και γιατί θα πρέπει να την αφήσουμε.
Πώς αντέχει το Newsweek και αναπτύσσεται την ώρα που τα περιοδικά παγκοσμίως καταρρέουν.

Όλα έχουν να κάνουν περισσότερο με την Αμερικάνικη πραγματικότητα, αλλά το νόημα είναι διεθνές.

Τη δεκαετία του 1930 ερευνητές άρχισαν να μελετούν τη σωματική και ψυχολογική εξέλιξη περίπου 280 φοιτητών του Χάρβαρντ. Η έρευνα συνεχίστηκε για δεκαετίες και συνεχίζεται ακόμα, και έχει ήδη δώσει μοναδικά συμπεράσματα για τη ζωή και την ευτυχία. Το Atlantic φιλοξένησε ένα σχετικό στόρι αναφέροντας κάμποσα από αυτά. Το εντυπωσιακό είναι το εξής: Δεν υπάρχει κανείς από τους συμμετέχοντες που να έζησε μια ήρεμη ζωή χωρίς μικρές ή μεγάλες δυστυχίες και προβλήματα. Ακόμα και οι αντικειμενικά «ευτυχισμένοι» πέρασαν μεγάλα ζόρια. Κάθε μία από τις ζωές των ανθρώπων αυτών περιέχει αρκετό δράμα για να γεμίσει ταινίες και βιβλία, και αυτή η συνειδητοποίηση σου δίνει μια αρκετά καλή προοπτική για την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης ύπαρξης. Διάβασε το συναρπαστικό άρθρο, και δες και το βίντεο που ετοίμασαν οι του Atlantic.

Ωραίο trivia: Ο φάκελος ενός από τους 280 θα παραμείνει απόρρητος μέχρι το 2040 -ήταν ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζον Φ. Κένεντι.

Ένα από τα προβλήματα στην Ελληνική δημοσιογραφία, όχι το μεγαλύτερο, αλλά σημαντικό, είναι ότι δεν υπάρχει κανένας που θα σε μάθει να γράφεις. Δεν υπάρχουν μαθήματα, δεν υπάρχουν σχολές. Δεν ξέρω τι μαθαίνουν τα πιτσιρίκια στις σχολές δημοσιογραφίας (επειδή έχω γνωρίσει πολλά κι έχω κάνει interview σε κάμποσα τείνω να πιστέψω πως δε μαθαίνουν τίποτα) αλλά σίγουρα δεν μαθαίνουν να γράφουν. Όλοι οι δημοσιογράφοι που διαβάζεις και σου αρέσουν μάθανε να γράφουν καλά από μόνοι τους. Αν τώρα εσύ θέλεις όταν μεγαλώσεις να γίνεις δημοσιογράφος και να γράφεις σε περιοδικά (ατύχησες, γιατί στο μέλλον δεν θα υπάρχουν περιοδικά, αλλά έστω ότι είσαι αγύριστο κεφάλι, θες να μάθεις να γράφεις έτσι για να γράφεις στο Ίντερνετ, ή κάτι τέτοιο), τί μπορείς να κάνεις για να βοηθηθείς; Αγόρασε αυτά τα βιβλία.

Ο μόνος τρόπος για να μάθεις πώς γράφεται το σωστό άρθρο περιοδικού είναι με ώσμωση: Διαβάζοντας πολλά καλά άρθρα περιοδικών, κι ό,τι καταλάβεις κατάλαβες. Τα καλύτερα άρθρα περιοδικών γράφονται στις ΗΠΑ, και τα καλύτερα των καλύτερων βραβεύονται κάθε χρόνο από την αρμόδια ένωση, και κυκλοφορούν σε ένα βιβλίο που βγαίνει κάθε χρόνο. (Για λόγους που αντιλαμβάνεσαι, ζηλεύω θανάσιμα και την Ένωσή τους και τα βραβεία τους).

Αυτό το βιβλίο είναι μια καλή αρχή. Έχουν κυκλοφορήσει δέκα τόμοι για τα τελευταία δέκα χρόνια, και είναι όλοι καταπληκτικά αναγνώσματα, όχι μόνο για όσους θέλουν να γράψουν, αλλά και γι’ αυτούς που αγαπούν τα μεγάλα δημοσιογραφικά κείμενα με ωραία γλώσσα, στρωτή δομή και συναρπαστικό περιεχόμενο. Διάβασε τη λίστα με τα καλύτερα του περσινού τόμου και τι είχα γράψει για τον προπέρσινο.

Να και ένα βίντεο που έφτιαξε η συγκεκριμένη ένωση για τη δεκαετία που πέρασε όπως παρουσιάστηκε από τα εξώφυλλα περιοδικών. Σκέψου: σε 10 χρόνια πιθανότατα δεν θα υπάρξει τέτοιο βιντεάκι.

Ετούτο εδώ το πανέμορφο concept το έφτιαξαν οι designers της Berg για την Bonnier (Popular Science, Parenting κα), και δείχνει άλλη μια ιδέα για τα «ψηφιακά περιοδικά» που θα κυκλοφορούν σε tablets που δεν υπάρχουν ακόμη. Σου έδειξα τις προάλλες κι αυτή τη μορφή από το Sports Illustrated. Δες το βίντεο προσεκτικά και μετά μπες εντός για να σου εξηγήσω γιατί πρόκειται για μια ιδέα ανεδαφική, που δεν έχει τύχη και είναι «κολλημένη» στο παρελθόν.

Διαβάστε περισσότερα…

Το Paste έχει μια λίστα με τα 20 καλύτερα περιοδικά των ’00s, όπως τα φαντάστηκε, και είναι αρκετά αλλοπρόσαλλη. Αν αγνοήσεις κάτι τίτλους για μουσική κάντρι και κάποια πολύ μικρά περιοδικά, διαπιστώνεις ότι δεν ήταν καμιά ιδιαίτερα δημιουργική δεκαετία για τον κλάδο. Και τα περιοδικά που παίρνω με συνδρομές είναι όλα στο Top-7, αλλά το Esquire στο #2; Το Wired #1; Το αμερικάνικο Esquire είναι ένα φάντασμα του παλιού εαυτού του, τα περισσότερα τεύχη του δεν είναι αδιάφορα, είναι κακά. Το δε Wired το καταβροχθίζω ακόμα, αλλά πάσχει από κάτι πολύ σοβαρό: Ασχολείται με το μέλλον, και έχει πέσει τόσες φορές έξω μέχρι τώρα, που διαβάζεται τουριστικά, όχι χρηστικά. Άσε που ήταν από τα μεγαλύτερα παπαγαλάκια της φούσκας των αρχών της δεκαετίας. Μπορεί να ήταν το «νέο» ή το «συναρπαστικό στα ’90s -αλλά σίγουρα δεν ήταν το καλύτερο ή το σημαντικότερο περιοδικό αυτής που λήγει. Το New Yorker, ελλείψει ανταγωνισμού, θα έπρεπε να βρίσκεται σ’ αυτή τη θέση. Και το ερώτημα είναι: Θα υπάρχουν περιοδικά στη δύση του 2019;

Σε πρόσφατο άρθρο του το περιοδικό Atlantic αναφέρθηκε σε ένα πολύ ενδιαφέρον φαινόμενο στην Ιαπωνία: Οι γυναίκες έχουν σταματήσει να αγοράζουν προϊόντα από πολυτελείς και πανάκριβες φίρμες όπως η Prada και η  Louis Vuitton και αντιμετωπίζουν τα οικονομικά τους πλέον με μεγαλύτερη υπευθυνότητα. Φταίει η κρίση, βεβαίως, αλλά με έμμεσο τρόπο: Απλά αποτελεί το άλλοθι για τη μετάβαση από τη μόδα υπερκατανάλωσης πολυτελών δυτικών προϊόντων στις προηγούμενες δεκαετίες της ευμάρειας, στην σημερινή μόδα του πιο προσωπικού και ανώνυμου στυλ, που εκφράζεται κυρίως από τις πιτσιρίκες στα 20+. Με άλλα λόγια, δεν είναι της μόδας στην Ιαπωνία να φοράς Hermes και D&G πια.

Αυτό είναι ένα φαινόμενο που εμφανίζεται σιγά σιγά και στο δυτικό κόσμο, αλλά από άλλη αφετηρία. Καθώς τις τελευταίες δεκαετίες πολλά χρήματα έφταναν σε πολλές κοινωνικές τάξεις, το «exclusive» των προϊόντων πολυτελείας διηθήθηκε και αλλοιώθηκε με αποτέλεσμα να βλέπεις ανθρώπους που δεν έχουν τελειώσει το δημοτικό να κάθονται πρώτο τραπέζι στα μπουζούκια φασκιωμένοι απ’ την κορφή ως τα νύχια στο tartan του Burberry. Οι συνδικαλίστριες της Ολυμπιακής κυκλοφορούν με τσάντες Louis Vuitton, και οι μπουτίκ στο Παρίσι και το Μιλάνο είναι αποκλειστικά γεμάτες με Άραβες και Ρώσους. Ήρθε και η οικονομική κρίση και έδεσε το γλυκό: Οι φίρμες αυτές πλέον δεν απευθύνονται σε καμία ελίτ, αλλά σε ανθρώπους με πολλά λεφτά -κι αυτό το κλαμπ αφ’ ενός πια είναι πολυμελές και ετερόκλητο, αφ’ ετέρου τραβάει και ζόρια, με αποτέλεσμα μόνο αυτοί που έχουν χαμηλή ευφυία ή αισθητική να εξακολουθούν να τις προτιμούν. Οι Ιάπωνες, παραδοσιακά σημαντικοί καταναλωτές αυτών των προϊόντων, δεν ανήκουν πια στην κατηγορία. Οι Έλληνες, από την άλλη, αντέχουν. Επιμένουν, γερά, μαζί με τους Άραβες και τους Ρώσους.

Η 20χρονη Νέντα στεκόταν στην άκρη του δρόμου με τον πατέρα της όταν την πυροβόλησαν οι μπασίτζ. Πέθανε στο δρόμο μέσα σε δύο λεπτά. Η εικόνα της που ξεψυχάει έκανε το γύρο του κόσμου μέσα σε δευτερόλεπτα χάρη στο YouTube (δες εδώ, αλλά προσοχή -είναι πολύ σκληρό βίντεο), και το όνομά της έγινε αμέσως trending topic στο Twitter.

Κάτι ενδιαφέρον: Την ιστορία έβγαλε ένας δημοσιογράφος «παραδοσιακού» μέσου, ο Άντριου Σάλιβαν του περιοδικού Atlantic. Στο blog του, που είμαι μια από τις καλύτερες πηγές για πληροφόρηση για τα όσα συμβαίνουν στο Ιράν.

Αυτό είναι το email που του έστειλαν:

«At 19:05 June 20th Place: Karekar Ave., at the corner crossing Khosravi St. and Salehi st. A young woman who was standing aside with her father watching the protests was shot by a basij member hiding on the rooftop of a civilian house. He had clear shot at the girl and could not miss her. However, he aimed straight her heart.

I am a doctor, so I rushed to try to save her. But the impact of the gunshot was so fierce that the bullet had blasted inside the victim’s chest, and she died in less than 2 minutes. The protests were going on about 1 kilometers away in the main street and some of the protesting crowd were running from tear gass used among them, towards Salehi St.

The film is shot by my friend who was standing beside me. Please let the world know.»

Όπως ξέρεις αν είσαι συχνός επισκέπτης, διαβάζω πολλά ξένα περιοδικά, και κάθε χρόνο αγοράζω ένα βιβλιαράκι που λέγεται «The Best American Magazine Writing», το οποίο περιέχει μερικά από τα καλύτερα άρθρα της χρονιάς που πέρασε, όπως τα ψήφισαν τα μέλη της American Society of Magazine Editors. Το βιβλίο με τα καλύτερα του 2007 (που κυκλοφόρησε το Νοέμβριο του ‘08) μόλις το τελείωσα, και έχω εδώ να σου προτείνω δέκα σπουδαία άρθρα να διαβάσεις από αυτό. Ναι, μπορείς να τα βρεις σχεδόν όλα στο Ίντερνετ. Με σειρά απόλαυσης:

10. Babes In The Woods (της Κέιτλιν Φλάναγκαν, από το Atlantic). Πώς βλέπουν οι μεσήλικες τα social networks που «απειλούν τα παιδιά μας;».
9. Present at the Creation (του Μάθιου Σκάλι, από το Atlantic). Ένας από τους συγγραφείς των λόγων του Τζορτζ Μπους γράφει πώς ένας άλλος από τους συνεργάτες του συνωμότησε για να κερδίσει όλο το credit.
8. Everybody Sucks (της Βανέσας Γρηγοριάδη, του New York). Ένα άρθρο για το Gawker, το hip κουτσομπολίστικο site της Νέας Υόρκης.
7. China’s Instant Cities (του Πίτερ Χέσλερ, από το National Geographic). Πώς δυο Κινέζοι επιχειρηματίες έφτιαξαν ένα εργοστάσιο -και το πραγματικό πρόσωπο του σύγχρονου Κινέζικου καπιταλισμού.
6. Out In The Cold (του Μάικ Κέσλερ, από το 5280, ένα περιοδικό του Ντένβερ). Η προσπάθεια των καρκινοπαθών πρώην εργαζομένων σε ένα εργοστάσιο κατασκευής ατομικών βομβών στο Ντένβερ να πάρουν από το κράτος την αποζημίωση που δικαιούνται.
5. I am Joe’s prostate -PDF link- (του Τόμας Κένεντι, από το New Letters). O συγγραφέας περιγράφει την εξαντλητική διαδικασία εξετάσεων, βιοψιών, εγχειρήσεων και αγωνίας στη μάχη της διάγνωσης του καρκίνου στον προστάτη του.
4. Specialist Town Takes His Case To Washington (του Τζόσουα Κορς, από το The Nation). Με αφορμή την ιστορία ενός βετεράνου του Ιράκ, ο συντάκτης ανακάλυψε πως 22.500 στρατιώτες που πολέμησαν εκεί αποτάχθηκαν με το χαρακτηρισμό «διαταραχή προσωπικότητας», ώστε το κράτος να μην είναι αναγκασμένο να τους παρέχει αποζημίωση και ιατρική βοήθεια. Χάρη στο ρεπορτάζ έγιναν κινήσεις για να διορθωθεί η αδικία.
3. City of Fear (του Γουίλιαμ Λανγκεγουίσε, από το Vanity Fair). Πώς το Σάο Πάουλο και άλλες πόλεις της Βραζιλίας έχουν πέσει στα χέρια μιας σκοτεινής πολυκέφαλης συμμορίας/οργάνωσης, που ξεκίνησε τη δράση της από τις φυλακές.
2. You Have Thousands of Angels Around You (της Πέιτζ Γουίλιαμς, από το Atlanta -το μόνο που δεν υπάρχει online). Η απίστευτη, πολύ συγκινητική ιστορία ενός κοριτσιού από το Μπουρούντι, που γλίτωσε από τη φρίκη του εμφυλίου, είδε την οικογένειά της να δολοφονείται, κι έφτασε στις ΗΠΑ, όπου μια οικογένεια την υιοθέτησε.
1. Pat Dollard’s War On Hollywood (του Έβαν Ράιτ, από το Vanity Fair). Ένα απίστευτο προφίλ του μάνατζερ του Χόλιγουντ Πατ Ντόλαρντ, και της κατρακύλας του στην παράνοια, που τον οδήγησε με μια κάμερα στο Ιράκ, για να φτιάξει ένα ντοκιμαντέρ. Ο συντάκτης έζησε μαζί του για πολλούς μήνες, και περιγράφει με εκπληκτικές λεπτομέρειες την αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά του και τη σχέση του με τα ναρκωτικά. Καταπληκτικό ανάγνωσμα.