Ετούτες τις δύσκολες στιγμές, είναι ωραίο να χαζεύεις από τα ζόρια διαβάζοντας ωραία και καλογραμμένα πράγματα από τα παγκόσμια ίντερνετς. Να τρία:

1. Η Ιστορία Του Groupon (από το Business Insider)

Η εταιρία που γέννησε ένα σωρό κλώνους (μπόλικες ντουζίνες και στη χώρα μας) είναι μια πολύ αλλόκοτη εταιρία, που δε μοιάζει με κανένα άλλο startup παρόμοιου μεγέθους. Και, απ’ ό,τι φαίνεται, δεν είναι καν κερδοφόρα.

Groupon actually lost $413 million in 2010.

Diving into the S-1, it turned out that Groupon only considered itself profitable because it used a peculiar accounting metric of its own creation — adjusted consolidated segment operating income, or ACSOI. Basically, Groupon was taking the money it was spending on advertising to acquire new subscribers to its email and not counting that money as a quarterly, recurring expense — but as a one-time, capital expense, the way Google might account for the cost of building a new server farm. Groupon was saying that ACSOI helped it figure out the ratio between the amount of money it needed to spend on marketing to acquire a subscriber and how much that subscriber would be worth to the company over the long haul. But marketing expenses are not typically accounted for this way, and people looked at Groupon as though it were trying to pull a fast one.

Διαβάστε περισσότερα…

Ο Αλέξης Μαντριγκάλ του Atlantic κάθισε κι έβαλε κάτω τα νούμερα και υπολόγισε χοντρικά ποιο είναι το κόστος του Angry Birds σε χαμένες εργατοώρες στις ΗΠΑ. Είναι τόσο:

Ενάμισι δισεκατομμύρια δολάρια!

Αν νομίζεις ότι εσύ έχεις προβλήματα, μάθε ότι το 40% του πληθυσμού της Γης δεν έχει πού να κάνει τα κακά του. Αυτό είναι πρόβλημα φίλε μου. Το ίδρυμα του Μπρους Γουέιν Μπιλ Γκέιτς έχει βάλει σκοπό να σκαρώσει ένα νέο τύπο τουαλέτας που να μη σπαταλά τόσο νερό, να μη χρειάζεται τόσο δαπανηρές υδραυλικές εγκαταστάσεις και να εξασφαλίζει μιαν ανέμελη και υγιεινή αφόδευση σε κάθε άνθρωπο.

Είναι ένα πολύ σημαντικό θέμα, αλλά για κάποιο λόγο βρίσκω το βιντεάκι, πως να το πω, disturbing.

Δηλαδή, «let’s get our shit together»; Σοβαρά;

Κρυφά την περίμενες αυτή τη στιγμή εδώ και μερικές ώρες, από τότε που πρωτοάκουσες για το τρομακτικό τσουνάμι που χτύπησε την Ιαπωνία (και σιγά σιγά χτυπά κι άλλες ακτές του Ειρηνικού) μετά από τον τρομακτικό 8.9: Φωτογραφίες. Εν προκειμένω, 33 φοβερές εικόνες συγκεντρωμένες στο InFocus.

Δες και το βίντεο από το σεισμό στο σούπερ μάρκετ, κι άλλα ανατριχιαστικά βίντεο από το τσουνάμι.

Το Atlantic Wire έχει μια ωραία στήλη με συνεντευξούλες στελεχών της ιντερνετοβιομηχανίας, με κοινό θέμα το τί διαβάζουν στην καθημερινότητά τους. Διάφοροι ενδιαφέροντες έχουν απαντήσει στο παρελθόν (δες τον Νικ Ντέντον του Gawker, ή τον Κρις Άντερσον του Wired). Τις προάλλες η στήλη φιλοξένησε τα αναγνώσματα του Έρικ Σμιντ, αφεντικού του Google (για λίγο ακόμα).

I read the New York Times and Wall Street Journal every day, both the paper edition and the web edition (depending on where I am and how much time I have) because there’s no better way to learn what you need to know for your day.

Εχτές ακύρωσα τη συνδρομή μου σε ένα καλό μηνιαίο περιοδικό που έπαιρνα εδώ και μερικά χρόνια, το Atlantic. Η αφορμή ήταν ότι μου ερχόταν αραιά και πού, όλο κάπου χανόταν, αλλά ο αληθινός λόγος ήταν πως και τα τεύχη που έρχονταν δεν προλάβαινα να τα διαβάσω. Γιατί δεν διαβάζω καθόλου περιοδικά πια -τα έχω εξηγήσει αυτά. Και βέβαια στο iPad, όπου πλέον κοιτάζω τις ώρες που παλιά κοίταζα τα περιοδικά, δεν διαβάζω apps περιοδικών (maglets, όπως τα λέει ο παρακάτω), για κάποιους από τους ίδιους λόγους για τους οποίους τα περιοδικά στο iPad έχουν ήδη αποτύχει. Ετούτο το άρθρο τα λέει απλά, σταράτα, και ολόσωστα.

Think about it – what do you do nowadays on a long train journey or in the doctor’s waiting room? Read a magazine or check your email/Twitter feed? And when people pick up their iPads, they can either tap on a maglet app, or instead read their email, video, games, Twitter, the web… Both in the tablet and the real worlds, magazines no longer have the benefit of being at the centre of our cultural lives. They have to work harder than ever to grab our attention and force their way into our habits, a task that’s all the harder when they reside on a fully connected device that contains the latest news from thirty seconds ago, as compared to a magazine article commissioned and written two months ago. There’s a lot that an iPad can do, and maglets currently occupy a very small shack on the very edge of tablet main street.

Πλέον στο σπίτι μου έρχεται μόνο το Wired. Όχι για πολύ ακόμα.

Διαβάστε περισσότερα…

Λοιπόν, εδώ κάποιος λιγότερο ψύχραιμος θα ξεκινούσε ετούτο εδώ το κείμενο με ένα «I TOLD YOU SO» τεράστιο και κεφαλαίο. Όχι εγώ. Δεν έχω κρύψει την επιφυλακτικότητά μου για την ιδέα «περιοδικά στο iPad» -και την ψιλο-απέχθειά μου για όλα τα πρώτα δείγματα της κατηγορίας- αλλά κρατώ στάση ταπεινότητας και αναμονής μπροστά στα νέα στοιχεία που υποστηρίζουν πως οι πωλήσεις των iPad περιοδικών στις ΗΠΑ κατακρημνίζονται μήνα με το μήνα. Αν και είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι αυτό το μοντέλο, με τις «κλειστές» εφαρμογές και τις in-app αγορές «τευχών» είναι καταδικασμένο να αποτύχει τα επόμενα χρόνια, εξακολουθώ να πιστεύω ότι βραχυπρόθεσμα μπορεί να φτουρήσει -έστω σε κάποιες μεμονωμένες περιπτώσεις. Υπάρχει ένας παράγοντας, βλέπεις, αρκετά κρίσιμος: Οι συνδρομές. Οι Αμερικάνοι έχουν συνηθίσει να παίρνουν τα περιοδικά τους πάρα πολύ φτηνά με συνδρομές, κι αυτό το εμπορικό μοντέλο μέχρι τώρα δεν έχει μετακομίσει στο iPad (λόγω της πολιτικής της Apple). Αν κάποια στιγμή αυτό συμβεί, και μπορείς για παράδειγμα να γράφεσαι συνδρομητής στο Wired για 15 ευρώ το χρόνο, αρκετός κόσμος μπορεί και να το κάνει, και για κάποιο χρονικό διάστημα μπορεί κάτι να βγει έτσι.

Βέβαια, αυτός ο κόσμος θα είναι οι παλιοί, όπως εγώ, που έχουν συνηθίσει να διαβάζουν περιοδικά. Οι άλλοι, οι πιο καινούριοι, και όλοι οι καινούριοι που θα έρχονται στο μέλλον, δεν πρόκειται να μπουν καν στη διαδικασία: Θα συνεχίσουν να διαβάζουν κείμενα στο Instapaper και στο Flipboard και στον Safari, μην μπορώντας να κατανοήσουν τη χρησιμότητα των κλειδωμένων «πακέτων» κειμένων, φωτογραφιών και βίντεο μεγέθους εκατοντάδων MB που πρέπει να τα αγοράσεις και που περιέχουν αντίστοιχο -και σε μερικές περιπτώσεις ακριβώς το ίδιο- περιεχόμενο μ’ αυτό που υπάρχει τσάμπα στο Ίντερνετ.

Το μέλλον, απ’ ό,τι φαίνεται, είναι αλλού.

Διαβάστε περισσότερα…

Είναι ακόμα Σεπτέμβριος, η χρονιά δεν έχει λήξει, αλλά όταν μιλάμε για περιοδικά ισχύουν τα ίδια που ισχύουν για τους προπονητές Ελληνικών ομάδων ποδοσφαίριου, κάθε μέρα που περνάει μπορεί να είναι η τελευταία, οπότε σου λέει η ASME ας βγάλουμε υποψηφιότητες για τα καλύτερα του 2010 πριν καλά καλά τελειώσει το καλοκαίρι, δεν ξέρει κανείς αν θα προλάβουμε την παρέλαση. Όπως κάθε χρόνο, ο διαγωνισμός τρέχει στο Amazon, και μπορείς να ψηφίζεις σε κάθε μία από τις 12 (!) κατηγορίες (που περιλαμβάνουν μέχρι και «best vampire cover», αν είναι δυνατόν) μέχρι το τέλος του μήνα. Τι δώρα δίνουνε; Τι άλλο: Kindle!

Σημ: Ο διαγωνισμός τρέχει από τώρα καθώς περιλαμβάνει τα καλύτερα εξώφυλλα Καλοκαίρι 2009 – Καλοκαίρι 2010. Μην ακούς τί λέω εγώ.

Μπορεί όπως κι εγώ να είσαι άνθρωπος πολυάσχολος, να μην έχεις πολύ χρόνο για χάζεμα ή χάσιμο. Μπορείς επίσης όπως κι εγώ να σου αρέσουν αυτά τα μεγάλα άρθρα, τα δημοσιογραφικά, που είναι ξερωγώ δέκα χιλιάδες λέξεις για έναν πάστορα από τον Αμερικάνικό Νότο, ή δεκαοχτώ χιλιάδες λέξεις για το παράνομο εμπόριο διαμαντιών στο Κονγκό. Τέτοιες ιστορίες, αληθινές και καλογραμμένες, που μπορείς να τις διαβάσεις σε μια καθισιά, αλλά δεν μπορείς να τις διαβάσεις στο γραφείο, κοιτάζοντας την οθόνη του γκομπιούτερ. Σου έχω ξαναγράψει για το longform.org, που συγκεντρώνει κάμποσες από δαύτες, από τα μεγαλύτερα περιοδικά του κόσμου, για να μην ψάχνεις. Σου ‘χω γράψει και γι’ αυτά τα βιβλία, που κυκλοφορούν κάθε χρόνο και περιέχουν τα καλύτερα τέτοια κείμενα της χρονιάς, τα βραβευμένα, τα τοπ οφ δε τοπ. Αλλά δεν σου έχω γράψει για τον καλύτερο τρόπο να τα διαβάζεις αυτά τα κείμενα, και αυτό ήταν παράλειψη. Γιατί καλά είναι τα περιοδικά, αλλά άντε να έχουν ένα τέτοιο μέσα στο κάθε τεύχος. Το πολύ δύο. Καλά και τα βιβλία, αλλά μια φορά το χρόνο βγαίνουν, δε φτουράνε. Και καλό και το κομπιούτερ, αλλά άντε βγάλε τα μάτια σου δυο ώρες για να διαβάσεις κάτι τέτοιο.

Ο καλύτερος τρόπος είναι άλλος: Instapaper στο iPad.

Διάβασα το εξής post του ιδρυτή του Wired Κέβιν Κέλι, ο οποίος έκανε ακριβώς την ίδια ανακάλυψη: Το Instapaper είναι ένα εργαλείο που σου επιτρέπει να bookmark (ρήμα!) τα κείμενα που θέλεις. Αφού βάλεις ένα bookmark που λέγεται «read later» στον browser σου, ψαχουλεύεις στα Ίντερνετς, βρίσκεις αυτά που σε ενδιαφέρουν (στο longform.org ή αλλού), και τα μαρκάρεις με το read later για να κάνεις αυτό που λέει: Να τα διαβάσεις αργότερα. Μετά πας στο iPad, το iPod Touch ή το iPhone και κατεβάζεις το application του Instapaper. Κάνεις log-in και νάτα τα posts που έχεις μαρκάρει, έτοιμα να τα διαβάσεις -και οffline άμα λάχει. Το πιο ωραίο είναι το εξής: Τα posts στα δείχνει «γυμνά» από διαφημίσεις και σχεδιαστικές τζιριτζάτζουλες των sites, με ωραία fonts, σαν να διαβάζεις e-book. Η εμπειρία στο iPad είναι καταπληκτική. Παρ’ όλο που το μηχανηματάκι έχει διάφορα προβλήματα στην ανάγνωση (περιγράφονται αναλυτικά εδώ), γι’ αυτή τη δουλειά είναι ό,τι πρέπει.

Το μόνο πρόβλημα (σε πολλά εισαγωγικά) που μένει είναι το να βρίσκεις υλικό για να το διαβάζεις έτσι. Ο Κέβιν Κέλι αποφάσισε να φτιάξει μια λίστα με τα καλύτερα δημοσιογραφικά κείμενα που γράφτηκαν ποτέ, για να πάρεις ιδέες και να τα instapaper (ρήμα!) για να τα διαβάσεις στο δικό σου iPad/iPhone/άντε και PC. Εγώ του πρότεινα δύο: Αυτό κι αυτό.

Αν θέλεις, μπορείς να instapaper (ρήμα!) στα Ελληνικά και κάποια από τα δικά μου.

Διαβάστε περισσότερα…

Πιθανότατα την έχεις δει ήδη: Το παιχνιδιάρικο γελάκι του Μπαράκ Ομπάμα καθώς στην οθόνη ο Μπέκαμ μορφάζει για το γκολ που έφαγε ο τερματοφύλακας της ομάδας του στο ματς με τις ΗΠΑ. Πρόσεξε καλύτερα την αντανάκλαση της οθόνης στον τραπέζι.

Fake.

Πράγμα που επισημάνθηκε εδώ, και στη συνέχεια το παραδέχτηκε και ο δημιουργός της.

Διάβασα επιτέλους (online, στο iPad, καθώς τα ΕΛΤΑ ρίχνουν φελλούς σε βαρέλια) το πολυσυζητημένο κείμενο του Τζιμ Φάλοους στον Atlantic για το πώς το Google βοηθάει τις εφημερίδες να τα βγάλουν πέρα. Είναι ένα ενδιαφέρον ανάγνωσμα, όχι τόσο δημοσιογραφικό (ο Φάλοους προβάλλει την προσωπική του γνώμη ως αξιωματική αλήθεια υπερβολικά συχνά) αλλά επειδή δείχνει γλαφυρά τον εντελώς διαφορετικό τρόπο με τον οποίο σκέπτονται οι Googlers από τους εφημεριδάδες. Κάνε ένα βήμα πίσω και δες αντικειμενικά τί περιλαμβάνει το business model μιας εφημερίδας:

“If you were starting from scratch, you could never possibly justify this business model,” Hal Varian said, in a variation on a familiar tech-world riff about the print-journalism business. “Grow trees—then grind them up, and truck big rolls of paper down from Canada? Then run them through enormously expensive machinery, hand-deliver them overnight to thousands of doorsteps, and leave more on newsstands, where the surplus is out of date immediately and must be thrown away? Who would say that made sense?” The οld-tech wastefulness of the process is obvious, but Varian added a less familiar point. Burdened as they are with these “legacy” print costs, newspapers typically spend about 15 percent of their revenue on what, to the Internet world, are their only valuable assets: the people who report, analyze, and edit the news. Varian cited a study by the industry analyst Harold Vogel showing that the figure might reach 35 percent if you included all administrative, promotional, and other “brand”-related expenses. But most of the money a typical newspaper spends is for the old-tech physical work of hauling paper around. Buying raw newsprint and using it costs more than the typical newspaper’s entire editorial staff. (The pattern is different at the two elite national papers, The New York Times and The Wall Street Journal. They each spend more on edit staff than on newsprint, which is part of the reason their brands are among the most likely to survive the current hard times.)

Χαλ Βάριαν, θεός.

Εδώ στην Ελλάδα δημόσιες υπάλληλοι κάθονται για χρόνια ενώ πληρώνονται κανονικά για να «αναθρέψουν τα παιδιά τους» -και βλέπουμε και πόσο καλά τα καταφέρνουν. Στη Σουηδία τα πράγματα γίνονται κάπως διαφορετικά.

The debate about mothers and work: it always ends—doesn’t it?—with Sweden. Oh, if America could only be like Sweden—such a humane society, with its free day care for working mothers and its government subsidies of up to $11,900 per child per year. The problem? One hates to be Mrs. Red-State Republican Bringdown, but yes … the taxes. Currently, the top marginal income-tax rate in Sweden is nearly 60 percent (down from its peak in 1979 of 87 percent). Government spending amounts to more than half of Sweden’s GDP. (And it doesn’t all go to children, given Sweden’s low fertility rate.) On the upside, government spending creates jobs: from 1970 to 1990, a whopping 75 percent of Swedish jobs created were in the public sector … providing social welfare services … almost all of which were filled by women. Uh-oh. In short, as Gilbert points out, because of the 40 percent tax rate on her husband’s job, a new mother may be forced to take that second, highly taxed job to supplement the family’s finances; in other words, she leaves her toddlers behind from eight to five (in that convenient universal day care) so she can go take care of other people’s toddlers or empty the bedpans of elderly strangers. (As Alan Wolfe has pointed out, “the Scandinavian welfare states which express so well a sense of obligation to distant strangers, are beginning to make it more difficult to express a sense of obligation to those with whom one shares family ties.”)

Κι εκεί έχουν δημόσιο -και περισσότερο απ’ το δικό μας, αλλά με πολύ διαφορετική οπτική. Το απόσπασμα προέρχεται από ένα κείμενο για το φεμινισμό από ένα Atlantic του 2008. Μη ρωτάς πού το θυμήθηκα τώρα, μεγάλη ιστορία.

Ιανουάριος 2009 – Σεπτέμβριος 2009 – Απρίλιος 2010. Διακρίνω μια εμμονή.

Σε λίγες μέρες κυκλοφορεί το διαβόητο iPad και οι εκδότες τρίβουν τα χέρια τους καθώς πιστεύουν ότι θα τους δώσει μια νέα πλατφόρμα για να αναβιώσουν την προβληματική τους αγορά. Σου έχω δείξει μερικά πρότυπα (εδώ, εδώ κι εδώ), αλλά πλέον σχεδόν όλες οι εταιρίες έχουν φτιάξει πρότυπα-βιντεάκια που δείχνουν πώς θα είναι τα περιοδικά στο αλλόκοτο φορητό μαραφέτι της Apple. Να δέκα μαζεμένα:

9) Marie Claire

Πώς είναι το περιοδικό; Έτσι. Αλλά στην οθόνη. Βαρετό και προβλέψιμο, με πρακτικά προβλήματα (όταν έχεις ανοιχτό το «σαλόνι» δεν διαβάζεται το κείμενο -είναι πολύ μικρό) αλλά εφαρμόσιμο.

Διαβάστε περισσότερα…

Να μερικά συναρπαστικα πράγματα που διάβασα στο περσινό καλοκαιρινό τεύχος του Atlantic (έχω μείνει λίγο πίσω στο διάβασμα), το οποίο ήταν αφιερωμένο σε «ιδέες που θα αλλάξουν τον κόσμο:

Γιατί πρέπει να αγκαλιάσουμε -και να θεσμοθετήσουμε- την οικονομική μετανάστευση.
Γιατί πρέπει να καταργηθούν όλοι οι φόροι εκτός από έναν -ή τουλάχιστον να καταργηθεί ένας.
Πώς μπορεί να λυθεί το πρόβλημα της υπερθέρμανσης του πλανήτη αύριο -και γιατί αυτή η λύση τρομοκρατεί πολύ κόσμο.
Πώς μπορεί η τεχνολογία να μας κάνει πιο έξυπνους σήμερα -και γιατί θα πρέπει να την αφήσουμε.
Πώς αντέχει το Newsweek και αναπτύσσεται την ώρα που τα περιοδικά παγκοσμίως καταρρέουν.

Όλα έχουν να κάνουν περισσότερο με την Αμερικάνικη πραγματικότητα, αλλά το νόημα είναι διεθνές.