Τη δεκαετία του 1930 ερευνητές άρχισαν να μελετούν τη σωματική και ψυχολογική εξέλιξη περίπου 280 φοιτητών του Χάρβαρντ. Η έρευνα συνεχίστηκε για δεκαετίες και συνεχίζεται ακόμα, και έχει ήδη δώσει μοναδικά συμπεράσματα για τη ζωή και την ευτυχία. Το Atlantic φιλοξένησε ένα σχετικό στόρι αναφέροντας κάμποσα από αυτά. Το εντυπωσιακό είναι το εξής: Δεν υπάρχει κανείς από τους συμμετέχοντες που να έζησε μια ήρεμη ζωή χωρίς μικρές ή μεγάλες δυστυχίες και προβλήματα. Ακόμα και οι αντικειμενικά «ευτυχισμένοι» πέρασαν μεγάλα ζόρια. Κάθε μία από τις ζωές των ανθρώπων αυτών περιέχει αρκετό δράμα για να γεμίσει ταινίες και βιβλία, και αυτή η συνειδητοποίηση σου δίνει μια αρκετά καλή προοπτική για την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης ύπαρξης. Διάβασε το συναρπαστικό άρθρο, και δες και το βίντεο που ετοίμασαν οι του Atlantic.

Ωραίο trivia: Ο φάκελος ενός από τους 280 θα παραμείνει απόρρητος μέχρι το 2040 -ήταν ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζον Φ. Κένεντι.

Ένα από τα προβλήματα στην Ελληνική δημοσιογραφία, όχι το μεγαλύτερο, αλλά σημαντικό, είναι ότι δεν υπάρχει κανένας που θα σε μάθει να γράφεις. Δεν υπάρχουν μαθήματα, δεν υπάρχουν σχολές. Δεν ξέρω τι μαθαίνουν τα πιτσιρίκια στις σχολές δημοσιογραφίας (επειδή έχω γνωρίσει πολλά κι έχω κάνει interview σε κάμποσα τείνω να πιστέψω πως δε μαθαίνουν τίποτα) αλλά σίγουρα δεν μαθαίνουν να γράφουν. Όλοι οι δημοσιογράφοι που διαβάζεις και σου αρέσουν μάθανε να γράφουν καλά από μόνοι τους. Αν τώρα εσύ θέλεις όταν μεγαλώσεις να γίνεις δημοσιογράφος και να γράφεις σε περιοδικά (ατύχησες, γιατί στο μέλλον δεν θα υπάρχουν περιοδικά, αλλά έστω ότι είσαι αγύριστο κεφάλι, θες να μάθεις να γράφεις έτσι για να γράφεις στο Ίντερνετ, ή κάτι τέτοιο), τί μπορείς να κάνεις για να βοηθηθείς; Αγόρασε αυτά τα βιβλία.

Ο μόνος τρόπος για να μάθεις πώς γράφεται το σωστό άρθρο περιοδικού είναι με ώσμωση: Διαβάζοντας πολλά καλά άρθρα περιοδικών, κι ό,τι καταλάβεις κατάλαβες. Τα καλύτερα άρθρα περιοδικών γράφονται στις ΗΠΑ, και τα καλύτερα των καλύτερων βραβεύονται κάθε χρόνο από την αρμόδια ένωση, και κυκλοφορούν σε ένα βιβλίο που βγαίνει κάθε χρόνο. (Για λόγους που αντιλαμβάνεσαι, ζηλεύω θανάσιμα και την Ένωσή τους και τα βραβεία τους).

Αυτό το βιβλίο είναι μια καλή αρχή. Έχουν κυκλοφορήσει δέκα τόμοι για τα τελευταία δέκα χρόνια, και είναι όλοι καταπληκτικά αναγνώσματα, όχι μόνο για όσους θέλουν να γράψουν, αλλά και γι’ αυτούς που αγαπούν τα μεγάλα δημοσιογραφικά κείμενα με ωραία γλώσσα, στρωτή δομή και συναρπαστικό περιεχόμενο. Διάβασε τη λίστα με τα καλύτερα του περσινού τόμου και τι είχα γράψει για τον προπέρσινο.

Να και ένα βίντεο που έφτιαξε η συγκεκριμένη ένωση για τη δεκαετία που πέρασε όπως παρουσιάστηκε από τα εξώφυλλα περιοδικών. Σκέψου: σε 10 χρόνια πιθανότατα δεν θα υπάρξει τέτοιο βιντεάκι.

Ετούτο εδώ το πανέμορφο concept το έφτιαξαν οι designers της Berg για την Bonnier (Popular Science, Parenting κα), και δείχνει άλλη μια ιδέα για τα «ψηφιακά περιοδικά» που θα κυκλοφορούν σε tablets που δεν υπάρχουν ακόμη. Σου έδειξα τις προάλλες κι αυτή τη μορφή από το Sports Illustrated. Δες το βίντεο προσεκτικά και μετά μπες εντός για να σου εξηγήσω γιατί πρόκειται για μια ιδέα ανεδαφική, που δεν έχει τύχη και είναι «κολλημένη» στο παρελθόν.

Διαβάστε περισσότερα…

Το Paste έχει μια λίστα με τα 20 καλύτερα περιοδικά των ’00s, όπως τα φαντάστηκε, και είναι αρκετά αλλοπρόσαλλη. Αν αγνοήσεις κάτι τίτλους για μουσική κάντρι και κάποια πολύ μικρά περιοδικά, διαπιστώνεις ότι δεν ήταν καμιά ιδιαίτερα δημιουργική δεκαετία για τον κλάδο. Και τα περιοδικά που παίρνω με συνδρομές είναι όλα στο Top-7, αλλά το Esquire στο #2; Το Wired #1; Το αμερικάνικο Esquire είναι ένα φάντασμα του παλιού εαυτού του, τα περισσότερα τεύχη του δεν είναι αδιάφορα, είναι κακά. Το δε Wired το καταβροχθίζω ακόμα, αλλά πάσχει από κάτι πολύ σοβαρό: Ασχολείται με το μέλλον, και έχει πέσει τόσες φορές έξω μέχρι τώρα, που διαβάζεται τουριστικά, όχι χρηστικά. Άσε που ήταν από τα μεγαλύτερα παπαγαλάκια της φούσκας των αρχών της δεκαετίας. Μπορεί να ήταν το «νέο» ή το «συναρπαστικό στα ’90s -αλλά σίγουρα δεν ήταν το καλύτερο ή το σημαντικότερο περιοδικό αυτής που λήγει. Το New Yorker, ελλείψει ανταγωνισμού, θα έπρεπε να βρίσκεται σ’ αυτή τη θέση. Και το ερώτημα είναι: Θα υπάρχουν περιοδικά στη δύση του 2019;

Σε πρόσφατο άρθρο του το περιοδικό Atlantic αναφέρθηκε σε ένα πολύ ενδιαφέρον φαινόμενο στην Ιαπωνία: Οι γυναίκες έχουν σταματήσει να αγοράζουν προϊόντα από πολυτελείς και πανάκριβες φίρμες όπως η Prada και η  Louis Vuitton και αντιμετωπίζουν τα οικονομικά τους πλέον με μεγαλύτερη υπευθυνότητα. Φταίει η κρίση, βεβαίως, αλλά με έμμεσο τρόπο: Απλά αποτελεί το άλλοθι για τη μετάβαση από τη μόδα υπερκατανάλωσης πολυτελών δυτικών προϊόντων στις προηγούμενες δεκαετίες της ευμάρειας, στην σημερινή μόδα του πιο προσωπικού και ανώνυμου στυλ, που εκφράζεται κυρίως από τις πιτσιρίκες στα 20+. Με άλλα λόγια, δεν είναι της μόδας στην Ιαπωνία να φοράς Hermes και D&G πια.

Αυτό είναι ένα φαινόμενο που εμφανίζεται σιγά σιγά και στο δυτικό κόσμο, αλλά από άλλη αφετηρία. Καθώς τις τελευταίες δεκαετίες πολλά χρήματα έφταναν σε πολλές κοινωνικές τάξεις, το «exclusive» των προϊόντων πολυτελείας διηθήθηκε και αλλοιώθηκε με αποτέλεσμα να βλέπεις ανθρώπους που δεν έχουν τελειώσει το δημοτικό να κάθονται πρώτο τραπέζι στα μπουζούκια φασκιωμένοι απ’ την κορφή ως τα νύχια στο tartan του Burberry. Οι συνδικαλίστριες της Ολυμπιακής κυκλοφορούν με τσάντες Louis Vuitton, και οι μπουτίκ στο Παρίσι και το Μιλάνο είναι αποκλειστικά γεμάτες με Άραβες και Ρώσους. Ήρθε και η οικονομική κρίση και έδεσε το γλυκό: Οι φίρμες αυτές πλέον δεν απευθύνονται σε καμία ελίτ, αλλά σε ανθρώπους με πολλά λεφτά -κι αυτό το κλαμπ αφ’ ενός πια είναι πολυμελές και ετερόκλητο, αφ’ ετέρου τραβάει και ζόρια, με αποτέλεσμα μόνο αυτοί που έχουν χαμηλή ευφυία ή αισθητική να εξακολουθούν να τις προτιμούν. Οι Ιάπωνες, παραδοσιακά σημαντικοί καταναλωτές αυτών των προϊόντων, δεν ανήκουν πια στην κατηγορία. Οι Έλληνες, από την άλλη, αντέχουν. Επιμένουν, γερά, μαζί με τους Άραβες και τους Ρώσους.

Η 20χρονη Νέντα στεκόταν στην άκρη του δρόμου με τον πατέρα της όταν την πυροβόλησαν οι μπασίτζ. Πέθανε στο δρόμο μέσα σε δύο λεπτά. Η εικόνα της που ξεψυχάει έκανε το γύρο του κόσμου μέσα σε δευτερόλεπτα χάρη στο YouTube (δες εδώ, αλλά προσοχή -είναι πολύ σκληρό βίντεο), και το όνομά της έγινε αμέσως trending topic στο Twitter.

Κάτι ενδιαφέρον: Την ιστορία έβγαλε ένας δημοσιογράφος «παραδοσιακού» μέσου, ο Άντριου Σάλιβαν του περιοδικού Atlantic. Στο blog του, που είμαι μια από τις καλύτερες πηγές για πληροφόρηση για τα όσα συμβαίνουν στο Ιράν.

Αυτό είναι το email που του έστειλαν:

«At 19:05 June 20th Place: Karekar Ave., at the corner crossing Khosravi St. and Salehi st. A young woman who was standing aside with her father watching the protests was shot by a basij member hiding on the rooftop of a civilian house. He had clear shot at the girl and could not miss her. However, he aimed straight her heart.

I am a doctor, so I rushed to try to save her. But the impact of the gunshot was so fierce that the bullet had blasted inside the victim’s chest, and she died in less than 2 minutes. The protests were going on about 1 kilometers away in the main street and some of the protesting crowd were running from tear gass used among them, towards Salehi St.

The film is shot by my friend who was standing beside me. Please let the world know.»

Όπως ξέρεις αν είσαι συχνός επισκέπτης, διαβάζω πολλά ξένα περιοδικά, και κάθε χρόνο αγοράζω ένα βιβλιαράκι που λέγεται «The Best American Magazine Writing», το οποίο περιέχει μερικά από τα καλύτερα άρθρα της χρονιάς που πέρασε, όπως τα ψήφισαν τα μέλη της American Society of Magazine Editors. Το βιβλίο με τα καλύτερα του 2007 (που κυκλοφόρησε το Νοέμβριο του ’08) μόλις το τελείωσα, και έχω εδώ να σου προτείνω δέκα σπουδαία άρθρα να διαβάσεις από αυτό. Ναι, μπορείς να τα βρεις σχεδόν όλα στο Ίντερνετ. Με σειρά απόλαυσης:

10. Babes In The Woods (της Κέιτλιν Φλάναγκαν, από το Atlantic). Πώς βλέπουν οι μεσήλικες τα social networks που «απειλούν τα παιδιά μας;».
9. Present at the Creation (του Μάθιου Σκάλι, από το Atlantic). Ένας από τους συγγραφείς των λόγων του Τζορτζ Μπους γράφει πώς ένας άλλος από τους συνεργάτες του συνωμότησε για να κερδίσει όλο το credit.
8. Everybody Sucks (της Βανέσας Γρηγοριάδη, του New York). Ένα άρθρο για το Gawker, το hip κουτσομπολίστικο site της Νέας Υόρκης.
7. China’s Instant Cities (του Πίτερ Χέσλερ, από το National Geographic). Πώς δυο Κινέζοι επιχειρηματίες έφτιαξαν ένα εργοστάσιο -και το πραγματικό πρόσωπο του σύγχρονου Κινέζικου καπιταλισμού.
6. Out In The Cold (του Μάικ Κέσλερ, από το 5280, ένα περιοδικό του Ντένβερ). Η προσπάθεια των καρκινοπαθών πρώην εργαζομένων σε ένα εργοστάσιο κατασκευής ατομικών βομβών στο Ντένβερ να πάρουν από το κράτος την αποζημίωση που δικαιούνται.
5. I am Joe’s prostate -PDF link- (του Τόμας Κένεντι, από το New Letters). O συγγραφέας περιγράφει την εξαντλητική διαδικασία εξετάσεων, βιοψιών, εγχειρήσεων και αγωνίας στη μάχη της διάγνωσης του καρκίνου στον προστάτη του.
4. Specialist Town Takes His Case To Washington (του Τζόσουα Κορς, από το The Nation). Με αφορμή την ιστορία ενός βετεράνου του Ιράκ, ο συντάκτης ανακάλυψε πως 22.500 στρατιώτες που πολέμησαν εκεί αποτάχθηκαν με το χαρακτηρισμό «διαταραχή προσωπικότητας», ώστε το κράτος να μην είναι αναγκασμένο να τους παρέχει αποζημίωση και ιατρική βοήθεια. Χάρη στο ρεπορτάζ έγιναν κινήσεις για να διορθωθεί η αδικία.
3. City of Fear (του Γουίλιαμ Λανγκεγουίσε, από το Vanity Fair). Πώς το Σάο Πάουλο και άλλες πόλεις της Βραζιλίας έχουν πέσει στα χέρια μιας σκοτεινής πολυκέφαλης συμμορίας/οργάνωσης, που ξεκίνησε τη δράση της από τις φυλακές.
2. You Have Thousands of Angels Around You (της Πέιτζ Γουίλιαμς, από το Atlanta -το μόνο που δεν υπάρχει online). Η απίστευτη, πολύ συγκινητική ιστορία ενός κοριτσιού από το Μπουρούντι, που γλίτωσε από τη φρίκη του εμφυλίου, είδε την οικογένειά της να δολοφονείται, κι έφτασε στις ΗΠΑ, όπου μια οικογένεια την υιοθέτησε.
1. Pat Dollard’s War On Hollywood (του Έβαν Ράιτ, από το Vanity Fair). Ένα απίστευτο προφίλ του μάνατζερ του Χόλιγουντ Πατ Ντόλαρντ, και της κατρακύλας του στην παράνοια, που τον οδήγησε με μια κάμερα στο Ιράκ, για να φτιάξει ένα ντοκιμαντέρ. Ο συντάκτης έζησε μαζί του για πολλούς μήνες, και περιγράφει με εκπληκτικές λεπτομέρειες την αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά του και τη σχέση του με τα ναρκωτικά. Καταπληκτικό ανάγνωσμα.

O διαγωνισμός έληξε, η κλήρωση έγινε,  και ο νικητής είναι (drum roll) ο enteka! Του έχω στείλει email για τα περαιτέρω, αν για κάποιο λόγο δεν το έχει λάβει, ας επικοινωνήσει μαζί μου. Οι υπόλοιποι υπομονή, έρχονται κι άλλες ευκαιρίες, ο πάκος με τα περιοδικά-για-χάρισμα είναι ακόμα διόλου ευκαταφρόνητος.

Μετά από αρκετό καιρό, άλλη μια ευκαιρία να κερδίσεις κάποια από τα ωραιότατα αμερικάνικα περιοδικά που έχω διπλά. Οι καλοί κύριοι του Atlantic μπορεί να μου αργούν παραδοσιακά την αποστολή των τευχών του καλού τους περιοδικού, αλλά η ανικανότητά τους έχει ενίοτε και θετικές συνέπειες: Το τεύχος του περασμένου Δεκεμβρίου μου το στείλαν δυο φορές. Μέσα έχει κομμάτια για την οικονομία (τι λέει η Κίνα; τι λέει ο Χένρι Μπλότζετ;), κριτικές για τον Τζιμ Κάρεϊ και το Twilight, κι ένα καταπληκτικό άρθρο για τη δολοφονία του Λιβανέζου πρωθυπουργού Ραφίκ Αλ-Χαρίρι, και τα στοιχεία που δείχνουν τους ενόχους στα υψηλότερα κλιμάκια της κυβέρνησης της Συρίας. Είναι από τα νέα τεύχη με το ολοκαίνουριο design που σου ‘χα περιγράψει.

Μαζί: Το cartoon issue του New Yorker από τον περασμένο Νοέμβριο, με πολλά πολλά δύσκολα-να-καταλάβεις αστεία σκιτσάκια.

Ξέρεις το κόλπο: Άσε ένα οποιοδήποτε σχόλιο αποκάτω μέχρι τα μεσάνυχτα της Παρασκευής 15 Μαΐου, και μπαίνεις στην κλήρωση για να τα τσιμπήσεις.

Καλή επιτυχία!

Από τα καλύτερα σαλόνια που έχω δει σε περιοδικό τον τελευταίο καιρό. Πάτα απάνω στο χάρτη για να δεις πώς άλλαξαν οι ΗΠΑ από το 2000 μέχρι το 2008, σε νούμερα. Από το Atlantic.

Σου είχα γράψει πριν από ένα μήνα για την σχεδιαστική ανανέωση του καλού περιοδικού, αλλά μόλις χτες μπόρεσα να το τελειώσω, και να σχηματίσω γνώμη. Η οποία είναι η εξής:

Με εξαίρεση μια μεταφορά κάποιων βαρετών στηλών απ’ το τέλος στην αρχή, είναι μια πολύ θετική και εντυπωσιακή αλλαγή. Το περιοδικό μοιάζει πιο γεμάτο και έχει πιο στιβαρό χαρακτήρα. Η αλλαγή που με ενδιαφέρει περισσότερο, όμως, αποδείχτηκε πως δεν είχε να κάνει με  το design: Η ύλη έχει αυξηθεί ραγδαία, κι έχει γίνει πολύ πιο χορταστική. Το editorial ύφος έχει επίσης αλλάξει: Πολύ περισσότερο πρώτο πρόσωπο, περισσότερη έμφαση στη γνώμη, πιο casual γλώσσα. Βέβαια, δεν είναι όλα τα features εξίσου δυνατά -το κεντρικό πολυσέλιδο "Why I Blog" του Άντριου Σάλιβαν, ας πούμε, είναι ένα βαρετό, κοινότυπο άρθρο γνώμης για τα blogs. Αλλά υπάρχουν και πολλά που αξίζει να διαβάσεις:

- Μια ενδιαφέρουσα άποψη για τις βωμολοχίες στο ραδιόφωνο -και την ιστορία των "κακών λέξεων" εν γένει. 
- Ένα συγκλονιστικό feature για τα παιδιά που αισθάνονται ότι έχουν λάθος φύλο ακόμα και στην ηλικία των 6-8 ετών -και την επιλογή όλο και περισσότερων γονέων να τα μεγαλώνουν σύμφωνα με το φύλο που "νιώθουν", και όχι αυτό  που είναι.
- Ένας χάρτης με απίστευτα στοιχεία για την εξαφάνιση των πάγων από το Βόρειο Πόλο, και το πώς αυτό θα επηρεάσει την παγκόσμια οικονομία των μεταφορών.
- (Άλλο) ένα άρθρο του Τζέιμς Φάλοους για την Κίνα, αυτή τη φορά με ενδιαφέρον θέμα: Γιατί οι Κινέζοι δεν μπορούν να καταλάβουν πώς τους βλέπει ο κόσμος. Απόσπασμα:

After two years in China, there are still so many things I can’t figure out. Is it really true, as is always rumored but never proved, that the Chinese military runs most of the pirate-DVD business—which would in turn explain why that business is so difficult to control? At what point in Chinese culture did it become mandatory for business and political leaders to dye away every gray hair, so that gatherings of powerful men in their 50s and up are seas of perfect pitch-black heads? How can corporations and government agencies invest huge sums producing annual reports and brochures and advertisements in English, yet manifestly never bother to ask a native English speaker whether they’ve made some howler-style mistake? (Last year, a museum in Shanghai put on a highly publicized exhibit of photos from the Three Gorges Dam area. In front, elegant banners said in six-foot-high letters The Three Georges.) Why do Beijing taxi drivers almost never have maps—and almost always have their own crates or buckets filling the trunks of their cars when they pick up baggage-laden passengers at the airport? I could go on.

Το 150χρονο πολύ καλό περιοδικό -και το site του- έκανε μόλις ένα ραγδαίο redesign. Ωραίο μοιάζει, το νέο του logo και οι γραμματοσειρές είναι θαυμάσια -στο site τουλάχιστον-, αλλά δεν μου έχει έρθει ακόμα το ίδιο το τεύχος, για να έχω μια ολοκληρωμένη άποψη.

Εν τω μεταξύ, μερικά ενδιαφέροντα πράγματα από το προηγούμενο:

- Ένα άρθρο για την αδυναμία των Ρεμπουμπλικάνων να χρησιμοποιήσουν τη δύναμη του web. Περιέχει κι αυτό το θαυμάσιο ιστορικό στιγμυότυπο:

In a much-ridiculed speech at the 1996 Republican National Convention, Newt Gingrich hailed beach volleyball as the embodiment of all that makes America great. “A mere 40 years ago, beach volleyball was just beginning,” Gingrich told the puzzled crowd. “No bureaucrat would have invented it, and that’s what freedom is all about.”

- Ένα ωραίο αφιέρωμα για διάσημους άνδρες και γυναίκες, και την ηλικία τους όταν τους συνέβησαν πράγματα καθοριστικά για την ύστερη εξέλιξή τους -και την παγκόσμια ιστορία.

3 Sigmund Freud sees his mother naked, 1859.
11 Giacomo Casanova experiences his first orgasm, 1736.
26 Ho Chi Minh is working as a pastry cook at the Carlton Hotel in London, circa 1916.
39 Ian Fleming vacations in Jamaica with his mistress, 1948. While there he purchases a copy of Birds of the West Indies, by the ornithologist James Bond.
95 Titian writes a letter to Phillip II of Spain, to bug him about a portrait that hasn’t been paid for, 1571.

- Ένα προφίλ του 29χρονου Κρίστιαν Λάντερ, δημιουργού του καλού blog "stuff white people like", με αφορμή την κυκλοφορία του ομώνυμου βιβλίου.

O καλός συγγραφέας αυτοκτόνησε την προηγούμενη Κυριακή. Να τρία κείμενά του που έχω διαβάσει σε περιοδικά και θυμάμαι ακόμα:

1. Just Asking (Atlantic)
Ένα μικροσκοπικό δοκίμιο που θέτει το ερώτημα: "What if we chose to regard the 2,973 innocents killed in the atrocities of 9/11 not as victims but as democratic martyrs, “sacrifices on the altar of freedom”?"

2. Host (Atlantic)
Πορτρέτο του ραδιοφωνικού παραγωγού Τζον Ζίγκλερ. Το θέμα δεν ενδιαφέρει πολύ εμάς, αλλά το ενδιαφέρον το άρθρου είναι οι σημειώσεις και οι παραπομπές στο κείμενο, που συμπληρώνουν το κείμενο, το κάνουν πιο πλούσιο. Η μορφή τους μεταφέρεται πολύ πετυχημένα online, με links που τα πατάς και σου ανοίγει τη σημείωση σε παραθυράκι.

3. Roger Federer as Religious Experience (NYT – Play)
Ένα από τα καλύτερα ποτρέτα που έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια. Εμφανίστηκε στο αθλητικό ένθετο των New York Times -έκτοτε ξεκοκαλίζω και το αθλητικό ένθετο των New York Times.

Και το Atlantic αναρωτιέται γιατί δεν κάνει κανείς κάτι γι’ αυτό.

What’s more, the Gulf of Carpentaria object was a skipping stone compared with an object that Abbott thinks whammed into the Indian Ocean near Madagascar some 4,800 years ago, or about 2,800 B.C. Researchers generally assume that a space object a kilometer or more across would cause significant global harm: widespread destruction, severe acid rain, and dust storms that would darken the world’s skies for decades. The object that hit the Indian Ocean was three to five kilometers across, Abbott believes, and caused a tsunami in the Pacific 600 feet high—many times higher than the 2004 tsunami that struck Southeast Asia. Ancient texts such as Genesis and the Epic of Gilgamesh support her conjecture, describing an unspeakable planetary flood in roughly the same time period. If the Indian Ocean object were to hit the sea now, many of the world’s coastal cities could be flattened. If it were to hit land, much of a continent would be leveled; years of winter and mass starvation would ensue.

Διάβασα ένα εκτενές και πολύ ενημερωτικό άρθρο για το Μεσανατολικό από τη σκοπιά των Ισραηλινών, με έμφαση στις απόψεις τριών διάσημων και μετριοπαθών συγγραφέων, του Άμος Οζ, του Αβραάμ Γεοσούα και του Νταβίντ Γκρόσμαν. Ο τελευταίος έχει και μια πολύ προσωπική εμπλοκή στο συνεχιζόμενο πόλεμο. Να το συγκλονιστικό απόσπασμα -ξεκινά λίγο μετά από τη συνέντευξη τύπου που έδωσαν οι τρεις συγγραφείς:

"Grossman closed the press conference without mentioning his personal interest in the war: his 20-year-old son, Uri, was a tank commander then fighting in Lebanon. To do so would have been unseemly, and un-Israeli, he told me later. “The cause was to stop the war for the sake of the entire country.”

Grossman is 54, but he is trim and his face is unlined. He is reflective and self-contained, somewhat owlish, but not without humor. We met on a cold day in Jerusalem, at Mishkenot Sha’ananim, an artists’ colony situated across the Valley of Hinnom from Mount Zion.

Grossman told me that after the press conference, he went home to work on his latest novel, which he had begun in May of 2003, when Uri, the second of his three children, was about to be called up for army service. Grossman’s oldest boy, Yonatan, had already completed three years in the army.

“I thought about writing a novel about an Israeli soldier, a tank commander, who goes to a big military operation,” he said. “His mother has a kind of premonition that he’s going to be killed, and she will do everything she can in order to prevent that from happening. So she escapes. She will not be at home when the army comes to announce the death of her son. She understands that bad news takes two people, one to deliver and one to receive, and she will not be there to receive. She starts a walk across Israel, a 500-kilometer walk, and she tells the story of her son’s life, from the smallest details to the largest things, to someone who is very significant to her. She believes that this will protect her son.”

Grossman himself took a similar journey while writing the book, spending weeks crossing Israel on foot, and he visited with army officers whose duty it is to inform families of the deaths of their children.

At 2:40 a.m. on Sunday, August 13, three days after the press conference, Grossman’s doorbell rang. There were officers at the door. Uri had been killed in action in Lebanon, in the village of Hirbat Kasif, when a Hezbollah missile struck his tank. He was one of 24 soldiers to die on the first day of the ground offensive. Five hours later, David and his wife, Michal, woke up Uri’s sister, Ruti, who was then 13. As she cried, she asked, “But we will still go on living, right?”