Διάβασες; Ωραία. Λοιπόν, πρώτα απ’ όλα ο αριθμός των σελίδων διαφήμισης δεν αποτελεί απαραίτητα κριτήριο υγείας ενός περιοδικού. Οποιαδήποτε αύξηση (σε οποιοδήποτε νούμερο) εν έτει 2012 είναι αξιομνημόνευτη, βεβαίως, αλλά δεν σημαίνει ότι όλα πάνε καλά και τί ωραία, γιατί στο όλο θέμα δεν αναφέρεται τίποτα για τις εκπτώσεις. Με άλλα λόγια, αν έχεις 50 σελίδες διαφήμισεις και τις έχεις πουλήσει 10.000 δολάρια τη μία, είσαι καλύτερα απ’ το αν έχεις 100 σελίδες διαφήμισεις και τις τις έχεις πουλήσει 2.000 δολάρια τη μία. Στις ΗΠΑ (και παντού, εδώ που τα λέμε), οι εκπτώσεις που γίνονται τα τελευταία χρόνια είναι τεράστιες και έτσι το μόνο νούμερο που θα μπορούσε να δώσει μια σαφή εικόνα είναι τα διαφημιστικά έσοδα -τα οποία όμως η Hearst δεν αποκαλύπτει.

(ΣΗΜ: Κάτι αντίστοιχο ισχύει και για τις κυκλοφορίες. Τα τελευταία χρόνια οι εκδότες ανακοινώνουν σταθερές κυκλοφορίες -ενίοτε και αυξήσεις- χωρίς να αναφέρουν τις πολύ μεγάλες προσφορές που κάνουν στις συνδρομές. Τα νούμερα μένουν σταθερά, αλλά τα έσοδα ανά συνδρομητή κατακρημνίζονται)

Άλλο πρόβλημα: Πες ότι, εντάξει, το Esquire κατάφερε να επιβιώσει από τη λαίλαπα των τελευταίων χρόνων. Πώς τα κατάφερε; Τί ήταν αυτό που προκάλεσε την αύξηση των διαφημίσεων; Ο διευθυντής του, ο Ντέιβιντ Γκρέιντζερ, αναφέρει μόνο ότι «απέλυσε το 20% του προσωπικού», πράγμα που μπορεί να εξηγεί την οικονομική υγεία (αν υπάρχει), αλλά όχι την προσέλκυση διαφημιζόμενων. Ο Καρ αναφέρει το iPad app του Esquire, που το έφτιαξε μια τρίτη εταιρία, και τις (κωμικοτραγικές, όπως αναγνωρίζει κι ο ίδιος) απόπειρες σε τεχνολογικά κολπάκια που έκανε τα προηγούμενα χρόνια το περιοδικό, πράγματα που είχαν οπωσδήποτε ελάχιστη επίδραση στα διαφημιστικά έσοδα. Οπότε ποιο είναι το χαρακτηριστικό που έφερε την επιτυχία, αν δεχτούμε ότι όντως υπάρχει επιτυχία;

Ο Καρ, σαν να καταλαβαίνει ότι αυτά που γράφει δε στέκουν και πάρα πολύ, προσπαθεί να δικαιολογήσει από μόνος του την επιβίωση του Esquire περιγράφοντας τους αναγνώστες του ως εξής:

And though Esquire may sell “Man at his best,” it’s not some kind of unattainable bible of perfection. Somewhere on the continuum between dude and dandy, the magazine has found a sweet spot; Esquire looks and feels like something a bunch of guys put together for a bunch of other guys, not a glossy widget produced by a big corporation.

There is a bawdy sensibility, partly lifted from lad magazines before they lost their heat, but there’s not a lot that’s dumb or rank. Esquire is something a regular guy can open up without feeling like a frat boy or a fop.

Υποστηρίζει έτσι πως το περιοδικό βρήκε το κατάλληλο περιεχόμενο για ακριβώς αυτό το νεανικό και έξυπνο αναγνωστικό κοινό. Οπότε νάτη η επιτυχία, δικαιολογημένη, ορίστε.

Αμ δε.

Γιατί το αληθινό κοινό του Esquire, όχι αυτό που φαντάζονται οι συντάκτες και θα ήθελαν οι διαφημιζόμενοι, το πραγματικό, δεν είναι καθόλου «between dude and dandy»: Είναι μεσήλικες 45 χρονών.  Κι αυτό το νούμερο θα αυξάνεται ολοένα γιατί, καθώς περνά ο καιρός, όλο και περισσότεροι θα βρίσκουν περιεχόμενο αντίστοιχο (ή και καλύτερο) αυτού που προσφέρει το Esquire με τον τρόπο που περιγράφει ο ίδιος ο Ντέιβιντ Καρ (ηλικίας άνω των 50) στην αρχή αρχή του κειμένου του:

…guys like me who have a general interest in the general interest — politics, music, sports, and yes, good-looking women — were looking elsewhere for guidance on how to be a modern man. I didn’t fit the demo perfectly — my fashion look has been compared to a laundry basket that grew legs — but I still should have been an Esquire reader. Like so many others, however, I began assembling my own content, grabbing sports from Deadspin, political profiles from New York magazine, and music advice from sites like Pitchfork.

For long-form reading, I had a nightstand full of narrative heaves from The New Yorker, and celebrity news had become so ubiquitous that I found myself uninterested in Esquire cover articles about Angelina Jolie or Ben Affleck, no matter how good the writing was.

Αυτό είναι το ζουμί. Εδώ είναι ο πραγματικός λόγος που τα χάρτινα περιοδικά -και ειδικά τα «ποικίλης ύλης»- είναι προϊόντα υπό εξαφάνιση. Εγώ το λέω εδώ και πολύ καιρό, αλλά το 2012 το μη-αναστρέψιμο του φαινομένου είναι πια προφανές ακόμα και στους πιο ένθερμους λάτρεις του μέσου. Θα πάρει λίγο καιρό ακόμα για να γίνει αποδεκτό από τους υπόλοιπους (και αρκετά χρόνια για να ολοκληρωθεί ως φαινόμενο). Τι θα γίνει μετά; Ένα hint δίνει ο Ντέιβιντ Καρ, σχεδόν αθέλητα (ή ίσως όχι), με ένα στοιχείο που παραθέτει φευγαλέα μέσα στο κείμενό του:

Το 2009 το Esquire.com είχε 300.000 unique επισκέπτες το μήνα. Το 2011 έφτασε τα 2 εκατομμύρια.

Εκεί είναι οι αναγνώστες.

Το προφίλ του Esquire για το γνωστό κωμικό είναι μακροσκελές και ασυνήθιστο -και όχι πολύ ωραίο. Ο Τζον Στιούαρτ είναι ένας από τους σημαντικότερους ανθρώπους που δουλεύουν στην τηλεόραση, κι αυτό που κάνει είναι εξαιρετικά σημαντικό και μοναδικό και σπάνιο, και έτσι από ένα άρθρο 5000 λέξεων του Esquire περίμενα να μάθω πράγματα γι’ αυτόν, αλλά το μόνο που περιέχει το άρθρο είναι αποσπασματικές περιγραφές σκηνών από τη σταδιοδρομία του (και της διαδικασίας του να πάει κάποιος να παρακολουθήσει μια εκπομπή) με σχολιασμό και ανάλυση από το συντάκτη (ο έμπειρος Τομ Τζούνοντ), ο οποίος αφ΄ενός λέει πολλές μπούρδες (τραβάει επιχειρήματα από τα μαλλιά, φάσκει κι αντιφάσκει) και αφ’ ετέρου, μη έχοντας υλικό να γράψει ουσιαστικά πράγματα, πασπαλίζει το κείμενό του με υπερβολικές φιοριτούρες.  Ωστόσο, αν δεν ξέρεις πολλά για τον Στιούαρτ και δεν έχεις πρόβλημα με κείμενο επιπέδου κάτω του New Yorker, αξίζει να του ρίξεις μια ματιά.

He’s been able to concentrate his comedy into a kind of shorthand — a pause, or a raised eyebrow, is often all that is necessary now — but a stranger not cued to laugh could be forgiven for not laughing, indeed for thinking that what was going on in front of him was not comedy at all but rather high-toned journalism with a sense of humor.

2. Μεγαλώνοντας με ενέσεις αυξητικής ορμόνης

Να ένα καλογραμμένο κείμενο για τη ζωή μιας κοπελίτσας που μεγάλωσε κάνοντας επώδυνες ενέσεις, καθώς το σώμα της δεν μπορούσε να φτιάξει από μόνο του την HGH.

The nurse gave me four choices of injection location: arm, abdomen, thigh, butt. I started with the arm, but it’s difficult to give yourself a shot there. Also, it hurts. The nurse said to try the butt, since it’s fattier. Besides the strangeness of my mother giving me a shot in my butt, this didn’t hurt any less. Abdomen was out; my torso was nothing substantial. So thigh it was, and it was wonderful. If you ever have to give yourself shots, I cannot recommend the thigh enough.

3. Η ζωή ενός φαρμακοποιού της Αμερικάνικης επαρχίας (το καλύτερο)

Στο Esquire ο Τομ Τζουνοντ είχε για θέμα του έναν διάσημο Αμερικάνο που γνωρίζουν όλοι -κι έγραψε ένα πολύ μέτριο κείμενο. Εδώ ο Πίτερ Χέσλερ, ο οποίος μόλις κέρδισε το McArthur Genius Grant, έχει για θέμα του έναν ανώνυμο ιδιοκτήτη φαρμακείου σε μια μικρή πόλη του Κολοράντο. Το κείμενό του, λιτό και περιγραφικό, με στιβαρό ρεπορτάζ και οικονομία στη γραφή, είναι δέκα φορές πιο ενδιαφέρον και αξιόλογο.

Instead of establishing a national formulary with standard drug prices, the way many countries do, the U.S. government allows private insurance plans to negotiate with drug providers. Big chains and mail-order pharmacies receive much better rates than independent stores, because of volume. Within the first two years of the program, more than five hundred rural pharmacies went out of business. Don gives the example of a local customer who needs Humira for rheumatoid arthritis. The insurance company reimburses $1,721.83 for a month’s supply, but Don pays $1,765.23 for the drug. “I lose $43.40 every time I fill it, once a month,” he says. Don’s customer doesn’t like using mail-order pharmacies; he worries about missing a delivery, and he wants to be able to ask a pharmacist questions face to face. “I like the guy,” Don says. “So I keep doing it.”

Βρήκα το ποίημα χτες το βράδυ κλικάροντας σ’ αυτό το tweet του Αμερικανού κριτικού κινηματογράφου Ρότζερ Έμπερτ:

Ο Έμπερτ πάσχει από καρκίνο του θυροειδούς. Από το 2002 έχει κάνει αμέτρητες εγχειρήσεις, και το 2006 του αφαιρέθηκε το μεγαλύτερο μέρος της κάτω γνάθου, και έχασε για πάντα την ικανότητα της ομιλίας. Μπορείς να διαβάσεις την ιστορία του εδώ.

Αυτά.

Το Esquire που κυκλοφορεί τώρα στα περίπτερα με το Ζαχαρία Γαλιφιανάκη στο εξώφυλλο, το τεύχος 103 δηλαδή, είναι το τελευταίο: Μετά από εννέα χρόνια και πολλές περιπέτειες το καλό μηνιαίο ανδρικό περιοδικό παύει να κυκλοφορεί. Δεν ήταν το πρώτο περιοδικό για το οποίο είχα γράψει (την τιμή είχε ο προκάτοχός του, το αλήστου μνήμης «Big»), και εδώ και πολύ καιρό συνεισέφερα ελάχιστα στην ύλη του καθώς ασχολούμαι πλέον με άλλα πράγματα, μα για αρκετά και σημαντικά χρόνια το να γράφω για το Esquire ήταν η κύρια δουλειά μου.

Ήμουν ο πρώτος συντάκτης που προσελήφθη στο περιοδικό το Γενάρη του μακρινού 2002, όταν τα πράγματα ήταν εντελώς διαφορετικά στην αγορά των media, στη δικιά μου τη ζωή και στη χώρα γενικότερα. Έγραψα εκατοντάδες χιλιάδες λέξεις εκεί, γνώρισα ενδιαφέροντες ανθρώπους, έμαθα πολλά και βρήκα μια βολική πλατφόρμα για να δοκιμάσω πράγματα και να βρω τη συγγραφική φωνή μου. Διάφορες ιστορίες θα θυμάμαι από τα χρόνια εκείνα, από τις μάντρες του νοσοκομείου που πήδαγα στο Διδυμότειχο ως φαντάρος για να πάω στο Internet Cafe -που το λέγαν PacMan- και να στείλω κείμενο στο περιοδικό, μέχρι τη χιονοθύελλα που ξέσπασε μετά την ομιλία του Κώστα Καραμανλή στις Μοίρες της Κρήτης (όπου ήμουν για τις ανάγκες αυτού του άρθρου), κι από τη θέα από την κορυφή του Ταΰγετου (γι’ αυτό το άρθρο) ή την πρώτη φορά που έκανα έναν ενήλικα να βάλει τα κλάματα σε συνέντευξη (αυτόν), μέχρι την ξενάγηση στα γραφεία του Αμερικάνικου Esquire στη Νέα Υόρκη (και τη ζέβρα στο πάτωμα του γραφείου του διευθυντή του).

Το πιο απτό πράγμα που μου έμεινε από εκείνα τα χρόνια είναι, βεβαίως, είναι το βιβλίο μου που κυκλοφόρησε πρόσφατα. Και οι 14 ιστορίες που περιέχει είχαν τυπωθεί πρώτα στο Esquire. Είναι λίγο δύσκολο να σκεφτώ τί άλλο έμεινε. Αυτό είναι το πρόβλημα με τα περιοδικά: Είναι εξ’ ορισμού εφήμερα. Περνάει ο μήνας τους και χάνονται, οι λέξεις και οι εικόνες τους μετατρέπονται αυτόματα σε σκουπίδια και πετιούνται. Αυτός είναι ίσως ένας από τους λόγους για τους οποίους, αργά και φυσιολογικά, σβήνουν.

Α, θυμήθηκα: Επίσης μου έμεινε και το ρεκόρ.

Γιατί τα τελευταία χρόνια, που δεν ασχολιόμουν πια και τόσο πολύ με το περιοδικό, είχα αποφασίσει από μόνος μου, από μέσα μου, να διατηρήσω ένα σερί εντελώς ασήμαντο και αναμφίβολα σύμπτωμα μιας μορφής OCD. Και τα κατάφερα:

Έγραφα στο Esquire από το πρώτο τεύχος.
Κυκλοφόρησαν 103.
Τελικά, έγινα ο μόνος άνθρωπος που είχε γράψει κάτι -οτιδήποτε, έστω και μια στήλη- σε όλα.

Και είμαι πολύ χαρούμενος γι’ αυτό.

Στο Esquire, μεταξύ άλλων ο @darktyler γράφει για το Twitter.

Από την τελευταία σελίδα:
Πιθανότητες να φτάσει το Esquire τα 200 τεύχη: Όσες ήταν οι πιθανότητες να φτάσει τα 100, το μακρινό 2002.

Trivia: Έχω γράψει το κατιτίς σε κάθε ένα από τα 100 τεύχη αυτού του περιοδικού. Περνάν τα χρόνια.

Ήμουν πολύ τυχερός που έμαθα τις ιστορίες αυτών των ανθρώπων (και, στις περισσότερες περιπτώσεις, που γνώρισα και τους ίδιους): Το αποτέλεσμα ήταν μερικά από τα καλύτερα κείμενα που έχω γράψει και, δεδομένου ότι είσαι εδώ εξεπιτούτου και έχεις ήδη διαβάσει μέχρι εδώ, άρα δεν είσαι περαστικός, υπάρχει μια αρκετά σοβαρή πιθανότητα να τα απολαύσεις σε βαθμό ικανοποιητικό.

Οπότε σκέψου το ενδεχόμενο τη Δευτέρα, μια μέρα κατά τα άλλα δυσοίωνη, να περάσεις μια βόλτα από ένα βιβλιοπωλείο, χτιστό ή online, και να το δοκιμάσεις.

Μάθε επίσης ότι: Το εξώφυλλο του βιβλίου το σχεδίασε ο Σπύρος Πολυκανδριώτης, την εισαγωγή του βιβλίου την έχει γράψει ο Πέτρος Κωστόπουλος, τα blurbs ο Πέτρος Τατσόπουλος κι ο Αλέξης Σταμάτης. Αλλά το υπόλοιπο το ‘χω γράψει εγώ.

Διάβασε παρακάτω αναλυτικά ποιοι είναι οι 14 Έλληνες, καθώς και το «σημείωμα του συγγραφέα» όπως εμφανίζεται στο τέλος του βιβλίου. Εξηγεί το γιατί και το διότι.

Τα Περιεχόμενα

1) Ο Άγνωστος Στρατιώτης Νοέμβριος 2004

Μια από τις διασημότερες φωτογραφίες του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, τραβηγμένη από τον σπουδαίο Γιουτζίν Σμιθ, δείχνει γλαφυρά τη γενναιότητα και το θάρρος του ανώνυμου Αμερικάνου φαντάρου που πολέμησε για την ελευθερία. Με το τσιγάρο να κρέμεται μάγκικα στα χείλη, και με ένα βλέμμα που τσακίζει κόκαλα, αυτός ο στρατιώτης έγινε το σύμβολο της Μεγαλύτερης Γενιάς των Αμερικάνων.

Αυτός ο στρατιώτης, όμως, δεν είναι Αμερικανός.

Λέγεται Ευάγγελος Κλωνής. Είναι Έλληνας.

2) Ένας Μήνας Στο Ιράν Ιούνιος 2010

Τον Ιούνιο του 2009 ο Έλληνας δημοσιογράφος Ιάσων Αθανασιάδης ταξίδεψε στην Τεχεράνη για να καλύψει τις προεδρικές εκλογές για λογαριασμό των Washington Times. Και μετά όλα πήγαν κατά διαόλου: Το αμφιλεγόμενο αποτέλεσμα των εκλογών προκάλεσε ένα πρωτοφανές ξέσπασμα βίας και ταραχών στη χώρα.

Και ο Ιάσων Αθανασιάδης βρέθηκε στη φυλακή.

3) Γράμματα Από την Κόλαση Ιούλιος 2003

Ο ναύτης Κώστας Καστανιάς έμεινε κρατούμενος στις φυλακές του Καΐρου για περίπου 15 χρόνια για κάτι που υποστηρίζει ότι δεν έκανε. Σ’ όλο αυτό το διάστημα προσπαθούσε να κρατηθεί στη ζωή γράφοντας γράμματα στην αδερφή του στην Αθήνα, και ελπίζοντας σε ένα θαύμα. Αυτή είναι η ιστορία του.

4) Η Άλλη Μάχη Του Βαγγέλη Ιούλιος 2004

Ένας Έλληνας πρωταθλητής του θαλάσσιου σκι πάλεψε με τον καρκίνο -και νίκησε, και επέστρεψε στη θάλασσα.

5) Η Ιστορία Μιας Ανθρώπινης Ασπίδας Απρίλιος 2003

Ο Ελληνοαμερικανός Απόστολος Ηλιόπουλος ήταν ένας από τους ξένους πολίτες που κρατήθηκαν όμηροι από το στρατό του Σαντάμ Χουσεΐν, λίγο πριν τον πρώτο πόλεμο του Κόλπου, το 1990. Αυτή είναι η απίστευτη περιπέτειά του.

6) Η Νέμεση του Χένρι Κίσινγκερ Φεβρουάριος 2003

Ενώ η Ελλάδα υπέφερε από τη χούντα, ο Ρίτσαρντ Νίξον, ο Χένρι Κίσινγκερ, ο Τομ Πάπας και οι Έλληνες συνταγματάρχες γνώριζαν έναν κοινό εχθρό, ένα One-Man Lobby, που ζούσε στην Ουάσινγκτον και εργαζόταν ακούραστα για την καταστροφή τους. Ήταν ένας Έλληνας δημοσιογράφος: Ο Ηλίας Δημητρακόπουλος.

7) Ο Δραπέτης Φεβρουάριος 2009

Ήταν ο πιο διαβόητος ληστής στην Ελλάδα. Απέδρασε πέντε φορές από τις φυλακές. Προσπάθησε άλλες πέντε. Καταδικάστηκε με πέντε χρόνια φυλάκισης. Έμεινε μέσα σχεδόν είκοσι. Ελεύθερος, νόμιμος και συγγραφέας πλέον, ο Κώστας Σαμαράς μιλάει για μια ζωή παρανομίας και για την αξία της ελευθερίας, όπως τη νιώθει ένας δραπέτης.

8 ) Ο Βασανιστής Μάιος 2008

Η απίστευτη περιπέτεια ενός Ελληνοαμερικανού στρατιωτικού ανακριτή στην καρδιά του πολέμου του Ιράκ, καθώς ο κόσμος συγκλονιζόταν από τις εικόνες του Αμπού Γκράιμπ και τα όρια ανάμεσα στη νομιμότητα και την κτηνωδία γίνονταν θολά.

9) Περιμένοντας το Λιαντίνη Ιούλιος 2005

Η ιστορία του καθηγητή της Φιλοσοφικής που εξαφανίστηκε το 1998, αφήνοντας πίσω του δεκάδες στοιχεία για το τι πρόκειται να του συμβεί, εξακολουθεί να συναρπάζει. Στις αρχές του καλοκαιριού του 2005 μάθαμε ότι οι λίγοι άνθρωποι που ήξεραν την αλήθεια επρόκειτο να την αποκαλύψουν. Έτσι, έφυγα για τον Ταΐγετο για να δω τι μπορώ να μάθω.

10) Καταδικασμένος Σε Θάνατο Απρίλιος 2004

Ο Κωνσταντίνος Φωτόπουλος, ένας Έλληνας, είχε συμπληρώσει 15 χρόνια στην death row της φυλακής Starke στη Φλόριντα των ΗΠΑ όταν γράφτηκε αυτό το άρθρο. Αυτή είναι η ιστορία του, και η ιστορία των ανθρώπων που προσπαθούν να τον σώσουν.

11) Ο Κυνηγός Των Χάκερ Δεκέμβριος 2007

Ένας πολύ διάσημος αμερικανός τραγουδιστής ανακάλυψε ξαφνικά πως όλα του τα προσωπικά στοιχεία, τα email, οι κωδικοί των λογαριασμών του, τα αρχεία των τηλεφωνημάτων του, είχαν κλαπεί από έναν άγνωστο χάκερ. Μόνο ένας άνθρωπος μπορούσε να τον βοηθήσει να αποκτήσει ξανά τον έλεγχο της ζωής του. Ένας Έλληνας.

12) Το Μυστικό του Τζορτζ Ιωαννίδη Μάρτιος 2004

Ένας ελληνοαμερικανός πράκτορας της CIA βρέθηκε στην καρδιά της μεγαλύτερης συνωμοσίας του περασμένου αιώνα –και έμαθε κάτι που θα μπορούσε να αλλάξει τον ρου της αμερικανικής ιστορίας. 40 χρόνια μετά τη δολοφονία του JFK, μια ομάδα δημοσιογράφων προσπαθεί να αποκαλύψει το μυστικό του

13) Πίτερ Διαμαντής: Διαστημάνθρωπος Αύγουστος-Σεπτέμβριος 2008

Ο Πίτερ Διαμαντής θέλει ένα πράγμα περισσότερο από όλα στον κόσμο: Να ταξιδέψει στο διάστημα. Στην προσπάθειά του να τα καταφέρει, όμως, μπορεί και γίνει ο άνθρωπος που θα σώσει την ανθρωπότητα από τα σημαντικότερα προβλήματά της, και που θα τη σπρώξει μακριά από τον μικροσκοπικό της πλανήτη.

14) Ο Έλληνας Που Γύρισε Από τον Κόλπο Νοέμβριος 2002

Πήγε στον Περσικό Κόλπο με το USS Theodore Roosevelt, μια πλωτή πολιτεία 6000 κατοίκων. Επιδιόρθωνε το σύστημα στόχευσης των αεροπλάνων, το σύστημα που έδωσε τόσα εντυπωσιακά πλάνα στο CNN. Γύρισε στην Αθήνα με ένα μόνιμο αίσθημα κόπωσης και ένα περίεργο τρέμουλο στα χέρια. Ο Πίτερ Σταυρόπουλος είναι βετεράνος του Πολέμου του Κόλπου. Αυτή είναι η ιστορία του.

Σημείωμα Περί «Αληθινών Ιστοριών»

Το να γράφεις μερικές χιλιάδες λέξεις για ένα συγκεκριμένο θέμα, όσο συναρπαστικό κι ενδιαφέρον κι αν είναι αυτό, δεν είναι εύκολο πράγμα. Το εύκολο είναι να συγκεντρώσεις τις πληροφορίες, να κάνεις την έρευνα, να μιλήσεις με τους ανθρώπους, να απομαγνητοφωνήσεις τις συνεντεύξεις, να μαζέψεις όλο το υλικό. Το να ξεδιαλέξεις μέσα από όλο αυτό το χαώδες πράγμα που μάζεψες τα στοιχεία που έχουν σημασία και να τα βάλεις στη σειρά με τρόπο τέτοιο ώστε να λένε την ιστορία απλά και κατανοητά, χωρίς να αφήνουν κενά ή αναπάντητα ερωτήματα, είναι πολύ πιο δύσκολο.

Το πιο δύσκολο απ’ όλα, όμως, είναι να σχηματίσεις τελικά ένα ολοκληρωμένο κείμενο που έχει ενδιαφέρον, που ο αναγνώστης δεν θα το βαριέται στη δεύτερη –ή στην εικοστή- παράγραφο. Για να το καταφέρεις αυτό πρέπει να δανειστείς κόλπα από τη λογοτεχνία, να δομήσεις την αληθινή σου ιστορία σαν να πρόκειται για μυθοπλασία, όσο αυτό είναι εφικτό χωρίς να προδώσεις την αλήθεια και χωρίς να πάρεις υπερβολικές ελευθερίες περιγράφοντας πρόσωπα, πράγματα και καταστάσεις.

Είναι μια διαδικασία συναρπαστική, αλλά δύσκολη. Θέλει χρόνο, καθαρό μυαλό, πολύ διάβασμα, και πείρα.

Όταν άρχισα να γράφω τέτοια κείμενα, το μακρινό 2002, δεν είχα τίποτα από όλα αυτά. Είχα μόνο μια ιδέα: Να γράψω ένα άρθρο για το μυστηριώδες «Σύνδρομο του Κόλπου», αυτή την περίεργη ασθένεια που είχε πλήξει εντυπωσιακά μεγάλο αριθμό Αμερικανών βετεράνων από τον πρώτο πόλεμο του Ιράκ. Για να τη γράψω στο περιοδικό στο οποίο δούλευα, ωστόσο, θα έπρεπε να έχει κάποια σύνδεση με Ελλάδα, κάποια πτυχή Ελληνική. Τη βρήκα με τον πιο απλό τρόπο που μπορούσα να φανταστώ: Ψάχνοντας λίστες βετεράνων από σχετικές οργανώσεις στο Ίντερνετ, αναζητώντας Ελληνικά ονόματα.

Και βρήκα έναν Έλληνα. Που ζούσε και στην Αθήνα.

Η ιστορία του Πίτερ Σταυρόπουλου, του Έλληνα που είχε ταξιδέψει με ένα αεροπλανοφόρο στον Περσικό Κόλπο και είχε επιστρέψει από τον πόλεμο με ένα περίεργο τρέμουλο, ήταν το πρώτο «μεγάλου μήκους» άρθρου που έγραψα στο περιοδικό, και ήταν αρκετή για να μου προκαλέσει έναν εθισμό: Διαπίστωσα ότι η ικανοποίηση που παίρνει ένας δημοσιογράφος από τη σύνθεση ενός περίπλοκου κειμένου που όμως λέει μια ιστορία που ενδιαφέρει τον ίδιο (και, στην καλύτερη περίπτωση, και τους αναγνώστες του) πάρα πολύ, είναι σπάνια. Και θέλει κι άλλο.

Έκτοτε έγραψα δεκάδες τέτοιες ιστορίες. Μερικές αφορούσαν γεγονότα, όπως την «εξαφάνιση» 500 παιδιών από ένα ίδρυμα της Αθήνας, ή την ιστορία των Ελλήνων το Μάη του ’68. Άλλα αφορούσαν γενικότερα θέματα, όπως την επιχείρηση αφαίρεσης των ναρκών από τον Έβρο –και τα θύματά της- ή το γιατί δεν τιμωρούνται οι δράστες των εμπρησμών. Αλλά οι περισσότερες αφορούσαν τις προσωπικές ιστορίες ανθρώπων που άξιζε να γραφτούν και να διαβαστούν. Δεκατέσσερις από αυτές τις μάζεψα σ΄αυτό το βιβλίο.

Ελπίζω να το ‘φχαριστηθείς.

Βέβαια, αυτός ο κόσμος θα είναι οι παλιοί, όπως εγώ, που έχουν συνηθίσει να διαβάζουν περιοδικά. Οι άλλοι, οι πιο καινούριοι, και όλοι οι καινούριοι που θα έρχονται στο μέλλον, δεν πρόκειται να μπουν καν στη διαδικασία: Θα συνεχίσουν να διαβάζουν κείμενα στο Instapaper και στο Flipboard και στον Safari, μην μπορώντας να κατανοήσουν τη χρησιμότητα των κλειδωμένων «πακέτων» κειμένων, φωτογραφιών και βίντεο μεγέθους εκατοντάδων MB που πρέπει να τα αγοράσεις και που περιέχουν αντίστοιχο -και σε μερικές περιπτώσεις ακριβώς το ίδιο- περιεχόμενο μ’ αυτό που υπάρχει τσάμπα στο Ίντερνετ.

Το μέλλον, απ’ ό,τι φαίνεται, είναι αλλού.

Θυμήσου περισσότερο iPad:
Οι πίνακες του Ντέιβιντ Χόκνεϊ στο iPad
Πόσα λεφτά βγάζει το Wired στο iPad
Review: Το «Project» του Ρίτσαρντ Μπράνσον
Είμαι άνεργος, έχω iPad
To Esquire στο iPad
Ο New Yorker στο iPad
Πώς χρησιμοποιεί ο κόσμος το iPad
To Instapaper και ο καλύτερος τρόπος να διαβάζεις άρθρα περιοδικών
Τα 5 iPad apps που αξίζει να αγοράσεις
Αυτός ο τύπος επέστρεψε το iPad γιατί δεν τον άφηνε να βαριέται
Το review του iPad
Το review του Wired στο iPad
10 δωρεάν applications για το iPad
Μια γιαγιά 100 χρονών, ένα παιδάκι 2,5 χρονών και ο Λανγκ Λανγκ. Με το iPad
Πώς θα είναι τα περιοδικά στο iPad: 10 ιδέες
To Popular Science στο iPad
Ο Τζορτζ Λόης δε γουστάρει το iPad