Είναι ακόμα Σεπτέμβριος, η χρονιά δεν έχει λήξει, αλλά όταν μιλάμε για περιοδικά ισχύουν τα ίδια που ισχύουν για τους προπονητές Ελληνικών ομάδων ποδοσφαίριου, κάθε μέρα που περνάει μπορεί να είναι η τελευταία, οπότε σου λέει η ASME ας βγάλουμε υποψηφιότητες για τα καλύτερα του 2010 πριν καλά καλά τελειώσει το καλοκαίρι, δεν ξέρει κανείς αν θα προλάβουμε την παρέλαση. Όπως κάθε χρόνο, ο διαγωνισμός τρέχει στο Amazon, και μπορείς να ψηφίζεις σε κάθε μία από τις 12 (!) κατηγορίες (που περιλαμβάνουν μέχρι και «best vampire cover», αν είναι δυνατόν) μέχρι το τέλος του μήνα. Τι δώρα δίνουνε; Τι άλλο: Kindle!

Σημ: Ο διαγωνισμός τρέχει από τώρα καθώς περιλαμβάνει τα καλύτερα εξώφυλλα Καλοκαίρι 2009 – Καλοκαίρι 2010. Μην ακούς τί λέω εγώ.

Μπορεί όπως κι εγώ να είσαι άνθρωπος πολυάσχολος, να μην έχεις πολύ χρόνο για χάζεμα ή χάσιμο. Μπορείς επίσης όπως κι εγώ να σου αρέσουν αυτά τα μεγάλα άρθρα, τα δημοσιογραφικά, που είναι ξερωγώ δέκα χιλιάδες λέξεις για έναν πάστορα από τον Αμερικάνικό Νότο, ή δεκαοχτώ χιλιάδες λέξεις για το παράνομο εμπόριο διαμαντιών στο Κονγκό. Τέτοιες ιστορίες, αληθινές και καλογραμμένες, που μπορείς να τις διαβάσεις σε μια καθισιά, αλλά δεν μπορείς να τις διαβάσεις στο γραφείο, κοιτάζοντας την οθόνη του γκομπιούτερ. Σου έχω ξαναγράψει για το longform.org, που συγκεντρώνει κάμποσες από δαύτες, από τα μεγαλύτερα περιοδικά του κόσμου, για να μην ψάχνεις. Σου ‘χω γράψει και γι’ αυτά τα βιβλία, που κυκλοφορούν κάθε χρόνο και περιέχουν τα καλύτερα τέτοια κείμενα της χρονιάς, τα βραβευμένα, τα τοπ οφ δε τοπ. Αλλά δεν σου έχω γράψει για τον καλύτερο τρόπο να τα διαβάζεις αυτά τα κείμενα, και αυτό ήταν παράλειψη. Γιατί καλά είναι τα περιοδικά, αλλά άντε να έχουν ένα τέτοιο μέσα στο κάθε τεύχος. Το πολύ δύο. Καλά και τα βιβλία, αλλά μια φορά το χρόνο βγαίνουν, δε φτουράνε. Και καλό και το κομπιούτερ, αλλά άντε βγάλε τα μάτια σου δυο ώρες για να διαβάσεις κάτι τέτοιο.

Ο καλύτερος τρόπος είναι άλλος: Instapaper στο iPad.

Διάβασα το εξής post του ιδρυτή του Wired Κέβιν Κέλι, ο οποίος έκανε ακριβώς την ίδια ανακάλυψη: Το Instapaper είναι ένα εργαλείο που σου επιτρέπει να bookmark (ρήμα!) τα κείμενα που θέλεις. Αφού βάλεις ένα bookmark που λέγεται «read later» στον browser σου, ψαχουλεύεις στα Ίντερνετς, βρίσκεις αυτά που σε ενδιαφέρουν (στο longform.org ή αλλού), και τα μαρκάρεις με το read later για να κάνεις αυτό που λέει: Να τα διαβάσεις αργότερα. Μετά πας στο iPad, το iPod Touch ή το iPhone και κατεβάζεις το application του Instapaper. Κάνεις log-in και νάτα τα posts που έχεις μαρκάρει, έτοιμα να τα διαβάσεις -και οffline άμα λάχει. Το πιο ωραίο είναι το εξής: Τα posts στα δείχνει «γυμνά» από διαφημίσεις και σχεδιαστικές τζιριτζάτζουλες των sites, με ωραία fonts, σαν να διαβάζεις e-book. Η εμπειρία στο iPad είναι καταπληκτική. Παρ’ όλο που το μηχανηματάκι έχει διάφορα προβλήματα στην ανάγνωση (περιγράφονται αναλυτικά εδώ), γι’ αυτή τη δουλειά είναι ό,τι πρέπει.

Το μόνο πρόβλημα (σε πολλά εισαγωγικά) που μένει είναι το να βρίσκεις υλικό για να το διαβάζεις έτσι. Ο Κέβιν Κέλι αποφάσισε να φτιάξει μια λίστα με τα καλύτερα δημοσιογραφικά κείμενα που γράφτηκαν ποτέ, για να πάρεις ιδέες και να τα instapaper (ρήμα!) για να τα διαβάσεις στο δικό σου iPad/iPhone/άντε και PC. Εγώ του πρότεινα δύο: Αυτό κι αυτό.

Αν θέλεις, μπορείς να instapaper (ρήμα!) στα Ελληνικά και κάποια από τα δικά μου.

Διαβάστε περισσότερα…

Μέσα στο χαμό των περσινών προεδρικών εκλογών στο Ιράν, τις οποίες πιθανότατα παρακολούθησες με κομμένη την ανάσα στο twitter (θυμάσαι τη Νέντα; ) ένας Έλληνας δημοσιογράφος που κάλυπτε τις εξελίξεις για τους Washington Times βρέθηκε σε φυλακή της Τεχεράνης, κατηγορούμενος για κατασκοπία. Πριν από λίγο καιρό συνάντησα τον Ιάσονα Αθανασιάδη στο Κολωνάκι και μου είπε την ιστορία του, η οποία δημοσιεύθηκε στο Esquire του Ιουνίου, και την οποία πλέον μπορείς να διαβάσεις εδώ.

Θυμήσου: Τα υπόλοιπα τέτοια κείμενα που έχω γράψει μπορείς να τα βρεις μαζεμένα εδώ.

Έχει μέσα και την ιστορία του Ιάσονα Αθανασιάδη, του Έλληνα δημοσιογράφου που πέρυσι τέτοιον καιρό ήταν στη φυλακή Εβίν του Ιράν. Ακόμα στην τελευταία σελίδα: Antisocial Media!

Ο θρυλικός Έλληνας γραφίστας έχει την άποψη που θα περίμενες: Αυτή του γκρινιάρη παππού.Την εξέφρασε και σε συνέντευξη στο New York Observer πρόσφατα:

And what does he think about reading a magazine on the soon-to-be-released iPad? “It’s okay, I guess,” he said. “But magazines will never die because there is a visceral feeling of having that thing in your hands and turning the pages. It’s so different on the screen. It’s the difference between looking at a woman and having sex with her.”

Και την επαναλαμβάνει σχεδόν αυτούσια και στο αφιέρωμα του τελευταίου Wired για τις ταμπλέτες. Μπες εντός για να δεις τα υπόλοιπα στιγμιότυπα από τη συζήτησή του με τον «Παύλο Γερουλάνο του design» Σκοτ Ντάντιτς, τον κομψευόμενο αρτ νταϊρέκτορ του Wired.

Διαβάστε περισσότερα…

Σε λίγες μέρες κυκλοφορεί το διαβόητο iPad και οι εκδότες τρίβουν τα χέρια τους καθώς πιστεύουν ότι θα τους δώσει μια νέα πλατφόρμα για να αναβιώσουν την προβληματική τους αγορά. Σου έχω δείξει μερικά πρότυπα (εδώ, εδώ κι εδώ), αλλά πλέον σχεδόν όλες οι εταιρίες έχουν φτιάξει πρότυπα-βιντεάκια που δείχνουν πώς θα είναι τα περιοδικά στο αλλόκοτο φορητό μαραφέτι της Apple. Να δέκα μαζεμένα:

9) Marie Claire

Πώς είναι το περιοδικό; Έτσι. Αλλά στην οθόνη. Βαρετό και προβλέψιμο, με πρακτικά προβλήματα (όταν έχεις ανοιχτό το «σαλόνι» δεν διαβάζεται το κείμενο -είναι πολύ μικρό) αλλά εφαρμόσιμο.

Διαβάστε περισσότερα…

Ο τύπος ήταν μεν ιδιοφυής αλλά πρέπει να είναι και τρομακτικά εγωπαθής -διάβασε μόνο πόσες φορές λέει τη λέξη «εγώ» στις ιστορίες πίσω από τα δώδεκα αγαπημένα του εξώφυλλα από το Esquire των ’60s. Αλλά να μου πεις, του δίναν του ανθρώπου το ελεύθερο να αποφασίσει ο ίδιος τί θα μπει στο εξώφυλλο του περιοδικού και πως. Του δίνανε τα περιεχόμενα και του λέγαν «διάλεξε» -πράγμα που είναι και η υπόθεση των πιο υγρών φαντασιώσεων των απανταχού αρτ νταϊρέκτορ. Είναι και Έλληνας. Πώς να μην την ψωνίσει.

Θυμήσου: Όλα τα εξώφυλλα του Esquire

Διάβασε, μεταξύ άλλων, στην τελευταία σελίδα το Μετανατεστ (τεστ που θα κάνουν οι μετανάστες για να αποκτήσουν Ελληνική υπηκοότητα): So You Think You Can Greek;

Ένα από τα προβλήματα στην Ελληνική δημοσιογραφία, όχι το μεγαλύτερο, αλλά σημαντικό, είναι ότι δεν υπάρχει κανένας που θα σε μάθει να γράφεις. Δεν υπάρχουν μαθήματα, δεν υπάρχουν σχολές. Δεν ξέρω τι μαθαίνουν τα πιτσιρίκια στις σχολές δημοσιογραφίας (επειδή έχω γνωρίσει πολλά κι έχω κάνει interview σε κάμποσα τείνω να πιστέψω πως δε μαθαίνουν τίποτα) αλλά σίγουρα δεν μαθαίνουν να γράφουν. Όλοι οι δημοσιογράφοι που διαβάζεις και σου αρέσουν μάθανε να γράφουν καλά από μόνοι τους. Αν τώρα εσύ θέλεις όταν μεγαλώσεις να γίνεις δημοσιογράφος και να γράφεις σε περιοδικά (ατύχησες, γιατί στο μέλλον δεν θα υπάρχουν περιοδικά, αλλά έστω ότι είσαι αγύριστο κεφάλι, θες να μάθεις να γράφεις έτσι για να γράφεις στο Ίντερνετ, ή κάτι τέτοιο), τί μπορείς να κάνεις για να βοηθηθείς; Αγόρασε αυτά τα βιβλία.

Ο μόνος τρόπος για να μάθεις πώς γράφεται το σωστό άρθρο περιοδικού είναι με ώσμωση: Διαβάζοντας πολλά καλά άρθρα περιοδικών, κι ό,τι καταλάβεις κατάλαβες. Τα καλύτερα άρθρα περιοδικών γράφονται στις ΗΠΑ, και τα καλύτερα των καλύτερων βραβεύονται κάθε χρόνο από την αρμόδια ένωση, και κυκλοφορούν σε ένα βιβλίο που βγαίνει κάθε χρόνο. (Για λόγους που αντιλαμβάνεσαι, ζηλεύω θανάσιμα και την Ένωσή τους και τα βραβεία τους).

Αυτό το βιβλίο είναι μια καλή αρχή. Έχουν κυκλοφορήσει δέκα τόμοι για τα τελευταία δέκα χρόνια, και είναι όλοι καταπληκτικά αναγνώσματα, όχι μόνο για όσους θέλουν να γράψουν, αλλά και γι’ αυτούς που αγαπούν τα μεγάλα δημοσιογραφικά κείμενα με ωραία γλώσσα, στρωτή δομή και συναρπαστικό περιεχόμενο. Διάβασε τη λίστα με τα καλύτερα του περσινού τόμου και τι είχα γράψει για τον προπέρσινο.

Να και ένα βίντεο που έφτιαξε η συγκεκριμένη ένωση για τη δεκαετία που πέρασε όπως παρουσιάστηκε από τα εξώφυλλα περιοδικών. Σκέψου: σε 10 χρόνια πιθανότατα δεν θα υπάρξει τέτοιο βιντεάκι.