Το πρόγραμμα λέγεται PRISM, και ο Guardian έδωσε στη δημοσιότητα μερικά slides από μια ελεεινά σχεδιασμένη παρουσίαση σε Powerpoint που περιγράφει τη λειτουργία του. Θα σου δώσω τώρα μερικά λινξ για να πας να διαβάσεις περί τίνος πρόκειται και να πάρεις μια ιδέα για την κουβέντα που έχει ξεκινήσει για το θέμα, και στη συνέχεια θα μιλήσουμε γι' αυτό που ήθελα να γράψω, με αφορμή αυτά.

Λινξ:

Το δημοσίευμα του Guardian
Το δημοσίευμα της Washington Post
Μια γρήγορη σύνοψη της ιστορίας από το TNW
Περισσότερες λεπτομέρειες για τη λειτουργία του PRISM από τον Guardian
Τι είναι ο "Boundless Informant" και πώς σαρώνει πληροφορίες από ολόκληρο τον πλανήτη
Η ταυτότητα του πληροφοριοδότη του Guardian
Μια κριτική του τρόπου δημοσίευσης του σκανδάλου στη Washington Post

Το λοιπόν, όλα αυτά είναι ανησυχητικά και τρομερά, και πυροδοτούν εύκολα και αναπόφευκτα τα φοβικά ένστικτα μες στον καθένα μας απέναντι στο κάθε τι καινούριο και ακατανόητο. Όταν διαβάζεις τέτοια πράγματα, ακαριαία σου δημιουργούνται επιφυλάξεις απέναντι στο μαραφέτι στο οποίο τα διάβασες: Το Ίντερνετ. Είναι φυσιολογικό. Εφόσον υπάρχει εκεί έξω και λειτουργεί έτσι, είναι αναπόφευκτο αργά ή γρήγορα κυβερνήσεις να προσπαθήσουν να το χακέψουν για να παρακολουθήσουν τι κάνεις, με ποιον μιλάς, τι φωτογραφίες ανεβάζεις, τι λες, πού πας. Κι αυτό, από ό,τι αποδεικνύουν αυτές οι αποκαλύψεις, δεν είναι πολιτική μόνο απολυταρχικών καθεστώτων και παρανοϊκών δικτατόρων, αλλά και κανονικών δημοκρατιών. Όπου υπάρχει εξουσία, θα υπάρχει και η μάχη ανάμεσα στις ελευθερίες των πολιτών και την ανάγκη τους για ασφάλεια, και ο τρόπος με τον οποίο ερμηνεύεται αυτή η τελευταία είναι θέμα πολύπλοκο και επίφοβο.

Υπάρχουν όμως δύο παράγοντες που πρέπει να μας καθησυχάζουν κάπως. Τέτοιου τύπου προγράμματα δεν είναι το τέλος του κόσμου, ούτε η έλευση του Μεγάλου Αδερφού ή άλλων δυστοπικών σεναρίων. Δυο σημαντικά θέματα πρέπει κατά τη γνώμη μου να λάβεις υπ' όψιν, το ένα πιο εύληπτο, το άλλο λίγο πιο δύσκολο να το χωνέψει κανείς. Θα ξεκινήσω από το δεύτερο:

Ιδιωτική ζωή όπως νομίζαμε ότι την ξέραμε, δεν υπάρχει στο ίντερνετ.

Σαφές; Είναι αυτό σαφές; Όχι; Θα το εξηγήσω λίγο καλύτερα.

Η ιδέα της ιδιωτικότητας, του να μπορώ δηλαδή να κάνω ό,τι θέλω χωρίς να το μαθαίνουν άνθρωποι που δεν θέλω, υπάρχει ως πρωταρχική αξία στα μυαλά των ανθρώπων που έχουν συνηθίσει να ζουν ελεύθεροι, και ως όνειρο στα μυαλά ανθρώπων που δεν έχουν. Πρόκειται, ωστόσο, για μιαν ιδέα ρευστή. Τι σημαίνει ιδιωτικότητα; Μπορώ να σφάξω κάποιον μέσα στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού μου, και να περιμένω να μην το μάθει κανείς επειδή βρίσκομαι στον ιδιωτικό μου χώρο; Όχι -υπάρχουν όρια. Η ιδιωτική σφαίρα μπορεί να διαρρηγνύεται όταν τελούνται παράνομες πράξεις. Κανείς δεν ζει σε ιδιωτικές φούσκες νομιμότητας, είμαστε όλοι μέλη μιας κοινωνίας, και οι κοινωνίες είναι όπως το software, συμμετέχοντας δεχόμαστε να υπακούμε και στους όρους χρήσης. Αν όμως ΔΕΝ τελούνται παράνομες πράξεις, τότε δικαιούται ο καθένας να έχει τον ιδιωτικό του χώρο όπου μπορεί να κάνει ό,τι θέλει. Σωστά;

Περίπου.

Γιατί η ζωή είναι κάτι το ρευστό και το ευμετάβλητο, και τα νέα χαρακτηριστικά της που έρχονται να την εμπλουτίσουν δε μπορεί να τα βλέπουμε ως μεταλλάξεις των παλιών, είναι αυθύπαρκτες. Έρχονται με δικούς τους όρους χρήσης. Ο δημόσιος χώρος, ας πούμε, με την έλευση τεχνολογικών καινοτομιών μπορεί να γίνει θεωρητικά λιγότερο "ιδιωτικός" από ό,τι ήταν στο παρελθόν. Άλλο παράδειγμα: Το ίντερνετ.

Το ίντερνετ δεν είναι μια μεταφορά του ιδιωτικού μας χώρου στο cloud. Ποτέ δεν ήταν. Νομίζω ότι αυτή είναι μια σημαντική παρανόηση και στον πυρήνα όλης αυτής της κουβέντας που γίνεται τώρα, αλλά και στο ύφος (ενίοτε και στην ουσία) των γραπτών νεο-λουδιτών και τεχνο-κασσανδρών. Το Ίντερνετ δεν είναι ένα ελεύθερο και άναρχο φόρουμ επικοινωνίας της ανθρωπότητας. Είναι ένα δίκτυο υπηρεσιών που δημιουργούνται (ελεύθερα και ανεμπόδιστα) από ιδιωτικές εταιρείες. Η επικοινωνία σ' αυτό μοιάζει περισσότερο με το τηλεφωνικό δίκτυο της Ανατολικής Γερμανίας (πάντα κάποιος ακούει) κι αυτό δεν έχει γίνει με δόλο, αλλά έτσι είναι φτιαγμένο, το ρημάδι. Η πληροφορία που ανταλλάσσεις στο ίντερνετ είναι ένα αληθινό πράγμα, κάπου πάει, κάπου είναι, ανά πάσα στιγμή κάπου βρίσκεται και, αναπόφευκτα, κάποιος κάποτε μπορεί και να τη βρει.

Μάλλον αυτός είναι ο λόγος που οι άνθρωποι που ξέρουν πώς λειτουργεί το ίντερνετ έχουν στο παρελθόν κάνει παλαβές δηλώσεις για το θέμα της ιδιωτικότητας. Επειδή ξέρουν ότι ιδιωτικότητα στο ίντερνετ δεν υπάρχει. Είναι ανέφικτη. Δε γίνεται.

Προς το παρόν οι περισσότεροι από εμάς αυτό δεν το έχουμε χωνέψει και αντιμετωπίζουμε τον online κόσμο όπως αντιμετωπίζουμε τον offline, περιμένοντας αντίστοιχη προστασία και αντίστοιχες ελευθερίες εκεί. Αλλά οι Ζάκερμπεργκ και οι Μπριν αυτού του κόσμου ξέρουν ότι είναι θέμα χρόνου να το πάρουμε όλοι χαμπάρι. Και τι θα γίνει τότε;

Τίποτα δεν θα γίνει.

Σ' όλη την ιστορία της ανθρωπότητας εμείς, ένα είδος εγωιστικό και ευπροσάρμοστο, πάντα επιλέγαμε σύμφωνα με το στεγνό συμφέρον του είδους μας και πάντα ήμασταν πρόθυμοι να θυσιάσουμε πράγματα που θεωρούσαμε σημαντικά, για να κερδίσουμε πράγματα που είμαι πολλές τάξεις μεγέθους σημαντικότερα. Είμαι πεπεισμένος ότι η ιδέα της ιδιωτικότητας στο διαδίκτυο είναι μια από αυτές τις θυσίες. Η ιδέα της ιδιοκτησίας της πληροφορίας (ότι τα emails μου μου ανήκουν, ότι τα βιβλία που έχω κατεβάσει από το Amazon είναι δικά μου, ότι οι φωτογραφίες που αποθηκεύω online είναι ιδιοκτησία μου), θα γίνει θυσία, και θα γίνει με χαρά, γιατί σε αντάλλαγμα θα έχουμε κερδίσει πρόσβαση σε ένα πρωτοφανές πληροφοριακό κοινόβιο, όπου ολόκληρη η γνώση της ανθρωπότητας δεν θα ανήκει σε κανέναν και θα ανήκει σε όλους ταυτόχρονα.

Για να φτάσουμε ως εκεί έχουμε δρόμο ακόμα, βέβαια. Δεν είναι εύκολο να ξεφορτωθούμε τον προηγούμενο τρόπο σκέψης -είμαι σίγουρος ότι η προηγούμενη παρένθεση πολλούς από εσάς σας φρίκαρε. Αλλά είναι δρόμος που πρέπει να καλυφθεί μέσα στο κεφάλι μας, οπότε μπορεί και να γίνει γρήγορα.

Ως τότε, μπορούμε να κρατήσουμε στο μυαλό μας το άλλο καθησυχαστικό θέμα που ήθελα να θίξω, το πιο εύληπτο, που είναι το εξής:

Η τεχνολογία δίνει τη δυνατότητα σε κυβερνήσεις να κατασκοπεύουν πολίτες. Αλλά ξέρεις τι άλλο κάνει η τεχνολογία; Δίνει τη δυνατότητα σε Μέσα όπως ο Guardian και η Washington Post (και οι Anonymous) να ελέγξουν τις κυβερνήσεις και να αποκαλύψουν τη δραστηριότητά τους, και να μεταδώσουν τις αποκαλύψεις τους σε περισσότερους πολίτες από ποτέ, πιο αναλυτικά από ποτέ, και οι πολίτες μπορούν στη συνέχεια να μελετήσουν τι κάνουν οι κυβερνήσεις τους και να σχηματίσουν γνώμη και να τη συζητήσουν και να την εξελίξουν και την ωριμάσουν μέσα στις ίδιες τις πλατφόρμες που οι κυβερνήσεις κατασκοπεύουν, προστατευμένοι μεταξύ τους από την ισχύ των αριθμών τους και τη διαφάνεια της φύσης ενός μέσου που, ό,τι κι αν κάνουν οι Κίνες και οι NSA, είναι πια μεγαλύτερο από μεμονωμένους ανθρώπους και κυβερνήσεις και οργανισμούς, κάτι ανώτερο και άλλο, μια ψηφιακή συνείδηση του είδους.

Με άλλα λόγια, όλα καλά θα πάνε.

Διάβασε επίσης: Δεν υπάρχει "ανωνυμία" στα blogs.

Αυτά που λες. Μόνο δύο εταιρείες βγάζουν λεφτά σ' αυτή την αγορά, η Samsung που κάνει το μεγαλύτερο τζίρο, και η Apple που έχει τα περισσότερα κέρδη. Και υπάρχει και άλλη μία που βγαίνει κερδισμένη προς το παρόν.

...looking at 'smartphone share' or 'profit share' or 'platform share' all tell yousomething about the industry, but all three metrics mislead you if you try to treat them as a way to see who's 'winning', because 'winning' means different things for Apple, Samsung or Google.

Τι ωραίο.

via @snifyz

Ωραίο πρωταπριλιάτικο από τη Google.

1. Αν οι γονείς του Μπάτμαν είχαν πεθάνει αλλιώς

via
2. Πώς θα είναι τα καταστήματα της Google

Οι αναζητήσεις στο μαγικό κι ενίοτε μαγευτικό εργαλείο που λέγεται Google βγαίνουν αυτόματα κι ακαριαία από μηχανές μεγάλες και αχανείς και μυστήριες. Μα κοίτα: Μερικές φορές, ανακυκλώνοντας δημοφιλείς αναζητήσεις των ανθρώπων, αυτό το μυστήριο και θολό πολυδιάστατο zeitgeist, μπορεί να γεννήσει πράγματα αναπάντεχα. Σχεδόν ποιητικά.

Δεν είναι σαν ποίηση; Διαβασμένα στη σειρά, δεν μοιάζουν να παρακαλάν για μελοποίηση;

Μερικές φορές είναι σα στίχοι που απαντούν ο ένας στον άλλο. Διάβασε, ας πούμε, αυτό, σαν εσωτερικό διάλογο μιας μουρλής, σαν κάθε επόμενη να είναι απάντηση της προηγούμενης:

Ή εδώ: Που η κατάληξη υπογραμμίζει όλα τα προηγούμενα.

Ή εδώ: Επιθυμίες διαδοχικές. Μ' αυτή τη σειρά.

Δεν έχω δίκιο; Ποίηση.

Σ' αυτό το αφιέρωμα βλέπουμε τι συνέβη και τους τελευταίους μήνες τα προϊόντα της Google που χρησιμοποιούμε κάθε μέρα έγιναν κάτι παραπάνω από χρηστικά και γρήγορα: Έγιναν όμορφα.

2. Αν ο Τζέρι Σάινφελντ ανακοίνωνε τα οικονομικά αποτελέσματα της Apple

Hey what’s the deal with everyone and these accessories? Enough with the adding on, already, it’s like admitting that we sold an incomplete product. Take the 55 million iPhone cases we sold this year. If you had told me back in the 80s that we’d be sitting around a table in Cupertino talking about the billion dollars we made just selling cases for cell phones, I’d probably be like, “Cell phone? Isn’t that when prisoners empty their toilets and whisper to each other through the plumbing? We’re going to make a case for that? And why the hell am I in Cupertino?”

3. Πως ο τουρισμός και η τεχνολογία έχουν αλλάξει τη μορφή του κόσμου

Μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση: Τα τελευταία 40 χρόνια ο κόσμος ταξιδεύει πολύ περισσότερο και πολύ πιο εύκολα -κι αυτό έχει βοηθήσει ακόμα και τα πιο απομακρυσμένα σημεία του κόσμου να έχουν αλλάξει, και τελικά να μοιάζουν όλο και περισσότερο από τα μέρη από όπου ήρθες.

With almost no exaggeration I can arrive in the most remote place on earth in 3 days, with no advance planning, and not much money. Within less than 24 hours from my bedroom I can be at 95% of the locations of the world, squatting in someone's hut.

4.  Πώς οι γάτες κατέκτησαν το ίντερνετ

Ένα αποκαλυπτικό ρεπορτάζ.

In other words, your cat will like you best if you pretend that you don’t desperately want to play with it all the time. What the current group of researchers seemed to suggest was equally fascinating: The more neurotic the cat owner—the more desperate for fuzzy comfort and nuzzly security and unconditional affection—the briefer the interactions that damn cat would allow.

5. Ποια είναι τα πρώτα σε πωλήσεις άλμπουμ όλων των εποχών;

Ξεκινώντας από τη φήμη ότι το "Thriller" του Μάικλ Τζάκσον έχει πουλήσει περισσότερα από 100.000.000 δίσκους, το New Yorker φιλοξενεί τις εκτιμήσεις ενός ειδικού για τις πραγματικές πωλήσεις των δημοφιλέστερων δίσκων στην ιστορία. Θυμίζω εδώ ότι "δίσκος" είναι ένα πλαστικό αντικείμενο από πλαστικό ή βινύλιο που περιέχει πεπερασμένο αριθμό τραγουδιών (περίπου 10-15) στη μία ή και στις δύο πλευρές, όταν τοποθετηθεί σε κάποιες ειδικές συσκευές που υπήρχαν κάποτε γι' αυτό το σκοπό και λέγονταν "πικ απ" ή "CD-player". Οι 30 δίσκοι που έχουν πουλήσει τα περισσότερα, λοιπόν, είναι:

1. Michael Jackson, “Thriller”: 66,200,000
2. Soundtrack, “Grease”: 44,700,000
3. Pink Floyd, “The Dark Side of the Moon”: 44,200,000
4. Whitney Houston et al., “The Bodyguard”: 38,600,000
5. The Bee Gees at al., “Saturday Night Fever”: 37,200,000
6. The Eagles, “Their Greatest Hits 1971-1975”: 36,900,000
7. Bob Marley, “Legend”: 36,800,000
8. Led Zeppelin, “IV”: 35,700,000
9. AC/DC, “Back in Black”: 35,700,000
10. Shania Twain, “Come on Over”: 35,400,000
11. Michael Jackson, “Bad”: 34,700,000
12. Soundtrack, “Dirty Dancing”: 33,300,000
13. Dire Straits, “Brothers in Arms”: 33,200,000
14. Alanis Morissette, “Jagged Little Pill”: 33,200,000
15. Fleetwood Mac, “Rumours”: 33,000,000
16. The Beatles, “1”: 32,400,000
17. Pink Floyd, “The Wall”: 31,900,000
18. ABBA, “Gold”: 31,400,000
19. Guns N’ Roses, “Appetite for Destruction”: 30,800,000
20. Simon & Garfunkel, “Greatest Hits”: 30,700,000
21. Queen, “Greatest Hits”: 30,600,000
22. Celine Dion, “Let’s Talk About Love”: 30,300,000
23. Michael Jackson, “Dangerous”: 30,200,000
24. Celine Dion, “Falling into You”: 30,200,000
25. The Eagles, “Hotel California”: 30,000,000
26. Bruce Springsteen, “Born in the U.S.A.”: 29,100,000
27. Metallica, “Metallica”: 28,900,000
28. Meat Loaf, “Bat Out of Hell”: 28,700,000
29. Soundtrack, “Titanic”: 28,500,000
30. The Beatles, “Abbey Road”: 28,300,000

Πολύ περισσότερα και πολύ πιο ενδιαφέροντα λόγια έγραψε η κόρη του εδώ. Η εικόνα της Βόρειας Κορέας που περιγράφει είναι ενός παγωμένου παράλληλου σύμπαντος όπου οι άνθρωποι δεν έχουν ιδέα πώς ζει ο υπόλοιπος πλανήτης, τα κτίρια δεν έχουν θέρμανση, δεν υπάρχουν μαγαζιά στους δρόμους, ελάχιστα αυτοκίνητα κινούνται, και δεν υπάρχει ίντερνετ. Είναι πολύ συναρπαστικό μέρος, ένας άλλος κόσμος. Διάβασε.

Of all the stops we made, the e-Potemkin Village was among the more unsettling. We knew nothing about what we were seeing, even as it was in front of us. Were they really students? Did our handlers honestly think we bought it? Did they even care? Photo op and tour completed, maybe they dismantled the whole set and went home. When one of our group went to peek back into the room, a man abruptly closed the door ahead of him and told him to move along.

O Λαρς Ράσμουσεν, δημιουργός των Google Maps, λέει την ιστορία της επιτυχίας (και τις ιστορίες μερικών αποτυχιών), παρουσιάζοντας στην πορεία τη μαμά του και φορώντας το μπλουζάκι των εθελοντών. Η ομιλία είναι κομμένη και ραμμένη για το Ελληνικό κοινό (θα δεις γιατί) και το μήνυμα ταιριάζει απόλυτα επίσης: Όταν υπάρχει κρίση και κανείς δεν προσλαμβάνει κόσμο, οι άνεργοι έχουν την ευκαιρία να ρισκάρουν κάνοντας πράγματα μόνοι τους.

Υπάρχουν ελάχιστοι καλύτεροι τρόποι να περάσεις τα επόμενα 16 λεπτά στη Γη.

Να, για μια ακόμα φορά, το ετήσιο Zeitgeist του Google, η χρονιά συμπυκνωμένη σε ένα μικρό συγκινητικό βιντεάκι. Βεβαίως, αυτά είναι τα στιγμιότυπα που επέλεξαν οι δημιουργοί του βίντεο. Γιατί αυτά που έψαξε στην πραγματικότητα ο κόσμος στο Google φέτος είναι κάπως διαφορετικά, όπως φαίνεται εν μέρει σ' αυτό το site και εξ' ολοκλήρου σ' αυτό το γράφημα.

(γράφημα via)