Instapaper This

Γιατί Δεν Ξέρουμε Αν Τα Κινητά Προκαλούν Καρκίνο

19 Απριλίου 2011 | Κανένα σχόλιο

Είναι εξαιρετικά δύσκολο να βγάλει κανείς άκρη με τις επιπτώσεις ενός δημοφιλούς καταναλωτικού προϊόντος στη δημόσια υγεία, για πολλούς και πολύπλοκους λόγους. Σε ετούτο εδώ το γιγάντιο άρθρο των New York Times η δημοσιογράφος προσπαθεί να αναλύσει το αμφιλεγόμενο θέμα της συσχέτισης της χρήσης κινητών τηλεφώνων με την εμφάνιση καρκίνων, ελέγχοντας τις σχετικές επιστημονικές δημοσιεύσεις.

Finding a carcinogen, in short, is not like solving a mathematical equation, with a single formula and solution. It is more like solving an epic detective case, with individual pieces of evidence that, taken together, suggest a common culprit. But thus far, this extraordinarily wide-cast net has yet to find solid proof of risk for cellphone radiation: not a single trial or test that has attributed carcinogenic potential has been free of problems. Populationwide studies have failed to demonstrate an increased incidence; retrospective trials have been contradictory and riddled with biases; animal studies negative; human physiological experiments inconclusive; cellular studies inconsistent and weak.

Μπορείς να διαβάσεις αυτή την ανάλυση της ανάλυσης, αν βαριέσαι να το διαβάσεις ολόκληρο.

Instapaper These: 10 Κείμενα Για Διάβασμα Στις (Όποιες) Διακοπές

18 Απριλίου 2011 | 3 σχόλια

Στο νέο επεισόδιο του "Instapaper This" σου έχω όχι ένα, ούτε τρία, αλλά δέκα τεράστια, χορταστικά κείμενα κάθε είδους και προελεύσεως που έχουν ένα κοινό: Έχουν όλα εξαιρετικό ενδιαφέρον και είναι ό,τι πρέπει για διάβασμα στις όποιες ώρες ηρεμίας και χαλάρωσης βρεις τις επόμενες, Πασχαλινές ημέρες.

1. "Is Sugar Toxic?" του Gary Taubes - New York Times
Ένας Αμερικανός επιστήμονας υποστηρίζει ότι η ζάχαρη δεν είναι απλά διατροφικά άχρηστη, αλλά ένα κανονικό -και βλαβερότατο- δηλητήριο. Έχει δίκιο;

2. "Of The 1%, By The 1%, For The 1%", του Joseph Stiglitz - Vanity Fair
Ο Νομπελίστας οικονομολόγος εξηγεί γιατί οι συγκλονιστικές οικονομικές ανισότητες στις ΗΠΑ είναι καταστροφικές για την επιβίωση του κράτους και της δημοκρατίας.

3. "The Real History Of Twitter" του Nicholas Carlson - Business Insider
Η αληθινή ιστορία της δημιουργίας του Twitter διαφέρει αρκετά από την "επίσημη εκδοχή" των γνωστών και λαοπρόβλητων ιδρυτών του. Ποιος ήταν ο αληθινός δημιουργός της δημοφιλούς υπηρεσίας;

διάβασε παρακάτω

Instapaper This: Τί Κάνει Το Ίντερνετ Στο Μυαλό Σου

08 Απριλίου 2011 | 1 σχόλιο

Στο Nitro Μαρτίου είχα γράψει ένα μακρόσυρτο κείμενο για την επίδραση του Ίντερνετ, της αφθονίας των οθονών και του multitasking της σύγχρονης ζωής στην εξέλιξη του εγκεφάλου, με τις δικές μου παρατηρήσεις αλλά και με αναφορές σε πράγματα που έχουν γραφτεί αλλού από ειδικούς και μη σχετικά με το θέμα. Πολλά πράγματα. Είχα συγκεντρώσει τους τελευταίους μήνες μια μεγάλη βιβλιο(τρόπος του λέγειν)γραφία  η οποία ήταν σχεδόν αποκλειστικά online, και έτσι το πρόβλημά μου ήταν το εξής: Ήταν εντελώς αδύνατο να τη μοιραστώ με τους αναγνώστες. Ο αναγνώστης του περιοδικού διάβαζε το κείμενο και δεν μπορούσε να μάθει περισσότερα -έβλεπε τις λέξεις κι αυτό ήταν όλο, έπρεπε μετά να αφήσει στην άκρη το τεύχος, να πάει στο κομπιούτερ και να προσπαθήσει να μαντέψει πώς γράφεται στα Εγγλέζικα το "Νίκολας Καρ" για να το ψάξει στο Google.

Τώρα όμως, μπορείς να διαβάσεις ολόκληρο το "Τί Κάνει Το Ίντερνετ Στο Μυαλό Σου" εδώ, και να πατήσεις ό,τι πατιέται για να διαβάσεις λεπτομέρειες που έχουν γραφτεί αλλού για αυτό το συναρπαστικό θέμα. Γιατί σου έχω τις δικές μου λέξεις, αλλά σου έχω και διάσπαρτα στο κείμενο και μαζεμένα κάτω-κάτω δεκαέξι σχετικά και πχιοτικά άρθρα από όλα τα Ίντερνετς, καθώς και τρία σχετικά βιβλία που μπορείς να αγοράσεις (χάρτινα ή στο Kindle).

Υπενθύμισις: Μπορείς να διαβάσεις ένα σκασμό κείμενά μου από περιοδικά και ίντερνετς συγκεντρωμένα σε τούτη τη σελίδα. Ή να αγοράσεις αυτή τη χάρτινη ανθολογία.  Ό,τι θες.

Instapaper This: Σεισμός, Αριστερά, Περιοδικά, Αλλά Και Μια Ιστορία Επιτυχίας

28 Μαρτίου 2011 | Κανένα σχόλιο

Τα τέσσερα ενδιαφέροντα μεγάλα κείμενα της εβδομάδας:

1) How To Make A Success of Failure, του Phil Hilton (The Guardian)
Ο Φιλ Χίλτον είναι ένας τύπος που έφτιαξε ένα περιοδικό, το "Later", το οποίο απέτυχε παταγωδώς και έκλεισε μέσα σε δύο χρόνια. Εδώ γράφει για την εμπειρία της αποτυχίας με πολύ ωραίο και αστείο τρόπο.

The fact that I'd conceived every section, approved every article, every picture, every caption, recruited every team member, in no way implicated me in its collapse. I developed a narrative about my Big Failure … it was the fault of senior-management, junior team members, the public, celebrities, photographers, celebrity agents, social change and anyway it wasn't a failure as "it succeeded on many levels". I was the talented creator of a product the world was too lacking in sensitivity and judgment to embrace.

It turns out my refusal to accept any responsibility – apart from being obnoxious and immature – was also quite helpful to my ability to bounce back.

διάβασε παρακάτω

Instapaper This: 5 Μεγάλα Δημοσιογραφικά (Δωρεάν!) Κείμενα Που Αξίζει Να Διαβάσεις Τώρα

21 Μαρτίου 2011 | 1 σχόλιο

viral-me_628x434

Μια επιλογή από τις τελευταίες μου βόλτες στα Ίντερνετς. Διαβάζονται καλύτερα με το Instapaper σε iPad, αλλά μπορείς να τα διαβάσεις και στο κινητό σου, ή ακόμα και στο web. Νάτα:

1. The Viral Me, του Devin Friedman (GQ)
Οι άνθρωποι και οι εταιρίες της σημερινής Σίλικον Βάλεϊ, από την σκοπιά ενός (σχεδόν) άσχετου.

2. The Rude Warrior, του Peter Biskind (Vanity Fair)
Ένα προφίλ της εντυπωσιακής πτώσης του ηθοποιού Μελ Γκίμπσον από το πάνθεον του Χόλιγουντ στη γελοιποίηση και την ανεργία.

3. Teodorin's World, του Ken Silverstein (Foreign Policy)
Ένα προφίλ του Τεοντορίν Ομπγιάνγκ, γιου του δικτάτορα της Ισημερινής Γουινέας, που ζει μια αδιανόητα πλούσια ζωή στο Μαλιμπού της Καλιφόρνιας.

4. When Irish Eyes Are Crying, του Μichale Lewis (Vanity Fair)
Το χρονικό της οικονομικής καταστροφής της Ιρλανδίας, από τον άνθρωπο που έγραψε ένα χρονικό της οικονομικής καταστροφής της Ελλάδας.

5. Allen Iverson, Fallen Star, του Robert Huber (Philadephia)
Η νέα ζωή του χαρισματικού -αλλά πολύ προβληματικού- σταρ του NBA, ο οποίος πλέον παίζει μπάσκετ στην Τουρκία.

διάβασε παρακάτω

Instapaper This: Το Τελευταίο Βιβλίο Μαγειρικής, Από Τον Νέιθαν Μύρβολντ

08 Μαρτίου 2011 | 1 σχόλιο

modernistΣου έχω ξαναγράψει για τον Νέιθαν Μύρβολντ, αυτό τον ιδιοφυή homo universalis που ασχολείται με ένα σωρό ενδιαφέροντα πράγματα και αποτελεί πρότυπο για τους απανταχού πολυπράγμονες geeks. Ένα από τα πολλά του πάθη είναι η μαγειρική (έχει δουλέψει ακόμα και ως βοηθός σεφ) και το τελευταίο εγχείρημά του είναι η έκδοση ενός μεγαλειώδους βιβλίου που θα περιέχει την επιστημονική εξήγηση πίσω από την σωστή παρασκευή της τροφής. Κάθε τροφής. Το τελευταίο Wired έχει ένα αφιέρωμα στη δημιουργία του "Modernist Cuisine", που είναι πολύ συναρπαστικό και ενδιαφέρον.

Myhrvold—a theoretical physicist and computer scientist—has the lifestyle flexibility of a multimillionaire and the mental discipline of a world-class researcher. To him, cooking is about fundamental interactions in the material world: How heat enters food. How you mix two separate materials most effectively. How water molecules interact in a solution. You see a pork chop and some mashed potatoes; he sees a mesh of proteins that coagulate at a specific temperature next to an emulsion of starch and fat. “Chefs think about what it’s like to make food,” Myhrvold says. “Being a scientist in the kitchen is about asking why something works, and how it works.” To him, a kitchen is really just a laboratory that everyone has in their house. And when you have that attitude with that brain and those resources, well, you might not be the best cook in the world, but you just might put together the best cookbook.

Όπως καταλαβαίνεις, δεν είναι απλό βιβλίο με συνταγές, αλλά κάτι πολύ πιο σημαντικό. Το "Modernist Cuisine" κυκλοφορεί τον Απρίλιο και αποτελείται από πέντε τόμους (συνολικά 2500 σελίδες). Κοστίζει 625 δολάρια -αλλά στο Amazon μπορείς να το προπαραγγείλεις μόνο με 460.

διάβασε παρακάτω

Instapaper This: Οι New York Times Γράφουν Για Τους Επαγγελματίες Bloggers

25 Φεβρουαρίου 2011 | Κανένα σχόλιο

Με αφορμή το προφίλ της κυρίας πίσω απ' το dooce.com, η εφημερίδα κάνει μια αναδρομή στην ιστορία αυτού του είδους blogging (προσωπικά που έγιναν επαγγελματικά) αναφέροντας και μερικά ενδιαφέροντα στοιχεία για το επιχειρηματικό τους μοντέλο και το πώς δουλεύουν αυτοί οι άνθρωποι σήμερα, που η αγορά είναι πιο ώριμη.

It was the start of an explosion, a meeting of 18th-century journaling, 19th-century magazine serials and the intimate universality of cyberspace. Click almost anywhere on the Internet on any random day and you will find yourself in the middle of someone’s story. Dawn Meehan’s blog, Because I Said So, for instance, was a funny chronicle about life as the mother of six children. But then her husband walked out over Christmas, and two of her sons were hospitalized with depression, and the family lost health insurance and the boiler died and a colony of black mold was found behind the walls and Dawn needed surgery.

Instapaper This: Ο Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο Και Τα Τέρατα

15 Φεβρουαρίου 2011 | 1 σχόλιο

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο από το πρόσφατο άρθρο του New Yorker για τον Μεξικανό σκηνοθέτη: Όταν ήταν μικρός, ο μπαμπάς του κέρδισε το Λόττο, κι έτσι η οικογένεια έγινε πολύ πλούσια. Πολλά χρόνια αργότερα, ο πλούσιος μπαμπάς απήχθη, και ο Γκιγιέρμο αναγκάστηκε να πληρώσει λύτρα (δύο φορές) για να τον σώσει.

Ακόμα αναφέρει για τα περί Χόμπιτ, Κθούλου, Λαβύρινθο του Πάνα και έχει και μια περιγραφή του δεύτερου σπιτιού που έχει για να φυλάει τα τέρατα και τα παιχνίδια του. Ωραία πράγματα.

διάβασε παρακάτω

Instapaper This: Ο Πολ Χάγκις Και Η Σαϊεντολογία, 25.000 Λέξεις Στον New Yorker

08 Φεβρουαρίου 2011 | 1 σχόλιο

Είναι λίγο μεγαλούτσικο, αλλά αξίζει: Ετούτο εδώ το άρθρο από το τελευταίο τεύχος του New Yorker λέει την ιστορία του σκηνοθέτη Πολ Χάγκις (αυτός που έκανε το Crash και έγραψε το σενάριο του Million Dollar Baby), ο οποίος ήταν από τους γνωστότερους Σαϊεντολόγους, και μετά έφυγε από την "εκκλησία", και τώρα βγάζει τα πολλά της άπλυτα στη φόρα. Είναι ένα συναρπαστικό ανάγνωσμα με πολλή ίντριγκα και πληροφορία, αξίζει να του αφιερώσεις μιαν ωρίτσα.

Brolin says that he once witnessed John Travolta practicing Scientology. Brolin was at a dinner party in Los Angeles with Travolta and Marlon Brando. Brando arrived with a cut on his leg, and explained that he had injured himself while helping a stranded motorist on the Pacific Coast Highway. He was in pain. Travolta offered to help, saying that he had just reached a new level in Scientology. Travolta touched Brando’s leg and Brando closed his eyes. “I watched this process going on—it was very physical,” Brolin recalls. “I was thinking, This is really fucking bizarre! Then, after ten minutes, Brando opens his eyes and says, ‘That really helped. I actually feel different!’ ” (Travolta, through a lawyer, called this account “pure fabrication.”)

Και μετά, αν σου μένουν μάτια, διάβασε το δικό μου κείμενο για τη Σαϊεντολογία απ' το μακρινό 2006. Δουλειά κι αυτή.

Instapaper This: Γιατί Η Ψυχιατρική Δεν Είναι Στ' Αλήθεια Επιστήμη

01 Φεβρουαρίου 2011 | 5 σχόλια

Βρες μισή ώρα και κάτσε και διάβασε αυτό το συναρπαστικό άρθρο του Wired, που περιγράφει τις διαμάχες πίσω από τη συγγραφή του DSM-5, της πέμπτης έκδοσης του διαγνωστικού και στατιστικού εγχειριδίου των διανοητικών διαταραχών, που είναι η "βίβλος" της ψυχιατρικής. Το ζουμί της υπόθεσης: Το βιβλίο εξακολουθεί να περιγράφει τις ψυχικές ασθένειες ως μια συλλογή από συμπτώματα, αγνοώντας τις νευρολογικές αιτίες πίσω από αυτές -καθώς αυτές δεν είναι στις περισσότερες περιπτώσεις γνωστές. Αποτέλεσμα: Οι ψυχίατροι κάνουν διαγνώσεις -και συνταγογραφούν- βασισμένοι μόνο σε συμπτώματα, κάτι που δεν είναι ποτέ ασφαλές, όπως έχει δείξει και η ιστορία: Στις προηγούμενες εκδόσεις του DSM είχαν εμφανιστεί πολλές "ασθένειες" που αποδείχτηκε ότι δεν ήταν πραγματικές.

Since 1980, when the DSM-III was published, psychiatrists have tried to solve this problem by using what is called descriptive diagnosis: a checklist approach, whereby illnesses are defined wholly by the symptoms patients present. The main virtue of descriptive psychiatry is that it doesn’t rely on unprovable notions about the nature and causes of mental illness, as the Freudian theories behind all those “neuroses” had done. Two doctors who observe a patient carefully and consult the DSM’s criteria lists usually won’t disagree on the diagnosis—something that was embarrassingly common before 1980. But descriptive psychiatry also has a major problem: Its diagnoses are nothing more than groupings of symptoms. If, during a two-week period, you have five of the nine symptoms of depression listed in the DSM, then you have “major depression,” no matter your circumstances or your own perception of your troubles. “No one should be proud that we have a descriptive system,” Frances tells me. “The fact that we do only reveals our limitations.” Instead of curing the profession’s own malady, descriptive psychiatry has just covered it up.

Για να προλάβω όσους έχουν ένσταση με τον τίτλο του post: Αν θεωρήσουμε ότι επιστήμη είναι η παραγωγή γνώσης χρησιμοποιώντας την επιστημονική μέθοδο, τότε η ψυχιατρική (όπως και διάφορα άλλα πεδία γνώσης όπως η φιλοσοφία, η ψυχολογία, η ιστορία) δεν είναι επιστήμη. Η νευρολογία είναι. Το DSM, το οποίο παρεμπιπτόντως έτυχε να πέσει στα χέρια μου σε νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης απ' το οποίο πέρασα ως φαντάρος, είναι ένα συναρπαστικό ανάγνωσμα αλλά στην ουσία είναι μια μπακαλίστικη απαρίθμηση συμπτωμάτων, τραγικά ευάλωτη σε παρανοήσεις και σκοτεινά κίνητρα. Μετά την κυκλοφορία του DSM-IV:

Diagnoses of autism, attention-deficit hyperactivity disorder, and bipolar disorder skyrocketed, and Frances thinks his manual inadvertently facilitated these epidemics—and, in the bargain, fostered an increasing tendency to chalk up life’s difficulties to mental illness and then treat them with psychiatric drugs.

ΠΑΝΩ