Υπάρχουν έρευνες, λέει, (εδώ κι εδώ) που αποδεικνύουν ότι η χρήση social networks στο χώρο εργασίας μειώνει την παραγωγικότητα, πράγμα που αποτελεί και λογικό συμπέρασμα, και δικαιολογεί το ότι στη δουλειά μου, ας πούμε, το ΙΤ έχει κόψει το Facebook. ΟΜΩΣ.
Στην πραγματικότητα, ο χρόνος που σπαταλάται σε τέτοιου τύπου ερεθίσματα δεν είναι χαμένος, άρα οι έρευνες είναι ανεδαφικές. Λέει το Wired:
Humans weren’t designed to maintain a constant focus on assigned tasks. We need periodic breaks to relieve our conscious minds of the pressure to perform — pressure that can lock us into a single mode of thinking. Musing about something else for a while can clear away the mental detritus, letting us see an issue through fresh eyes, a process that creativity researchers call incubation.
Χρησιμοποιώ το Twitter εδώ και λιγότερο από ένα χρόνο, αλλά έχει προλάβει κι έχει γίνει ένα πολύ σημαντικό εργαλείο για τη δουλειά μου -και ταυτόχρονα ένα ψυχαναγκαστικό πάθος που-μου-κατατρώει -τα-σωθικά αλλά-μ-αρέσει. Μετά από δοκιμές και κόλπα έχω καταλήξει λίγο-πολύ σε μια Twitteρουτίνα, που μου επιτρέπει να το χρησιμοποιώ παράλληλα με τις καθημερινές μου δραστηριότητες για να αντλώ πληροφορίες και νέα και ταυτόχρονα να επικοινωνώ το γνωστό αλλοπρόσαλλο περιεχόμενο που έχεις συνηθίσει να διαβάζεις αν με ακολουθείς. Να πώς το χρησιμοποιώ:
Τα Girl Geek Dinners είναι βραδιές που προάγουν και προβάλλουν τη γυναικεία επιχειρηματικότητα στο Ίντερνετ και τα Νέα Μέσα, ναι, όπως στο γράφω, ούτε εγώ το πίστευα. Έχουν γίνει 13 τέτοιες, και πολύ πετυχημένες, και η 14η κατά σειρά είναι αφιερωμένη στη μόδα, οπότε πολύ λογικά οι διοργανώτριες κάλεσαν τα κορίτσια του Oh, So Chic!, τη Μαρία Παπαγρηγορίου και την Ελένη Στασινοπούλου, να παρουσιάσουν τη δουλειά τους στο monoblog τους αύριο, 26 Φεβρουαρίου, στο Microsoft Innovation Center, Βασιλίσσης Σοφίας 103. Η εκδήλωση αρχίζει στις 6 το απόγευμα, δες εδώ λεπτομέρειες. Θέλει λέει να γραφτείς στο event στο Facebook, πράγμα που δεν ξέρω τι είναι γιατί δεν έχω Facebook, και «η είσοδος επιτρέπεται στους άνδρες μόνο αν συνοδεύονται από γυναίκα», πράγμα που μου θυμίζει ένα πάρτι για swingers πέντε χρόνια πριν, στην Νεά Υόρκη, α, ωραία χρόνια.
Πάρε μια γυναίκα (ή, αν είσαι γυναίκα, πάρε τον εαυτό σου) και πήγαινε. Μπορεί και να με πετύχεις: Θα είμαι αυτός που δεν καταλαβαίνει τίποτα και ρωτάει συνέχεια τη σπιτοσκύλα άγνωστες λέξεις.
Ένα συγκρότημα ονόματι I Am Un Chien έπαιξε το νέο του τραγούδι μπροστά στη webcam έχοντας ανοιχτό το νέο δημοφιλές ιντερνετομαραφέτι, το Chatroulette, που επιτρέπει σε οποιονδήποτε έχει καμερούλα να κάνει video chat με τυχαίους ανθρώπους απ’ όλο τον κόσμο. To συνοθύλευμα τυχαίων φατσών που προέκυψε το έκανε βίντεο-κλιπ.
H ιδέα του Wired για τη μορφή του περιοδικού σε ένα tablet κομπιούτερ. Και, όπως και οι άλλες περιπτώσεις, είναι αδέξιο και λίγο αλλόκοτο, πιο φανταχτερό από τη σελίδα του Wired στο web, αλλά πολύ λιγότερο εύχρηστο. Και δοκίμασε να διαβάσεις τα μεγάλα δημοσιογραφικά κείμενα των 5000 λέξεων σε τέτοια οθόνη. Δοκίμασε. Κωλώνεις. Εξάλλου: Προσοχή φανμπόη: Είναι φτιαγμένο με Adobe AIR, άρα δεν θα παίζει σε iPad.
Θυμήσου τις εκδοχές του Sports Illustrated και κάποιων Λονδρέζων designers για αντίστοιχες λύσεις. Όπως καταλαβαίνεις, με τις συνδρομές-ως-apps που προωθούν σε παρόμοια μηχανήματα, κάθε περιοδικό θα απαιτεί να μάθεις και ένα διαφορετικό UI για να διαβάσεις τα υπέροχα άρθρα του. Μ’ άλλα λόγια: Φέξε μου και γλίστρησα κι αγουρίδα μέλι.
Don’t report banal details. Unless you’re observing a true breaking news event (and note: this term does not include what you or your child ate for lunch), skip it.
Do interpret your experiences. How do they make you feel? What do they mean to you?
Do share the oddities you observe. Look for things that seem unusual, out-of-place, surprising.
Do share things you love – quotes, phrases, descriptions of events that brought joy to your day.
Slow down, enjoy. Listen to the world’s music. Share the best of your experiences, but remember, 140 characters is a unique format — more like poetry or Haiku than news reporting. Using it well requires our thoughtful attention.
Εν τω μεταξύ, ο Τζορτζ Πάκερ του New Yorker έγραψε ένα άρθρο στο οποίο γκρινιάζει για το «θόρυβο» του Twitter -αν και ομολογεί ότι δεν χρησιμοποιεί το Twitter. Διάβασε την απάντηση των ΝΥΤ. Συμπέρασμα: Ο Πάκερ δεν γκρινιάζει για το Twitter, γκρινιάζει επειδή είναι γέρος (στο μυαλό -50 χρονών είναι μόνο) και ο κόσμος αλλάζει πολύ πιο γρήγορα από ό,τι μπορεί να παρακολουθήσει.
Τέλος, μπορείς να διαβάσεις ένα μικρό κειμενάκι στο Nitro που κυκλοφορεί για τους Έλληνες celebrities που αρχίζουν σιγά σιγά να χρησιμοποιούν το Twitter.
Η συζήτηση συνεχίζεται για το φαινόμενο της εξαφάνισης της αξίας του δημιουργικού περιεχομένου (κείμενα, φωτογραφίες, βίντεο) στα media, και την επίδραση που θα έχει στη δημοσιογραφία και τα άλλα συγγενικά επαγγέλματα. Να τρία σχετικά και ενδιαφέροντα άρθρα που διάβασα πρόσφατα.
Ο Ιάπων Σοίτσι Νογκούτσι ανεβάζει στο Twitter φωτογραφίες από αυτά που βλέπουν τα μάτια του καθώς στριφογυρνάει γύρω απ’ τη Γη μέσα στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό από ύψος 300 χιλιομέτρων. Αυτά που βλέπουν τα μάτια του περιλαμβάνουν νησιά όπως η Χαβάη (πάνω), οι Μαλδίβες κι η Αρούμπα, βουνά όπως το Φίτζι και το Κιλιμάντζαρο, πόλεις όπως η Μόσχα και το Κεμπέκ, το ολόγιομο φεγγάρι και τη γέφυρα Γκόλντεν Γκέιτ. Ναι, κι εγώ ζηλεύω.
Οι φήμες στα Ίντερνετς λένε ότι σε λίγες ώρες στην τηλεοπτική μετάδοση του Superbowl θα παίξει για πρώτη φορά διαφήμιση του Google, η παραπάνω, που είναι απλή και συγκινητικούλα και παίζει στο κανάλι του Google στο YouTube εδώ και μήνες. Κάτι υποννόησε και ο Δρ. Σμιτ στο Twitter του σχετικά. Αυτό μπορεί να έχει διάφορες ερμηνείες και πολύπλευρη σημασία, αλλά εγώ αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί δεν μου βρίσκει το Shazam τη μουσικούλα. Ξέρει κανείς από πού είναι;
UPDATE: Ναι, αυτή η διαφημισούλα έπαιξε, το επιβεβαίωσε και η Μαρίσα.
Overall newspaper circulation has been in decline since 1990, «well before the Internet,» Varian noted, while newspaper circulation crossed against the nation’s population has been declining since 1960; and circulation per household has been dropping since — wait for it — 1945. You can’t blame the Web for that.
2) Οι άνθρωποι διαβάζουν ειδήσεις online μόνο όταν χαζεύουν από τη δουλειά τους.
It turns out, that compared with Web search access, Google news access goes up during the day, down in the evening, and way, way down over the weekend. This data is consistent with the results of other studies that indicate Americans still spend much more time with print newspapers than they do with news online — one Nielsen study found that Internet users spent an average of 38 minutes total per month on newspaper sites. «What that says to me is that reading the news online is a worktime activity. … Most people aren’t paid to sit at a computer and read newspapers. They’re snatching things throughout the day,» Varian said.
Όπως καταλαβαίνεις, κανείς δεν θα πληρώσει για κάτι που κάνει στο χρόνο που θα έπρεπε να δουλεύει.
Ο Κόρι Ντόκτοροου εξηγεί εδώ πώς το περιεχόμενο στο Ίντερνετ είναι πολύ πιο φτηνό και όχι πολύ χειρότερο από αυτό των χάρτινων μέσων (θέμα που έχουμε ξαναθίξει) -και ταυτόχρονα κρύβει πολύ περισσότερες δυνατότητες για πειραματισμούς και νέες ιδέες.
This is the pattern: doing something x percent as well with less-than-x percent of the resources. A blog may be 10 percent as good at covering the local news as the old, local paper was, but it costs less than 1 percent of what that old local paper cost to put out. A home recording studio and self-promotion may get your album into 30 percent as many hands, but it does so at five percent of what it costs a record label to put out the same recording.
monoblogs
