Εδώ και λίγες μέρες δοκιμάζω το νέο iPhone 4 (ευχαριστώ, COSMOTE!) και φυσικά το πρώτο πράγμα που έκανα μόλις το έπιασα στα χέρια μου και αφού το πέρασα από το μαρτύριο του iTunes ήταν να δοκιμάσω το διαβόητο death grip, να το πιάσω δηλαδή καλύπτοντας με το χέρι την κάτω αριστερά γωνία όπως το κοιτάς (που τυχαίνει να είναι και ο τρόπος με τον οποίο κρατώ όλα τα κινητά). Αυτό που φαίνεται στο βίντεο συμβαίνει πάντα: Οι μπάρες πέφτουν. Είδα να πέφτουν ακόμα και από πέντε (σήμα καμπάνα) σε μία. Και μόλις το αφήνεις, επανέρχονται πολύ γρήγορα. Κλήση, πάντως, δεν μου έχει πέσει μέχρι τώρα, παρ’ όλο που ακριβώς έτσι το κρατάω όταν μιλάω.

Για περισσότερες γνώμες ανάμενε το πλήρες review στα γνωστά μέρη.

Ωραία ανακάλυψη του Guardian (τα σχεδίασαν αυτοί)  -θα ήταν ό,τι πρέπει για τον τοίχο του γραφείου μου.

Μπορεί να τσαλαβούταγες και να μην το πήρες χαμπάρι, αλλά πολύς ντόρος έγινε τις προηγούμενες ημέρες με το τελευταίο Wired, το οποίο περιέχει ένα άρθρο που υποστηρίζει ότι το web πέθανε, τελειώσε, πάπαλα, αυτό ήτανε, και το μέλλον είναι στα applications. Δεν πρόλαβα να το σχολιάσω εγκαίρως (γιατί τσαλαβούταγα) αλλά η ώρα του ήρθε.

Το ότι πρόκειται περί ιδέας βλακώδους πέρα από κάθε φαντασία δεν είναι καν θέμα που αξίζει να συζητά κανείς (ακόμα και το ένα διάγραμμα που χρησιμοποιούν για να υποστηρίξουν την ιδέα με στοιχεία είναι λάθος), αλλά αν θέλεις ντε και καλά να το κουβεντιάσεις διάβασε τεκμηριωμένες απόψεις εδώ, εδώ και (στο site του Wired!) εδώ. Το θέμα είναι ότι το διπλό άρθρο -ειδικά το μισό που είναι γραμμένο από τον Μάικλ Γουλφ του Vanity Fair (!)- περιέχει μερικές εύστοχες παρατηρήσεις σχετικά με τα Ίντερνετς και τις τεχνολογίες που σερβίρουν content σήμερα αλλά είναι στημένο ως πρόκληση, με το εξωφρενικό εξώφυλλο, τα εξωφρενικά επιχειρήματα (προσπαθούν να παρουσιάσουν τη μνημειώδη γκαφα του 1997 με το push και το Pointcast -θυμάσαι;- ως επιτυχία!) και την υιοθέτηση του «συμπεράσματος» ως απόλυτη αλήθεια, που ένα πράγμα θυμίζει: Προβοκάτσια. Διαβάζοντάς το έχεις την αίσθηση ότι οι άνθρωποι προσαρμόζουν την πραγματικότητα στις δικές τους ιδέες, και δεν τους χωράει, και γι’ αυτό την τσαλακώνουν όσο δεν πάει. Είναι σαν να διαβάζεις κείμενο του ΚΚΕ.

Διαβάστε περισσότερα…

Αυτό είναι το τρέιλερ της ταινίας «The Social Network» του Ντέιβιντ Φίντσερ, που λέει την ιστορία του Facebook. Ναι. Μοιάζει τόσο κωμικά κακό (κακωμικό) όσο φαντάζεσαι.

Και, lo, πριν προλάβεις να βουτήξεις τρις, έφτασαν τα τρέιλερ-παρωδίες για υποτιθέμενες αντίστοιχες ταινίες για το Twitter και το YouTube.

Διαβάστε περισσότερα…

Πριν από 65 χρόνια 150 από τους επιστήμονες που δούλεψαν στο Manhattan Project ανέλαβαν να απαντήσουν σε ένα ερωτηματολόγιο που περιείχε ερωτήσεις για την πιθανή χρήση του προϊόντος των κόπων τους. Μπορείς να μπεις εδώ και να απαντήσεις μία-μία τις ερωτήσεις. Στο τέλος θα δεις πόσοι από τους επιστήμονες απάντησαν με τον ίδιο τρόπο.

via io9

Δες εδώ κάμποσα δείγματα απ’ το ευφυές mash-up. Και τα tweets του Γουεστ από μόνα τους, βέβαια, είναι μνημεία σουρρεαλισμού.

Πολύς κόσμος επιλέγει την τοποθεσία των διακοπών του από τις φωτογραφίες που βλέπει στα Ίντερνετς. Μέγα λάθος. Το oyster.com είναι ένα site που μεταξύ άλλων δείχνει τη διαφορά των «διαφημιστικών» και τρελά πειραγμένων φωτογραφιών με πραγματικές φωτογραφίες από τα ξενοδοχεία.

Διαβάστε περισσότερα…

Το βιντεάκι από πάνω, με την ανυπόφορη μουσικούλα και τα ακόμα πιο ανυπόφορα comic sans, σου δίνει μια εικόνα για το πώς είναι η δουλειά στο Googleplex, στο Mountain View της Καλιφόρνιας. Να μερικά ακόμα τέτοια βιντεάκια:

Διαβάστε περισσότερα…

Φυσικά. Δες τα υπόλοιπα με την απαραίτητη ανάλυση εδώ.

Μπορεί όπως κι εγώ να είσαι άνθρωπος πολυάσχολος, να μην έχεις πολύ χρόνο για χάζεμα ή χάσιμο. Μπορείς επίσης όπως κι εγώ να σου αρέσουν αυτά τα μεγάλα άρθρα, τα δημοσιογραφικά, που είναι ξερωγώ δέκα χιλιάδες λέξεις για έναν πάστορα από τον Αμερικάνικό Νότο, ή δεκαοχτώ χιλιάδες λέξεις για το παράνομο εμπόριο διαμαντιών στο Κονγκό. Τέτοιες ιστορίες, αληθινές και καλογραμμένες, που μπορείς να τις διαβάσεις σε μια καθισιά, αλλά δεν μπορείς να τις διαβάσεις στο γραφείο, κοιτάζοντας την οθόνη του γκομπιούτερ. Σου έχω ξαναγράψει για το longform.org, που συγκεντρώνει κάμποσες από δαύτες, από τα μεγαλύτερα περιοδικά του κόσμου, για να μην ψάχνεις. Σου ‘χω γράψει και γι’ αυτά τα βιβλία, που κυκλοφορούν κάθε χρόνο και περιέχουν τα καλύτερα τέτοια κείμενα της χρονιάς, τα βραβευμένα, τα τοπ οφ δε τοπ. Αλλά δεν σου έχω γράψει για τον καλύτερο τρόπο να τα διαβάζεις αυτά τα κείμενα, και αυτό ήταν παράλειψη. Γιατί καλά είναι τα περιοδικά, αλλά άντε να έχουν ένα τέτοιο μέσα στο κάθε τεύχος. Το πολύ δύο. Καλά και τα βιβλία, αλλά μια φορά το χρόνο βγαίνουν, δε φτουράνε. Και καλό και το κομπιούτερ, αλλά άντε βγάλε τα μάτια σου δυο ώρες για να διαβάσεις κάτι τέτοιο.

Ο καλύτερος τρόπος είναι άλλος: Instapaper στο iPad.

Διάβασα το εξής post του ιδρυτή του Wired Κέβιν Κέλι, ο οποίος έκανε ακριβώς την ίδια ανακάλυψη: Το Instapaper είναι ένα εργαλείο που σου επιτρέπει να bookmark (ρήμα!) τα κείμενα που θέλεις. Αφού βάλεις ένα bookmark που λέγεται «read later» στον browser σου, ψαχουλεύεις στα Ίντερνετς, βρίσκεις αυτά που σε ενδιαφέρουν (στο longform.org ή αλλού), και τα μαρκάρεις με το read later για να κάνεις αυτό που λέει: Να τα διαβάσεις αργότερα. Μετά πας στο iPad, το iPod Touch ή το iPhone και κατεβάζεις το application του Instapaper. Κάνεις log-in και νάτα τα posts που έχεις μαρκάρει, έτοιμα να τα διαβάσεις -και οffline άμα λάχει. Το πιο ωραίο είναι το εξής: Τα posts στα δείχνει «γυμνά» από διαφημίσεις και σχεδιαστικές τζιριτζάτζουλες των sites, με ωραία fonts, σαν να διαβάζεις e-book. Η εμπειρία στο iPad είναι καταπληκτική. Παρ’ όλο που το μηχανηματάκι έχει διάφορα προβλήματα στην ανάγνωση (περιγράφονται αναλυτικά εδώ), γι’ αυτή τη δουλειά είναι ό,τι πρέπει.

Το μόνο πρόβλημα (σε πολλά εισαγωγικά) που μένει είναι το να βρίσκεις υλικό για να το διαβάζεις έτσι. Ο Κέβιν Κέλι αποφάσισε να φτιάξει μια λίστα με τα καλύτερα δημοσιογραφικά κείμενα που γράφτηκαν ποτέ, για να πάρεις ιδέες και να τα instapaper (ρήμα!) για να τα διαβάσεις στο δικό σου iPad/iPhone/άντε και PC. Εγώ του πρότεινα δύο: Αυτό κι αυτό.

Αν θέλεις, μπορείς να instapaper (ρήμα!) στα Ελληνικά και κάποια από τα δικά μου.

Διαβάστε περισσότερα…

OK, μπορεί να ήθελε πιο σφιχτό μοντάζ, λίγο καλύτερους διαλόγους, μπορεί αν δεν ήταν Ελληνική να μην την έβλεπα ολόκληρη και πιθανότατα δεν θα στην έδειχνα κι εδώ, αλλά κοίτα: Την έφτιαξαν Έλληνες πιτσιρικάδες, έχει θαυμάσια φωτογραφία και εξαιρετικό animation, και σου θυμίζει την αέναη και διαρκή απορία: Τι κάνουνε όλα αυτά τα παιδιά που υπάρχουν εκεί έξω; Γιατί δεν φτιάχνουν περισσότερα τέτοια πράγματα (κι όχι μόνο στον τομέα του βίντεο -και στη μουσική, στην τέχνη, στο κείμενο, οπουδήποτε); Πόσους καφέδες θα πιούνε επιτέλους;

Το βραβευμένο με Όσκαρ ντοκιμαντέρ δράσης και οικολογίας του Λούη Ψυχογιού είναι διαθέσιμο δωρεάν και σε HD εδώ (δεν γίνεται embed, δυστυχώς). Βρες μιάμιση ώρα απ’ τη ζωή σου και παρακολούθα.

via clusterflock

Να μια ενδιαφέρουσα λίστα με μικρή και συνοπτική ανάλυση αυτών των αυτονόητων:

1. Ο κόσμος ποτέ δεν ενδιαφερόταν να πληρώσει για να μάθει τις ειδήσεις
2. Τα paywalls καταστρέφουν το περιεχόμενό σου
3. Κανείς δεν χρειάζεται ψηφιακές κόπιες χάρτινων εκδόσεων
4. Το να κλέβεις ψηφιακό υλικό είναι ευκολότερο απ’ το να το αγοράζεις
5. Η πειρατία δεν σημαίνει απαραίτητα απώλειες στις πωλήσεις

It’s utterly mystifying as to why anyone would pay 20 bucks to read than on an iPad when they can simply open the browser and read the newspaper’s website for free.

Ένα απίστευτο στατιστικό, αμφιλεγόμενης αξιοπιστίας.

In one of several panels on social media and search, Patricia Neuray of Business.com cited the Forrester research finding that 70% of the content read online by under-40-year-olds was written by someone they know.

Λες να ισχύει;