Προσπάθησε να ξεπεράσεις την κωμικοτραγική ουσία του αιτήματος, την υπεράσπιση της υποχρεωτικής δημοσίευσης ισολογισμών ιδιωτικών εταιριών σε εφημερίδες από δημοσιογράφους.
Ξεπέρασε και τα επιχειρήματα του ύφους «μα ισχύει από το 1920, γιατί το καταργείτε».
Προσπάθησε να ξεπεράσεις (πάλι) ότι κυκλοφορούν στην Ελλάδα των 11 εκατομμυρίων κατοίκων 25 πανελλήνιες και 300 τοπικές εφημερίδες.
Και φτάσε στην τελευταία παράγραφο.
Να θυμίσω ότι η ανακοίνωση υπογράφεται από Ένωση δημοσιογράφων, η οποία υποτίθεται θα έπρεπε να ενδιαφέρεται για το μέλλον του επαγγέλματος.
και γράφει:
Πολύ δε περισσότερο όταν είναι γενικά αποδεκτό ότι ούτε το διαδίκτυο ούτε οι ιστοσελίδες μπορούν να αναπληρώσουν την πληροφόρηση, αξιοπιστία, ασφάλεια και διαφάνεια που παρέχει η δημοσίευση στην εφημερίδα.
2) Πάτα το κουμπάκι με το βελάκι δίπλα στη γραμμή του URL.
3) Από τη λίστα διάλεξε «Add to Home Screen».
4) Βάλε όποιο όνομα θέλεις (πχ για να τους μπερδέψεις: «Μάρτιος») ή άφησέ το όπως είναι.
5) Πάτα «add» πάνω δεξιά.
Τέλος!
Τώρα θα έχεις ένα κουμπάκι στην οθόνη της συσκευής σου που θα σε οδηγεί κατευθείαν στο site του βιβλίου. Το ίδιο κόλπο, βεβαίως, ισχύει για οποιοδήποτε website στο ίντερνετ.
Αυτός είναι ο Ντέιβιντ Τσόου. Το 2005 τον φώναξαν να φτιάξει ωραία πράγματα στους τοίχους των γραφείων μιας εταιρίας που τη λέγαν Facebook στο Πάλο Άλτο. Του πρότειναν να τον πληρώσουν με λίγες χιλιάδες δολάρια, ή με μετοχές. Διάλεξε τις μετοχές. Επτά χρόνια μετά, σύμφωνα με την αίτηση της εταιρίας για την εισαγωγή της στο χρηματιστήριο, οι μετοχές του αξίζουν 200 εκατομμύρια δολάρια.
Τις τελευταίες μέρες για κάποιο λόγο το timeline μου ξεχείλισε με links για το θέμα των eBooks και του διαβάσματος σε οθόνες γενικότερα, πολλά από δαύτα, και μερικά πολύ ενδιαφέροντα. Ποιος ξέρει γιατί, έτσι γίνονται αυτά τα πράγματα μερικές φορές, έρχονται κατά κύματα.
Η ιστορία άρχισε με το γκρινιάρικο, γιαγιαδίστικο φιλιππικό του Τζόναθαν Φράνζεν κατά των eBooks. Κάνει και μερικές ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις (κυρίως σχετικά με τη φυσική υπόσταση και μονιμότητα των βιβλίων ως αντικείμενα), αλλά αυτές χάνονται μέσα στη λουδίτικη μίρλα της υπόλοιπης τοποθέτησης.
“Someone worked really hard to make the language just right, just the way they wanted it. They were so sure of it that they printed it in ink, on paper. A screen always feels like we could delete that, change that, move it around. So for a literature-crazed person like me, it’s just not permanent enough.”
Ναι. Και παρακάτω λέει ότι οι άνθρωποι δεν πρέπει να ζουν πάνω από τα 80, γιατί «ο κόσμος αλλάζει υπερβολικά γρήγορα». Τί να του πεις;
Ο φοβερός και τρομερός Ντέιβιντ Καρ των New York Times εδημοσίεψε ένα άρθρο εκθειαστικό για το αμερικάνικο Esquire εχτές, περιγράφοντας το καλό αντρικό περιοδικό ως την εξαίρεση στον κανόνα της γενικής κατάρρευσης του περιοδικού τύπου. Το κριτήριο είναι το εξής: Το Esquire το 2011 αύξησε τις σελίδες των διαφημίσεών του κατά 13,5% τη στιγμή που ανταγωνιστές όπως το GQ και το Details παρουσίασαν (πάλι) πτώση. Διάβασε το άρθρο και μετά θα σου εξηγήσω τα προβλήματα που υπάρχουν σ’ αυτή τη συλλογιστική.
To 2009 ξεκίνησε ένα φιλόδοξο όσο και παλαβό σχέδιο: Ζητήθηκε από όλο τον κόσμο, όποιον θέλει, να φτιάξει ένα κλιπάκι 15 δευτερολέπτων που να δείχνει μια σκηνή από τον «Πόλεμο Των Άστρων», γυρισμένο με αυτοσχέδια μέσα. Πολύς κόσμος ανταποκρίθηκε, οι εμπνευστές μάζεψαν τα κλιπάκια, τα ένωσαν μεταξύ τους και ορίστε: Ένα cut/paste γοητευτικό ανοσιούργημα.
Τις προάλλες σου έγραψα για το κείμενο του New Yorker για το YouTube και την ιστορία του, στο οποίο αναφερόταν το πρώτο βίντεο που ανέβηκε ποτέ στην υπηρεσία, το (όχι και πολύ) μακρινό 2005. Ε, νάτο. Μη σου φαίνεται ανούσιο -κατά μία έννοια είναι το «The Jazz Singer» της γενιάς μας.
Ετούτο εδώ το κειμενάκι ενός φωτογράφου περί φωτογραφίας και πνευματικών δικαιωμάτων πυροδότησε κουβέντες στο Ίντερνετς. Ο Τζον Μούλερ καταγγέλει το θέμα της κλοπής φωτογραφιών και τονίζει ότι οι φωτογραφίες του, το προϊόν της δουλειάς του, κοστίζουν χρήματα και έτσι όποιος θέλει να τις χρησιμοποιήσει οφείλει να τις πληρώσει.
So if you’re a magazine, website, corporation, sports team, or advertiser who wishes to use this photo, please don’t come and ask to use it for free, or in exchange for credit or “exposure”. You found my photo so obviously I have “exposure”. You have an advertising budget, and this is what it’s for. You obviously don’t expect your writers to work for free, or your secretary, or your boss. No one is going to publish it for free. Just because the picture is digital doesn’t mean it was free to make.
Να πέντε κείμενα από τα παγκόσμια Ίντερνετς τα οποία μπορείς να διαβάσεις σήμερα το βράδυ, κουλουριασμένος δίπλα στη φωτιά, το καλοριφέρ ή τον φλεγόμενο κάδο με τα σκουπίδια.
1. Μια καταπληκτική, πλήρης και ψύχραιμη ανάλυση για το Μνημόνιο του 2010 από το Athens Review of Books. Ο συγγραφέας αναλύει τις αδυναμίες του σχεδίου και, κυρίως, την παταγώδη αποτυχία της Ελληνικής κυβέρνησης να υλοποιήσει τις μεταρρυθμίσεις που προέβλεπε. Είναι μεγάλο αλλά είναι εξαιρετικά γραμμένο και είναι απαραίτητο να το διαβάσεις, είναι χρέος σου ως πολίτης, πώς το λένε.
Βλέποντας το αρχικό Μνημόνιο από τη δική μας σκοπιά μπορούμε να πούμε ότι οι σχεδιαστές του μας ζήτησαν να δαγκώσουμε μεγαλύτερο κομμάτι από αυτό που μπορούσαμε να καταπιούμε. Αγνόησαν το ποιοι ήταν εκείνοι που καλούνταν να εφαρμόσουν όσα ζητούσαν.[21] Το σύνολο του ελληνικού αδιεξόδου αποκαλύφθηκε με το Μνημόνιο. Οι αδυναμίες του πολιτικού συστήματος είναι γνωστές. Η αντίδραση των ομάδων συμφερόντων που θίγονται ήταν προβλέψιμη, αλλά η αδιάλλακτη άρνησή τους να δεχθούν παραχωρήσεις εξακολουθεί να εντυπωσιάζει. Για μια ακόμη φορά φάνηκε ότι (με λίγες εξαιρέσεις) τα τηλεοπτικά μας μέσα ρέπουν προς τη δημαγωγία και τον πανικό. Η αποκάλυψη των τελευταίων δυο ετών όμως είναι η έκταση της παράλυσης της δημόσιας διοίκησης. Η διοίκηση που έχουμε δεν μπορεί να αντιμετωπίσει κρίσεις. Δεν έχει την πειθαρχία, την αίσθηση της αποστολής, τα κίνητρα ή την expertise που χρειάζονται.
Σήμερα δόθηκαν στη δημοσιότητα οι δηλώσεις «Πόθεν Έσχες» των 300 μελών του κοινοβουλίου, και για πρώτη φορά αναρήθηκαν και στο Ίντερνετ για να τις διαβάζουν οι πολίτες, καθώς η Αρχή Προστασίας Δεδομένων έδωσε τη σχετική άδεια (πέρυσι είχε αρνηθεί -άδικα, σύμφωνα με αυτό). Ως εδώ καλά. Οι πολίτες έχουν ένα μέρος να μπορούν να μπουν και να δουν ανά πάσα στιγμή την περιουσιακή κατάσταση των εκπροσπώπων τούς, όπως πρέπει. Αλλά εδώ υπάρχουν μερικά πολύ σημαντικά και πολύ σοβαρά «αλλά», που κάνουν ετούτη τη δημοσίευση εξαιρετικά ύποπτη, ενδεικτική της αλλόκοτης, οπισθοδρομικής και ανεγκέφαλης προσέγγισης από τους υπευθύνους αυτής της ιστορίας. Συγκεκριμένα:
Η ανθρωπότητα το 2011 πάτησε το play σε βίντεο του YouTube πάνω από ένα τρισεκατομμύριο φορές. Σκέψου το λίγο αυτό. Σημαίνει 140 βίντεο για κάθε ζωντανό άνθρωπο στη Γη. Αυτά ήταν τα 10 δημοφιλέστερα:
Ο Παύλος Γερουλάνος (αν το διαβάζω σωστά εδώ) είναι τρισέγγονος του δημάρχου της Αθήνας Εμμανουήλ Μπενάκη και δισέγγονος του Αντώνη Μπενάκη, ευεργέτη και ιδρυτή του ομώνυμου Μουσείου. Το πλησιέστερο σε «αριστοκρατική» οικογένεια που έχουμε στην Ελλάδα είναι η δικιά του, οπότε θα υπέθετε κανείς ότι θα έχει 670 ευρώ περισσευούμενα για να πάρει το iPhone 4S, άμα το θέλει. Το ότι το κινητό αγοράστηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού (δηλαδή από εμάς) είναι ένα σκάνδαλο που έχει συναρπάσει τα σόσιαλ μύδια και τα Ίντερνετς από εχτές.
Το βίντεο ετούτο στο οποίο ο συγγραφέας Χρήστος Χωμενίδης διαμαρτύρεται για την ύπαρξη trolls στο Ίντερνετ υπογραμμίζει μια διαπίστωση πολύ σημαντική: Πολλοί άνθρωποι δεν έχουν καταλάβει ακριβώς τί είναι το Ίντερνετ ως μέσο, πώς λειτουργεί, και τί δείχνει για τον πραγματικό κόσμο γύρω μας. Δες το βίντεο πρώτα και μετά συνεχίζω.
Δες αυτό το βίντεο που ετοίμασαν στο Google για τις αναζητήσεις του 2011, μια μικρή ανασκόπηση της χρονιάς ουσιαστικά, πολύ ωραία και συγκινητική, δες:
Ωραίο ε; Συγκινητικό, με πολλές δυνατές στιγμές (και λίγη Ελλάδα, βεβαίως), ελπίδα, συναισθήματα.
Ούτε ένα από τα δέκα πράγματα που έψαξε πιο πολύ ο κόσμος δεν είχε να κάνει με τις εξεγέρσεις στον Αραβικό κόσμο, την οικονομική κρίση, το Occupy Wall Street, τη δολοφονία του Μπιν Λάντεν, ή οποιοδήποτε αληθινά κοσμοϊστορικό γεγονός με εξαίρεση το σεισμό στην Ιαπωνία (στο νούμερο οκτώ), άντε και το θάνατο του Στιβ Τζομπς. Τέσσερις από τις δέκα δημοφιλέστερες αναζητήσεις ήταν: δυο gadgets (το ένα ανύπαρκτο), ένα site κι ένα videogame. Δημοφιλέστερη αναζήτηση στη Γη για το 2011 ήταν αυτό το κοριτσάκι:
Οπότε ξέχνα το βιντεάκι: Αυτή είναι η πραγματική εικόνα της ανθρωπότητας, αυτός είναι ο κόσμος μας. Όχι στις πλατείες του Καΐρου και στις συνεδριάσεις των Βρυξελλών, αλλά στα βιντεάκια της Adele και στις φήμες για το επόμενο iPhone. Μη μου πεις ότι εκπλήσσεσαι.
monoblogs
