Τα πράγματα γινήκαν ως εξής:

Η εταιρία Double Fine ήθελε να φτιάξει το καινούριο adventure game του Τιμ Σέιφερ, του ανθρώπου που έφτιαξε θρυλικά παιχνίδια όπως το  Day of the Tentacle, το Full Throttle και αυτό που όσο περνούν τα χρόνια κι οι δεκαετίες καθιζάνει μέσα μου ως το καλύτερο παιχνίδι που έχω παίξει ποτέ, το Grim Fandango.

Τα παιχνίδια, ωστόσο, είναι πράγματα ακριβά. Τα δε adventure games είναι ένα είδος παλιομοδίτικο, ξεπερασμένο. Η Double Fine έκανε το εξής: Ανέβασε την ιδέα για το παιχνίδι στο Kickstarter και ζήτησε χρηματοδότηση από τον κόσμο. Κι επειδή τα παιχνίδια είναι πράγματα ακριβά, ζήτησε το ιλιγγιώδες ποσό των 400.000 ευρώ. Τετρακόσιες χιλιάδες. Αν μπορούσε να τα μαζέψει σε 34 μέρες, το πρότζεκτ θα προχωρούσε.

Τα μάζεψε σε δώδεκα οκτώ ώρες.

UPDATE: Και πριν περάσουν 24 ώρες, έφτασε το 1.000.000 δολάρια από σχεδόν 26.000 χρηματοδότες. Απίστευτο.

Σε επτά ημέρες 5.000 άνθρωποι διάβασαν 20.000 σελίδες.
Το feedback από όλα τα μέσα (το twitter, το facebook τα emails) είναι καταπληκτικό. Δεν είναι μόνο ο αριθμός των σχολίων και η θετική συνισταμένη -είναι και η ποιότητά τους. Αποδεικνύονται στ’ αλήθεια χρήσιμα, πολύ πολύ πιο χρήσιμα από ό,τι φανταζόμουν.

Πιο πολύ απ’ όλα, ωστόσο, απολαμβάνω αυτά:

Που είναι η 2 μέρα του Φεβρουαρίου? @tgeorgakopoulos όχι τίποτα άλλο, γλυκαθήκαμε χθες το μεσημέρι

— Ioannis Kryoneritis (@jkryoneros) February 2, 2012

Προσοχή! Μην διαβάσετε το «Φεβρουάριος» του @tgeorgakopoulos ακόμη.Δεν έχει βγάλει το 2ο κεφ κι έχω μείνει με την περιέργεια για τη συνέχεια

— Lefteris Xenakis (@elxenakis) February 2, 2012

@tgeorgakopoulos άντε ντε! Περιμένουμε !

— Dimitris Kavvadas (@dkavvadas) February 2, 2012

Άσε τα τουιτς και ΓΡΑΦΕ RT @tgeorgakopoulos: Σύννεφα-μουτζούρες, φεγγάρι instagr.am/p/neg-V/

— eliana chrysikopoulo (@elianoula) February 3, 2012

@tgeorgakopoulos Αναμένουμε το Φεβρουάριος 3

— katia giannoukakou (@KGiannoukakou) February 3, 2012

Σε 5 ώρες τελειώνει η μέρα @tgeorgakopoulos

— madamitsa (@madamitsa) February 3, 2012

@tgeorgakopoulos«Φεβρουάριος» 5?

— charoui (@charoui) February 5, 2012

@tgeorgakopoulos απο το μεσημέρι κάνω refresh στο februarios.com αλλά τίποτα ακόμα, θα διαβάσουμε 2 μέρες μαζεμένες?

— Ioannis Kryoneritis (@jkryoneros) February 6, 2012

Τζάκι, κρασί, δείπνο στο τραπεζάκι, παιδί κοιμάται, καινούργια ξένα περιοδικά,αν είχε ρίξει κ ο @tgeorgakopoulos το 7 θα ήταν η τέλεια Τρίτη

— Galateia Laskaraki (@Galaxy_FarAway) February 7, 2012

@tgeorgakopoulosτο ένα χτύπημα μετά το άλλο; πόσα να αντέξουμε πια; δε μας λυπασαι καθόλου;;

— kat gria (@griakat) February 8, 2012

Διάβασα τη γνωμοδότηση της Αρχής (pdf link), η οποία τις μέρες που είχε δημοσιευτεί το πόθεν έσχες δεν είχε ακόμα ανέβει στο site, και είναι ένα κείμενο τεχνοφοβικό και περίεργο. Στο εξής, ας πούμε, κάθε χρόνο θα δημοσιοποιούνται μόνο οι αλλαγές στην περιουσιακή κατάσταση των βουλευτών, όχι η συνολική τους περιουσία, η οποία καταγράφεται μέχρι και φέτος.

Υπό τα δεδομένα αυτά και λαμβανομένης υπόψη της ιδιαίτερης επικινδυνότητας του μέσου του διαδικτύου, η διάταξη του άρθρου 2 παρ. 3 του ν. 3213/2003, ερμηνευομένη υπό το πρίσμα των ως άνω συνταγματικών διατάξεων, επιβάλλει κατά το πρώτο έτος ανάρτησης τη δημοσιοποίηση του συνόλου των περιουσιακών στοιχείων των υπόχρεων, κατά τα επόμενα όμως έτη την ανάρτηση μόνον των περιουσιακών μεταβολών και την αιτιολόγηση των μεταβολών αυτών.

Η έμφαση δική μου. Βεβαίως, αυτό το κόλπο είναι αντίθετο με το πνεύμα διαφάνειας που υποτίθεται ότι διέπει ολόκληρη τη διαδικασία δημοσιοποίησης του πόθεν έσχες. Με τη δημοσίευση μεμονωμένων αλλαγών και χωρίς τη δυνατότητα για αντιπαραβολή και συγκρίσεις, τα στοιχεία που θα δημοσιεύονται θα είναι σχεδόν άχρηστα.

Η γνωμοδότηση της Αρχής περιέχει κι άλλα ενδιαφέροντα πράγματα. Αιτιολογεί, ας πούμε, τη χρήση Flash ως εξής:

Λόγω της φύσης του διαδικτύου απαραίτητο κρίνεται να ληφθούν μέτρα που περιορίζουν τη δυνατότητα αυτοματοποιημένης συσχέτισης των δηλώσεων περιουσιακής κατάστασης με άλλα στοιχεία που είναι διαθέσιμα στο διαδίκτυο για τα ίδια πρόσωπα. Αυτό, για παράδειγμα, μπορεί να επιτυγχάνεται μέσω της δημοσίευσής τους με μορφότυπο τέτοιο που καθιστά δυσχερή την εξαγωγή πληροφοριών από τις δηλώσεις περιουσιακής κατάστασης. Σύμφωνα με το σημείωμα της Διεύθυνσης Πληροφορικής και Νέων Τεχνολογιών της Βουλής των Ελλήνων έχει επιλεγεί, για τη δημοσίευση των δηλώσεων, η χρήση της τεχνολογίας Adobe Flash. Η δημοσίευση κάθε δήλωσης θα πραγματοποιείται σε ένα αρχείο, με μορφότυπο swf, ανά βουλευτή. Τα περιεχόμενα του αρχείου θα είναι κρυπτογραφημένα, ενώ το κλειδί της κρυπτογράφησης θα ανακτάται αυτόματα, όταν ο χρήστης εμφανίζει το αρχείο της δήλωσης μέσω του λογισμικού φυλλομετρητή (browser) που χρησιμοποιεί. Το περιεχόμενο των αρχείων δεν μπορεί να γίνει κατανοητό χωρίς το κλειδί αυτό, επομένως μετά την πάροδο του χρονικού διαστήματος ανάρτησης των δηλώσεων τα στοιχεία αυτά δεν θα είναι αναγνώσιμα. Επιπρόσθετα, στο παραπάνω σημείωμα, δηλώνεται ότι θα αξιοποιηθούν και οι μηχανισμοί καθοδήγησης μηχανών αναζήτησης. Με τη μέθοδο αυτή εξασφαλίζεται σε πολύ ικανοποιητικό βαθμό η αυθεντικότητα των δηλώσεων, η τεχνική υλοποίηση του χρονικού περιορισμού της ανάρτησης, αλλά και η αποφυγή αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, τόσο από μηχανές αναζήτησης όσο και από τρίτους. Βέβαια, με δεδομένο το μικρό αριθμό των προσώπων για τα οποία θα δημοσιεύονται οι δηλώσεις, το  ενδιαφέρον του κοινού και το γεγονός ότι οι πληροφορίες θα απεικονίζονται στην οθόνη ενός ηλεκτρονικού υπολογιστή, δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο κάποιος, τρίτος, να αντιγράψει με άλλες, μη αυτοματοποιημένες μεθόδους, τα δεδομένα αυτά.

Τα τονισμένα σημεία, (η έμφαση δική μου), είναι αντίθετα με την ευρωπαϊκή νομοθεσία τη σχετική με τη δημοσίευση πληροφοριών του δημοσίου τομέα όπως αναφέρεται εδώ.

Διαβάζοντας το κείμενο σου δίνεται η εντύπωση πως η όλη διαδικασία της δημοσιοποίησης αυτών των στοιχείων είναι μια φάρσα και μια αφορμή για να ασχοληθούν πολλοί άνθρωποι με την ακύρωση οποιασδήποτε επίδρασης μπορεί να έχει η δημοσιοποίηση αυτών των στοιχείων. Τα δημοσιοποιούν, και μετά κάνουν οτιδήποτε είναι εφικτό για να εξασφαλίσουν πως ο κόσμος και το σύμπαν θα είναι ακριβώς όπως θα ήταν αν δεν τα είχαν δημοσιοποιήσει. Οι επιφυλάξεις για το θέμα των προσωπικών δεδομένων είναι φυσικά κατανοητές, αλλά η Αρχή απαντά στην ίδια της γνωμοδότηση σχετικά:

Εξάλλου τα πρόσωπα αυτά εκουσίως ανέλαβαν την άσκηση δημοσίων αξιωμάτων και έτσι συναίνεσαν στο να εκτεθούν σε ένα ευρύτερο έλεγχο της ιδιωτικής και οικονομικής τους ζωής.

Πιστεύω ότι οι περιορισμοί που επιβάλλονται είναι καταχρηστικοί και περιφρονούν τη φύση του («επικίνδυνου») ίντερνετ και τη νοημοσύνη των πολιτών.

Τα στοιχεία, παρεμπιπτόντως, υπάρχουν εκεί έξω, επεξεργασμένα από ανώνυμο χρήστη (τον ψάξαμε, δεν τον βρήκαμε) και τα έχω κι εγώ. Πιστεύω ότι είναι προς το δημόσιο συμφέρον να είναι διαθέσιμα στους Έλληνες πολίτες. Αναζητούμε τον καλύτερο τρόπο για να γίνει αυτό εφικτό.

Προσπάθησε να ξεπεράσεις την κωμικοτραγική ουσία του αιτήματος, την υπεράσπιση της υποχρεωτικής δημοσίευσης ισολογισμών ιδιωτικών εταιριών σε εφημερίδες από δημοσιογράφους.

Ξεπέρασε και τα επιχειρήματα του ύφους «μα ισχύει από το 1920, γιατί το καταργείτε».

Προσπάθησε να ξεπεράσεις (πάλι) ότι κυκλοφορούν στην Ελλάδα των 11 εκατομμυρίων κατοίκων 25 πανελλήνιες και 300 τοπικές εφημερίδες.

Και φτάσε στην τελευταία παράγραφο.

Να θυμίσω ότι η ανακοίνωση υπογράφεται από Ένωση δημοσιογράφων, η οποία υποτίθεται θα έπρεπε να ενδιαφέρεται για το μέλλον του επαγγέλματος.

και γράφει:

Πολύ δε περισσότερο όταν είναι γενικά αποδεκτό ότι ούτε το διαδίκτυο ούτε οι ιστοσελίδες μπορούν να αναπληρώσουν την πληροφόρηση, αξιοπιστία, ασφάλεια και διαφάνεια που παρέχει η δημοσίευση στην εφημερίδα.

1) Άνοιξε τον Safari και πήγαινε στο «www.februarios.com«.

2) Πάτα το κουμπάκι με το βελάκι δίπλα στη γραμμή του URL.

3) Από τη λίστα διάλεξε «Add to Home Screen».

4) Βάλε όποιο όνομα θέλεις (πχ για να τους μπερδέψεις: «Μάρτιος») ή άφησέ το όπως είναι.

5) Πάτα «add» πάνω δεξιά.

Τέλος!

Τώρα θα έχεις ένα κουμπάκι στην οθόνη της συσκευής σου που θα σε οδηγεί κατευθείαν στο site του βιβλίου. Το ίδιο κόλπο, βεβαίως, ισχύει για οποιοδήποτε website στο ίντερνετ.

Αυτός είναι ο Ντέιβιντ Τσόου. Το 2005 τον φώναξαν να φτιάξει ωραία πράγματα στους τοίχους των γραφείων μιας εταιρίας που τη λέγαν Facebook στο Πάλο Άλτο. Του πρότειναν να τον πληρώσουν με λίγες χιλιάδες δολάρια, ή με μετοχές. Διάλεξε τις μετοχές. Επτά χρόνια μετά, σύμφωνα με την αίτηση της εταιρίας για την εισαγωγή της στο χρηματιστήριο, οι μετοχές του αξίζουν 200 εκατομμύρια δολάρια.

Η ιστορία άρχισε με το γκρινιάρικο, γιαγιαδίστικο φιλιππικό του Τζόναθαν Φράνζεν κατά των eBooks. Κάνει και μερικές ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις (κυρίως σχετικά με τη φυσική υπόσταση και μονιμότητα των βιβλίων ως αντικείμενα), αλλά αυτές χάνονται μέσα στη λουδίτικη μίρλα της υπόλοιπης τοποθέτησης.

“Someone worked really hard to make the language just right, just the way they wanted it. They were so sure of it that they printed it in ink, on paper. A screen always feels like we could delete that, change that, move it around. So for a literature-crazed person like me, it’s just not permanent enough.”

Ναι. Και παρακάτω λέει ότι οι άνθρωποι δεν πρέπει να ζουν πάνω από τα 80, γιατί «ο κόσμος αλλάζει υπερβολικά γρήγορα». Τί να του πεις;

Στο ίδιο κλίμα (σχετικά με το διάβασμα σε οθόνες, όχι την μέγιστη επιτρεπτή ηλικία) είναι και αυτή η γκρίνια της Βένας Γεωργακοπούλου (καμία συγγένεια) στο protagon.gr.

Το ξέρω ότι ακόμα και στις εφημερίδες τα «σεντόνια» πάνε προς κατάργηση. Αλλά, για παράδειγμα, το κυριακάτικο έντυπο της Καθημερινής για τον Θόδωρο Αγγελόπουλο πως διάολε θα έμπαινε στο Ίντερνετ; Ποιός θα το χαιρόταν αν δεν το άνοιγε, το άπλωνε, το κοίταζε και το διάβαζε ολοκληρωμένο; Ο χρήστης του Ίντερνετ έχει το μάτι του συγχρόνως παντού, σε κοινωνικά δίκτυα, μέιλ. Η οθόνη του κομπιούτερ καταλαμβάνεται συνεχώς, σαν δαιμονισμένη, από αλλότρια πνεύματα.

Το κείμενο απαντά σε ένα άλλο κείμενο του ίδιου site και, για να πω την αλήθεια, είναι σαν ένα κείμενο γραμμένο το 2003 σε απάντηση κειμένου που γράφτηκε το 2012. Δεν χωράει πολλή κριτική, πρώτον γιατί δεν έχει ακριβώς σχέση με τα eBooks, που είναι το θέμα αυτού του post, και δεύτερον γιατί η συνονόματη κυρία Βένα (ένα βιβλίο αφιερωμένο στην οποία, παρεμπιπτόντως, ήρθε πρόσφατα κατά λάθος στη δικιά μου διεύθυνση -ελπίζω να το έχει λάβει) δεν ξέρει πάρα πολύ καλά τί κάνει αυτό το Ίντερνετ και πώς λειτουργεί και πώς το χρησιμοποιεί ο κόσμος στ’ αληθινά τη σήμερον ημέρα. Για παράδειγμα, ας πούμε, δεν ξέρει ότι δεν είναι ακριβώς «μια οθόνη, που πάει πάνω κάτω και σου φέρνει εμετό».

Από την άλλη πλευρά, αυτή των ανθρώπων που χρησιμοποιούν την τεχνολογία για να κάνουν καλύτερη τη ζωή τους και δεν τη φοβούνται ως κάτι ξένο, διάβασα τα εξής: Ένα αφιέρωμα της Wall Street Journal για τα νέα «εμπλουτισμένα» βιβλία και πώς ενδέχεται να αλλάξουν τον τρόπο με τον οποίο λέμε ιστορίες (με όλες τις επιφυλάξεις που φαντάζεσαι -και πιθανότατα μοιράζεσαι), μια ιδέα του Ντέιβιντ Καρ που θέλει τους εκδότες μαζί με τα χάρτινα βιβλία τους να πουλάνε και ένα ψηφιακό αντίγραφο («όπως κάνουν στα βινύλια», λέει) και μια ρηξικέλευθη πρόταση από το Atlantic για ένα βιβλιοπωλείο του μέλλοντος που δεν πουλάει βιβλία αλλά το χρόνο που καταναλώνεις για να τα διαβάσεις. Κάτι σαν streaming, δηλαδή, σαν Netflix για βιβλία.

Διάβασες; Ωραία. Λοιπόν, πρώτα απ’ όλα ο αριθμός των σελίδων διαφήμισης δεν αποτελεί απαραίτητα κριτήριο υγείας ενός περιοδικού. Οποιαδήποτε αύξηση (σε οποιοδήποτε νούμερο) εν έτει 2012 είναι αξιομνημόνευτη, βεβαίως, αλλά δεν σημαίνει ότι όλα πάνε καλά και τί ωραία, γιατί στο όλο θέμα δεν αναφέρεται τίποτα για τις εκπτώσεις. Με άλλα λόγια, αν έχεις 50 σελίδες διαφήμισεις και τις έχεις πουλήσει 10.000 δολάρια τη μία, είσαι καλύτερα απ’ το αν έχεις 100 σελίδες διαφήμισεις και τις τις έχεις πουλήσει 2.000 δολάρια τη μία. Στις ΗΠΑ (και παντού, εδώ που τα λέμε), οι εκπτώσεις που γίνονται τα τελευταία χρόνια είναι τεράστιες και έτσι το μόνο νούμερο που θα μπορούσε να δώσει μια σαφή εικόνα είναι τα διαφημιστικά έσοδα -τα οποία όμως η Hearst δεν αποκαλύπτει.

(ΣΗΜ: Κάτι αντίστοιχο ισχύει και για τις κυκλοφορίες. Τα τελευταία χρόνια οι εκδότες ανακοινώνουν σταθερές κυκλοφορίες -ενίοτε και αυξήσεις- χωρίς να αναφέρουν τις πολύ μεγάλες προσφορές που κάνουν στις συνδρομές. Τα νούμερα μένουν σταθερά, αλλά τα έσοδα ανά συνδρομητή κατακρημνίζονται)

Άλλο πρόβλημα: Πες ότι, εντάξει, το Esquire κατάφερε να επιβιώσει από τη λαίλαπα των τελευταίων χρόνων. Πώς τα κατάφερε; Τί ήταν αυτό που προκάλεσε την αύξηση των διαφημίσεων; Ο διευθυντής του, ο Ντέιβιντ Γκρέιντζερ, αναφέρει μόνο ότι «απέλυσε το 20% του προσωπικού», πράγμα που μπορεί να εξηγεί την οικονομική υγεία (αν υπάρχει), αλλά όχι την προσέλκυση διαφημιζόμενων. Ο Καρ αναφέρει το iPad app του Esquire, που το έφτιαξε μια τρίτη εταιρία, και τις (κωμικοτραγικές, όπως αναγνωρίζει κι ο ίδιος) απόπειρες σε τεχνολογικά κολπάκια που έκανε τα προηγούμενα χρόνια το περιοδικό, πράγματα που είχαν οπωσδήποτε ελάχιστη επίδραση στα διαφημιστικά έσοδα. Οπότε ποιο είναι το χαρακτηριστικό που έφερε την επιτυχία, αν δεχτούμε ότι όντως υπάρχει επιτυχία;

Ο Καρ, σαν να καταλαβαίνει ότι αυτά που γράφει δε στέκουν και πάρα πολύ, προσπαθεί να δικαιολογήσει από μόνος του την επιβίωση του Esquire περιγράφοντας τους αναγνώστες του ως εξής:

And though Esquire may sell “Man at his best,” it’s not some kind of unattainable bible of perfection. Somewhere on the continuum between dude and dandy, the magazine has found a sweet spot; Esquire looks and feels like something a bunch of guys put together for a bunch of other guys, not a glossy widget produced by a big corporation.

There is a bawdy sensibility, partly lifted from lad magazines before they lost their heat, but there’s not a lot that’s dumb or rank. Esquire is something a regular guy can open up without feeling like a frat boy or a fop.

Υποστηρίζει έτσι πως το περιοδικό βρήκε το κατάλληλο περιεχόμενο για ακριβώς αυτό το νεανικό και έξυπνο αναγνωστικό κοινό. Οπότε νάτη η επιτυχία, δικαιολογημένη, ορίστε.

Αμ δε.

Γιατί το αληθινό κοινό του Esquire, όχι αυτό που φαντάζονται οι συντάκτες και θα ήθελαν οι διαφημιζόμενοι, το πραγματικό, δεν είναι καθόλου «between dude and dandy»: Είναι μεσήλικες 45 χρονών.  Κι αυτό το νούμερο θα αυξάνεται ολοένα γιατί, καθώς περνά ο καιρός, όλο και περισσότεροι θα βρίσκουν περιεχόμενο αντίστοιχο (ή και καλύτερο) αυτού που προσφέρει το Esquire με τον τρόπο που περιγράφει ο ίδιος ο Ντέιβιντ Καρ (ηλικίας άνω των 50) στην αρχή αρχή του κειμένου του:

…guys like me who have a general interest in the general interest — politics, music, sports, and yes, good-looking women — were looking elsewhere for guidance on how to be a modern man. I didn’t fit the demo perfectly — my fashion look has been compared to a laundry basket that grew legs — but I still should have been an Esquire reader. Like so many others, however, I began assembling my own content, grabbing sports from Deadspin, political profiles from New York magazine, and music advice from sites like Pitchfork.

For long-form reading, I had a nightstand full of narrative heaves from The New Yorker, and celebrity news had become so ubiquitous that I found myself uninterested in Esquire cover articles about Angelina Jolie or Ben Affleck, no matter how good the writing was.

Αυτό είναι το ζουμί. Εδώ είναι ο πραγματικός λόγος που τα χάρτινα περιοδικά -και ειδικά τα «ποικίλης ύλης»- είναι προϊόντα υπό εξαφάνιση. Εγώ το λέω εδώ και πολύ καιρό, αλλά το 2012 το μη-αναστρέψιμο του φαινομένου είναι πια προφανές ακόμα και στους πιο ένθερμους λάτρεις του μέσου. Θα πάρει λίγο καιρό ακόμα για να γίνει αποδεκτό από τους υπόλοιπους (και αρκετά χρόνια για να ολοκληρωθεί ως φαινόμενο). Τι θα γίνει μετά; Ένα hint δίνει ο Ντέιβιντ Καρ, σχεδόν αθέλητα (ή ίσως όχι), με ένα στοιχείο που παραθέτει φευγαλέα μέσα στο κείμενό του:

Το 2009 το Esquire.com είχε 300.000 unique επισκέπτες το μήνα. Το 2011 έφτασε τα 2 εκατομμύρια.

Εκεί είναι οι αναγνώστες.

To 2009 ξεκίνησε ένα φιλόδοξο όσο και παλαβό σχέδιο: Ζητήθηκε από όλο τον κόσμο, όποιον θέλει, να φτιάξει ένα κλιπάκι 15 δευτερολέπτων που να δείχνει μια σκηνή από τον «Πόλεμο Των Άστρων», γυρισμένο με αυτοσχέδια μέσα. Πολύς κόσμος ανταποκρίθηκε, οι εμπνευστές μάζεψαν τα κλιπάκια, τα ένωσαν μεταξύ τους και ορίστε: Ένα cut/paste γοητευτικό ανοσιούργημα.