Ένα ποίημα από πρόσφατο τεύχος του New Yorker.

«occasionally her arms fell off»

(βεβαίως ο Στιβ Τζομπς ήταν βουδιστής, αλλά τέλος πάντων)

Το προφίλ του Esquire για το γνωστό κωμικό είναι μακροσκελές και ασυνήθιστο -και όχι πολύ ωραίο. Ο Τζον Στιούαρτ είναι ένας από τους σημαντικότερους ανθρώπους που δουλεύουν στην τηλεόραση, κι αυτό που κάνει είναι εξαιρετικά σημαντικό και μοναδικό και σπάνιο, και έτσι από ένα άρθρο 5000 λέξεων του Esquire περίμενα να μάθω πράγματα γι’ αυτόν, αλλά το μόνο που περιέχει το άρθρο είναι αποσπασματικές περιγραφές σκηνών από τη σταδιοδρομία του (και της διαδικασίας του να πάει κάποιος να παρακολουθήσει μια εκπομπή) με σχολιασμό και ανάλυση από το συντάκτη (ο έμπειρος Τομ Τζούνοντ), ο οποίος αφ΄ενός λέει πολλές μπούρδες (τραβάει επιχειρήματα από τα μαλλιά, φάσκει κι αντιφάσκει) και αφ’ ετέρου, μη έχοντας υλικό να γράψει ουσιαστικά πράγματα, πασπαλίζει το κείμενό του με υπερβολικές φιοριτούρες.  Ωστόσο, αν δεν ξέρεις πολλά για τον Στιούαρτ και δεν έχεις πρόβλημα με κείμενο επιπέδου κάτω του New Yorker, αξίζει να του ρίξεις μια ματιά.

He’s been able to concentrate his comedy into a kind of shorthand — a pause, or a raised eyebrow, is often all that is necessary now — but a stranger not cued to laugh could be forgiven for not laughing, indeed for thinking that what was going on in front of him was not comedy at all but rather high-toned journalism with a sense of humor.

2. Μεγαλώνοντας με ενέσεις αυξητικής ορμόνης

Να ένα καλογραμμένο κείμενο για τη ζωή μιας κοπελίτσας που μεγάλωσε κάνοντας επώδυνες ενέσεις, καθώς το σώμα της δεν μπορούσε να φτιάξει από μόνο του την HGH.

The nurse gave me four choices of injection location: arm, abdomen, thigh, butt. I started with the arm, but it’s difficult to give yourself a shot there. Also, it hurts. The nurse said to try the butt, since it’s fattier. Besides the strangeness of my mother giving me a shot in my butt, this didn’t hurt any less. Abdomen was out; my torso was nothing substantial. So thigh it was, and it was wonderful. If you ever have to give yourself shots, I cannot recommend the thigh enough.

3. Η ζωή ενός φαρμακοποιού της Αμερικάνικης επαρχίας (το καλύτερο)

Στο Esquire ο Τομ Τζουνοντ είχε για θέμα του έναν διάσημο Αμερικάνο που γνωρίζουν όλοι -κι έγραψε ένα πολύ μέτριο κείμενο. Εδώ ο Πίτερ Χέσλερ, ο οποίος μόλις κέρδισε το McArthur Genius Grant, έχει για θέμα του έναν ανώνυμο ιδιοκτήτη φαρμακείου σε μια μικρή πόλη του Κολοράντο. Το κείμενό του, λιτό και περιγραφικό, με στιβαρό ρεπορτάζ και οικονομία στη γραφή, είναι δέκα φορές πιο ενδιαφέρον και αξιόλογο.

Instead of establishing a national formulary with standard drug prices, the way many countries do, the U.S. government allows private insurance plans to negotiate with drug providers. Big chains and mail-order pharmacies receive much better rates than independent stores, because of volume. Within the first two years of the program, more than five hundred rural pharmacies went out of business. Don gives the example of a local customer who needs Humira for rheumatoid arthritis. The insurance company reimburses $1,721.83 for a month’s supply, but Don pays $1,765.23 for the drug. “I lose $43.40 every time I fill it, once a month,” he says. Don’s customer doesn’t like using mail-order pharmacies; he worries about missing a delivery, and he wants to be able to ask a pharmacist questions face to face. “I like the guy,” Don says. “So I keep doing it.”

We refer to uprisings in the Middle East as “Facebook revolutions” as if it’s all about us. And yet, look. We code and scheme through the night, and then genuinely change the whole world within a few short years, over and over again. What other bunch of oddballs can say that?

In other words, what if we decided that a certain baseline vulnerability to terrorism is part of the price of the American idea? And, thus, that ours is a generation of Americans called to make great sacrifices in order to preserve our democratic way of life—sacrifices not just of our soldiers and money but of our personal safety and comfort?

Το άλλο το έγραψε ο Ίαν ΜακΓιούαν τέσσερις ημέρες μετά τις επιθέσεις, και εισάγει την ιδέα που έκτοτε αναπαράχθηκε πολλάκις: Οι τηλεφωνικές επικοινωνίες θυμάτων που δόθηκαν στη δημοσιότητα, όταν οι άνθρωποι ήξεραν τί τους συμβαίνει, και είχαν αντιληφθεί τη μοίρα τους, τελείωναν όλες με τις ίδιες τρεις λέξεις.

The building was on fire and there was no way down the stairs. She was calling to say goodbye. There was really only one thing for her to say, those three words that all the terrible art, the worst pop songs and movies, the most seductive lies, can somehow never cheapen. I love you.

Αυτές είναι (λέω εγώ) που κάνουν τη δικιά μας πάστα της ανθρωπότητας να διαφέρει από αυτή των μανιακών θρησκόληπτων φονιάδων, που υπογραμμίζουν ότι εμείς κι αυτοί δεν είμαστε το ίδιο.

Δες ακόμα:
Πράγματα που έγραψαν συγγραφείς όπως ο Τζον Απνταϊκ, ο Τζόναθαν Φράντσεν και η Σούζαν Ζόνταγκ στον New Yorker που κυκλοφόρησε στις 24 Σεπτεμβρίου 2001.
Ένα απίστευτο βίντεο από τους Δίδυμους Πύργους
Τρομερές φωτογραφίες από την 11η Σεπτεμβρίου
Αυτούς που χτίζουν το νέο World Trade Center
Πώς θα είναι ο χώρος όταν ολοκληρωθεί η ανακατασκευή
Ένας ωραίος πίνακας του Γκέρχαρντ Ρίχτερ για εκείνη τη μέρα

1) Trial By Fire, του David Grann, από τον New Yorker

Η απίστευτη ιστορία ενός μπαμπά που είδε το σπίτι του (με τα παιδιά του μέσα) να καίγεται και, χρόνια αργότερα, οδηγήθηκε στην ηλεκτρική καρέκλα για τον εμπρησμό και τη δολοφονία τους. Ο δημοσιογράφος, μετά από συγκλονιστικό ρεπορτάζ, αποκαλύπτει τις αδυναμίες της αστυνομικής έρευνας και φτάνει στο συμπέρασμα ότι πιθανότατα ο άνθρωπος ήταν αθώος.

2) Still Life, του Skip Hollandsworth, από το Texas Monthly

Εκ πρώτης όψεως είναι η ιστορία του Τζον Μακλάρμοκ, ενός πιτσιρικά που τραυματίστηκε σοβαρά παίζοντας φούτμπολ το 1973 και έκτοτε έμεινε ανάπηρος και κλινήρης, αλλά στην πραγματικότητα είναι μια συγκλονιστική καταγραφή της αδιανόητης ζωής της μαμάς του, που τον φρόντιζε όλα αυτά τα χρόνια -τα περισσότερα μόνη της- καθώς ταυτόχρονα την χτυπούσαν και αμέτρητες άλλες συμφορές. Το διάβαζα στην παραλία και τρέχανε δάκρυα κανονικά, και δεν ήταν απ’ τον ήλιο, που έφεγγε αψύς.

3) The Deadly Choices At Memorial, της Sheri Fink, από το ProPublica

Τί συνέβη πραγματικά σε ένα νοσοκομείο της Νέας Ορλεάνης τις μέρες που ο τυφώνας Κατρίνα είχε σαρώσει την πόλη, τα πάντα τριγύρω είχαν πλημμυρίσει, και κάποιοι γιατροί αποφάσιζαν ποιος ασθενής θα ζήσει και ποιος θα πεθάνει με κριτήρια και μεθόδους που προκαλούν σκέψεις, ερωτηματικά και, τελικά, αποστροφή.

Minutes after hitting the ground, Mark and the other team members began streaming out the side doors of helo one. Mud sucked at their boots as they ran alongside a ten-foot-high wall that enclosed the animal pen. A three-man demolition unit hustled ahead to the pen’s closed metal gate, reached into bags containing explosives, and placed C-4 charges on the hinges. After a loud bang, the door fell open. The nine other SEALs rushed forward, ending up in an alleylike driveway with their backs to the house’s main entrance. They moved down the alley, silenced rifles pressed against their shoulders. Mark hung toward the rear as he established radio communications with the other team. At the end of the driveway, the Americans blew through yet another locked gate and stepped into a courtyard facing the guesthouse, where Abu Ahmed al-Kuwaiti, bin Laden’s courier, lived with his wife and four children.

Γυρισες; Μπράβο. Ωραίο ε; Κοίτα να δεις τώρα. Το να γράψει κάποιος μια τόσο αναλυτική και περιγραφική καταγραφή των γεγονότων δεν είναι απλό πράγμα. Πρέπει πάρα πολύς κόσμος να τσεκάρει και αν διπλοτσεκάρει αυτά που γράφονται, για να εξασφαλιστεί η ακρίβεια των γραφομένων. Έτσι γίνεται στις χώρες με σοβαρή δημοσιογραφία, τουλάχιστον. Και έτσι γίνεται η δουλειά στον New Yorker. Στο συγκεκριμένο κείμενο, ωστόσο, υπήρχαν υπερβολικά πολλές λεπτομέρειες, πράγμα που δημιούργησε εύλογες απορίες. Όταν, δε, μαθεύτηκε ότι κανένας από τους 23 Αμερικανούς στρατιώτες που συμμετείχαν στην επιχείρηση δεν είχε μιλήσει στο δημοσιογράφο, οι απορίες πολλαπλασιάστηκαν. Διάβασε εδώ ένα κείμενο-καταπέλτη για το άρθρο και τη μυστήρια συμπεριφορά του (γιου υψηλόβαθμου αξιωματικού) νεαρού συντάκτη.

He even describes how the translator Ahmed hollered in Pashto at the locals that a security operation was ongoing to allay their suspicions about the nature of the cacophony in the cantonment town. (This detail caught my eye as the majority of persons in Abbottabad, where the raid took place, speak Hindko rather than Pashto.) He account is replete with quotes and other minute details obtained from persons seemingly involved directly in the assault and presumably speaking to him in person.

The plot, όπως λεν’, thickens.

Ο Πλάτων Αντωνίου φωτογράφισε Αιγύπτιους διαδηλωτές για τον New Yorker με το γνωστό, βελούδινο airbrushed στυλ του. Δες τις φωτογραφίες εδώ.

1. Ο Λάρι παραλαμβάνει βραβείο από την Ένωση Σεναριογράφων

2. O Λάρι δολοφονεί έναν άνθρωπο στο γήπεδο του γκολφ

3. Ο Λάρι αγοράζει μαριχουάνα απ’ τον Χέρλι

4. Λάρι vs. Anonymous

5. Ο Λάρι και η τουαλέτα των ΑΜΕΑ

Περισσότερος Λάρι:
Ο Μελ Μπρουκς, ο Ανδρέας Βουτσινάς και ο Λάρι Ντέιβιντ
Ο Λάρι Ντέιβιντ δίνει συνέντευξη στον Ρίκι Τζερβέις
Λάρι Ντέιβιντ: Προστάτης του περιβάλλοντος

Αυτό το μακροσκελές και αναλυτικό και ενδιαφέρον άρθρο από το τελευταίο τεύχος του New Yorker μπορεί να έχει ως θέμα του τη βιομηχανία του online dating, αλλά στον πυρήνα του είναι μια μελέτη στις ανθρώπινες συμπεριφορές και σχέσεις.

The process of selecting and securing a partner, whether for conceiving and rearing children, or for enhancing one’s socioeconomic standing, or for attempting motel-room acrobatics, or merely for finding companionship in a cold and lonely universe, is as consequential as it can be inefficient or irresolute. Lives hang in the balance, and yet we have typically relied for our choices on happenstance—offhand referrals, late nights at the office, or the dream of meeting cute.

Καλά τα λέει.