Στο νέο επεισόδιο του «Instapaper This» σου έχω όχι ένα, ούτε τρία, αλλά δέκα τεράστια, χορταστικά κείμενα κάθε είδους και προελεύσεως που έχουν ένα κοινό: Έχουν όλα εξαιρετικό ενδιαφέρον και είναι ό,τι πρέπει για διάβασμα στις όποιες ώρες ηρεμίας και χαλάρωσης βρεις τις επόμενες, Πασχαλινές ημέρες.

1. «Is Sugar Toxic?» του Gary Taubes – New York Times
Ένας Αμερικανός επιστήμονας υποστηρίζει ότι η ζάχαρη δεν είναι απλά διατροφικά άχρηστη, αλλά ένα κανονικό -και βλαβερότατο- δηλητήριο. Έχει δίκιο;

2. «Of The 1%, By The 1%, For The 1%», του Joseph Stiglitz – Vanity Fair
Ο Νομπελίστας οικονομολόγος εξηγεί γιατί οι συγκλονιστικές οικονομικές ανισότητες στις ΗΠΑ είναι καταστροφικές για την επιβίωση του κράτους και της δημοκρατίας.

3. «The Real History Of Twitter» του Nicholas Carlson – Business Insider
Η αληθινή ιστορία της δημιουργίας του Twitter διαφέρει αρκετά από την «επίσημη εκδοχή» των γνωστών και λαοπρόβλητων ιδρυτών του. Ποιος ήταν ο αληθινός δημιουργός της δημοφιλούς υπηρεσίας;

Διαβάστε περισσότερα…

Το πιο εκπληκτικό πράγμα που θα δεις σήμερα, με διαφορά.

Περισσότερα για τον Τσάρλι Σιν (ο οποίος είναι πια και στο Twitter) εδώ.

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο από το πρόσφατο άρθρο του New Yorker για τον Μεξικανό σκηνοθέτη: Όταν ήταν μικρός, ο μπαμπάς του κέρδισε το Λόττο, κι έτσι η οικογένεια έγινε πολύ πλούσια. Πολλά χρόνια αργότερα, ο πλούσιος μπαμπάς απήχθη, και ο Γκιγιέρμο αναγκάστηκε να πληρώσει λύτρα (δύο φορές) για να τον σώσει.

Ακόμα αναφέρει για τα περί Χόμπιτ, Κθούλου, Λαβύρινθο του Πάνα και έχει και μια περιγραφή του δεύτερου σπιτιού που έχει για να φυλάει τα τέρατα και τα παιχνίδια του. Ωραία πράγματα.

Διαβάστε περισσότερα…

Είναι λίγο μεγαλούτσικο, αλλά αξίζει: Ετούτο εδώ το άρθρο από το τελευταίο τεύχος του New Yorker λέει την ιστορία του σκηνοθέτη Πολ Χάγκις (αυτός που έκανε το Crash και έγραψε το σενάριο του Million Dollar Baby), ο οποίος ήταν από τους γνωστότερους Σαϊεντολόγους, και μετά έφυγε από την «εκκλησία», και τώρα βγάζει τα πολλά της άπλυτα στη φόρα. Είναι ένα συναρπαστικό ανάγνωσμα με πολλή ίντριγκα και πληροφορία, αξίζει να του αφιερώσεις μιαν ωρίτσα.

Brolin says that he once witnessed John Travolta practicing Scientology. Brolin was at a dinner party in Los Angeles with Travolta and Marlon Brando. Brando arrived with a cut on his leg, and explained that he had injured himself while helping a stranded motorist on the Pacific Coast Highway. He was in pain. Travolta offered to help, saying that he had just reached a new level in Scientology. Travolta touched Brando’s leg and Brando closed his eyes. “I watched this process going on—it was very physical,” Brolin recalls. “I was thinking, This is really fucking bizarre! Then, after ten minutes, Brando opens his eyes and says, ‘That really helped. I actually feel different!’ ” (Travolta, through a lawyer, called this account “pure fabrication.”)

Και μετά, αν σου μένουν μάτια, διάβασε το δικό μου κείμενο για τη Σαϊεντολογία απ’ το μακρινό 2006. Δουλειά κι αυτή.

Λοιπόν, εδώ κάποιος λιγότερο ψύχραιμος θα ξεκινούσε ετούτο εδώ το κείμενο με ένα «I TOLD YOU SO» τεράστιο και κεφαλαίο. Όχι εγώ. Δεν έχω κρύψει την επιφυλακτικότητά μου για την ιδέα «περιοδικά στο iPad» -και την ψιλο-απέχθειά μου για όλα τα πρώτα δείγματα της κατηγορίας- αλλά κρατώ στάση ταπεινότητας και αναμονής μπροστά στα νέα στοιχεία που υποστηρίζουν πως οι πωλήσεις των iPad περιοδικών στις ΗΠΑ κατακρημνίζονται μήνα με το μήνα. Αν και είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι αυτό το μοντέλο, με τις «κλειστές» εφαρμογές και τις in-app αγορές «τευχών» είναι καταδικασμένο να αποτύχει τα επόμενα χρόνια, εξακολουθώ να πιστεύω ότι βραχυπρόθεσμα μπορεί να φτουρήσει -έστω σε κάποιες μεμονωμένες περιπτώσεις. Υπάρχει ένας παράγοντας, βλέπεις, αρκετά κρίσιμος: Οι συνδρομές. Οι Αμερικάνοι έχουν συνηθίσει να παίρνουν τα περιοδικά τους πάρα πολύ φτηνά με συνδρομές, κι αυτό το εμπορικό μοντέλο μέχρι τώρα δεν έχει μετακομίσει στο iPad (λόγω της πολιτικής της Apple). Αν κάποια στιγμή αυτό συμβεί, και μπορείς για παράδειγμα να γράφεσαι συνδρομητής στο Wired για 15 ευρώ το χρόνο, αρκετός κόσμος μπορεί και να το κάνει, και για κάποιο χρονικό διάστημα μπορεί κάτι να βγει έτσι.

Βέβαια, αυτός ο κόσμος θα είναι οι παλιοί, όπως εγώ, που έχουν συνηθίσει να διαβάζουν περιοδικά. Οι άλλοι, οι πιο καινούριοι, και όλοι οι καινούριοι που θα έρχονται στο μέλλον, δεν πρόκειται να μπουν καν στη διαδικασία: Θα συνεχίσουν να διαβάζουν κείμενα στο Instapaper και στο Flipboard και στον Safari, μην μπορώντας να κατανοήσουν τη χρησιμότητα των κλειδωμένων «πακέτων» κειμένων, φωτογραφιών και βίντεο μεγέθους εκατοντάδων MB που πρέπει να τα αγοράσεις και που περιέχουν αντίστοιχο -και σε μερικές περιπτώσεις ακριβώς το ίδιο- περιεχόμενο μ’ αυτό που υπάρχει τσάμπα στο Ίντερνετ.

Το μέλλον, απ’ ό,τι φαίνεται, είναι αλλού.

Διαβάστε περισσότερα…

Ο ιδρυτής του Gawker (και των συναφών blogs) είναι μια φυσιογνωμία αμφιλεγόμενη. Αν πάντα σ’ ενδιέφερε να μάθεις περισσότερα γι’ αυτόν, είσαι πολύ τυχερός, καθώς τις προηγούμενες εβδομάδες δύο από τα μεγαλύτερα εβδομαδιαία περιοδικά του κόσμου δημοσίευσαν profiles για την πάρτη του, ποιος ξέρει γιατί. Εδώ μπορείς να διαβάσεις ή να Instapaper ολόκληρο το κείμενο του New York (4100 λέξεις), ενώ εδώ μπορείς να διάβάσεις ή να Instapaper ολόκληρο το κείμενο του New Yorker (9700 λέξεις). Ωραία είναι και τα δύο, λίγο-πολύ τα ίδια πράγματα γράφουν, ο τύπος είναι ιδιότροπος, πάρα πολύ έξυπνος και ελαφρώς ανάλγητος δημοσιογραφικά και ηθικά.

“Maybe this is like Craigslist, where billions of dollars of value is destroyed, and only a tiny fraction of that is actually captured by the new winners,” Denton said, giving me what he called the “pessimistic view” of new media. “Or you could look at it like this is the early days of cable. You know, cable took a long time to get off the ground. But then, once you’ve got the franchise established, if you own MTV or the sci-fi channel, at some point it really starts to kick in.”

Ο New Yorker, ένα περιοδικό το οποίο αποκαλώ «Ο» και όχι «το» για να δείξω ότι είμαι σοφιστικέ και κοσμοπολίτης, είναι το καλύτερο περιοδικό του κόσμου, κι αυτό δεν το λέω μόνο για να φανώ σοφιστικέ και κοσμοπολίτης. Το διαβάζω χρόνια, για κάποιο λόγο που δεν έχω καταλάβει ακόμα το συλλέγω κιόλας, και πάντα πίστευα πως όταν πάψω να ασχολούμαι με περιοδικά, αυτό θα είναι το τελευταίο που θα συνεχίσω να διαβάζω για πάντα. Πράγμα που με έκπληξη συνειδητοποιώ, σκεπτόμενος τη ζωή μου τους τελευταίους μήνες, ότι δεν ισχύει. Γιατί στην ουσία έχω ήδη σταματήσει να διαβάζω περιοδικά. Από τότε που κάτι άλλαξε.

Από τότε που μπήκε στη ζωή μου το iPad.

Από τότε που το δοκίμασα (και στη συνέχεια το αγόρασα) σπάνια πιάνω στα χέρια μου περιοδικά (ή βιβλία, αλλά αυτό είναι μια άλλη υπόθεση). Το Wired, το άλλο περιοδικό που διάβαζα πιστά,το ξεφυλλίζω πια στα γρήγορα, και μετά μπαίνω στο Ίντερνετ και βάζω στο Instapaper τα σημαντικά άρθρα. Η στοίβα με τα αδιάβαστα (λάθος: «τους αδιάβαστους») New Yorker ψηλώνει ολοένα. Βλέπεις, σε όλες τις φάσεις της ζωής μου που διάβαζα περιοδικά (στην τουαλέτα, στο κρεβάτι πριν το νάνι) πλέον χρησιμοποιώ το iPad, που έχει άρθρα να διαβάσω, αλλά έχει και Angry Birds, έχει και Twitter. Και τώρα κοίτα, πάνω στην ώρα. Ο New Yorker βγήκε και στο iPad (iTunes link). Κατέβασα το πρώτο τεύχος ( €3.99!) και το διάβασα. Τι κατάλαβα;

Διαβάστε περισσότερα…

Τις προάλλες, χάρη στη μαγεία του Instapaper, διάβασα μονορούφι δύο ωραιότατα profiles που και τα δύο είχαν να κάνουν με το Facebook και τον ιδρυτή του. Το ένα ήταν ένα προφίλ του Μαρκ Ζούκερμπεργκ αυτού καθ’ αυτού στον New Yorker, και μπορείς να το διαβάσεις (ή να το instapaper -ρήμα!) εδώ. Το άλλο ήταν ένα προφίλ του σεναριογράφου Άαρον Σόρκιν από το W (!) αυτουνού δηλαδή που έγραψε το West Wing, και ο οποίος τώρα έγραψε το The Social Network, την ταινία για το πώς δημιουργήθηκε το Facebook, η οποία κυκλοφορεί σύντομα.

Διαβάστε περισσότερα…

Κατεβάζω τώρα το πρώτο τεύχος, περισσότερες λεπτομέρειες σύντομα. Μεγάλες στιγμές.

UPDATE: Αν δεν σου παίζει το βιντεάκι αποπάνω, πάτα εδώ.

Είναι ακόμα Σεπτέμβριος, η χρονιά δεν έχει λήξει, αλλά όταν μιλάμε για περιοδικά ισχύουν τα ίδια που ισχύουν για τους προπονητές Ελληνικών ομάδων ποδοσφαίριου, κάθε μέρα που περνάει μπορεί να είναι η τελευταία, οπότε σου λέει η ASME ας βγάλουμε υποψηφιότητες για τα καλύτερα του 2010 πριν καλά καλά τελειώσει το καλοκαίρι, δεν ξέρει κανείς αν θα προλάβουμε την παρέλαση. Όπως κάθε χρόνο, ο διαγωνισμός τρέχει στο Amazon, και μπορείς να ψηφίζεις σε κάθε μία από τις 12 (!) κατηγορίες (που περιλαμβάνουν μέχρι και «best vampire cover», αν είναι δυνατόν) μέχρι το τέλος του μήνα. Τι δώρα δίνουνε; Τι άλλο: Kindle!

Σημ: Ο διαγωνισμός τρέχει από τώρα καθώς περιλαμβάνει τα καλύτερα εξώφυλλα Καλοκαίρι 2009 – Καλοκαίρι 2010. Μην ακούς τί λέω εγώ.

Δες εδώ κάμποσα δείγματα απ’ το ευφυές mash-up. Και τα tweets του Γουεστ από μόνα τους, βέβαια, είναι μνημεία σουρρεαλισμού.

Μπορεί όπως κι εγώ να είσαι άνθρωπος πολυάσχολος, να μην έχεις πολύ χρόνο για χάζεμα ή χάσιμο. Μπορείς επίσης όπως κι εγώ να σου αρέσουν αυτά τα μεγάλα άρθρα, τα δημοσιογραφικά, που είναι ξερωγώ δέκα χιλιάδες λέξεις για έναν πάστορα από τον Αμερικάνικό Νότο, ή δεκαοχτώ χιλιάδες λέξεις για το παράνομο εμπόριο διαμαντιών στο Κονγκό. Τέτοιες ιστορίες, αληθινές και καλογραμμένες, που μπορείς να τις διαβάσεις σε μια καθισιά, αλλά δεν μπορείς να τις διαβάσεις στο γραφείο, κοιτάζοντας την οθόνη του γκομπιούτερ. Σου έχω ξαναγράψει για το longform.org, που συγκεντρώνει κάμποσες από δαύτες, από τα μεγαλύτερα περιοδικά του κόσμου, για να μην ψάχνεις. Σου ‘χω γράψει και γι’ αυτά τα βιβλία, που κυκλοφορούν κάθε χρόνο και περιέχουν τα καλύτερα τέτοια κείμενα της χρονιάς, τα βραβευμένα, τα τοπ οφ δε τοπ. Αλλά δεν σου έχω γράψει για τον καλύτερο τρόπο να τα διαβάζεις αυτά τα κείμενα, και αυτό ήταν παράλειψη. Γιατί καλά είναι τα περιοδικά, αλλά άντε να έχουν ένα τέτοιο μέσα στο κάθε τεύχος. Το πολύ δύο. Καλά και τα βιβλία, αλλά μια φορά το χρόνο βγαίνουν, δε φτουράνε. Και καλό και το κομπιούτερ, αλλά άντε βγάλε τα μάτια σου δυο ώρες για να διαβάσεις κάτι τέτοιο.

Ο καλύτερος τρόπος είναι άλλος: Instapaper στο iPad.

Διάβασα το εξής post του ιδρυτή του Wired Κέβιν Κέλι, ο οποίος έκανε ακριβώς την ίδια ανακάλυψη: Το Instapaper είναι ένα εργαλείο που σου επιτρέπει να bookmark (ρήμα!) τα κείμενα που θέλεις. Αφού βάλεις ένα bookmark που λέγεται «read later» στον browser σου, ψαχουλεύεις στα Ίντερνετς, βρίσκεις αυτά που σε ενδιαφέρουν (στο longform.org ή αλλού), και τα μαρκάρεις με το read later για να κάνεις αυτό που λέει: Να τα διαβάσεις αργότερα. Μετά πας στο iPad, το iPod Touch ή το iPhone και κατεβάζεις το application του Instapaper. Κάνεις log-in και νάτα τα posts που έχεις μαρκάρει, έτοιμα να τα διαβάσεις -και οffline άμα λάχει. Το πιο ωραίο είναι το εξής: Τα posts στα δείχνει «γυμνά» από διαφημίσεις και σχεδιαστικές τζιριτζάτζουλες των sites, με ωραία fonts, σαν να διαβάζεις e-book. Η εμπειρία στο iPad είναι καταπληκτική. Παρ’ όλο που το μηχανηματάκι έχει διάφορα προβλήματα στην ανάγνωση (περιγράφονται αναλυτικά εδώ), γι’ αυτή τη δουλειά είναι ό,τι πρέπει.

Το μόνο πρόβλημα (σε πολλά εισαγωγικά) που μένει είναι το να βρίσκεις υλικό για να το διαβάζεις έτσι. Ο Κέβιν Κέλι αποφάσισε να φτιάξει μια λίστα με τα καλύτερα δημοσιογραφικά κείμενα που γράφτηκαν ποτέ, για να πάρεις ιδέες και να τα instapaper (ρήμα!) για να τα διαβάσεις στο δικό σου iPad/iPhone/άντε και PC. Εγώ του πρότεινα δύο: Αυτό κι αυτό.

Αν θέλεις, μπορείς να instapaper (ρήμα!) στα Ελληνικά και κάποια από τα δικά μου.

Διαβάστε περισσότερα…

Στο τελευταίο τεύχος του καλού περιοδικού, πολιτισμικό σοκ: Ο Άντονι Λέιν μεταδίδει από τον πρόσφατο διαγωνισμό της Eurovision. Το άρθρο είναι πίσω από το paywall (γκαντάμγιου, paywall) αλλά μπορείς να διαβάσεις το εξής απόσπασμα για τη γλώσσα που μιλιέται στο διαγωνισμό, τα Eurovision English:

…An exquisite tongue, spoken nowhere else, which raises the poetry of heartfelt but absolute nonsense to a level of which Lewis Carroll could only have dreamed. The Swedes are predictably fluent in this (“Your breasts are like swallows a-nesting,” they sang in 1973), and the Finns, too, should be hailed as early masters, with their faintly troubling back-to-back efforts from the mid-seventies, “Old Man Fiddle” and “Pump-pump,” but the habit continued to flourish even during those periods when the home-language ruling was in place, as cunning lyricists broke the embargo by smuggling random expostulations into their titles and choruses. Hence such gems as Austria’s “Boom Boom Boomerang,” from 1977 (not to be confused with Denmark’s “Boom Boom,” of the following year), Portugal’s “Bem-bom,” from 1982, and Sweden’s “Diggi-loo Diggi-ley,” which won in 1984. The next year’s contenders, spurred by such bravado, responded with “Magic, Oh Magic” (Italy) and “Piano Piano” (Switzerland). Not that the host nation relinquished the crown without a fight, as anyone who watched Kikki Danielsson can attest. Her song was called “Bra Vibrationer.” It was, regrettably, in Swedish.

Δες και το σχετικό βίντεο:

Αμέιζινγκ! Διάβασε περισσότερα απόσπασματα (και ελληνικού ενδιαφέροντος) εδώ.

Ο Μάλκολμ ο Γκλάντγουελ γράφει στον New Yorker μια απίθανη ιστορία από το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν οι σύμμαχοι προσπαθούσαν να παραπλανήσουν τον Χίτλερ ώστε να νομίσει ότι η πολυαναμενόμενη απόβαση στην Ευρώπη θα γινόταν στην Ελλάδα και τη Σαρδηνία, όχι στις Δυτικές ακτές της Γαλλίας.

via kottke

Σε λίγες μέρες κυκλοφορεί το διαβόητο iPad και οι εκδότες τρίβουν τα χέρια τους καθώς πιστεύουν ότι θα τους δώσει μια νέα πλατφόρμα για να αναβιώσουν την προβληματική τους αγορά. Σου έχω δείξει μερικά πρότυπα (εδώ, εδώ κι εδώ), αλλά πλέον σχεδόν όλες οι εταιρίες έχουν φτιάξει πρότυπα-βιντεάκια που δείχνουν πώς θα είναι τα περιοδικά στο αλλόκοτο φορητό μαραφέτι της Apple. Να δέκα μαζεμένα:

9) Marie Claire

Πώς είναι το περιοδικό; Έτσι. Αλλά στην οθόνη. Βαρετό και προβλέψιμο, με πρακτικά προβλήματα (όταν έχεις ανοιχτό το «σαλόνι» δεν διαβάζεται το κείμενο -είναι πολύ μικρό) αλλά εφαρμόσιμο.

Διαβάστε περισσότερα…