Γι’ αυτή την ιστορία έγραψα ένα κείμενο πολλών πολλών λέξεων, που δημοσιεύτηκε στο τεύχος Νοεμβρίου του περιοδικού Nitro.

Μπορείς να το διαβάσεις στην extended version του εδώ.

Το πρώτο έργο της εταιρίας του, της Push Pop Press, ήταν το Our Choice του Αλ Γκορ, ένα βιβλίο-multimedia υπερθέαμα για iPad και iPhone που έχει μέγεθος 1GB (στο iPad), και το οποίο διαβάζεται λίγο πιο απολαυστικά από άλλα e-books. Ομολογώ ότι δεν το έχω τελειώσει (ο Γκορ μπορεί να είναι ενθουσιώδης στα περιβαλλοντικά, αλλά είναι λίγο βαρετός στο γράψιμο), αλλά ως app είναι υποδειγματικό, με σωστή χρήση εικόνων, σχεδιαγραμμάτων και βίντεο, πολύ καθαρό και κατανοητό UI, και πολύ γρήγορο. Και εκτός από το πρώτο, ήταν τελικά και το τελευταίο app της PushPopPress, καθώς πριν από λίγες ημέρες ανακοινώθηκε ότι σταματά να βγάζει e-books και ότι την αγόρασε το Facebook.

Παρακάτω θα διαβάσεις ολόκληρη τη συνεντευξούλα με τις απαντήσεις που μου έστειλε ο Κίμωνας για το κείμενο του Nitro πριν από δύο μήνες, αλλά και σε πιο φρέσκιες, μετά την ανακοίνωση της συνεργασίας του με το Facebook.

Από ό,τι γράφει το βιογραφικό σου, γεννήθηκες στην Αθήνα. Σε ποια ηλικία και με ποιο τρόπο βρέθηκες στις ΗΠΑ;

Γεννήθηκα στην Αθήνα και άρχισα τις σπουδές μου στο Κολλέγιο Αθηνών. Ήταν ξένοιαστα παιδικά χρόνια με πολλές εκδρομούλες σε όλη την Ελλάδα. Οι γονείς μου χώρισαν όταν άρχιζα το Γυμνάσιο και η μητέρα μου αποφάσισε να γυρίσει στη γενέτειρά της. Από τότε ζω στις ΗΠΑ. Έρχομαι, βέβαια, τακτικά στην Ελλάδα για επίσκεψη.

Έχεις δουλέψει στη Microsoft και στην Apple: Κάνε μου μια ειλικρινή σύγκριση ανάμεσα στις δύο εταιρίες με βάση την προσωπική σου εμπειρία.

Και οι δύο εταιρείες ήταν σημαντικές εμπειρίες και μου έμαθαν πολλά. Άρχισα στη Microsoft αμέσως μετά το πανεπιστήμιο. Σαν προγραμματιστής, ο ρόλος σου εκεί είναι ξεκάθαρος: Γράφεις κώδικα. Άλλος σκέφτεται το χρήστη και γράφει τις προδιαγραφές, άλλος πάλι βρίσκει τα bugs. Οι ομάδες είναι μεγάλες και οι δυνατότητες εκμάθησης είναι πολλές. Το μέγεθος των ομάδων όμως έχει και μειονεκτήματα (π.χ. τάση για γραφειοκρατία).

Στην Apple βρήκα το ακριβώς αντίθετο. Οι ομάδες είναι μικρές και όλοι είναι πολύ αφοσιωμένοι. Ο ρόλος σου εκεί περιλαμβάνει διάφορα πράγματα. Τα μόνα που σου δίνονται για να φτιάξεις μια εφαρμογή είναι τα γραφικά και μια γενική κατεύθυνση. Μ’ αυτά απαιτούν από εσένα να τα καταφέρεις. Για παράδειγμα, όταν πρωτοβρέθηκα στην ομάδα που δούλευε στο iPhone, μου ανάθεσαν να σχεδιάσω τη λειτουργία του GPS στο Maps. Ήταν ένα από τα πιο αναμενόμενα features του τηλεφώνου, και το έδωσαν στον καινούριο. Η ζωή στην Apple ήταν συναρπαστική.

Πώς είναι από κοντά ο Στιβ Τζομπς;

Χα. Μην βλέπετε που τον λένε λεπτό. Είναι και ψηλός!

Σοβαρά τώρα. Πες μια ιστορία.

Οι περισσότερες που έχω αφορούν στη δουλειά, αλλά θυμάμαι μια που λέγεται.

Η ομάδα που δούλευε στο iOS σχεδόν πάντα τρώει στο Café Macs, την καφετέρια που έχουμε στο campus. Ο πιο δημοφιλής μπουφές είναι αυτός με τα ψητά. Μπορείς να διαλέξεις ό,τι μπέργκερ θες εκεί, κοτόπουλο, μοσχάρι, και βέβαια και vegetarian (ο Τζομπς φροντίζει όλοι οι μπουφέδες να έχουν επιλογές για χορτοφάγους).

Μια μέρα πάμε στο μπουφέ να πάρουμε φαγητό, και βλέπουμε ότι ο σεφ που ξέραμε δεν ήταν εκεί, και στη θέση του ήταν ένας άλλος. Η Apple είναι στ’ αλήθεια σαν οικογένεια. Αν ο άνθρωπος που σου δίνει κάθε μέρα να φας ξαφνικά λείπει, το προσέχεις. Ρωτήσαμε λοιπόν και μάθαμε ότι ο ψήστης που ξέραμε και συμπαθούσαμε είχε απολυθεί. Την προηγούμενη ημέρα ο Στιβ είχε παραγγείλει ένα μπέργκερ για χορτοφάγους, και παρατήρησε ότι του το έψησαν στο ίδιο grill με τα μπέργκερ που ήταν από κρέας. Ζήτησε λοιπόν από τον ψήστη να του φτιάξει άλλο μπέργκερ σε καθαρό  grill, και ο ψήστης αρνήθηκε (είπαμε, είναι ο πιο δημοφιλής μπουφές, και η ουρά είναι συνήθως μεγάλη). Ο κακομοίρης δεν είχε γνωρίσει τον άνθρωπο που του μιλούσε, κι έτσι λίγα λεπτά αργότερα έπαψε να είναι υπάλληλος της Apple.

Ηθικό δίδαγμα: Όπου κι αν δουλεύεις, όσο μεγάλη κι αν είναι η εταιρία, πάντα φρόντισε να γνωρίζεις το αφεντικό όταν σου μιλάει!

Και δε μου λες, πώς παίρνει κάποιος την απόφαση να αφήσει τη δεύτερη μεγαλύτερη εταιρία του κόσμου για να κάνει κάτι μόνος του;

Δεν ήταν εύκολη απόφαση. ‘Η δουλειά στην Apple δεν ήταν καθόλου βαρετή, το αντίθετο.

Αλλά η πλατφόρμα του iOS μ’ έχει εντυπωσιάσει. Έχει φέρει μια ριζική αλλαγή στους υπολογιστές και στάθηκα τυχερός και συμμετείχα στην ανάπτυξή του και για iPhone και για iPad. Με το iPad πιστεύω πως η Apple δημιούργησε το ιδανικό hardware γι’ αυτό το λειτουργικό σύστημα. Είναι μια πρόκληση για οποιονδήποτε προγραμματιστή να δημιουργήσει πρωτοποριακές εφαρμογές πάνω σ’ αυτή την τόσο ώριμη βάση. Αυτή η πρόκληση με συνάρπασε και αποφάσισα να γίνω κι εγώ indie προγραμματιστής.

Και πώς φτιάξατε την Push Pop Press; Περίγραψέ μου με λίγα λόγια τις αρμοδιότητες και την καθημερινότητα της δουλειάς σου εκεί.

Όταν πρωτοανακοινώθηκε το iPad, πολλοί σχολίασαν πως οι ταμπλέτες θα άλλαζαν ριζικά και την αγορά του βιβλίου. Όμως εγώ και ο συνεργάτης μου ο Μάικ Μάτας δεν το βλέπαμε αυτό να γίνεται και στην πράξη. Και είχαμε όρεξη να δοκιμάσουμε να το κάνουμε μόνοι μας.

Ο Αλ Γκορ και ο εκδότης του βιβλίου είχαν γνωρίσει τον Μάικ στο TED και τον είχαν προσλάβει για να τους φτιάξει μερικά σκίτσα για την e-book έκδοση του Our Choice. Aλλά εκεί είχε σταματήσει η συνεργασία.

Με τον Μάικ είχαμε ξαναδουλέψει μαζί στην Apple, και πίστευα πως αν αφοσιωνόμασταν θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε κάτι το ενδιαφέρον -κάτι που θα μπορούσε να εφαρμοστεί και σε άλλα έργα. Έτσι ξεκινήσαμε με την Push Pop Press. Έιμαστε ακόμα μικρή εταιρία (startup 100%) οπότε όλες οι δουλειές πέφτουν πάνω μας. Τη μια στιγμή γράφω κώδικα, την άλλη διαπραγματεύομαι όρους και συμβόλαια, πιο μετά απαντώ email υποστήριξης. Αυτές τις μέρες έχουμε προσλάβει κι άλλον ένα προγραμματιστή που με βοηθάει αφάνταστα.

Και τι άλλα πράγματα κάνεις;

Απο τον προηγούμενο Φεβρουάριο (που έφυγα απο την Apple) και μέχρι που εκδώσαμε το Our Choice, η ζωή ήταν Push Pop Press -ούτε καν Αυγουστιάτικες διακοπές. Τώρα είναι καλύτερα τα πράγματα. Με τα χρόνια στο εξωτερικό μου έχει δοθεί η ευκαιρία να αγαπήσω το surf. Με την έκδοση του Our Choice προετοιμάζομαι λοιπόν για τις πρώτες μου διακοπές αφοσιωμένες στο άθλημα. Θα περάσω τις επόμενες εβδομάδες απολαμβάνοντας τα κύματα της Ινδονήσιας. Και φέτος θα καταφέρω και την καλοκαιρινή μου βόλτα στην Ελλάδα για μπανάκια και όλες τις άλλες αγαπημένες ασχόλιες.

Μερικές ακόμα ερωτήσεις για το Our Choice: Πόσα downloads είχε;

Είμαστε έκπληκτοι και πολύ ευχαριστημένοι με την θερμή, παγκόσμια υποδόχη του Our Choice. Το θέμα του το αξίζει, νομίζω. Για περίπου δυο εβδομάδες ήμασταν μάλιστα το πιο δημοφιλείς e-book στον κόσμο. Τον ακριβή αριθμό downloads, ωστόσο, τον μοιραζόμαστε μόνο με τον Αλ Γκορ.

Τo application αυτό μοιάζει πολύ μεγάλη -και πολύ ακριβή- παραγωγή. Πιστεύεις ότι τέτοιες εκδόσεις μπορούν να έχουν εμπορικό νόημα και για συγγραφείς που δεν έχουν το όνομα και την αναγνωρισιμότητα του Αλ Γκορ;

Ήταν μεγάλη παραγωγή, ιδιαίτερα από την άποψη του μεγέθους του περιεχομένου, αλλά όχι και τόσο ακριβή. Με ένα smartphone όπως το iPhone μπορούμε όλοι να καταγράψουμε φωτογραφίες, ηχητικά αποσπάσματα και βίντεο.

Ο παραδοσιακός συγγραφέας μπορεί να αποφασίσει πως τα λόγια του αρκούν, αλλά εμείς πιστεύουμε πως μερικοί -και μάλιστα κάποιοι που δεν είναι ήδη συγγραφείς-, θα εμπνευστούν από τις καινούριες δυνατότητες αφήγησης. Ελπίζουμε με τη βοήθεια της Push Pop Press να διηγηθούν ιστoρίες που να μην ήταν εφικτές διαφορετικά.

Τώρα δυο ερωτήσεις για τις δύο ενστάσεις που έχω για το app: Γιατί επιλέξατε να διαβάζεται μόνο σε landscape mode; Εγώ έχω συνηθίσει να διαβάζω τα μεγάλα κείμενα στο Kindle app, το Instapaper και αλλού σε portrait, που παραπέμπει και περισσότερο στην αίσθηση του βιβλίου. Γιατί δεν έχει ο χρήστης την επιλογή;

Το παραδοσιακό βιβλίο δεν μας δίνει την επιλογή portrait ή landscape. Και αυτή η απλοποίηση είναι σημαντική για τους γραφίστες ενός βιβλίου. Τους αφήνει να συγκεντρώσουν όλη τους την προσοχή στη μία και μοναδική εμπειρία με το περιεχόμενο. Ελπίζουμε κι εμείς πως η απόφασή μας να υποστηρίξουμε ένα συγκεκριμένο orientation θα ενθαρρύνει σχεδιαστές να κάνουν το ίδιο.

Κατέβασα τα αρχικά 50+ MB, και το iPad με ενημέρωσε ότι δεν έχει χώρο να κατεβάσει το υπόλοιπο βιβλίο. Ποιο είναι το συνολικό μέγεθος της εφαρμογής -και γιατί είναι τόσο μεγάλη;

Το κάθε κεφάλαιο κυμαίνεται από 30 ως 70 ΜΒ. Ο κυριότερος παράγοντας είναι τα 60 λεπτά βίντεο που, ανάλογα με την συσκευή, φέρνουν το τελικό μέγεθος της εφαρμογής απο 600ΜΒ (iPhone 3GS) ως 1GB (iPad). Με το σταδιακό download, βέβαια, μπορούμε να προσφέρουμε μιά  εφαρμογή που κάνει και για iPad και για iPhone, ενώ ο χρήστης κατεβάζει media βελτιστοποιημένα για τη συσκευή του, και μόνο όσα κεφάλαια χωρούν σ’ αυτή.

Γράψε μου τρία applications για iPhone ή iPad που θα ήθελες να έχεις φτιάξει

Ενδιαφέρον! Απο την Apple τελευταία μου κάνει εντύπωση το Garage Band — είναι εφαρμογή πρωτοποριακή όσον αφορά το UI και τους αισθητήρες. Το Twitter γιατί μ’ ενδιαφέρουν οι κανούργιες μορφές επικοινωνίας και βέβαια το Angry Birds για να μη χρειαστεί να ξανασκεφτείς οικονομικά θέματα!

Τί θα κάνει παρακάτω η Push Pop Press;

Θέλουμε να αφοσιωθούμε στην πλατφόρμα μας. Αλλά η ζήτηση για τέτοιο multimedia διαδραστικό υλικό είναι μεγάλη. Το κοίνο θα δεί και άλλους Push Pop Press τίτλους σε σύντομο χρονικό διάστημα. (UPDATE: Τελικά όχι!)

Τώρα που μιλάμε η Ελλάδα έχει πτωχεύσει και χιλιάδες Έλληνες νέοι αντιμετωπίζουν την ανεργία και την απουσία ευκαιριών να αναπτύξουν τα ταλέντα και τις φιλοδοξίες τους. Πες τους κάτι.

Οι περισσότερες δουλειές δεν είναι ιδιαίτερα γοητευτικές. Το να είσαι προγραμματιστής δεν αποτελεί εξαίρεση. Το σημαντικό είναι να διαλέξει κανείς την τέχνη του και έπειτα να έχει το πείσμα να εξειδικευτεί. Να μιλήσω λιγάκι για το Angry Birds. Ήταν η 52η εφαρμογή που έφτιαξε η εταιρία Rovio, και μόλις η πρώτη τους εμπορική επιτυχία. Είναι επίσης Φινλανδική εταιρία, πράγμα που μας υπενθυμίζει ότι πλέον είμαστε όλοι πρώτα πολίτες του κόσμου.

Σ’ αυτές τις δύσκολες εποχές συμβουλεύω πείσμα. Και κουράγιο στην αποτυχία.

fast forward δύο μήνες αργότερα -η Push Pop Press πουλήθηκε στο Facebook, ο Κίμων και ο Μάικ θα συνεχίσουν να δουλεύουν εκεί. Ρωτάω:

Ε! Σας αγόρασε το Facebook! Τι έγινε;

Ήταν λίγο ξαφνικό. Όταν ιδρύσαμε την Push Pop Press, δεν υπήρχαν αξιόλογες λύσεις για τις ψηφιακές εκδόσεις. Μέχρι να φτάσουμε να βγάλουμε το Our Choice, όμως, είχαν αλλάξει τα πράγματα. Η αγορά μας ανάγκασε να πάρουμε μια δύσκολη επιχειρηματική απόφαση.

Μπορούσαμε να τα βάλουμε με τα Amazon και τις Apple και τα Google από μειονεκτική θέση, ή μπορούσαμε να συνεργαστούμε με μια υπάρχουσα εκδοτική πλατφόρμα και να τη βοηθήσουμε να γίνει καλύτερη. Όλες οι υπόλοιπες πλατφόρμες μας είχαν μικρότερη ανάγκη, και το Facebook ήταν αρκετά επίμονο. Επίσης η υπηρεσία του έχει πάρα πολλούς χρήστες και απεριόριστες δυνατότητες ανάπτυξης.

Δηλαδή τώρα έχεις δουλέψει στη Microsoft, την Apple, και το Facebook. Τι σου μένει; H Google!

Χα. Δεν ήταν σκοπός μου να μαζέψω τόσους high tech εργοδότες. Όταν ήμουν μικρότερος, ναι, ονειρευόμουν να δουλέψω στην Apple. Τώρα δε με νοιάζει τόσο πολύ το πού δουλεύω, όσο το τί δουλειά κάνω εκεί. Δεν το βλέπω να πηγαίνω στη Google, αλλά ποιος ξέρει, μόνο ο χρόνος μπορεί να απαντήσει αυτή την ερώτηση.

–

Εξτρα βίντεο: Ο Μάικ Μάτας μιλάει στο TED για την Push Pop Press και το Our Choice

Ποτέ και για κανένα λόγο. Δε θέλω. Δεν μου αρέσει.

Μισώ το τηλέφωνο. Όχι την τηλεφωνική συσκευή, την ιδέα. Την τηλεφωνία. Πιστεύω ότι είναι μια τεχνολογία παρωχημένη και δυσλειτουργική και δεν έχει καμία πρακτική χρησιμότητα για πολλούς σύγχρονους ανθρώπους. Ενάμιση αιώνα υπάρχει. Φτάνει.

Καταλαβαίνω ότι μπορεί να μη συμμερίζεσαι την οργή μου και ότι μπορεί να σου φαντάζει παράλογη και βλακώδης, εσύ, με το «απεριόριστα» πακέτο κινητής τηλεφωνίας και το handsfree στο αυτί, εσύ που δε μπορείς να μη μιλάς στο τηλέφωνο ούτε όταν οδηγείς το αυτοκίνητό σου.

Οπότε εξηγούμαι:

Τα τελευταία χρόνια έχω καταλήξει να πιστεύω ότι το να σε παίρνει κάποιος τηλέφωνο είναι τρομερή αγένεια και μια βάναυση παραβίαση της ιδιωτικότητας του ατόμου. Σκέψου το λίγο: Είναι ένας άνθρωπος κάπου και αποφασίζει ότι τώρα αμέσως πρέπει εγώ να διακόψω ό,τι κάνω και να του δώσω την αμέριστη προσοχή μου. Κι επειδή έτσι γουστάρει κι έτσι επιλέγει, εγώ είναι υποχρεωμένος να υπακούσω, να σηκώσω το τηλέφωνο και να του μιλήσω.

Πλέον κάθε φορά που κάποιος με παίρνει τηλέφωνο νιώθω και λίγο προσβεβλημένος. Νιώθω ότι αυτός που με παίρνει υποθέτει ότι ο χρόνος του είναι πιο πολύτιμος από το δικό μου, και απαιτεί μιαν υπηρεσία την οποία δεν ξέρει αν εγώ είμαι έτοιμος να του την προσφέρω.

Καθώς δεν μπορώ ακόμα να έχω ρομπότ-γραμματέα να ασχολείται μ’ αυτά τα πράγματα, το αντιμετωπίζω πια ως εξής: Όταν χτυπάει το κινητό μου, συνήθως δεν το σηκώνω. Δεν ελέγχω ποιος παίρνει –δε με νοιάζει ποιος παίρνει. Επιλέγω ότι αυτήν εδώ τη στιγμή δεν θέλω να μιλήσω. Κάνω κάτι άλλο. Είμαι απασχολημένος. Θα μιλήσω όταν έχω χρόνο. Θα πάρω αργότερα, όταν εγώ θέλω. Ή, αν δε θέλω, δε θα μιλήσω και ποτέ.

Κάποτε, όταν το τηλέφωνο ήταν ο μόνος τρόπος να επικοινωνήσεις με κάποιον που βρισκόταν μακριά, την αποδεχόμασταν όλοι μαζί την ενόχληση. Δε μπορούσαμε να κάνουμε διαφορετικά. Υπογράφαμε μιαν άτυπη κοινωνική σύμβαση σύμφωνα με την οποία το τηλεφώνημα δεν θεωρείται faux pas, με αντάλλαγμα τη δυνατότητα να κουβεντιάζουμε για το τελευταίο επεισόδιο του «Μπέβερλι Χιλς» με την τάδε Κατίνα από το παραδίπλα προάστιο.

Αλλά πλέον τα πράγματα άλλαξαν. Πια υπάρχουν ένα σωρό εναλλακτικοί τρόποι επικοινωνίας. Όλη μέρα καθόμαστε μπροστά ή κοντά σε ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Οι συσκευές που έχουμε στην τσέπη δεν είναι πια ενισχυμένα γουόκι τόκι, είναι κανονικά κομπιούτερ, μόνιμα συνδεδεμένα στο Ίντερνετ. Το τηλεφώνημα δεν είναι πια ο μόνος τρόπος να επικοινωνήσεις με κάποιον που βρίσκεται μακριά, οπότε εκείνη η άτυπη σύμβαση παύει να ισχύει, και αυτόματα το τηλεφώνημα γίνεται το faux pas που στην πραγματικότητα είναι.

Και έτσι κι εσύ χάνεις το δικαίωμα να με παίρνεις όποτε σου καπνίσει τηλέφωνο.

Δεν αστειεύομαι. Το λέω σοβαρά.

Υπάρχουν τόσοι τρόποι να επικοινωνήσει κανείς μαζί μου, που πραγματικά δεν χρειάζεται ποτέ να μου τηλεφωνήσεις. Αν θέλεις κάτι να μου πεις, μπορείς να μου στείλεις ένα σύντομο e-mail. Ή ένα μακροσκελές e-mail. Αργά ή γρήγορα θα το διαβάσω οπωσδήποτε, είτε στο κομπιούτερ είτε στο κινητό είτε στο iPad και, αν θέλω και όταν προλάβω, θα σου απαντήσω. Μπορείς ακόμα να μου κάνεις mention στο Twitter. Να αφήσεις ένα σχόλιο εδώ αποκάτω. Ή να μου στείλεις μήνυμα στο Facebook. Ή στο WhatsApp. Ή στο Skype. Ή στο LinkedIn. Ή να κάνουμε Hangout στο Google+. Ή, αν είναι κάτι επείγον, να μου στείλεις αυτό το παλιομοδίτικό πράγμα, το SMS.

Είναι τόσοι οι τρόποι με τους οποίους μπορείς να μου πεις αυτά που θέλεις χωρίς να εισβάλλεις με αγένεια στην καθημερινότητά μου που, πραγματικά, δεν σου μένει απολύτως κανένας λόγος για να με πάρεις τηλέφωνο. Η μόνη περίπτωση που θα το δικαιολογούσα είναι αν, ας πούμε, πέθαινες και χρειαζόσουν επειγόντως τη βοήθειά μου κι ένας βράχος σου είχε παγιδεύσει το χέρι και δε μπορούσες να γράψεις SMS. Τότε το καταλαβαίνω. Θα ήσουν αναγκασμένος να με πάρεις τηλέφωνο.

Απλά μην περιμένεις ότι θα στο σήκωνα κιόλας.

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο τεύχος Αυγούστου, 2011 του περιοδικού Nitro

UPDATE:

Απ’ το feedback στα σχόλια και τα σόσιαλ μύδια διαπιστώνω ότι κι άλλοι έχουν ασχοληθεί με το θέμα κι έχουν γράψει γι’ αυτό. Οπότε αντιλαμβάνεσαι πού πάει το μυαλό μου. Ω ναι: Ζούμε τη γέννηση ενός κινήματος. Κυρίες και κύριοι, «Δεν το σηκώνω, δεν το σηκώνω».

Διάβασε τί έχουν γράψει σχετικά οι συναγωνιστές:
Παναγιώτης Βρυώνης
Μιχάλης Μητσός
Clive Thomson
Pamela Paul
και φυσικά
The Oatmeal

Τώρα όμως, μπορείς να διαβάσεις ολόκληρο το «Τί Κάνει Το Ίντερνετ Στο Μυαλό Σου» εδώ, και να πατήσεις ό,τι πατιέται για να διαβάσεις λεπτομέρειες που έχουν γραφτεί αλλού για αυτό το συναρπαστικό θέμα. Γιατί σου έχω τις δικές μου λέξεις, αλλά σου έχω και διάσπαρτα στο κείμενο και μαζεμένα κάτω-κάτω δεκαέξι σχετικά και πχιοτικά άρθρα από όλα τα Ίντερνετς, καθώς και τρία σχετικά βιβλία που μπορείς να αγοράσεις (χάρτινα ή στο Kindle).

Υπενθύμισις: Μπορείς να διαβάσεις ένα σκασμό κείμενά μου από περιοδικά και ίντερνετς συγκεντρωμένα σε τούτη τη σελίδα. Ή να αγοράσεις αυτή τη χάρτινη ανθολογία.  Ό,τι θες.

Στο Esquire, μεταξύ άλλων ο @darktyler γράφει για το Twitter.

Έχει κι αυτό τεράστιο μέγεθος, και περιέχει άρθρο που έγραψα για την αληθινή σημασία του Wikileaks, συνοδευμένο από ετούτο το illustration του Tsevis.

Κυκλοφορεί από σήμερα στα περίπτερα και είναι, ομολογουμένως, γιγάντιο. Coffee-table-οειδές. Πόσο τεράστιο; 16 ιντσών τεράστιο (το μέτρησα).