Ο Τομ Γουλφ γράφει στο Vanity Fair για τον πόνο του δισεκατομμυριούχου που τώρα με την κρίση  αναγκάζεται να εγκαταλείψει το ιδιωτικό Gulfstream και να πετάξει με «κανονικά» επιβατικά αεροπλάνα.

Ιn the U.S. the term “general aviation” means its exact opposite, the way “public school” does in England. An English public school is private and, on top of that, exclusive. Likewise, general-aviation airports in the U.S. are for everyone but the general public. They exist exclusively for people or businesses with the money to buy and maintain private planes. The fields are usually so small our driver can take us out onto the tarmac and stop right beside our jet. Now, here comes the part a man has to love.

Who is it who puts our luggage into the plane’s baggage compartment, including golf bags weighed down by the steel shanks of every club that a bunch of rich golfers with handicaps of 19 or more have ever heard of? Who hoists all this unbelievable stuff and stows it?

The captain and the co-captain!

Yeah! And they don’t talk like any flight commanders, either! They have the polite, deferential, as-instructed cheeriness of bellboys. They weren’t working for United Airlines or Delta or JetBlue or the F.A.A. or the air force. They were ours. They were our servants, our chauffeurs, and they were expected to act that way.

Όπως ξέρεις αν είσαι συχνός επισκέπτης, διαβάζω πολλά ξένα περιοδικά, και κάθε χρόνο αγοράζω ένα βιβλιαράκι που λέγεται «The Best American Magazine Writing», το οποίο περιέχει μερικά από τα καλύτερα άρθρα της χρονιάς που πέρασε, όπως τα ψήφισαν τα μέλη της American Society of Magazine Editors. Το βιβλίο με τα καλύτερα του 2007 (που κυκλοφόρησε το Νοέμβριο του ’08) μόλις το τελείωσα, και έχω εδώ να σου προτείνω δέκα σπουδαία άρθρα να διαβάσεις από αυτό. Ναι, μπορείς να τα βρεις σχεδόν όλα στο Ίντερνετ. Με σειρά απόλαυσης:

10. Babes In The Woods (της Κέιτλιν Φλάναγκαν, από το Atlantic). Πώς βλέπουν οι μεσήλικες τα social networks που «απειλούν τα παιδιά μας;».
9. Present at the Creation (του Μάθιου Σκάλι, από το Atlantic). Ένας από τους συγγραφείς των λόγων του Τζορτζ Μπους γράφει πώς ένας άλλος από τους συνεργάτες του συνωμότησε για να κερδίσει όλο το credit.
8. Everybody Sucks (της Βανέσας Γρηγοριάδη, του New York). Ένα άρθρο για το Gawker, το hip κουτσομπολίστικο site της Νέας Υόρκης.
7. China’s Instant Cities (του Πίτερ Χέσλερ, από το National Geographic). Πώς δυο Κινέζοι επιχειρηματίες έφτιαξαν ένα εργοστάσιο -και το πραγματικό πρόσωπο του σύγχρονου Κινέζικου καπιταλισμού.
6. Out In The Cold (του Μάικ Κέσλερ, από το 5280, ένα περιοδικό του Ντένβερ). Η προσπάθεια των καρκινοπαθών πρώην εργαζομένων σε ένα εργοστάσιο κατασκευής ατομικών βομβών στο Ντένβερ να πάρουν από το κράτος την αποζημίωση που δικαιούνται.
5. I am Joe’s prostate -PDF link- (του Τόμας Κένεντι, από το New Letters). O συγγραφέας περιγράφει την εξαντλητική διαδικασία εξετάσεων, βιοψιών, εγχειρήσεων και αγωνίας στη μάχη της διάγνωσης του καρκίνου στον προστάτη του.
4. Specialist Town Takes His Case To Washington (του Τζόσουα Κορς, από το The Nation). Με αφορμή την ιστορία ενός βετεράνου του Ιράκ, ο συντάκτης ανακάλυψε πως 22.500 στρατιώτες που πολέμησαν εκεί αποτάχθηκαν με το χαρακτηρισμό «διαταραχή προσωπικότητας», ώστε το κράτος να μην είναι αναγκασμένο να τους παρέχει αποζημίωση και ιατρική βοήθεια. Χάρη στο ρεπορτάζ έγιναν κινήσεις για να διορθωθεί η αδικία.
3. City of Fear (του Γουίλιαμ Λανγκεγουίσε, από το Vanity Fair). Πώς το Σάο Πάουλο και άλλες πόλεις της Βραζιλίας έχουν πέσει στα χέρια μιας σκοτεινής πολυκέφαλης συμμορίας/οργάνωσης, που ξεκίνησε τη δράση της από τις φυλακές.
2. You Have Thousands of Angels Around You (της Πέιτζ Γουίλιαμς, από το Atlanta -το μόνο που δεν υπάρχει online). Η απίστευτη, πολύ συγκινητική ιστορία ενός κοριτσιού από το Μπουρούντι, που γλίτωσε από τη φρίκη του εμφυλίου, είδε την οικογένειά της να δολοφονείται, κι έφτασε στις ΗΠΑ, όπου μια οικογένεια την υιοθέτησε.
1. Pat Dollard’s War On Hollywood (του Έβαν Ράιτ, από το Vanity Fair). Ένα απίστευτο προφίλ του μάνατζερ του Χόλιγουντ Πατ Ντόλαρντ, και της κατρακύλας του στην παράνοια, που τον οδήγησε με μια κάμερα στο Ιράκ, για να φτιάξει ένα ντοκιμαντέρ. Ο συντάκτης έζησε μαζί του για πολλούς μήνες, και περιγράφει με εκπληκτικές λεπτομέρειες την αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά του και τη σχέση του με τα ναρκωτικά. Καταπληκτικό ανάγνωσμα.

Στο Vanity Fair Μαρτίου εξώφυλλο θα  είναι ο Πρόεδρος Ομπάμα. Εντός του περιοδικού υπάρχουν φωτογραφίες του υπουργικού του συμβουλίου από none other than την διαβόητη Άνι Λίμποβιτς. Μόνο που προφανώς λόγω ύφεσης (η Conde Nast στενάζει), είπαν να μην της πληρώσουν και λήψη εξωφύλλου του ίδιου, και έτσι χρησιμοποίησαν μια (όχι και πολύ) παλιότερη, της ίδιας φωτογράφου, για το ίδιο περιοδικό, από το (ξεκαρδιστικό) τεύχος "Αφρική", που κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του 2007. Το μόνο που χρειάστηκε να κάνουν ήταν να αλλάξουν το χρώμα του φόντου, να σβήσουν τον Ντον Τσίντλ, κι έτοιμο.

via perez hilton

To Wired έστησε ένα ενδιαφέρον blog που εξιστορεί το πώς προετοιμάζεται ένα feature που προορίζεται για το τεύχος Νοεμβρίου του περιοδικού. Είναι αποκαρδιωτικό. Η διαδικασία, ας πούμε, ξεκινά από το Μάιο. Υπάρχουν ένα σωρό άνθρωποι που ασχολούνται με το θέμα και διευκολύνουν τον συγγραφέα να προσεγγίσει το θέμα του. Ο editor και ο συγγραφέας είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Που συνεργάζονται μεταξύ τους. Το κείμενο περνά από διάφορα drafts πριν καταλήξει στην τελική του μορφή (το πρώτο draft έχει ανέβει ήδη στο blog). Η δημιουργική διαδικασία κρατά μήνες, κατά τους οποίους ο συγγραφέας ασχολείται με ελάχιστα άλλα πράγματα. Τα διαβάζω και σπαράζω.

Και μετά άλλο ένα χτύπημα: Ο συγγραφέας του Vanity Fair που έγραψε για τον Ρούπερτ Μέρντοχ ξεκινά το κείμενό του με μια εισαγωγική παράγραφο που περιέχει κάποια στοιχεία για τη διαδικασία: Για να καταλήξει στο τελικό κείμενο πήρε πολλές συνεντεύξεις από το αντικείμενο μέσα σε διάστημα εννέα μηνών. Στις συνεντεύξεις τον συνόδευε η research assistant του.

Τα είχα μάθει όλα αυτά όταν επισκέφθηκα τα γραφεία του Esquire στη Νέα Υόρκη, βέβαια, και μου έκαναν το τουρ και μίλησα με πέντε ανθρώπους και μου έδειξαν πώς δουλεύουν και πώς βγάζουν το περιοδικό. Οι διαφορές με τη δουλειά που κάνουμε εμείς εδώ στην Ελλάδα είναι συγκλονιστικές -είναι σαν να κάνουμε άλλη δουλειά. Κάνουμε άλλη δουλειά. Είμαστε πολύ λιγότερο οργανωμένοι, η αγορά είναι πολύ μικρότερη, οπότε τα λεφτά είναι λιγότερα, οπότε οι υπάλληλοι είναι λιγότεροι, οπότε εγώ πρέπει να βρω την ιδέα για ένα feature μόνος μου, να κάνω τις επαφές, τα ραντεβού, τις συνεντεύξεις (όσες και όποιες κρίνω) μόνος μου, να γράψω το κείμενο και να κάνω το editing μόνος μου, και όλα αυτά μέσα σε δυο εβδομάδες. Το πολύ. Ενώ ταυτόχρονα γράφω και στήλες για το περιοδικό, καθώς και για άλλα περιοδικά, και στο web. Αποτέλεσμα: Τα περιοδικά που βγάζουμε εμείς είναι χειρότερα από τα Αμερικάνικα, και τα κείμενα που βλέπεις στη διπλανή στήλη είναι χειρότερα από αυτά που μπορείς να διαβάσεις εδώ.

Αλλά.

Υπάρχει ένα αλλά.

Αν τα περιοδικά μας είναι δύο φορές χειρότερα από τα Αμερικάνικα, είναι και δέκα φορές φτηνότερα. Αν με το 1/10 του προσωπικού και το 1/20 των ευκολιών και των χρημάτων βγάζουμε ένα ελληνικό Esquire δύο φορές χειρότερο από το αμερικανικό Esquire, είναι σε κάποιο επίπεδο επιτυχία, δεν είναι;

(Παρεμπιπτόντως, διάβασε το κείμενο για το Μέρντοχ. Τον παρουσιάζει ως πανέξυπνο και πανούργο, αλλά και ως μια γριά κουτσομπόλα που ενδιαφέρεται για ένα και μόνο πράγμα, περισσότερο κι από τα λεφτά: Κουτσομπολιά!)

via kottke

Δεν έχω ιδέα ποια είναι η 15χρονη Μάιλι (ή Μίλι;) Σάιρους, μαθαίνω ότι πρωταγωνιστεί σε παιδικές ταινίες της Disney, και τώρα βλέπω ότι θα κοσμεί το εξώφυλλο του Vanity Fair Ιουνίου, στην πόζα που βλέπεις αποκάτω. Δεν ξέρω γιατί ανέβασαν στο site το κείμενο του άρθρου και τις φωτογραφίες (της Άνι Λίμποβιτς, παρακαλώ), αλλά μπορείς να τα δεις εδώ, και να αποφασίσεις αν πρόκειται για τέχνη, για αποδοχή της εφηβικής σεξουαλικότητας, ή για τη χαρά του παιδόφιλου.

Θυμήσου: Παρόμοιο θέμα (περίπου) "συζητήθηκε" και πρόσφατα στην Ελλάδα, με αφορμή το εξώφυλλο του Down Town με τη Βάνα Μπάρμπα και την 9χρονη κόρη της.

UPDATE: H νεαρή τελικά δεν είναι  εξώφυλλο στο περιοδικό -είναι θέμα στις εσωτερικές σελίδες. Στο εξώφυλλο είναι ο Μπόμπι Κένεντι:

Η -πρώην blogger- Ντόρι Σάφριρ επιχειρηματολογεί στον New York Observer πως όχι. Φυσικά μιλάμε για την Αμερική, όπου ο συγγραφέας των περιοδικών είχε κάποτε μεγάλο κύρος και φήμη. Αυτοί  που έγραφαν τα γιγάντια features στο Esquire, το New Yorker, άντε και το Vanity Fair ήταν διάσημοι, ακριβοπληρωμένοι και περιζήτητοι. Η δουλειά τους ήταν γκλάμορους. Είχαν "στέκια". Φανατικούς αναγνώστες. Η Σάφριρ πιστεύει πως πλέον όλα τα πιτσιρίκια σε μεγάλα blogs φιλοδοξούν να γράφουν, και πως το γκλάμουρ της "λογοτεχνικής δημοσιογραφίας" έχει σβήσει. Σε ένα από τα blog του περιοδικού New York, πάλι, διαφωνούν.

Εμείς, αντικειμενικοί και ελεύθεροι από κάθε γκλάμουρ, διαβάζουμε με ενδιαφέρον τουριστικό.

Ο κόσμος φτάνει στο τέλος του: Η Μπρίτνεϊ Σπίαρς στο εξώφυλλο του Atlantic, ενός από τα σοβαρότερα περιοδικά στον πλανήτη. Μετά το μούδιασμα "τι βλέπουνε τα μάτια μου εδώ πέρα", κάθισα και διάβασα το (γιγάντιο) feature του δημοσιογράφου Ντέιβιντ Σάμιουελς, το οποίο είχε για θέμα του τη νέα κουλτούρα -και βιομηχανία- των παπαράτσι, και εξακολουθώ  να είμαι κατάπληκτος. Ναι, το ρεπορτάζ  είναι πλήρες και εκτενές: Ο συντάκτης έχει παρακολουθήσει τη Μπρίτνεϊ παρέα με τους παπαράτσι που την ακολουθούν παντού (είναι, κατα μία έννοια, embedded) και συνάντησε και τον δημιουργό  του πρακτορείου Χ17, που βρίσκεται πίσω από όλο το κυνήγι των διασήμων. Είναι ένα συναρπαστικό άρθρο -αλλά κάτι που θα περίμενε κανείς να διαβάσει στο Vanity Fair ή στο New York. Ίσως, βέβαια, να φταίει ο τρόπος που εγώ βλέπω τα πράγματα, o τρόπος που κατηγοριοποιώ τα θέματα σε σοβαρά και ασόβαρα, πράγμα απαραίτητο, αν αναλογιστεί κανείς πόσα διαφορετικά πράγματα και από τις δύο κατηγορίες κάνω. Ποιος ξέρει.

Δες εδώ μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση στο NYU, με τον Σάμιουελς να διευθύνει ένα πάνελ που συζητά το συγκεκριμένο θέμα: 

Λίγο μετά την αποφοίτησή του από την Οξφόρδη, ο Κρίστοφερ Χίτσενς έλαβε ένα τηλεφώνημα από έναν φίλο του που τον ενημέρωνε πως μια "κυρία Χίτσενς" είχε πεθάνει στην Αθήνα. Ο νεαρός πέταξε στα μέρη μας, όπου έμαθε την αλήθεια -μια ανατριχιαστική αλήθεια: Η μητέρα του είχε αυτοκτονήσει  μαζί με τον εραστή της σε μια σουίτα του ξενοδοχείου Georges V στο Σύνταγμα. Ο Χίτσενς έγραψε επιτόπου ένα άρθρο για την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα, κυρίως για θεραπευτικούς λόγους, για να βγάλει απ’ το μυαλό  του την αυτοκτονία της μάνας του. Εκείνο τον καιρό, τα τανκς παρέλαυναν στους δρόμους της Αθήνας. Ήταν 1973.

Αμέσως μετά θα έγραφε και για την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο, ένα θέμα που θα έπαιρνε πολύ πολύ ζεστά. Η πρώτη γυναίκα του, η Ελένη Μελεάγρου, ήταν Κύπρια.

Και μετά, βέβαια, θα ακολουθούσε αυτό.

Trivia: Ο Χίτσενς φοιτούσε στην Οξφόρδη την ίδια εποχή με τον Κλίντον. Δεν γνωρίζονταν, αλλά υπήρχε μία φοιτήτρια που σε διαφορετικές χρονικές στιγμές τα είχε και με τους δύο. Στη συνέχεια, αποφάσισε ότι είναι λεσβία.

Κι άλλος Χίτσενς εδώ

Είχα γράψει γι’ αυτόν στο θέμα Δημητρακόπουλου -έκτοτε έκανε πολλά πολλά πράγματα. Ο αμφιλεγόμενος (κάποτε αριστερός) δημοσιογράφος/διανοούμενος, που κατέπληξε θαυμαστές και γνωστούς με την ιδεολογική του κωλοτούμπα μετά την 11η Σεπτεμβρίου, πρόσφατα ασχολήθηκε με ένα θέμα πολύ πρωτότυπο στο περιοδικό με το οποίο κυρίως συνεργάζεται, το Vanity Fair: Έγραψε για τη βιομηχανία ομορφιάς, εφαρμόζοντας ένα σωρό θεραπείες στον εαυτό του. Έφτιαξε τα δόντια του, ας πούμε, και ξύρισε όλες του τις τρίχες στα γενετικά του όργανα. Ωραία πράγματα. Διάβασε πρώτα το (εκπληκτικό) προφίλ του ανδρός από τον New Yorker, και μετά το πρώτο και το δεύτερο μέρος του άρθρου του στο Vanity Fair.

Επιτέλους μου ήρθε: Η φετινή έκδοση του "Best American Magazine Writing", του βιβλίου που περιλαμβάνει τα (βραβευμένα από την Ένωση των Αμερικανών Συντακτών) καλύτερα άρθρα περιοδικών της χρονιάς, και είναι η μεγαλύτερη που έχει κυκλοφορήσει ποτέ. 500 σελίδες γεμάτες με 18 εκπληκτικά κείμενα που εμφανίστηκαν τη χρονιά που πέρασε στα μεγαλύτερα περιοδικά των ΗΠΑ.

Αυτή η έκδοση είναι θησαυρός για όσους ενδιαφέρονται να δουλέψουν σε περιοδικά, τους αρέσει το γράψιμο, ή απλά ενδιαφέρονται για τα πράγματα που συμβαίνουν στον κόσμο και θέλουν να τα μάθουν γραμμένα με τρόπο που  ξεπερνά τη φτωχή, ξύλινη γλώσσα των εφημερίδων και του Ίντερνετ, ή την προφορική βιασύνη της τηλεόρασης και του ραδιοφώνου. Την αγοράζω κάθε χρόνο από τότε που πρωτοκυκλοφόρησε.

Η φετινή έκδοση περιλαμβάνει ένα καταπληκτικό άρθρο του Esquire για τη σφαγή στο σχολείο του Μπεσλάν (το μεταφράσαμε και το βγάλαμε και στο ελληνικό Esquire -ήταν τόσο καλό), θαυμάσια πορτρέτα του μανιακού δικτάτορα Ρόμπερτ Μουγκάμπε και του σχεδιαστή μόδας Καρλ Λάγκερφελντ, την απίστευτη ιστορία της σφαγής 24 Ιρακινών στην πόλη Χαντίτα, και πολλά ακόμα.

PS: Δες και τα εξώφυλλα της χρονιάς, όπως τα βράβευσε η Ένωση.

Η Άνι Λίμποβιτς είναι διάσημη κυρίως επειδή βγάζει φωτογραφίες πολύ πολύ διάσημους ανθρώπους, τόσο διάσημους που συνήθως δεν τους βγάζει κανένας άλλος φωτογραφία. Κι επειδή τα είχε με την Σούζαν Ζόνταγκ. Τεχνικά οι φωτογραφίες της είναι άρτιες (αυτό σου προσφέρει το αχανές budget), και ταιριάζουν άψογα στη glossy αισθητική του Vanity Fair. Ή, ίσως αυτές να είναι που ορίζουν τη glossy αισθητική του Vanity Fair. Ποιος ξέρει. Εδώ θα βρεις μαζεμένες μερικές από τις trademark ομαδικές φωτογραφίσεις που έχει κάνει για το αμερικανικό περιοδικό, ξέρεις ποιες λέω, αυτές με τους αδύνατο-να-τους-πετύχεις-μαζεμένους σούπερσταρ, που βγαίνουν σ’ αυτά τα μακρουλά εξώφυλλα που ξεδιπλώνουν.

Η Ένωση Συντακτών Αμερικανικού Περιοδικού Τύπου (ASME για τους φίλους) βραβεύει κάθε χρόνο τα καλύτερα περιοδικά της χώρας. Αυτό πιθανότατα σου ακούγεται ως αυτονόητο, κι εμένα το ίδιο, τόσο μεγάλη και πλούσια αγορά είναι, γιατί να μην μαζεύονται μια φορά το χρόνο να πούνε μπράβο ο ένας στον άλλο, να επιβραβεύσουν την προσπάθεια συντακτών, σχεδιαστών και διευθυντών, να δημιουργήσουν λίγη άμιλλα; Το αυτονόητο θέμα που αμέσως σου ‘ρχεται στο μυαλό, βέβαια, είναι το γιατί να μην έχουμε έναν τέτοιο θεσμό κι εμείς εδώ στη δική μας χώρα, όπου η αγορά περιοδικού τύπου είναι γιγάντια σε σχέση με τον πληθυσμό, και ακμάζουσα.

Αυτό όμως δεν είναι το θέμα μας. Η  ASME μόλις έδωσε τα βραβεία της για τα καλύτερα εξώφυλλα της χρονιάς, και μπορείς να τα δεις όλα εδώ. Νικητής, για ακόμα μια φορά, το New Yorker με αυτό το διπλό αριστούργημα, στο τεύχος της 11ης Σεπτεμβρίου (πάτα πάνω για να το δεις μεγαλύτερο):

Ακόμα δυο πολύ ωραία εξώφυλλα:

UPDATE: Να και τα καλύτερα εξώφυλλα της χρονιάς σύμφωνα με το περιοδικό Time.