Όλη τη δουλειά (δηλαδή όλο το κλάμα) την κάνει το (βαθιά ανάσα) χλωροβενζαλμαλονονιτρίλιο, ή όπως αλλιώς λέγεται στα Ελληνικά.

It also causes that burning sensation in the nose and throat and on the skin. As little as 4 milligrams per cubic meter will disperse unruly crowds. It’s believed that a lethal dose is around 25 grams per cubic meter.

This mother of all streams would be the equivalent of an intravenous feed of information, with inclusion of all the vital content from our social graph and the world at large (Google calls this the “interest graph”). It would scroll forever, and everything would be relevant. If Google’s original goal was to expeditiously dispatch us elsewhere, with this near-clairvoyant stream, Google could turn us into search potatoes who never leave.

Διάβασε τις πρώτες εντυπώσεις μου από το Google+ εδώ.

Όπως πιθανότατα ξέρεις, είμαι σε γενικές γραμμές κατά των περιοδικών στο iPad, όπως αυτά έχουν υλοποιηθεί μέχρι τώρα τουλάχιστον. Όπως επίσης ίσως ξέρεις, συμπαθώ πολύ το περιοδικό New Yorker, το διάβαζα φανατικά όταν διάβαζα περιοδικά, και εξακολουθώ να ψάχνω τα ωραία και μεγάλα άρθρα που δημοσιεύει για να τα διαβάσω, πλέον, στο Instapaper. Το application του New Yorker στο iPad το είχα κατεβάσει και είχα αγοράσει κι ένα τεύχος για να δω πώς είναι και δε με είχε ενθουσιάσει κιόλας ως τρόπος ανάγνωσης. Μα κοίτα: Μέχρι τώρα έπρεπε να πληρώνεις 4 ευρώ κάθε εβδομάδα για να κατεβάσεις κάθε τεύχος ξεχωριστά. Πολλά λεφτά δηλαδή. Πλέον η Conde Nast το πήρε απόφαση, αποφάσισε ότι χαλάλι το 30% που παίρνει η Apple, και ορίστε, το app του New Yorker στο iPad διατίθεται πλέον με συνδρομές. Δε χρειάζεται πλέον να παίρνεις κάθε τεύχος κανονικά. Δίνεις 5 ευρώ για τα τεύχη του μήνα ή 45 ευρώ για όλο το χρόνο και τα κατεβάζεις όλα.

Αυτό, όπως καταλαβαίνεις, είναι πολύ καλό πράγμα -μ’ αυτό τον τρόπο κάθε τεύχος κοστίζει 1 ευρώ περίπου, ποσό αστείο για το καλύτερο περιοδικό του κόσμου. Η συνδρομή στο έντυπο, την οποία έκοψα πέρυσι, κοστίζει 150 ευρώ -και το τεύχος τυπικά αργεί να σου ‘ρθει αρκετές ημέρες.

Εξακολουθώ να είμαι κατά των apps περιοδικών όπως είναι ως τώρα. Την ώρα που υπάρχουν τα Flipboard και τα Instapaper εκεί έξω, η ιδέα μιας συστάδας ετερόκλητων άρθρων που πωλούνται όλα μαζί σε πακέτο μοιάζει απαρχαιωμένη και άβολη. Και είναι κείμενα «νεκρά», δεν μπορείς να τα μοιραστείς ή να τα διαβάσεις με μορφή αλλιώτικη από αυτήν που ντε και καλά σου επιβάλουν οι γραφίστες, ενώ τα «τεύχη» τα ίδια είναι τεράστια σε μέγεθος. Κάθε «τεύχος» του New Yorker, ας πούμε, είναι μεγαλύτερο από 100 ΜΒ και θέλει μπόλικη ώρα για να κατέβει (και πόσα να χωρέσει το ρημάδι το 16άρι το iPad, που έχει και της Παναγιάς τα μάτια μέσα ήδη;)

Αλλά: Μιλάμε, επαναλαμβάνω, για το καλύτερο περιοδικό στον κόσμο. Το αν και πόσο θα το διαβάζω μέσα από το application του θα το δούμε -δεν αποκλείεται να βαριέμαι να κατεβάζω 100ΜΒ κάθε εβδομάδα- αλλά τα 45 του τα δίνω χωρίς πολλή σκέψη, έτσι, για το ευχαριστώ.

Και περιμένω να πάρει σειρά και το Wired, του οποίου είμαι (ακόμα) συνδρομητής στο print. Αλλά μέχρι εκεί. Τα υπόλοιπα θα συνεχίσω να τα διαβάζω με τους τρόπους που έχω βρει ήδη, που είναι πολύ πιο βολικοί και ευέλικτοι.

1. «Is Sugar Toxic?» του Gary Taubes – New York Times
Ένας Αμερικανός επιστήμονας υποστηρίζει ότι η ζάχαρη δεν είναι απλά διατροφικά άχρηστη, αλλά ένα κανονικό -και βλαβερότατο- δηλητήριο. Έχει δίκιο;

2. «Of The 1%, By The 1%, For The 1%», του Joseph Stiglitz – Vanity Fair
Ο Νομπελίστας οικονομολόγος εξηγεί γιατί οι συγκλονιστικές οικονομικές ανισότητες στις ΗΠΑ είναι καταστροφικές για την επιβίωση του κράτους και της δημοκρατίας.

3. «The Real History Of Twitter» του Nicholas Carlson – Business Insider
Η αληθινή ιστορία της δημιουργίας του Twitter διαφέρει αρκετά από την «επίσημη εκδοχή» των γνωστών και λαοπρόβλητων ιδρυτών του. Ποιος ήταν ο αληθινός δημιουργός της δημοφιλούς υπηρεσίας;

4. «The Fury», της Amy Wallace – Wired
Το Φεβρουάριο του 2010 μια επιστήμονας από το Πανεπιστήμιο της Αλαμπάμα, μητέρα τεσσάρων παιδιών, πυροβόλησε και σκότωσε τρεις συναδέλφους της, και τραυμάτισε άλλους τρεις. Τι την οδήγησε στο έγκλημα;

5. «The Grand Tour» του Evan Osnos – The New Yorker
Τί κάνουν οι Κινέζοι τουρίστες όταν έρχονται στην Ευρώπη;

6. «Lula’s Brasil» του Perry Anderson – London Review of Books
Ένα συγκλονιστικό, εκτενές ιστορικό της 9ετούς θητείας του πρώην Προέδρου της Βραζιλίας Λούλα, ίσως του μοναδικού αληθινά επιτυχημένου ηγέτη δημοκρατικού κράτους στην πρόσφατη ιστορία.

7. «Τhe Woman Who Smashed The Glass Ceiling», της Corinna Honan – Daily Mail
Η ιστορία της Ρέιτσελ Μπιρ, η οποία σε μια εποχή που οι γυναίκες δεν είχαν καν το δικαίωμα της ψήφου διήυθηνε ταυτόχρονα δύο από τις ιστορικότερες εφημερίδες της Μεγάλης Βρετανίας: Τους Times και τον Observer.

8. «The Boy From Gitmo», του Michael Paterniti – GQ
Η απίστευτη ιστορία ενός παιδιού που συνελήφθη στο Αφγανιστάν και μεγάλωσε στη φυλακή του Γκουαντάναμο, για να αφηθεί τελικά ελεύθερος, άνδρας πια.

9. «Microsoft’s Odd Couple», του Paul Allen – Vanity Fair
Ωραίο απόσπασμα από την αυτοβιογραφία του Πολ Άλλεν, συνιδρυτή της Microsoft.

10. «Johnson & Johnson’s Quality Catastrophe», των David Voreacos, Alex Nussbaum και Greg Farrell – Bloomberg Businessweek
Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο δεκάδες προϊόντα της γιγάντιας εταιρίας έχουν εμφανίσει αστοχίες και έχουν προκαλέσει ατυχήματα και μηνύσεις. Οι συντάκτες αναζητούν τους λόγους σε ένα κείμενο από αυτά που ποτέ δεν θα εμφανίζονταν σε Ελληνικό έντυπο.

Μπορείς ακόμα να διαβάσεις:

• Τί Κάνει Το Ίντερνετ Στο Μυαλό Σου
• Instapaper This: 21 Μαρτίου
• Το Τελευταίο Βιβλίο Μαγειρικής
• Οι Νew York Times Γράφουν Για Τους Επαγγελματίες Bloggers
• Ο Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο και τα τέρατα
• Ο Πολ Χάγκις και η Σαϊεντολογία
• Γιατί η ψυχιατρική δεν είναι αληθινή επιστήμη
• Τί κάνουν τα ίντερνετς στο μυαλό και τη συμπεριφορά σου
• Δυο κείμενα για τον Μαρκ Ζάκερμπεργκ
• Οι αληθινοί σούπερ ήρωες του Σιάτλ
• Πώς να εξαφανιστείς στην Αγγλία
• Μια συνέντευξη του Στιβ Τζομπς στο Playboy το 1985
• ‘Ενα άρθρο για τα ψηφιακά πιτσιρίκια
• Ένα κείμενο της Ζέιντι Σμιθ για το Social Network, τα social media και τον Μαρκ Ζάκερμπεργκ
• Όσα χρειάζεται να ξέρεις για τον Νικ Ντέντον

Myhrvold—a theoretical physicist and computer scientist—has the lifestyle flexibility of a multimillionaire and the mental discipline of a world-class researcher. To him, cooking is about fundamental interactions in the material world: How heat enters food. How you mix two separate materials most effectively. How water molecules interact in a solution. You see a pork chop and some mashed potatoes; he sees a mesh of proteins that coagulate at a specific temperature next to an emulsion of starch and fat. “Chefs think about what it’s like to make food,” Myhrvold says. “Being a scientist in the kitchen is about asking why something works, and how it works.” To him, a kitchen is really just a laboratory that everyone has in their house. And when you have that attitude with that brain and those resources, well, you might not be the best cook in the world, but you just might put together the best cookbook.

Όπως καταλαβαίνεις, δεν είναι απλό βιβλίο με συνταγές, αλλά κάτι πολύ πιο σημαντικό. Το «Modernist Cuisine» κυκλοφορεί τον Απρίλιο και αποτελείται από πέντε τόμους (συνολικά 2500 σελίδες). Κοστίζει 625 δολάρια -αλλά στο Amazon μπορείς να το προπαραγγείλεις μόνο με 460.

Να κι ένα βίντεο που έχουν ανεβάσει οι δημιουργοί του βιβλίου στο YouTube. Δείχνει την κρέμα που πέφτει στον καφέ σε πολύ αργή κίνηση.

Ναι, ούτε εγώ καταλαβαίνω τί σχέση έχει. Αλλά είναι εντυπωσιακό μολαταύτα.

Η Conde Nast έκανε το λάθος να μου στείλει δύο φορές το τεύχος Ιανουαρίου του περιοδικού Wired, του οποίου είμαι συνδρομητής (το τελευταίο που μου έχει μείνει). Τέτοια κάνουν, πώς να μην πεθάνουν μετά τα media. Τέλος πάντων, αν το θες, στο χαρίζω. Άσε ένα σχόλιο αποκάτω (ό,τι να ‘ναι -με αληθινό email μόνο) μέχρι τα μεσάνυχτα της Παρασκευής, 25 Φεβρουαρίου. Μετά θα κάνω κλήρωση κι ο νικητής θα το πάρει, χάρτινο κι ωραίο, σπίτι του.

UPDATE: Η Παρασκευή ήρθε και παρήλθε, η κλήρωση έγινε, και ο/η τυχερός/τυχερή είναι ο/η σχολιαστής/σχολιάστρια nikisot. Σχετικό email με οδηγίες έχει αποσταλεί ήδη. Οι υπόλοιποι μην απελπίζεστε, μην κλαίτε γοερά – έρχονται κι άλλα, καλύτερα δώρα.

Εχτές ακύρωσα τη συνδρομή μου σε ένα καλό μηνιαίο περιοδικό που έπαιρνα εδώ και μερικά χρόνια, το Atlantic. Η αφορμή ήταν ότι μου ερχόταν αραιά και πού, όλο κάπου χανόταν, αλλά ο αληθινός λόγος ήταν πως και τα τεύχη που έρχονταν δεν προλάβαινα να τα διαβάσω. Γιατί δεν διαβάζω καθόλου περιοδικά πια -τα έχω εξηγήσει αυτά. Και βέβαια στο iPad, όπου πλέον κοιτάζω τις ώρες που παλιά κοίταζα τα περιοδικά, δεν διαβάζω apps περιοδικών (maglets, όπως τα λέει ο παρακάτω), για κάποιους από τους ίδιους λόγους για τους οποίους τα περιοδικά στο iPad έχουν ήδη αποτύχει. Ετούτο το άρθρο τα λέει απλά, σταράτα, και ολόσωστα.

Think about it – what do you do nowadays on a long train journey or in the doctor’s waiting room? Read a magazine or check your email/Twitter feed? And when people pick up their iPads, they can either tap on a maglet app, or instead read their email, video, games, Twitter, the web… Both in the tablet and the real worlds, magazines no longer have the benefit of being at the centre of our cultural lives. They have to work harder than ever to grab our attention and force their way into our habits, a task that’s all the harder when they reside on a fully connected device that contains the latest news from thirty seconds ago, as compared to a magazine article commissioned and written two months ago. There’s a lot that an iPad can do, and maglets currently occupy a very small shack on the very edge of tablet main street.

Πλέον στο σπίτι μου έρχεται μόνο το Wired. Όχι για πολύ ακόμα.

Όλα όσα πρέπει να ξέρεις για το iPad:
Το The Daily στο iPad
Το The Atavist, ένας τρόπος να διαβάζεις μεγάλα κείμενα στο iPad
Πώς χρησιμοποιώ σήμερα το iPad
Τα περιοδικά στο iPad δεν πουλάνε
Τρία κείμενα για το iPad που αξίζει να διαβάσεις
Οι πίνακες του Ντέιβιντ Χόκνεϊ στο iPad
Πόσα λεφτά βγάζει το Wired στο iPad
Review: Το «Project» του Ρίτσαρντ Μπράνσον
Είμαι άνεργος, έχω iPad
To Esquire στο iPad
Ο New Yorker στο iPad
Πώς χρησιμοποιεί ο κόσμος το iPad
Review: Το Monkey Island στο iPad
To Instapaper και ο καλύτερος τρόπος να διαβάζεις άρθρα περιοδικών
Τα 5 iPad apps που αξίζει να αγοράσεις
Αυτός ο τύπος επέστρεψε το iPad γιατί δεν τον άφηνε να βαριέται
Το review του iPad
Το review του Wired στο iPad
10 δωρεάν applications για το iPad
Μια γιαγιά 100 χρονών, ένα παιδάκι 2,5 χρονών και ο Λανγκ Λανγκ. Με το iPad
Πώς θα είναι τα περιοδικά στο iPad: 10 ιδέες
To Popular Science στο iPad
Ο Τζορτζ Λόης δε γουστάρει το iPad

Βέβαια, αυτός ο κόσμος θα είναι οι παλιοί, όπως εγώ, που έχουν συνηθίσει να διαβάζουν περιοδικά. Οι άλλοι, οι πιο καινούριοι, και όλοι οι καινούριοι που θα έρχονται στο μέλλον, δεν πρόκειται να μπουν καν στη διαδικασία: Θα συνεχίσουν να διαβάζουν κείμενα στο Instapaper και στο Flipboard και στον Safari, μην μπορώντας να κατανοήσουν τη χρησιμότητα των κλειδωμένων «πακέτων» κειμένων, φωτογραφιών και βίντεο μεγέθους εκατοντάδων MB που πρέπει να τα αγοράσεις και που περιέχουν αντίστοιχο -και σε μερικές περιπτώσεις ακριβώς το ίδιο- περιεχόμενο μ’ αυτό που υπάρχει τσάμπα στο Ίντερνετ.

Το μέλλον, απ’ ό,τι φαίνεται, είναι αλλού.

Θυμήσου περισσότερο iPad:
Οι πίνακες του Ντέιβιντ Χόκνεϊ στο iPad
Πόσα λεφτά βγάζει το Wired στο iPad
Review: Το «Project» του Ρίτσαρντ Μπράνσον
Είμαι άνεργος, έχω iPad
To Esquire στο iPad
Ο New Yorker στο iPad
Πώς χρησιμοποιεί ο κόσμος το iPad
To Instapaper και ο καλύτερος τρόπος να διαβάζεις άρθρα περιοδικών
Τα 5 iPad apps που αξίζει να αγοράσεις
Αυτός ο τύπος επέστρεψε το iPad γιατί δεν τον άφηνε να βαριέται
Το review του iPad
Το review του Wired στο iPad
10 δωρεάν applications για το iPad
Μια γιαγιά 100 χρονών, ένα παιδάκι 2,5 χρονών και ο Λανγκ Λανγκ. Με το iPad
Πώς θα είναι τα περιοδικά στο iPad: 10 ιδέες
To Popular Science στο iPad
Ο Τζορτζ Λόης δε γουστάρει το iPad

Κοίτα πώς έχουν τα πράγματα: Ο Όλιβερ Ράιχενσταϊν είναι ένας designer που ζει και εργάζεται στο Τόκιο. Έχει ένα γραφείο, το iA, που φτιάχνει ωραία πράγματα -πλέον και για το iPad (παράδειγμα: το εκπληκτικό HTML5 website της Γερμανικής εφημερίδας Die Zeit). Ένα από τα πράγματα που έχει φτιάξει είναι ένα app που λέγεται «Writer», ένας πολύ απλός και μίνιμαλ επεξεργαστής κειμένου για το iPad (€3.99 στο AppStore). Μελετώντας τα έσοδα του Writer και την κατάταξη των «Top Grossing» apps στο αμερικάνικο AppStore, ο Ράιχενσταϊν διαπίστωσε ότι τα έσοδα της εφαρμογής του ήταν πολύ παρόμοια με τα έσοδα του Wired, του application του γνωστού περιοδικού. Το πρώτο τεύχος του οποίου, όπως ίσως θυμάσαι, είχε πουλήσει 100.000 αντίτυπα στο iPad και είχε θεωρηθεί μια πολύ μεγάλη επιτυχία. Τα τελευταία νούμερα που έδωσε η Conde Nast στη δημοσιότητα τον Οκτώβριο μιλούσαν για περίπου 30.000 αντίτυπα το μήνα (το Wired πουλάει περίπου 700.000 χάρτινα τεύχη το μήνα στις ΗΠΑ, τα περισσότερα με συνδρομές). Τα νούμερα του Ράιχενσταϊν, όμως, έδειχναν μια αρκετά διαφορετική εικόνα.

Το Wired, σύμφωνα με τους υπολογισμούς του, βγάζει από 1200 με 2000 δολάρια την ημέρα, άρα πουλάει από 300 μέχρι 500 τεύχη ημερησίως. Αυτό σημαίνει ότι πουλάει περί τα 15.000 αντίτυπα μηνιαίως στο iPad -και όχι μόνο του τελευταίου τεύχους, αλλά όλων των τευχών που διατίθενται στην εφαρμογή. Οι 60.000 ευρώ που εισπράττει, βέβαια -που γίνονται 42.000 αν αφαιρεθεί το μερτικό της Apple- δεν φτάνουν ούτε για τα έξοδα ανάπτυξης της ίδιας της εφαρμογής. Υπάρχουν ασφαλώς και τα έσοδα από τις (πολλές) διαφημίσεις, αλλά πόσα μπορεί να είναι αυτά σε κάτι που αγοράζουν μόνο 15.000 άνθρωποι; Ο Όλιβερ βγάζει το εξής συμπέρασμα:

Maybe I don’t have enough data points or maybe my math is flawed (I always sucked at math), but from what I can see:

1. WIRED doesn’t make substantial money with the app sales.
2. The only way to substantially monetize a news app is through advertisement.
3. Paid apps (with their low reach) are a horrible deal for advertisers.

Which brings us back to my favorite point: From a publishing, adverstising and reading perspective, the most efficient reading, publishing and ad platform is the web.

Ο New Yorker, ένα περιοδικό το οποίο αποκαλώ «Ο» και όχι «το» για να δείξω ότι είμαι σοφιστικέ και κοσμοπολίτης, είναι το καλύτερο περιοδικό του κόσμου, κι αυτό δεν το λέω μόνο για να φανώ σοφιστικέ και κοσμοπολίτης. Το διαβάζω χρόνια, για κάποιο λόγο που δεν έχω καταλάβει ακόμα το συλλέγω κιόλας, και πάντα πίστευα πως όταν πάψω να ασχολούμαι με περιοδικά, αυτό θα είναι το τελευταίο που θα συνεχίσω να διαβάζω για πάντα. Πράγμα που με έκπληξη συνειδητοποιώ, σκεπτόμενος τη ζωή μου τους τελευταίους μήνες, ότι δεν ισχύει. Γιατί στην ουσία έχω ήδη σταματήσει να διαβάζω περιοδικά. Από τότε που κάτι άλλαξε.

Από τότε που μπήκε στη ζωή μου το iPad.

Από τότε που το δοκίμασα (και στη συνέχεια το αγόρασα) σπάνια πιάνω στα χέρια μου περιοδικά (ή βιβλία, αλλά αυτό είναι μια άλλη υπόθεση). Το Wired, το άλλο περιοδικό που διάβαζα πιστά,το ξεφυλλίζω πια στα γρήγορα, και μετά μπαίνω στο Ίντερνετ και βάζω στο Instapaper τα σημαντικά άρθρα. Η στοίβα με τα αδιάβαστα (λάθος: «τους αδιάβαστους») New Yorker ψηλώνει ολοένα. Βλέπεις, σε όλες τις φάσεις της ζωής μου που διάβαζα περιοδικά (στην τουαλέτα, στο κρεβάτι πριν το νάνι) πλέον χρησιμοποιώ το iPad, που έχει άρθρα να διαβάσω, αλλά έχει και Angry Birds, έχει και Twitter. Και τώρα κοίτα, πάνω στην ώρα. Ο New Yorker βγήκε και στο iPad (iTunes link). Κατέβασα το πρώτο τεύχος ( €3.99!) και το διάβασα. Τι κατάλαβα;

Ο New Yorker είναι ένα περιοδικό της Conde Nast, στην οποία ανήκει και το Wired, και κατά συνέπεια η εν iPad έκδοσή του χρησιμοποιεί το ίδιο εργαλείο απεικόνισης της ύλης με εκείνη την εφαρμογή. Πράγμα ανησυχητικό, καθώς στην περίπτωση του Wired η πλοήγηση στην εφαρμογή ήταν ένα μπάχαλο. Υπάρχουν τρεις τρόποι να φυλλομετρήσεις τα θέματα του περιοδικού, με μια οριζόντια και μια κάθετη λίστα και μια μπάρα στο κάτω μέρος της οθόνης, αλλά στην περίπτωση του Wired το σύστημα δεν δούλευε καλά, και πολύ συχνά βρισκόσουν σε οθόνες που δεν καταλάβαινες. Εδώ τα πράγματα λειτουργούν πολύ καλύτερα όχι επειδή το σύστημα είναι καλύτερο (το ίδιο είναι) αλλά επειδή το περιοδικό είναι αλλιώτικο. Το Wired είναι πολύχρωμο, γεμάτο σχεδιαστικές τζιριτζάτζουλες και μονοσέλιδα άρθρα με κουτάκια και εικονούλες και βελάκια και γραφιστικά μπιχλιμπίδια. O New Yorker είναι λέξεις. Πολύ πιο καθαρό και άνετο. Το Wired εμφάνιζε το κείμενο σε στήλες ακόμα και σε portrait mode, μπερδεύοντας και κουράζοντας. Ο New Yorker σε portrait είναι σαν να διαβάζεις άρθρο στο Instapaper ή βιβλίο στο Kindle: Κείμενο σκέτο, σε μια στήλη, καθαρό και ωραίο, με ένα βελάκι κάτω δεξιά για να καταλαβαίνεις αν έχει παρακάτω.

Να το πω εδώ για να είναι σαφές: O New Yorker στο iPad μου άρεσε. Το απόλαυσα το διάβασμα, δε με εκνεύρισε καθόλου (αντίθετα με το Wired) και μερικά από τα extras τα βρήκα αληθινά χρήσιμα, όπως τον τρόπο που δείχνει μαζεμένα όλα τα cartoons του τεύχους, ή το ότι το διήγημα του τεύχους μπορείς να το ακούσεις να στο διαβάζει ο συγγραφέας του (εν προκειμένω ο Σαμ Λίπσαϊτ – WIN).

Ωστόσο, παραμένουν κάποια προβλήματα ενδημικά στον τρόπο λειτουργίας αυτών των apps. Δεν μπορείς να μοιραστείς τίποτα από το περιοδικό, ας πούμε. Ένα άρθρο που σου άρεσε δεν μπορείς να το στείλεις σ’ ένα φίλο ή να το αναρτήσεις στο Twitter. Δεν μπορείς να επιλέξεις ένα απόσπασμα που βρήκες ενδιαφέρον ή να ψάξεις μια λέξη στο λεξικό (όπως μπορείς να κάνεις στο iBook ή το Kindle). Τα άρθρα είναι πεθαμένα μπλοκ κειμένου, μόνο να τα διαβάσεις μπορείς.

Και βέβαια υπάρχει και το θέμα του κόστους. Η ετήσια συνδρομή (45 τεύχη) του New Yorker είναι αν θυμάμαι καλά 145 ευρώ για εμάς στην Ελλάδα. Με κόστος 4 ευρώ το τεύχος στο iPad ασφαλώς δε συμφέρει (γλίτωσε τον πολλαπλασιασμό: €180). Ελπίζω κάποια στιγμή να λήξει το θέμα με τις συνδρομές στο iPad (για το οποίο φταίει, φυσικά, η Apple) και να βρεθεί ένας τρόπος να μην πληρώνεις κάθε τεύχος ξεχωριστά. Αν και γενικά είμαι επιφυλακτικός ως προς το concept «περιοδικά σε μια συσκευή που έχει Ίντερνετ» ίσως, τότε, να έχει πραγματικά νόημα.

Θυμήσου περισσότερο iPad:
Πώς χρησιμοποιεί ο κόσμος το iPad
To Instapaper και ο καλύτερος τρόπος να διαβάζεις άρθρα περιοδικών
Τα 5 iPad apps που αξίζει να αγοράσεις
Αυτός ο τύπος επέστρεψε το iPad γιατί δεν τον άφηνε να βαριέται
Το review του iPad
Το review του Wired στο iPad
10 δωρεάν applications για το iPad
Μια γιαγιά 100 χρονών, ένα παιδάκι 2,5 χρονών και ο Λανγκ Λανγκ. Με το iPad
Πώς θα είναι τα περιοδικά στο iPad: 10 ιδέες
To Popular Science στο iPad
Ο Τζορτζ Λόης δε γουστάρει το iPad