Ο άθρωπας καλά το σκέφτηκε. Σου λέει, είμαι κοτζάμ επιχειρηματίας. Αυτά είναι δύο παιδαρέλια. Και λίγο πυροβολημένα κιόλας, σα λίγο μονόχνωτος να μοιάζει ο ένας, σα να γυαλίζει το μάτι του αλλουνού, που μου μοιάζει και για χίπης. Έχω το 10% της εταιρίας που φτιάξαμε, αλλά άμα δεν πουλάνε τα γκουμπιούτερ που φτιάχνουνε κι αρχίσουν να μαζεύονται τίποτα χρέη, εμένα θα κυνηγήσουν οι τράπεζες. Οπότε καλύτερα να τους δώσω πίσω το 10%, να πάρω τα 2300 δολαριάκια μου και να πάω στην ευχή της Παναγίας.
Ήταν μια καλή σκέψη για το 1976. Αν δεν την είχε κάνει τότε ο Ρον Γουέιν, αν είχε κρατήσει αυτό το 10% και το είχε μέχρι σήμερα, θα ήταν ένας από τους 15 πλουσιότερους ανθρώπους στη Γη. Όπως ήρθαν τα πράγματα, η ζωή τον πήγε αλλού.
Wayne was given a 10 percent stake in Apple, to 45 percent shares each for Jobs and Woz, meaning that he would have refereed any dispute. But he was afraid the boys — they were half his age — were so business-unsavvy and so assetless that creditors would go after him when things inevitably went bad. So he got himself out of the deal less than two weeks later, for $2,300. If he still had that stake, Wayne would be one of the world’s 15 richest people. Instead, he sells “stamps, rare coins and gold out of his home to supplement his monthly government check.”
Wayne has never owned any Apple product. He only recently bought his first computer — a Dell.
He hasn’t heard from his former partners in years.
His main pastime seems to be playing penny slots in the wee hours of the morning.
He holds a dozen patents, but has never had enough capital to make money off any of them.
Apple wasn’t his only failed opportunity to make it big. “There were at least six times in my life when I really thought that I had the world by the tail,” Wayne says, “when I thought, ‘I have an invention here that’s going to make me a fortune.’ And six times it blew up.”
Το λοιπόν: Αυτό είναι ένα review του Wired application για το iPad, που κοστιζει €3.99 και περιέχει το τεύχος Ιουνίου του περιοδικού. Το δοκίμασα στο iPad που μου έχει στείλει το Public και τεστάρω εδώ και μερικές εβδομάδες, και όταν λέω «το δοκίμασα» εννοώ ότι το διάβασα αντί για το χάρτινο τεύχος του περιοδικού, στο οποίο είμαι συνδρομητής, και το οποίο μου ήρθε λίγες μέρες αργότερα. Κατέληξα σε μερικά ενδιαφέροντα συμπεράσματα.
Η περιέργεια είναι κινητήριος δύναμη σημαντική, οπότε θα περίμενε κανείς τα πρώτα βήματα των περιοδικών στο νέο πεδίο μάχης των φορητών συσκευών να είναι βροντερά και παταγώδη. Ε, όχι και τόσο. Το application του Wired για το iPad μέσα σε μια μέρα είχε 24.000 downloads, νούμερο εντυπωσιακό αν αναλογιστείς τα €3.99 του κόστους του ($4.99 στις ΗΠΑ). Οι κριτικές ωστόσο ήταν εντυπωσιακά αρνητικές -το κατέβασα στο iPad που δοκιμάζω αυτό τον καιρό, κοντεύω να το τελειώσω, και μόλις μου έρθει και το χάρτινο τεύχος με το ταχυδρομείο (ΕΛΤΑ, καταλαβαίνεις), θα κάνω το σχετικό τριπλό review.
Σε μη-τεχνολογικό content, από την άλλη, τα πράγματα είναι λιγότερο αισιόδοξα. Μπορεί το «365 downloads σε ένα μήνα» που κυκλοφόρησε για το GQ να είναι μούφα (το νούμερο αφορούσε πωλήσεις μόνο του τεύχους Δεκεμβρίου σε iPhones, iPods και iPads το δίμηνο Μάρτιο-Απρίλιο) αλλά το συνολικό νούμερο, 57.000 downloads συνολικά τους τελευταίους τέσσερις μήνες, δεν είναι και πολύ εντυπωσιακό. Το ίδιο διάστημα το περιοδικό έδωσε περίπου 3,5 εκατομμύρια τεύχη σε περίπτερα και συνδρομητές.
Το Wired Reread είναι ένα πολύ αστείο monoblog που θυμίζει διαφημίσεις τεχνολογικών προϊόντων και υπηρεσιών από παλιά τεύχη του περιοδικού Wired. Από τον επεξεργαστή κειμένου Wordperfect με το θαυματουργό χαρακτηριστικό «undo» μέχρι το Apple MessagePad 2000 κι από φωτογραφικές μηχανές με δισκέτα μέχρι το Sony MiniDisk, έχουν όλα πολύ γέλιο.
Ο,τι να ‘ναι: Η καμπάνια της Αμερικάνικης Ένωσης Περιοδικών για την προβολή «των περιοδικών» (όλων των περιοδικών, έτσι, γενικά) περιλαμβάνει (πληρωμένα;) σαλόνια σε περιοδικά. Σαν να βάζεις Google Ads για να διαφημίσεις «το Ίντερνετ». Κουκουρούκου παουερεητζερ δηλαδής.
Το Lost πλησιάζει προς το τέλος του (πέντε ώρες ακόμα), οπότε πλησιάζει και η ώρα που θα μεταφράσω τη χολή και το δηλητήριο που μαζεύω 3+ χρόνια τώρα σε λέξεις. Μέχρι τότε, ξεκοκάλισε το θαυμάσιο αφιέρωμα που έχει κάνει το Wired στη σειρά (περιορισμένα spoilers, νομίζω, εξαρτάται πόσα έχεις δει). Είναι εκτός των άλλων άλλο ένα παράδειγμα του πόσο ανώτερο είναι το Ίντερνετ ως μέσο μεταφοράς πληροφορίας από ένα περιοδικό. Μπορείς να θυμηθείς τι έγινε τις πέντε πρώτες σεζόν και να συλλάβεις τον παραλογισμό μέσα σε οκτώ λεπτά βλέποντας το εξής βίντεο (SPOILER ALERT):
Ό,τι να ‘ναι δηλαδή. Και, βέβαια, μπορείς να παρακολουθείς και να σχολιάζεις τα τεκταινόμενα στην έκτη και τελευταία σεζόν στο couchpotato.gr, που παρακολουθεί κάθε νέο επεισόδιο λίγη ώρα μετά την προβολή του στην Αμερική, και έχει πολύ διαφορετική γνώμη για όσα γίνονται στη σειρά.
And what does he think about reading a magazine on the soon-to-be-released iPad? “It’s okay, I guess,” he said. “But magazines will never die because there is a visceral feeling of having that thing in your hands and turning the pages. It’s so different on the screen. It’s the difference between looking at a woman and having sex with her.”
Και την επαναλαμβάνει σχεδόν αυτούσια και στο αφιέρωμα του τελευταίου Wired για τις ταμπλέτες. Μπες εντός για να δεις τα υπόλοιπα στιγμιότυπα από τη συζήτησή του με τον «Παύλο Γερουλάνο του design» Σκοτ Ντάντιτς, τον κομψευόμενο αρτ νταϊρέκτορ του Wired.
Κοίτα: Αυτό είναι ένα πολυσέλιδο αφιέρωμα του περιοδικού Wired στα 5 χρόνια του YouTube.
Είναι ωραίο αφιέρωμα, όμορφα σχεδιασμένο, με πολλές πληροφορίες και στοιχεία. Αλλά τώρα κοίτα και αυτό εδώ. Είναι το ίδιο άρθρο στο wired.com. Εξίσου ωραίο. Αλλά με μια διαφορά: Τα βίντεο που αναφέρονται στο κείμενο, μπορείς να τα δεις. Τα πρόσωπα που αναφέρονται μπορείς να τα ακούσεις να μιλάνε σε επίσημες συνεντεύξεις. Και τα ιστορικά γεγονότα ή στοιχεία που αναφέρονται μπορείς να τα μελετήσεις περαιτέρω, χάρη στα άφθονα links. Αποτέλεσμα: Το περιοδικό που μου ήρθε με το ταχυδρομείο στο σπίτι μου (και το οποίο πληρώνω) είναι περίπου τρεις φορές λιγότερο χρήσιμο ή ενδιαφέρον σε σχέση με τη δωρεάν σελίδα στο Ίντερνετ. Είναι κάτι φτωχότερο. Πιο λίγο. Και, θα μου πεις, αυτό είναι λίγο-πολύ αναμενόμενο όταν πρόκειται για άρθρο που αφορά σε κάτι που ζει στο Ίντερνετ. Επίτρεψέ μου να σου δείξω άλλο ένα θέμα από το ίδιο τεύχος.
Σε λίγες μέρες κυκλοφορεί το διαβόητο iPad και οι εκδότες τρίβουν τα χέρια τους καθώς πιστεύουν ότι θα τους δώσει μια νέα πλατφόρμα για να αναβιώσουν την προβληματική τους αγορά. Σου έχω δείξει μερικά πρότυπα (εδώ, εδώ κι εδώ), αλλά πλέον σχεδόν όλες οι εταιρίες έχουν φτιάξει πρότυπα-βιντεάκια που δείχνουν πώς θα είναι τα περιοδικά στο αλλόκοτο φορητό μαραφέτι της Apple. Να δέκα μαζεμένα:
9) Marie Claire
Πώς είναι το περιοδικό; Έτσι. Αλλά στην οθόνη. Βαρετό και προβλέψιμο, με πρακτικά προβλήματα (όταν έχεις ανοιχτό το «σαλόνι» δεν διαβάζεται το κείμενο -είναι πολύ μικρό) αλλά εφαρμόσιμο.
H ιδέα του Wired για τη μορφή του περιοδικού σε ένα tablet κομπιούτερ. Και, όπως και οι άλλες περιπτώσεις, είναι αδέξιο και λίγο αλλόκοτο, πιο φανταχτερό από τη σελίδα του Wired στο web, αλλά πολύ λιγότερο εύχρηστο. Και δοκίμασε να διαβάσεις τα μεγάλα δημοσιογραφικά κείμενα των 5000 λέξεων σε τέτοια οθόνη. Δοκίμασε. Κωλώνεις. Εξάλλου: Προσοχή φανμπόη: Είναι φτιαγμένο με Adobe AIR, άρα δεν θα παίζει σε iPad.
Θυμήσου τις εκδοχές του Sports Illustrated και κάποιων Λονδρέζων designers για αντίστοιχες λύσεις. Όπως καταλαβαίνεις, με τις συνδρομές-ως-apps που προωθούν σε παρόμοια μηχανήματα, κάθε περιοδικό θα απαιτεί να μάθεις και ένα διαφορετικό UI για να διαβάσεις τα υπέροχα άρθρα του. Μ’ άλλα λόγια: Φέξε μου και γλίστρησα κι αγουρίδα μέλι.
Ένα από τα προβλήματα στην Ελληνική δημοσιογραφία, όχι το μεγαλύτερο, αλλά σημαντικό, είναι ότι δεν υπάρχει κανένας που θα σε μάθει να γράφεις. Δεν υπάρχουν μαθήματα, δεν υπάρχουν σχολές. Δεν ξέρω τι μαθαίνουν τα πιτσιρίκια στις σχολές δημοσιογραφίας (επειδή έχω γνωρίσει πολλά κι έχω κάνει interview σε κάμποσα τείνω να πιστέψω πως δε μαθαίνουν τίποτα) αλλά σίγουρα δεν μαθαίνουν να γράφουν. Όλοι οι δημοσιογράφοι που διαβάζεις και σου αρέσουν μάθανε να γράφουν καλά από μόνοι τους. Αν τώρα εσύ θέλεις όταν μεγαλώσεις να γίνεις δημοσιογράφος και να γράφεις σε περιοδικά (ατύχησες, γιατί στο μέλλον δεν θα υπάρχουν περιοδικά, αλλά έστω ότι είσαι αγύριστο κεφάλι, θες να μάθεις να γράφεις έτσι για να γράφεις στο Ίντερνετ, ή κάτι τέτοιο), τί μπορείς να κάνεις για να βοηθηθείς; Αγόρασε αυτά τα βιβλία.
Ο μόνος τρόπος για να μάθεις πώς γράφεται το σωστό άρθρο περιοδικού είναι με ώσμωση: Διαβάζοντας πολλά καλά άρθρα περιοδικών, κι ό,τι καταλάβεις κατάλαβες. Τα καλύτερα άρθρα περιοδικών γράφονται στις ΗΠΑ, και τα καλύτερα των καλύτερων βραβεύονται κάθε χρόνο από την αρμόδια ένωση, και κυκλοφορούν σε ένα βιβλίο που βγαίνει κάθε χρόνο. (Για λόγους που αντιλαμβάνεσαι, ζηλεύω θανάσιμα και την Ένωσή τους και τα βραβεία τους).
Αυτό το βιβλίο είναι μια καλή αρχή. Έχουν κυκλοφορήσει δέκα τόμοι για τα τελευταία δέκα χρόνια, και είναι όλοι καταπληκτικά αναγνώσματα, όχι μόνο για όσους θέλουν να γράψουν, αλλά και γι’ αυτούς που αγαπούν τα μεγάλα δημοσιογραφικά κείμενα με ωραία γλώσσα, στρωτή δομή και συναρπαστικό περιεχόμενο. Διάβασε τη λίστα με τα καλύτερα του περσινού τόμου και τι είχα γράψει για τον προπέρσινο.
Να και ένα βίντεο που έφτιαξε η συγκεκριμένη ένωση για τη δεκαετία που πέρασε όπως παρουσιάστηκε από τα εξώφυλλα περιοδικών. Σκέψου: σε 10 χρόνια πιθανότατα δεν θα υπάρξει τέτοιο βιντεάκι.
Ετούτο εδώ το πανέμορφο concept το έφτιαξαν οι designers της Berg για την Bonnier (Popular Science, Parenting κα), και δείχνει άλλη μια ιδέα για τα «ψηφιακά περιοδικά» που θα κυκλοφορούν σε tablets που δεν υπάρχουν ακόμη. Σου έδειξα τις προάλλες κι αυτή τη μορφή από το Sports Illustrated. Δες το βίντεο προσεκτικά και μετά μπες εντός για να σου εξηγήσω γιατί πρόκειται για μια ιδέα ανεδαφική, που δεν έχει τύχη και είναι «κολλημένη» στο παρελθόν.
Το Paste έχει μια λίστα με τα 20 καλύτερα περιοδικά των ’00s, όπως τα φαντάστηκε, και είναι αρκετά αλλοπρόσαλλη. Αν αγνοήσεις κάτι τίτλους για μουσική κάντρι και κάποια πολύ μικρά περιοδικά, διαπιστώνεις ότι δεν ήταν καμιά ιδιαίτερα δημιουργική δεκαετία για τον κλάδο. Και τα περιοδικά που παίρνω με συνδρομές είναι όλα στο Top-7, αλλά το Esquire στο #2; Το Wired #1; Το αμερικάνικο Esquire είναι ένα φάντασμα του παλιού εαυτού του, τα περισσότερα τεύχη του δεν είναι αδιάφορα, είναι κακά. Το δε Wired το καταβροχθίζω ακόμα, αλλά πάσχει από κάτι πολύ σοβαρό: Ασχολείται με το μέλλον, και έχει πέσει τόσες φορές έξω μέχρι τώρα, που διαβάζεται τουριστικά, όχι χρηστικά. Άσε που ήταν από τα μεγαλύτερα παπαγαλάκια της φούσκας των αρχών της δεκαετίας. Μπορεί να ήταν το «νέο» ή το «συναρπαστικό στα ’90s -αλλά σίγουρα δεν ήταν το καλύτερο ή το σημαντικότερο περιοδικό αυτής που λήγει. Το New Yorker, ελλείψει ανταγωνισμού, θα έπρεπε να βρίσκεται σ’ αυτή τη θέση. Και το ερώτημα είναι: Θα υπάρχουν περιοδικά στη δύση του 2019;
Μετά από δυο χρόνια το site ετούτο απέκτησε νέο λουκ (ακόμα φτιάχνονται οι λεπτομέρειες), και το γιορτάζει εγκαινιάζοντας μια νέα σεζόν περιοδικοδιαγωνισμών. Όπως πάντα, γράφεις σχόλιο αποκάτω για να μπεις στην κλήρωση για περιοδικά που ‘χω διπλά και/ή ανυπομονώ να ξεφορτωθώ. Σ’ αυτό το επεισόδιο σου ‘χω: Ένα Wired απ’ το 2007 με το διπλό και ημιδάφανο εξώφυλλο που δείχνει «γυμνή» την Παμ απ’ το The Office, και το τεύχος #22 (Απρίλιος ’09) του Monocle, του εστέτ περιοδικού/βιβλίου για την αισθητική, τα ταξίδια, κι όλα τα ωραία πράγματα. (Full disclosure: Δεν το ‘χω διπλό το Monocle. Χρειάζομαι το χώρο που πιάνει περισσότερο από αυτό).
Επειδή προέκυψε πρόμπλεμ με τα σχόλια κατά τη διάρκεια της ανακαίνισης, ο νικητής θα κερδίσει και μια επίζηλη και πολυπόθητη πρόσκληση για το Google Wave, αν τη θέλει!
Άσε σχόλιο αποκάτω γράφοντας ό,τι να ‘ναι μέχρι τα μεσάνυχτα του Σαββάτου, 28 Νοεμβρίου. Καλή τύχη!
monoblogs
.
